Saturday, March 31, 2018

Agnus Dei

Tα κρεμασμένα σφάγεια στάζουν από τα κλαδιά του ικριώδεντρου
Ποτίζοντας το χώμα που ταϊζει τους καθ' έξιν δολοφόνους του γένους τους.
"Χοές", αρχαΐστί.
Με κομψές λέξεις γίνεται πάντα το ξέπλυμα της βίας.
Στήθηκε πάλι το σκηνικό για την πατροπαράδοτη αγορά ελπίδας και αγάπης.
Την ίδια στυγνή, στο διπλανό χωράφι,
Τα ζωντανά έχουν συνωστιστεί ασφυκτικά, σώμα με σώμα.
Πλάτη με πλάτη φτιάχνουν κύκλο προστασίας από την ειμαρμένη.
(άλλη ωραία λέξη για μια άθλια κατάληξη. Σου τα' λεγα).
Mυρίστηκαν το τέλος και ουρλιάζουν ανατριχιαστικά.
Τρομάζουν δίπλα και τα συγκεντρωμένα όρνια.
Τινάζονται ακούσια τα πόδια μεσ' την απελπισία.
(Να απεύχεσαι ότι, κατά συνέπεια, θα νιώθουν και την ελπίδα)
Οι μάνες καβαλάνε και τσαλαπατάνε τα ανίδεα μικρά,
Για να κρύψουν από τους χριστιανούς δήμιους, τη λεία τους.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna