Thursday, December 24, 2015



Στο κέντρο είχε πολλή κίνηση, κοσμοσυρροή, άνθρωποι πήγαιναν και ερχόνταν, πολλοί ζητιάνοι στα πεζοδρόμια, παιδιά που έτρεχαν για τα κάλαντα. Έτσι είναι οι Παραμονές. Πολυπληθείς και υπερκινητικές. Ζαλάδα.
Η οστεώδης υπερήλικη στη γωνία Βασ. Σοφίας και Μαρασλή καθόταν σαν άγαλμα στο παγκάκι. Με το βλέμμα καρφωμένο στην παραίτηση και το κορμί σε άψογη ορθή γωνία. Μια τόσο τέλεια στάση ενενήντα μοιρών που έκανε όλους τους άλλους να φαίνονται ατσούμπαλοι και τεθλασμένοι. Ήταν η απόλυτη αποτύπωση της Παραμονής του Τίποτα και της προσμονής του κανενός. Με μια απόκοσμη έλλειψη απόγνωσης και ανάγκης, πέρα από κάθε φιλανθρωπία, βασίλισσα της ξεπεσμένης επικράτειας.  Σαν την πανσέληνο που ανέτειλε λίγη ώρα μετά.
"Δε σε ξέρω, δε με ξέρεις, αλλά είμαι εδώ, ακίνητη και είσαι καταδικασμένη να με κοιτάς με δέος και να αναρωτιέσαι πόσο μακριά είμαι και πόσο δε με νοιάζουν όλα αυτά που σε προβληματίζουν." 

No comments:

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna