Sunday, January 08, 2017

α-πολυ-α

Η απώλεια δεν είναι τρύπα.
Είναι επιβλητική παρουσία
Με μακριά σκιά που καβαλάει
Τον ορίζοντά σου,
Και έντονη μυρωδιά καμένου
Που σε κάνει να πετιέσαι
Έξω
για ανάσα.

Η απώλεια είναι
Ψηλή και ευθυτενής
Καλόγρια-δασκάλα
Μαθηματικών με
Χάρακα στο χέρι
Που σου τσακίζει
Τις παλάμες κάθε
Φορά που σταματάς
Το μέτρημα και πας
Να ξεχαστείς
Έξω
Από το παράθυρο.

Η απώλεια τσιρίζει:
"Δεν εχω τρύπα,
Να μου τη βουλώσεις βολικά
Με κάτι."
"Δεν είμαι άδεια
Για να με γεμίσεις σωθικά
Με τα ρετάλια σου."
Η απώλεια κάνει θόρυβο.
Γυρνάει κλειδιά στη κλειδαριά
Και χτυπάει με τα τακούνια το παρκέ
Ανάλγητα κι εκδικητικά,
Σα στο σπίτι της,
Για να πετάγιεσαι
Έξω.
Για ανάσα.

 (Υ.Γ. Η απώλεια δεν είναι τρύπα. Είναι μαύρη τρύπα. Κι εσύ, ο άσπρος νάνος της)






Saturday, January 07, 2017

λάρα 17/8/2003 - 7/1/2017

Ποτέ δεν είναι η σωστή στιγμή. Ποτέ! λέει η καρδιά στη λογική και της σπάει τα νεύρα, ως συνήθως. Γιατί την αποδιοργανώνει από το να κάνει το σωστό πράγμα και να εκτελέσει τις αποφάσεις της. Την έχει όμως την καρδιά υπό την προστασία της και την αφήνει λίγο να χτυπήσει δυνατά και να της επιβληθεί, να της περάσει για λίγο το δικό της, όπως δίνεις γλυφιτζούρι σε ένα παιδί, για να πάψει να κλαίει. Η λογική δεν εγκρίνει τα γλυφιτσούρια, αλλά ξέρει πότε πρέπει να τα δίνει, επειδή το ότι είναι ψηλή και στεγνή, δε σημαίνει ότι δεν είναι και ψυχοπονιάρα. Ότι δεν έχει τις αδύναμες στιγμές της, εν γνώσει της, κι αυτή. Κάθεται στωικά και παρακολουθεί το γλυφιτζούρι να λιώνει. Αλλά πρέπει κάποια στιγμή να πει ότι δεν έχει άλλο. Γιατί η καρδιά είναι άπληστη πολύ και εγωίστρια. Τα θέλει όλα δικά της.  Όλους εδώ, μαζί της, αγκαλιά, θέλουν δε θέλουν, μπορούν δε μπορούν.
Σήμερα, η λογική πάτησε πόδι. Έκανε τσιγάρο, που το είχε κόψει- και πήρε τα πράγματα στα χέρια της. Άφησε πίσω την καρδιά της να διαμαρτύρεται και να κλαψουρίζει και πήρε τους δρόμους για να γίνει ψυχρός εκτελεστής -ο εαυτός της δηλαδή- κάνοντας το σωστό, πιο ανιδιοτελές πράγμα στον κόσμο. Έβαλε τον πολυαγαπημένο σκύλο της να κοιμηθεί, για να πάψει να υποφέρει, επειδή ξέρει ότι η καρδιά δε θα είναι ποτέ έτοιμη να διαχειριστεί την απώλεια. Μετά, έκανε κι άλλο τσιγάρο. Γύρισε σπίτι, εξαφάνισε όλα τα ίχνη της μικρής ζωής που σταμάτησε και προσπάθησε να σκεφτεί πώς να κατευνάσει την απαρηγόρητη καρδιά της, που δεν καταλαβαίνει από λόγια και επιχειρήματα. Αλλά την έχει φορτωθεί για πάντα βλέπεις, και όπως πάντα, πρέπει πάλι εκείνη να είναι η ενήλικη και να βρει τη μέση λύση. Ούτε πολύ σκληρή, ούτε με πολλά γλυφιτζούρια. Γιατί θα μπορούσε κάλιστα να πει της καρδιάς ότι τουλάχιστον το σκύλο τον είχε αγκαλιά αποκοιμίζοντάς τον, πράγμα που δεν μπόρεσε να κάνει με τη μαμά της και τον μπαμπά της. Θα της βούλωνε το στόμα με τη μία με μια τέτοια αλήθεια. Αλλά αυτό θα ήταν απάνθρωπο και θα την έκανε να σπάσει.



Κοιμήσου αγγελούδι μου. Ήσουν το καλύτερο πλάσμα που έχω γνωρίσει και 
που είχα την τύχη να με αγαπήσει και να αγαπήσω για 13 όμορφα χρόνια.
Συγνώμη που ήλπισα και σε άφησα να υποφέρεις για λίγες μέρες, πριν αποφασίσω
ότι πρέπει να σκεφτώ μόνο για σένα.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna