Wednesday, September 27, 2017

δυο στιγμές

Μπαίνει η ψηλή ξανθιά στο λεωφορείο και έρχεται να κάτσει στην άδεια θέση δίπλα μου, αφού πρώτα βγάζει από την τσέπη της αρωματικό μαντηλάκι και την καθαρίζει από τα κατάλοιπα της χρήσης των αλλωνών. 
Κατ' αρχάς, η εντύπωση είνα ότι πρόκειται για πολύ καλοφτιαγμένο κορίτσι. Λίγο λαϊκό για τα γούστα μου (φοράει φωσφοριζέ μανόν και ιριδίζον κραγιόν), αλλά οι άντρες θα διαφωνούσαν όλοι μαζί μου, κουνώντας πέρα-δώθε  το κάτω κεφάλι τους. Ακουμπά στα γυμνά, καλλίγραμα πόδια της μια μεγάλη, πλαστική tote bag -από αυτές που δίνει δώρο κάθε καλοκαίρι η Μαρί Κλαιρ- και βγάζει από μέσα μια Λένα Μαντά, με σελιδοδείκτη στη μέση της. Μου χαμογελά, με κοιτά σκεπτική και μου λέει με με βαριά, σχεδόν αντρική φωνή, 
"Συγνώμη που παίρνω το θάρρος, αλλά έχω μια απορία και φαίνεστε σαν κάποια που θα μπορούσε να μου την απαντήσει. Ένω έχουμε τον Χίτλερ και τους συμπαραμαρτούντες του, όπως Πινοσέτ, Φράνκο, Νοριέγκα Ντιβαλιέ, Σουχάρτο και άλλους στο όνομα των οποίων φτύνουμε στα πατώματα, από την άλλη υπάρχουν οι αντίστοιχοι Στάλιν, Μάο, Πολ Ποτ, Χο Τσι Μιν, Κιμ Ιλ Σουν, Τσαβες, Μαδούρο και τόσοι άλλοι στους οποίους πρέπει ες αεί να αποδίδουμε το συγκριτικό πλεονέκτημα και το αριστερό συγχωροχάρτι. Μπορείτε να μου το εξηγήσετε αυτό, εσείς που φαίνεστε του πανεπιστημίου;".

                                                              ****

Χθες τα μεσάνυχτα σε καφεμπαρέστοραν γωνιακό (μια τρούπα με κατάληψη πεζοδρομίου για φράντζα) κάπου στα βόρια προάστια, ο κλασικός γκέι μετρ -όλα τα καλά μαγαζιά της περιοχής πρέπει να έχουν από έναν- χαριεντίζεται με τους συνδαιτημόνες, που γνωρίζονται όλοι μεταξύ τους, φυσικά. Όλα τα τραπέζια, ένα μεγάλο κρεβάτι στη χουχουνιάρικη παμφόλυγα που προσομοιώνει για τη συγκεκριμένη 'φυλή' μια κανονικότητα που πλέον δεν υπάρχει. Κάτι σαν τα αστέρια που βλέπουμε στον ουρανό και έχουν πεθάνει εκατομύρια χρόνια τώρα. Το σκηνικό θυμίζει 9 μούσες του '80 σε πιο γηριατρικό. Πάνω σε πεζούλι, μια αιθέρια ύπαρξη με φωτογενικό ντεκολτέ και πλατφόρμα 12ποντη είναι απλωμένη νωχελικά και σκανάρει με ύφος ηδιπαθές αλά Μάρλεν Ντίντριχ το αν και ποιοι την κοιτούν. Γύρω της, σιγά-σιγά μαζεύονται ένας-δυο κυανοπουκαμισοφόροι ασπρομάλληδες με προσεγμένες δίαιτες και loafers. Η βασίλισσα και η αυλή της. Την κοιτάζω και με κοιτάζει με απαξία, επειδή δε με αναγνωρίζει. Είναι γνωστή πολιτικός της αντιπολίτευσης και πρώην Υπουργός. Μία μόνο ματιά και εντοπίζεις την αυτοπεποίθηση που πηγάζει από το φαντασιακό ηθικό πλεονέκτημα που μας πέταξε όλους τους υπόλοιπους στον απόπατο. Όπως ακριβώς έκανε η Hillary στις ΗΠΑ. Η Κόλαση είμαστε εμείς. Πάντα. 

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna