Sunday, November 22, 2015

Evermore



I was counting to a hundred per cent of sure
For you to capture that wild, feathered hope;
To hear you triple locking it behind your door.

Now that your ship of hopes is safe to moor
I can release my flock of words awol at sea
And hope for them to reach your shore.

They are unorderly, disheveled; but for all it’s worth, they’re pure.
Don’t know how to swim, do not have a gps, nor a travel plan.
But, they would not serve a sentence behind my locked door.

So, here they are, randomly flapping their syllable overture:
Lo-ve-in-spi-ra-tion-once-in-tune-pain-torn-e-ver-more.
Pray for all to find their way and land safely at your faraway shore.

If half of them make it and reach you, fly in through the frame of your decor,
Hope you recognize their provenance, lay them down on a paper bed,
Put their limbs back together; don't leave them squirming on the floor.
Assemble their meaning and (mind you!) detain that 'n' from ‘nevermore’.

(to my beloved migratory birds, who fly away to faraway shores)




Tuesday, November 10, 2015

αντικοινωνικό

Μόνο αυτοί οι λίγοι που χάθηκαν εκούσια στο δάσος
Δικαιούνται να ομιλούν περί φυσιολογικών αιτίων.
Οι πολλοί, είτε θα πάνε από πνιγμό στη θάλασσα,
Φυγάδες από την απελπισία/πρόσφυγες στην απόγνωση,
Είτε θα πέσουν θύματα μαρασμού από την κατάθλιψη,
Για όσα τους υποβάλλει η εκάστοτε εξουσία.
Οι υπόλοιπο θα πέσουν θύματα των blue chip πολυεθνικών
για τους καρκίνους που πλασάρουν ως πανάκεια μαζικώς.
Μόνο αυτοί που εξαφανίστηκαν εκούσια στο δάσος
Θα πάνε από φυσιολογικά και δικαιολογημένα αίτια.
Μια Galerina autumnalis, μια Ipomoea, μια αρκούδα, 
αυτά είναι φυσιολογικά αίτια, όχι η εφορία.

Γι, αυτό, αφήστε ήσυχο αυτόν που χάθηκε στο δάσος.
Μην τον ψάχνετε να τον επανεντάξετε στην κοινωνία.
Έκανε μεγάλη προσπάθεια να διαγράψει τα ίχνη του
Από την ανίερη κι απανθρωπη ιστορία.
Kοιτάξτε εσείς που θα κρυφτείτε στην επόμενη 
"συμφέρουσα για το σύνολο" συμφωνία.

Sunday, November 08, 2015

La grande sporcchezza di grande bellezza



Το έχουμε δει όλοι το έργο. Ελεγεία στην ομορφιά. Αριστούργημα. Όχι. Θα το πω, λοιπόν. Για μένα ο τίτλος θα έπρεπε να είναι "Η Ρώμη αυτοϊκανοποιείται". Υπέροχη φωτογραφία, ονειρικά καρέ της πόλης, στημένα στιγμιότυπα, ναι. Αλλά ξεπερνώντας αυτά τα προφανή, το έργο με γέμισε κενά. Κενά πνευματικά, κενά χρονικά και κενά καινοτομίας. Το έργο το βαρέθηκα, τους πρωταγωνιστές τους βαρέθηκα, το lifestyle μου θύμισε αυτά που χλευάζω. Σαν ένα δίωρο αυτοερωτικό σκηνικό με την πρόφαση ενός διάσημου καλλιτεχνικού διευθυντή, η ταινία ήταν για μένα ακριβώς αυτό. Ελπίζω σε αυτή την κενότητα να προσέβλεπαν και οι συντελεστές του, σε αντίθεση με τις αντιδράσεις του ενθουσιώδους φιλορωμαικού κοινού. Αυτά, πριν έρθω στη Ρώμη. Τώρα, μετά από ένα χρόνο μπορώ να πάρω την άδεια από τον εαυτό μου να μιλήσω, γιατί ο ενθουσιασμός του τουρίστα δεν έχει πια καμία σχέση μαζί μου.
Η Ρώμη είναι όλα όσα έχουν χιλιοειπωθεί. Διαχρονική και μνημειώδης. Αν παραμείνεις σε αυτή της τη διάσταση και επιστρέψεις στη ζωή σου, η μνήμη της θα σε εκστασιάζει για πάντα. Αν είσαι δε και εραστής της τέχνης, φαντάζεσαι τι θα πάθεις. Αν όμως ξυπνάς και κοιμάσαι εκεί σαν ντόπιος, τα πράγματα αλλάζουν χροια. Θα μιλήσω καθαρά εμπειρικά, μέσα από τη δική μου καθημερινότητα σε μια μεσοαστική γειτονιά, αντίστοιχη με το Χαλάνδρι ή τα Μελίσσια.
Υπηρεσίες, ξέχνα το. Αν θες ίντερνετ χωρίς διήμερες ή τριήμερες διακοπές, μετακομίζεις αμέσως. Αν σκέφτεσαι delivery, το ίδιο. Αν διανοηθείς να κυκλοφορήσεις με ταξί, ονειρεύεσαι. Τα taxibeat, τα uber και τα ρέστα ανήκουν σε άλλες κοινωνίες. Εδώ, οι πιάτσες εκτός κέντρου είναι ανύπαρκτες και τα ραδιοταξί θα έρθουν, αλλά μπορεί και όχι. Ανάλογα με τις ορέξεις. Μια φορά, περίμενα μισή ώρα στη βροχή χωρίς αποτέλεσμα. Όταν το συζήτησα με ντόπιο, η απάντηση ήταν "έτσι είναι τα ταξί στη Ρώμη όταν βρέχει". Λιώνουν.
Ο υδραυλικός σου κλείνει ραντεβού την επόμενη Δευτέρα, αλλά πρέπει να διευκρινίσεις πάντα ποια από όλες του μήνα. Στα δε ραντεβού που κλείνονται μεταξύ 8πμ και 2μμ, πρέπει να κάνεις την πρόσθεση των δύο αριθμών και να υπολογίζεις να χτυπά το κουδούνι στις 10 το πρωί της επόμενης μέρας.
Οι Ιταλοί δεν μιλάνε άλλη γλώσσα. Από τον μανάβη μέχρι τον πρωθυπουργό. Αν δεν έχεις πάρει προχωρημένο δίπλωμα ιταλικών, μπορείς να αποχαιρετίσεις την πιθανότητα έξυπνου διαλόγου για όσο παραμένεις στη χώρα. Γλάστρα.
Η τηλεόραση δε βλέπεται. θα σου λείψει το σταρ, το σκάι, το μέγκα, ακόμα και το εξτρα τσάνελ. Η βασιλεία του κιτς. Αν δε, νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις streaming κάτι καλό, για να ξεφύγεις, φύγε. Όλα τα sites τα έχει κατεβάσει η κυβέρνηση. Σινεμά, ούτε για πλάκα. Έκτός κι αν έχεις βίτσιο να βλέπεις την Cate Blanchet να μιλά άπταιστα ιταλικά, ως βασίλισσα Ελισάβετ.
Οι ρωμαίοι δεν περνούν κρίση σε σχέση με όσα βιώνει η Ελλάδα και δη, η Αθήνα. Λουκέτα δεν υπάρχουν, παρά ελάχιστα. Όλοι ντυμένοι στην τριχα καθημερινά περιδιαβαίνουν τους εμπορικούς δρόμους, πάνε το βράδυ για φαί έξω και τα Σαββατοκύριακα ξεχύνονται στην ευρύτερη περιοχή του Lazio, κατακλύζοντας τα όμορφα μεσαιωνικά χωριά που είναι αμέτρητα και εικονικά. Κυκλοφορούν με καλά αυτοκίνητα, οδηγούν σαν τυφλοί, καπνίζουν όλοι παντού (εκτός από τους κλειστούς χώρους) και μιλούν δυνατά και ασύστολα στο κινητό τους. Οι άστεγοι, ελάχιστοι για τον παρατηρητή. Δεν μπορώ να καταλάβω τι έχουν κάνει οι δημοτικές αρχές με αυτό το θέμα και με τις εισρροές των μεταναστών...
Το ιστορικό κέντρο της πόλης πήζει κάθε μέρα από τουρίστες και ειδικότερα τα Σαββατοκύριακα, γιατί προστίθενται και οι ντόπιοι. Πολλές φορές ο συνωστισμός στους δρόμους του προκαλεί κλειστοφοβία. Δεν ενδείκνυται για τους αγοραφοβικούς. Ο τουρισμός είναι 365 μέρες το χρόνο, υπόψιν. Πρόσεχε και που θα φάς, γιατί η μεγαλύτερη πιθανότητα είναι να πληρώσεις το κανελόνι για παντελόν Zegna.
Πάμε τώρα στο φλέγον ζήτημα για μένα. Την καθαριότητα. Την ποια; Στο μέρος που ζω - μια καλή συνοικία στην άκρη της πόλης- φοβάσαι να περπατήσεις. Πέρα από το ότι όλοι οι δρόμοι είναι στρωμένοι με περιττώματα σκύλων, έχεις την αίσθηση ότι όλα τα σκουπίδια της πόλης πετιώνται στο δρόμο χωρίς δεύτερη σκέψη. Κάθε φορά που πάω τον σκύλο μου βόλτα πρέπει να βάζω τα παπούτσια μου στον κλίβανο. Και το σκύλο. Βλέπεις τους κατοίκους αγέρωχους να πηγαίνουν τσάρκα τα σκυλιά τους, όλα ακριβής ράτσας (μάλλον είναι σαν τα αυτοκίνητα, στάτους σύμπολ) και να μη μαζεύει κανείς τις αποβεβλημένες ζωοτροφές. Είμαι από τους ελάχιστους που το κάνουν. Και αυτοί που το κάνουμε, τα πετάμε σε κάδους, με την ελπίδα οτι θα τους αδείασει ο δήμος. Στο όμορφο πάρκο απέναντι από το σπίτι υπάρχουν μικροί κάδοι παντού. Είναι τρείς εβδομάδες τώρα που δεν μπορώ να τους πλησιάσω, για να πετάξω τα δικά μου σκουπίδια, γιατί βρωμάνε πλέον σε ακτίνα δύο μέτρων. Βέβαια, στο παγκάκι δίπλα γλωσσοφιλιέται ένα ζευγαράκι, χωρίς να δίνει σημασία. Γερνάω; Σίγουρα. Αλλά και οι δημοτικές αρχές  δεν μπαίνουν στον κόπο, όσο οι κάτοικοι δε δίνουν σημασία, αφού και οι ίδιοι συμβάλλουν στην ιδέα της μεγάλης χωματερής και πετάνε τα σκουπίδια στους δρόμους, σαν να μην τους περπατάνε οι ίδιοι. Ο δήμαρχος ήταν καταστροφη, λένε. Σωστά, αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία για τη δική τους αδιαφορία.
Η Roma ίσως να θέλει ένα β για αρχικό της;
Αν τα ξεπεράσεις όλα αυτά και είσαι υπεράνω, ζεν, θα περάσεις καλά. Το φαγητό είναι ισάξιο μιας αδιάλειπτης αυτοκρατορίας. Το ίδιο και οι περιηγήσεις στην ιστορία της αιώνιας πόλης. Aρχαιότητα, αυτοκρατορικά χρόνια, μεσαίωνας, αναγέννηση, μπαρόκ, ρομαντισμός, φασισμός, όλα σε ένα οικοδομικό τετράγωνο...
Η πρώτη μου πραγματική, ανθρώπινη επαφή ήταν με τη Γκλόρια. Νυν σκυλοπεριπατητής, πρώην αεροσυνοδός, που έχει ζήσει 20 χρόνια στην Αυστραλία και μιλά άπταιστα αγγλικά. Συναντηθήκαμε στο πάρκο, αυτή  με 5 σκυλιά, εγώ με ένα, το οποίο έχει κρίση ταυτότητας (ποτέ δεν πίστευε ότι ήταν σκύλος και ως εκ τούτου φοβάται το είδος της). Είναι γηγενής και έχει την ίδια άποψη για την πόλη. Δουλεύει σα σκύλος (ειρωνεία) για να προσθέτει στη σύνταξή της. Πρέπει να ήταν κούκλα στα νιάτα της. Μια grande Belezza. Τα λέμε κάθε μέρα στο παγκάκι. Η καθεμιά με τις δικές της αποσκευές.


αντιβαρυτικό



Καμύ κανείς;
(Έτσι όπως τα κάματε, κυλούν οι πέτρες τον ανήφορο για να γλυτώσουν)
Ο Ξένος είσαι εσύ. Και ξένος και ξανά. Καλή οπισθοδρόμηση εύχομαι.
(Φύλλα φθινοπώρου γαντζώνονται σε κλαδιά, για να μη βουλιάξουν στη λάσπη)
Η γιαγιά που έπλεκε με το βελονάκι ομόκεντρους κόσμους κάτι ήξερε,
Με τα ίδια και τα ίδια βάσανα να φτιάχνει τραπεζομάντηλα Φιμπονάτσι.
(Γάτες τρέχουν στη θάλασσα, για να σωθούν)
Έχεις εσύ τα ηλιοτρόπια και τις χρυσές τομές σου για ξόρκι.
(Οι ηλιαχτίδες ανοίγουν τομές στους αμφιβληστροειδείς, ακτίνες λέηζερ)
Αγκάλιαζε την αγάπη σου σφιχτά, να προχωράτε μαζί με ένα βάρος.
Τέσσερα πόδια, πάντα πιο σταθερά από δύο.
(Η θάλασσά σου, που ξεβραζε κοχύλια και κορμούς, τώρα ξεβράζει κορμιά)
Μη ρωτάς προς τα που είναι καλύτερα να πας. Όπου. Μόνο πήγαινε.
Όπως είπαμε. Με τα τέσσερα, αν μπορείς. Όλες οι φρίκες κι οι χαρές,
μια παρέα έχουν για διαιρέτη.
(Το φιλί της ζωής ποτέ δεν ήταν τόσο βίαιο και αδηφάγο)
Ρούφα με όση δύναμη σου έχει απομείνει ό,τι συναντάς.
Αν καταπιείς πρώτος τη βαρύτητα των γεγονότων,
Μπορεί και να αντικρύσεις τον ορίζοντα που εικάζει η θεωρία.





Saturday, November 07, 2015

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna