Monday, December 26, 2016

οι μαύροι με τα δώρα

Τυλιγμένοι σε στρώσεις από κουρέλια κατάμαυρα (δεν είναι ούτε γκοθ, ούτε σατανιστές, είναι απλά μαύρα από τη βρώμα) και σφιχταγγαλιασμένος ο καθένας με τον εαυτό του, φτιάχνουν δαχτυλίδια με τα χνώτα τους στην σκοτεινή, παγωμένη σπηλιά. Είναι οι ίδιοι εκείνοι, που παλιότερα έφτιαχναν με τον καπνό των τσιγάρων τους τα δαχτυλίδια στη ραθυμία τους, κατά τη διάρκεια της άλλης ζωής, τότε που ζούσαν σε σπίτι και σε πόλη και είχαν λεφτά για να τροφοδοτούν τους εθισμούς και τις πλεονεξίες τους. Από όλα αυτά, τους έμεινε η μηχανική συνήθεια των ομόκεντρων, άδειων κύκλων, να συμβολίζουν τη ζωή στο γκρότο. Όλα τα άλλα τους τα πήραν, ή τα άφησαν να τους φύγουν. Σαν το μισο ποτήρι, δίλημμα.

Οι δακτύλιοι των χνώτων στον παγωμένο αέρα δίνουν σε ένα τρίτο μάτι τη μοναδική ανάλαφρη νότα στο κατά τα άλλα ασήκωτο σκηνικό. Επικοινωνία με σήματα ατμού μεταξύ γνωστών αγνώστων που μοιράζονται το κενό στο στενό, κρύο και υγρό τους περιβάλλον. Μπορεί να μη μιλούν ποτέ μεταξύ τους, αλλά τους ενώνει η γεωμετρία των χνώτων, που σα νυφάδες με αντίστροφη πορεία χάνονται στα σκοτάδια της οροφής του σπηλαίου. Τα μοναδικά στοιχεία του σκηνικού με ανοδική τάση. Όλα τα άλλα - έρμαια μιας ολοένα και πιο βαρύνουσας  βαρύτητας- στοχεύουν εμμονικά το πάτωμα, με τάση να χωθούν μέσα του, να γίνουν ένα με τη λάσπη, την πέτρα και τη μούχλα, σε μια τελευταία επιστροφή στη φύση της ουσίας τους, στον πυρήνα της ανυπαρξίας. Στήθη πτωτικά, πέη πεσμένα, κουρέλια βαριά, χέρια ασήκωτα, πόδια λυγισμένα, βλέμματα χαμηλωμένα.
Συνωστισμένοι όλοι γύρω από ένα μικροσκοπικό χοντροκομμένο φέρετρο, φτιάχνουν αδιάκοπαδαχτυλίδια περιμένοντας κάτι σαν μια ανάσταση μικρού νεκρού -αγνώστου πατρός- που κείται στη μέση του κύκλου τους, μέσα στο κουτί. Βόδια και πρόβατα, τα ζώα της σπηλιάς συμβάλλουν στην δύσοσμη ατμόσφαιρα της σπηλιάς, με τα δικά τους χνώτα.

"Ήρθαμε να αποτίσουμε φόρο τιμής (για φόρο σκέτο μιλάει, αλλά η 'τιμή' το κάνει να ακούγεται σα δώρο) στο νεογέννητο και με την ευκαιρία να συμπληρώσουμε και τη ληξιαρχική του πράξη" ανακοινώνει ο πιο κοντός από τους τρεις καλοβαλμένους άνδρες με τα ακριβά κασμιρένια κοστούμια και τις μεταξωτές γραβάτες που εμφανίστηκαν από το πουθενά και μπήκαν από το άνοιγμα της σπηλιάς κρατώντας δερμάτινους χαρτοφύλακες. "Σας βρήκαμε με το gps. Βάλαμε "πουθεννά" με δύο ν όπως Χριστούγεννα και μας έφερε τυφλοσούρτη", είπε ο άλλος, ο ξανθός με τη μύτη παπαγάλου.
Με μια συνδυασμένη κίνηση μπαλετικού pas de trois, γονατίζουν με το ένα πόδι και ανοίγουν και οι τρεις τους χαρτοφύλακές τους, για να βγάλουν από μέσα κάτι χαρτιά σαν τις υπεύθυνες δηλώσεις που συμπληρώνουμε στις εφορίες και ένα μάτσο χρυσά πουγγιά. Μοιράζουν τα χαρτιά στον κύκλο των νεκροζώντανων με τα θολωμένα μάτια και τους ζητούν ευγενικά να τα συμπληρώσουν και να τα υπογράψουν ως μάρτυρες. Στη συνέχεια τους μοιράζουν και τα δελεαστικά φανταχτερά πουγγιά.

Οι κουρελιάρηδες, ένας-ένας περνούν το στυλό που τους έδωσε ο ένας κουστουμάτος και υπνωτισμένοι μελανιάζουν τα χαρτιά, χωρίς να έχουν ιδέα τι φόρο υπογράφουν. Στη συνέχεια, οι τρεις επισκέπτες μαζεύουν τα χαρτιά, φακελώνουν τις υπεύθυνες δηλώσεις , συμπληρώνουν τη ληξιαρχική πράξη θανάτου και εύχονται καλή Ανάσταση στο μικρό νεκρό και τους γύρω του. Βγαίνουν βιαστικά από το γκροτέσκ σκηνικό, γιατί δε θα άντεχαν ούτε ένα επιπλέον λεπτό τη μπόχα της πρωτόγονης κλεισούρας και χάνονται στην ομίχλη, τόσο ξαφνικά όσο ξαφνικά εμφανίστηκαν.

Τα ομόκεντρα δαχτυλίδια από χνώτα αρχίζουν πάλι να αναδύονται  στην παγωμένη ατμόσφαιρα από τον κύκλο των χαμένων. Τα χρυσά πουγγιά ανοίγουν ένα-ένα και μια έντονη μυρωδιά κοπριάς και χώματος ανακατεύεται με την υπόλοιπη δυσοσμία. Δες το σα λίπασμα και συμβολίζει κάθε νέα αρχή και κάθε νέα σοδειά, δώρο επιβίωσης. Δες το ως χώμα που θάβει το τέλμα και γράφει το τέλος με Τέλος. Σαν το μισό ποτήρι πάλι, ένα πράγμα. Σε μια τρίτη ανάγνωση, θα μπορούσες να πεις ότι το δώρο, τα χαρτιά και η επίσκεψη ήταν απλά ένα λάθος, ένα ατόπημα, γιατί ο μικρός νεκρός δεν υπάρχει καν. Το μικρό φέρετρο γύρω από το οποίο στέκονται ακίνητοι οι ρακένδητοι είναι άδειο, αλλά κανένας δε σκέφτηκε να το ανοίξει. Αλλά αυτό το ξέρεις μόνο εσύ. Και εξάλλου, έτσι, υπάρχει τουλάχιστον αυτή η ιστορία.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna