Monday, August 15, 2016

βαρετό

Τόση θάλασσα καμβάς, το πιο γενναιόδωρο τελάρο της φύσης.
Τρέλα, έρωτας, τρόμος, φυγή - όλα τα προσχέδια της ζωής, εκεί.
Τόσα βότσαλα, σπορά αιώνων, για συγκομιδή σου στην ακτή,
Το καθένα με πλάνο αυτοτελές, το μοιραίο και τυχαίο να υμνήσεις.

Τόση πίστα ουρανός, με θίασο από σύννεφα να χορογραφήσεις.
Τόση μουσική και σκάλες να ανεβοκατεβείς, να σου κοπεί η ανάσα.
Τόσα πουλιά στα σύρματα, νότες που φτερουγίζουν μουσική,
Η μια να πετάει γι' ανατολή και η άλλη, απρόσμενα για δύση.

Τόσοι αιώνες συμπυκνωμένου πόνου, αγάπης, μίσους, προσμονής,
Εγκλωβισμένοι σε εξώφυλλα που περιμένουν να τ' ανοίξεις,
Για να τη βρεις εκεί, να σε κοιτά κατάματα ανάμεσα σε γραμμές και λέξεις
Εκείνη, τη μία και μοναδική, που βάζει λάδι στη φωτιά της σκέψης.

Τόσος κόσμος να ελευθερωθώ από τη φυλακή που διάλεξα για μένα.
Βαρέθηκα να βρίσκω την Έμπνευση και σπίθα δημιουργική
στη γκαρσονιέρα του μυαλού, στα σκοτεινά και αγκαλια μ' εσένα.



Sunday, August 14, 2016

π


To 'ποτέ' είναι μεγαλύτερη κουβέντα από το 'πάντα'. Δες:
Στο 'πάντα' έχεις δικαίωμα διαρκείας, μια ζωή,
Να ορίζεις τα 'τότε' που γράφουν το δήθεν διηνέκες. 
Σκηνοθέτης και χορευτής της παραίσθησης, εσύ,
Να πηδάς από 'πότε' σε 'πότε', όποτε θες.

Στο 'ποτέ' έχεις μόνο υποχρέωση ες αει,
Να κουβαλάς σφραγισμένη αποσκευή για πάντα.
Λουκέτο την κλείδωνει με τη φόρα μιας στιγμής,
Που θ' αποκλείσει απ' έξω κάθε αβάντα
Τα 'πότε' που σφράγισες μέσα της, να χαρείς.

Ένα 'ποτέ' θα βρίσκεις που να έχει μετανοιώσει, πάντα.
Ενώ ένα "πάντα", ποτέ.








Thursday, August 04, 2016

beach goth




Έχω Vodafon, γιατί ο Cosmote είναι πανάκριβος. Αλλά μου ήρθε πολύ μεγάλος ο λογαριασμός γιατί είχε καθυστέρηση και τους είπα γιατί δεν μου το είπατε; Που θέλετε να το ξέρω εγώ;Βάλε πρώτα την τομάτα και μετά το τσιγαρισμένο κρέας. Άσε το να σιγοψηθεί σε χαμηλή φωτιά και θα με θυμηθείς. Έχω τυρόπιτες από το φούρνο, φρέσκιες, στην ψωμιέρα. Έτσι σε θέλω μάγκα μου, να δίνεις μία και να προχωράς. Μπράβο, ρε! Πάντα τέτοια να ακούω από σένα. Θα έρθουμε να σας δούμε με τη Μαίρη όταν κατέβουμε Αθήνα. Φόρα τις παντόφλες σου Κωστάκη, γιατί θα καείς στην άμμο. Μη βγάζεις τη μπλούζα σου τώρα, γιατί θα φύγουμε σε λίγο. Αυτός έχει ενοίκια από διάφορα ακίνητα, δεν έχει ανάγκη. Μην τον λυπάσαι όταν σου κλαίγεται.  Έρχομαι εδώ και ποτίζω τα δέντρα ενός φίλου που λείπει στο νησί του. Μου δίνει και τα κλειδιά και μένουμε με τη γυναίκα για κάνα μπάνιο. Ξέρεις, διακοπές άλλες δεν έχει φέτο. Έχει πάρα πολύ κόσμο η παραλία εδώ, γιατί στις άλλες φυσάει και σηκώνει κύμα. Χθες πήγαμε να δούμε με τη Φρόσω πως είναι και από την άλλη μεριά, αλλά ήταν μια από τα ίδια. Εvery breath you take, every move you make, everything you τρέχα ρε συ Μάκη να μου φέρεις ένα φρέντο και κάτι να τσιμπήσω, για τι γουργουρίζει το στομάχι μου.


Μια γυναίκα με τεράστιο ψάθινο καπέλο και αποφασισμένη για όλα, πλησίασε με τα συμπράγκαλά της, στάθηκε από πάνω μου και έμπηξε το παλούκι της στο στήθος μου με δύναμη. Στη συνέχεια το έστριψε βιδωτά -όπως κάνουν οι σωστοί κυνηγοί βρυκολάκων- για να μπηχτεί καλά μέσα στην καρδιά και να μην της πάρει ο αέρας την ομπρέλα. Ασφαλώς, νύχτωσε καταμεσήμερο και σίγασαν απότομα, οι διακεκομμένοι διάλογοι της παραλίας.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna