Wednesday, September 28, 2016

Tuesday, September 27, 2016

Monday, September 26, 2016

fractals of the eternal return



The shark
and its primal circumbulation; choreographed by hunger.
The moth
and the enchanting spiral; death by extreme beauty.
The bee
and its binge-drinking; epicurian by addiction .
The killer
and his rebound for the fix; self-indulgence by destruction.
The sculptor
and his desire for raw materials; to mold and molest into admiration
(copy-paste last, for selfish lover.)

The poet,
a lucky bystander struck by a sudden meaning
that haunts her with the delusion to become her own god for the day. .
At first with a shark's frenzy, then a moth's blind passion for light, 
then a bee's addiction for nectar, then a killer's fixation with his locus delecti, 
then a narcissist's method of self-help.

And all at once, it all stops;
from sudden death, unexpected rapture, 
fear of failure, or simply falling out of love.

A poet always returns to the poem,
-again and again and again-
seeking closure.
And then she abandons it in a field of words
for the next meaning that happens to happen.

Destination passed




Cold sweat, palpitations, blurred vision.
She, under attack, knows the drill.
Needs. To run. To the airport. Asap.
Get the hell out of this mess.
Takes a cab, ducks and covers.
Waits, waits, wait, what was that?
Deep breaths on red lights,
breathe out on greens.
Go, stop, go, full stop.
Pays, gets off, forgets bag,
cabby calls her back, grabs it, runs.
Straight to the closest toilet, or elevator
to business lounge. Opens door,
Hurts thumb. Thump, thump, thump,
Squats with head between knees
to better absorb medicine. Eyes shut.

Enters museum of happy memories with soundtrack
music by the live orchestra of Paul Mauriat.
That much recalled feeling of 'everything
hunky dory' that transforms the real gory
into imaginary crap.
The "lying covered in Coppertone at the beach" sensation,
the "gee your hair smells terrific" and "L' air du temps"
happy pastel stupid embrace. The  scent of new Barbie hair,
the bubblegum tasting lip gloss, the house with the glass doors,
her grandmother's hug, a first kiss by the boy next door under the stairs,
her best friend in the pink cashmere sweater going through the pages of "Seventeen".
She can jump from the window and be sure she will land 
on all these stuffed with cotton candy memories.
Shrapnel and zombies and can go fuck themselves for the moment.
She is safely in her past, now.





Friday, September 23, 2016

απο αμηχανία, θεος

Δεν ξέρω, δε θέλω, είιμαι αλλού, δεν είμαι απ' εδω
Αυτό που μου ζητάτε, δεν το ξέρω και δεν το μπορώ.
Μην επιμένετε, επιλέξατε τον λάθος άνθρωπο.
Σας το ορκίζομαι, αυτός που ζητάτε δεν ειμαι εγώ.

Εμένα πρωτοσέλιδο; Σας τ'ορκίζομαι δεν είμαι αυτό.
Όλο μόνος μου θέλω να είμαι, στο σκοτάδι, τυχαία εντός.
Δε μ' αρέσει να με βλέπω, πόσο μάλλον να ξέρω.
Μην ψάχνετε στο παρελθόν μου, ιστορίες πατρός.

Η στολή σας αυτή δε μου κάνει, δεν το έχω.
Φοβάμαι πως ντρέπομαι με στενεύει καν να την φορώ.
Ένταξει, αφού έχετε θέμα, αυτή τη φορά και μόνο γι' αυτό
Θα το κάνω σα χάρη, επειδή το ζητάτε, κι ας μην το αντέχω.

Δε θέλω να φαίνομαι, δε θέλω να μιλώ, ντρέπομαι που το συζητώ.
Είμαι ωραίος; Πως με βλέπετε, νίωθω περίεργα; Με μένα απορώ.
Πάρτε το πάνω σας, αν είναι να οφεληθούμε όλοι, για το κοινό καλό.
Φωτογραφήστε με όπως νομίζετε! Την καλή μου πλευρά, να σας χαρώ!





Thursday, September 22, 2016

wrong foot



Right foot takes you everywhere. 
The happy path, the sensible way, the safe way, 
Safeway to organic produce -
A bit more expensive, but safe by all means, anyway.
Got to have faith to all the giants in high castles
Signing the rights and wrongs of the Bay
Some and plus deaths due to cancer or whatyoumacallit
A family or two, your collateral damage. 
'Your', in leather and painted at hand and at will
To be worn as homemade sandals on the wrong foot every day.
Limp, limp and limp
And hurt to the tiny bump called
Awakening
And researchdotcom.






Monday, September 19, 2016

End of times signs

You find them in the classifieds.
They are no headlines, just footnoted codes
Your oracle has to break before anyone else does
And It will be prophecy delayed, aka a joke.
These signs are epitaphs inscribed οn tiny coffins
at the unfavored graveyard of the back pages.
All squared out and outlined,
In raws of morbid desperation
And variants of the same epigram:
"Old piano, for free"

περιμένοντας τον κοντό.




Είχαμε κλείσει μια εβδομάδα ήδη στο διαμέρισμα περιμένοντας τον κοντό. Χωρίς αλλαξιές μαζί μας, τα ρούχα μας είχαν αρχίσει να αποκτούν την οσμή  που σε κάνει να στραβομουτσουνιάζεις μέσα σε κατάμεστο ασανσέρ σε κτίριο δημόσιας υπηρεσίας. 'Ημασταν συνέχεια με ένα κινητό στο χέρι, για να απαντήσουμε στο επόμενό του τηλεφώνημα, μήπως τυχόν έρθει και κοιμόμαστε και δεν τον προλάβουμε μεχρι να ξαναδύγει. Η θέα από τη βεράντα ήταν μια γεωμετρική σύνθεση από κύκλους και ένα μεγάλο ορθογώνιο, που σχημάτιζαν οι ανοιχτές ομπρέλες του καφέ-μπαρ και η άδεια πισίνα του διπλανού εγκαταλελειμένου ξενοδοχείου. Η στατικότητα αυτή αποκοίμιζε κάθε ενδιαφέρον για αγνάντι. Γι αυτό και τις περισσότερες ώρες βρισκόμασταν μέσα στο σαλόνι με το aircondition αναμένο και ένα μπουκάλι κρασί σε απόσταση μικρότερη από απλωμένο χέρι.
Η αγαπητικιά του κοντού, κάθε πρωί έβγαινε για ψώνια, γιατί ήταν εθισμένη γενικά στην κατανάλωση και όχι μόνο του κρασιού. Εκείνη τη μέρα αποφάσισε να με πάρει μαζί της γιατί ήθελε να αλλάξει ένα ζευγάρι παπούτσια που είχε πάρει την προηγούμενη κατά ένα νούμερο πιο μεγάλα και δεν μπορούσα να αρνηθώ ως φιλοξενούμενη να τη συνοδευσω. Η κοσμοσυρροή και οι στενοί χώροι πάντα μου δημιουργούν ανασφάλεια και ειδικά όταν δεν υπάρχουν παράθυρα για κατεπείγουσα αναζήτηση ορίζοντα. Αυτό ακριβώς μου συνέβη και σε αυτόν τον πρωινό, ζωντανό εφιάλτη. Έτρεχα συνέχεια ξωπίσω της, για να μην τη χάσω και χαθώ για πάντα στα σωθικά της τεράστιας κλειστής αγοράς με τους στενούς δαιδαλώδεις δρόμους του shopping mall που είχε μετατραπεί η πάλαι ποτέ πόλη και θύμιζε τη Λερναία Ύδρα. Δεν τα πάω καλά με τον προσανατολισμό. Χάνομαι χωρίς να έχω κουνήσει. Μάλλον οι προγονή μου ήταν αυτή που έμενε πάντα στη σπηλιά τιμωρία για να φυλάει τους αδύναμους, δεν εξηγείται αλλιώς. Τα ξώφτερνα που φορούσα συνέχώς γλυστρούσαν από τα πόδια και αυτό δε βοηθούσε στο γενικότερο άγχος μου. Μια στιγμή, εκεί που έστριβα κάποια γωνία κυνηγώντας το κόκκινο φουλάρι της φίλης του κοντού και οικοδέσποινας της αγωνίας μου, πέφτω σε μια ομάδα-θίασο λευκοντυμένων, με λευκοβαμμένα πρόσωπα, που χόρευαν με φλάουτα στα χέρια σα γιαουρτωμένα φαντάσματα μετά από μεθύσι. Απ' ό,τι μου είπε η ψηλή του κοντού αργότερα, είναι μια ομάδα δανών ακτιβιστών που πραγματοποιούν δρώμενα του δρόμου και ειδικότερα μια δική τους απόδοση του 'Μαγικού Αυλού', για να πείσουν τον κόσμο ότι η χώρα τους δεν είναι γεμάτη ποντίκια, σε αντίθεση με τις έντονες φήμες που πλείττουν ανεπανόρθωτα τον τουρισμό τους τελευταία. Μιλάμε για εκατομμύρια ποντίκια σε μέγεθος σολωμού. Το ότι δεν ήξερα βέβαια τι συμβαίνει όταν έπεσα επάνω τους και το ότι με τίποτα δεν μπόρεσα να φανταστώ το concept του δρώμενού τους και το αντικείμενο του ακτιβισμού τυς, καταστούσε το happening μια τεράστια αποτυχία.  Γιατί α είναι να περιμένεις να σου εξηγησουν τι είδες, μάλλον σημαίνει ότι αυτο που είδες αφορά κάποιους που κουράζονται τζάμπα να επικοινωνήσουν κάτι που δεν είναι.
Όταν φτάσαμε στο μαγαζί με τα παπούτσια -και το κατάλαβα γιατί πάλι είδα το κοκκινο φουλάρι να χάνεται μέσα σε ένα άνοιγμα- ο φυσικός φωτισμός ήταν σχεδόν ανύπαρκτος σε αυτό το σημείο της κοιλιάς του τέρατος και ο τεχνητός φωτισμός μέσα στο κατάστημα ήταν από κεριά, σα να μην ήθελαν να βλέπεις τι αγοράζεις. Μιλάμε για σκοτάδια στο παπουτσάδικο. Για γόβα πας, βγαίνεις με αθλητικό, τόση ορατότητα. Ψιλαφώντας χάζεψα λίγο τα ράφια, αλλά δε βρήκα τίποτα που να μου εξάψει το ενδιαφέρον. Την ίδια στιγμή, η βιαστική οικοδέσποινά μου, άλλαξε το ζευγάρι της με το σωστό νούμερο και όρμηξε προς την έξοδο αιφνιδιάζοντάς με και πάλι με την ικανότητά της να εξαφανίζεται. Αυτή τη φορά το φουλάρι δεν συνεργάστηκε μαζί μου και βρέθηκα μόνη στο παζάρι σαν τη μύγα μες το γάλα, να προσπαθεί να επιπλέυσει πανικόβλητη, χωρίς να θέλει να γίνει στόχος. Δύσκολο. Με γύρισε στο διαμέρισμα περιπολικό. Δεν μπορούσα να δώσω ούτε διεύθυνση, ούτε τίποτα, μιας και είχα ξεχάσει και το όνομά μου στην κρίση άγχους. Ευτυχώς που κάποιος μας είχε δει μαζί με την του κοντού και ήξεραν που μένει. Όλοι ξέρουν τον κοντό γιατί όλοι τον περιμένουν να γυρίσει κι ως εκ τούτου, γνωρίζουν και τη δικιά του. Έτσι, βρέθηκα πάλι στο διαμέρισμα με τη γεωμετρική θέα και τα μπουκάλια κρασί σε απόσταση απλωμένου χεριού. Ο κοντός δεν έδώσε ποτέ σημεία ζωής. Μόνο μια κάρτα από τη Βουδαπέστη έστειλε κάποια στιγμή, επαινώντας τις ομορφιές και τα αξιοθέατα της πόλης. Εμείς μείναμε μόνιμα στο διαμέρισμα, εφόσον ουδέν μονομότερον του προσωρινού, εκτός της πεταλούδας.



Saturday, September 17, 2016

μπούλι-ινγκ

Η χαρά δεν ξέρει να κρυφτεί. Είναι αυθόρμητη και εγγενώς αδαής, σαν παιδί.  Αυτόματα τοιχοκολλά και εκθέτει τη διάθεσή της και τους λόγους για τους οποίους χαχανίζει ανεξέλεγκτα, θέτοντας εαυτόν ως στόχο για τον κάθε επιτήδειο που μοναδικό σκοπό έχει να την ακυρώσει και εξουδετερώσει για λόγους ευνόητους, που εξυπηρετούν τη δική του μιζέρια και ανικανότητα να χαρεί ο ίδιος. Από την άλλη οι τρομάρες πάνε μαζί σαν τους χιώτες και τις ερινύες. Δυο-δυο. Γιατί το μπούλινγκ λειτουργεί καλύτερα σε συλλογική δράση και άρα είναι πάντα πιο αποτελεσματικό όταν είναι δύο αυτοί που το κάνουν. Αριθμητική υπεροχή. Δυο προς έναν. Συναντήθηκαν λοιπόν στο σκοτεινό τούνελ οι τρείς τους και δε χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία για να καταλάβει κανείς τι συνέβη εκεί. Η χαρά κόπηκε στα δύο προφανώς -έγινε δυο χαρούλες- αλλά ήταν τα κομμάτια της υποκοριστικά και αδύναμα και δεν μπόρεσαν να ανταπεξέλθουν στις δύο όλόκληρες τρομάρες α) γιατί η χαρά δεν έχει άμυνες β) γιατί η χαρά είναι εκ φύσεως καλοπραίρετη και δεν πιστεύει στην οπλοφορία ή στο να επενδύει σε πολεμικές τέχνες, γιατί αυτό θα ακύρωνε εννοιολογικά την ύπαρξή της και σε ιδεολογικό επίπεδο δεν έχει ιδέα για το τι χρειάζεται για να επιβιώσει, εφόσον είναι στιγμιαία και αυθόρμητα θυμική. Έφαγε λοιπόν πολύ ξύλο και είναι ένα θαύμα το ότι επιβίωσε για να τα διηγηθεί. Ίσως οι τρομάρες δεν είχαν αρκετό μίσος για να την αποτελείωσουν, δεδομένου ότι ήταν μόνο τρομάρες και όχι επαγγελματίες δολοφόνοι με αριθμό τραπεζικού λογαριασμού. Το θέμα είναι ότι η χαρά θα το ξανασκεφτεί να ξαναπερπατήσει μόνη της ντυμένη στα ροζ σα σημαδούρα, ενώ οι τρομάρες θα έχουν να ανεβάζουν σέλφις με τη χαρά ταβλιασμένη και μωλωπιασμένη παντού, για να θυμίζουν σε όλους πόσο δυνατές είναι. Κοινώς, οι χαροκαμένοι με τους χαροκαμένους, δεν απέχουν πολύ εννοιολογικά και πραγματικά, όταν πορεύονται σε σκοτεινό τούνελ, μοναχοί.

Γεννήσαμε 15 Σεπτεμβρίου, νύχτα με πανσέληνο :)


Tuesday, September 13, 2016

συμπαντικά

Κάποιοι λένε ότι το διάστημα συστέλλεται και διαστέλλεται αέναα σαν γιαγάντια αναπνοή. Κάποιοι, ότι συστέλλεται διαρκώς επιστρέφοντας εκεί απ' όπου ξεκίνησε, στο Τίποτα, στην Αρχή, στη Μοναδικότητα. 
Και άλλοι, ότι το διάστημα διαστέλλεται συνέχεια μέχρι να διαλυθεί εντελώς. Ότι ο θάνατος του κάθε σώματος επέρχεται από την απομόνωση και την απουσία και τεκταίνεται στον παγο και την απόλυτη σιωπή. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει και στους ανθρωπους.

Monday, September 12, 2016

συνέδριο

Όλοι εκεί μέσα ήξεραν ότι ξερουν πολύ καλά τι συμβαίνει, χωρίς να γνωρίζουν ακριβώς όμως τι έχει προηγηθεί του συμβάντος. Η αίθουσα ήταν στολισμένη επιμελώς αυστηρά για το επιστημονικό γεγονός. Οι διοργανωτές ήξεραν καλά τι έπρεπε να κάνουν, χωρίς να ξέρουν με λεπτομέρειες τι θα γίνει εκεί μέσα. Μόνο εκείνη, που συμμετείχε στο πάνελ ένιωθε ότι δεν ήξερε τίποτα και φοβόταν να αποδεχτεί τι πραγματικά γνωρίζει για το αντικείμενο της συζήτησης, το πραγματικό γεγονός. Ήξερε μόνο ότι οι άλλοι ξέρουν με σιγουριά ότι δεν ξέρει κάτι συγκεκριμένο και τον αληθινό λόγο για τον οποίο βρίσκεται εκεί, ότι ήξεραν μόνο πως η ίδια ξέρει ότι δεν ξέρουν τι πρέπει να αποκρυφθεί, κάτι που δεν ήταν σίγουρη ότι ξέρει ούτως ή άλλως, απλώς έχει μια σοβαρή υπόνοια ότι δεν ξέρει. Ολοι οι επαίωνες, διατηρούσαν τη χαρακτηριστική πόζα εκείνων που ξέρουν όσα τους βολεύει να ξέρουν και θέλουν να νομίζουν οι άλλοι ότι ξέρουν πως ξέρουν, αλλά στην ουσία δεν ξέρουν το τι ακριβώς γνωρίζουν. Συνόδευαν το στήσιμο της αλλαζονίας αυτής με τα ανεπαίσθητα νευρικά τικ που χαρακτηρίζουν εκείνους που ξέρουν ότι φοβούνται για το τι θα ειπωθεί και δεν ξέρουν να απαντήσουν το ακριβές, αλλά μόνο κάτι παρεμφερές, που θα τους καρφώσει ότι δείχνουν ότι ξέρουν, αλλά τελικά είναι εμφανές ότι δεν ξέρουν. Της τα είχε εξηγήσει όλα αυτά από πριν μια ειδικός, αναλύτρια ψυχολόγος/γνωστική επιστήμων, που ξερει πολύ καλά από αυτά. Οι δέκα 'σοφοί' άρχισαν τις ερωτήσεις με την έπαρση αυτών που νομίζουν πως τα ξέρουν όλα πριν απ' όλους, που κάνουν ότι ξέρουν τα πάντα, αλλά παράλληλα δεν ξέρουν ότι δε γνωρίζουν τι σημαίνει να είσαι στη θέση κάποιου που έχει την απάντηση πριν την ερώτηση, αυτών που δεν έχουν την επίγνωση των επιπτώσεων που θα προκαλούσε αυτή η απάντηση σε όλους όσους παρακολουθούν την απευθείας μετάδοση από το teleprompter και δε θέλουν apriori να μάθουν, γιατί κάνουν τα πάντα να μην αποκτήσουν γνώση του ο,τιδήποτε θα έθετε την επιλεκτική τους άγνοια σε επισφαλή θέση, και ως εκ τουτου προκαλούσε καταναγκαστική αντίδραση με άγνωστα αποτελέσματα για εκείνους που επιλέγουν να μην αντιδρούν σε τίποτα. Η συζήτηση ήταν άκρως αποδομητική. Ακολούθησε μπουφές με λευκό κρασί και fingerfood από θαλασσινά, που επιμελήθηκε γνωστός οίκος catering -που όπως oι organizers δεν ήξερε τίποτα για το γεγονός, αλλά ήξερε πολύ καλά το κόστος της γαρίδας, κατά κεφαλή.
Κανείς δεν έμαθε τίποτα συγκεκριμένο. Mάλλον όλοι ξέχασαν πολλά από όσα νόμιζαν ότι ήξεραν, αλλά προσποιούνταν ότι έμαθαν πολλά και ότι έφυγαν με απόλυτη γνώση του αντικειμένου.
Εκείνη, φεύγοντας στο τέλος της βραδιάς, πιο χαλαρή γιατί κατάφερε να φέρει εις πέρας κάτι που δεν ήξερε πως θα εξελιχθεί και μπόρεσε να βγει από κει μέσα ώς μία που κάτι ξέρει. Έμαθε πολλά για όσα νόμιζε ότι δεν ήξερε, άλλα από ευγένεια έκανε σε όλους όσους τη ρώτησαν μετά, ότι ξέρει καλά τι δεν αρμόζει να ξέρει .

Sunday, September 11, 2016

σα σήμερα


Ji Lee


Ερωτοτροπούσαμε στα σκαλάκια της Σίνα,
χωμένοι βαθιά στην αγκαλιά της όασής μας και
προστατευμένοι από το γαλάζιο μιας ανέφελης εποχής.
Πίναμε κρασί και φιλάγαμε παθιασμένα στα χείλη την αταραξία μας
προσέχοντας να μην της αφήσουμε σημάδια, πριν την επιστρέψουμε σπίτι.
Καμαρώναμε τα είδωλά μας στον καθρέφτη της επίπεδης λίμνης μας,
ενώ ο παγωμένος καταρράκτης εκτός οπτικού πεδίου,  
ήταν έτοιμος να σπάσει σε εκατομμύρια αιχμηρά θραύσματα, 
για να αδειάσει τον κόσμο όλο με βία στην άβυσσο,
-παρασύροντας και το δικό μας δίδυμο, μαζί.
Ο ήχος από εκείνο το τηλεφώνημα ήταν που έσπασε τον πάγο του
και η σύντομη στιχομυθία που ακολούθησε, έλαβε χώρα τη στιγμή
που ο χρόνος κοβόταν στα δύο: το πριν και το μετά.
- Το βλέπεις;
- Τι να δω;
- Τρέχα στην τηλεοραση!
Έκλεισαν άρον-άρον τα στόματα, άδειασαν τα μισογεμάτα ποτήρια
και η κοινή μας κάθοδος διήρκησε όσο τα σκαλιά του πεζόδρομου
ενώ η κατά μόνας συνεχίζεται ακόμα στις δύο άκρες του πλανήτη.
Από εκείνη τη στιγμή ο καθένας μας κλείστηκε πρόσκαιρα 
στον κύκλο της πατρογονικής του φυλής και μαζεύτηκε γύρω από την εστία 
όπου έκαιγε ζωντανά το cnn μέρα νύχτα, με τον άνθρωπο να πέφτει και να πέφτει.

Εκείνη την τελευταιά πρώτη μέρα,
αφού χωρίσαμε σε κάτι φανάρια, με πήρες τηλέφωνο 
μετά από πολλές προσπάθειες -γιατί είχαν υπερφορτωθεί 
οι γραμμές της κινητής τηλεφωνίας- και μου είπες ειρωνικά
"γαμάτε, γιατί χανόμαστε', αν θυμάσαι.
Αφού γελάσαμε ταυτόχρονα, συνειδητοποιήσαμε
ότι το πρώτο σκέλος του σχολίου αφορούσε το δικό μας παρελθόν, 
ενώ το δεύτερο, το μέλλον του πλανήτη.
Καταλάβαμε ότι η επιστροφή στις σπηλιές ήταν θέμα χρόνου
κι ο άνθρωπος που θα πέφτει, θύμα γεωγραφικού μήκους και πλάτους.



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna