Saturday, July 22, 2017

Παλιά, όταν την είχα, ήταν ένα αυτόματο "Χριστέ μου".
Τώρα που δεν είναι εδώ δίπλα, δεδομένη, είναι το "μανούλα μου".
Μισό αυτόματο και μισό συνειδητό, του τρόμου.
Μετά, καπάκι ενοχές για τον καλύτερο μπαμπά του κόσμου,
Γιατί σε αντίθεση με άλλους, ήμουν τυχερή.
Αλλά τα γιατροσόφια και τα λόγια της ψυθιριστά στο αυτί,
με εκείνη την καθησυχαστική χροιά που δήλωνε
απόλυτο ελέγχο της πλάσης και συμβόλαιο για παν ενδεχόμενο,
με ρήτρα το 'έτσι θέλω της', με έκαναν πάντα καλά, ως δια μαγείας.
Και έτσι, όποτε νιώθω επιρεπής και ανασφαλής,
Το 'μανούλα μου' είναι σίγουρο ξόρκι για το φόβο.

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna