Saturday, October 31, 2015

επ' ευκαιρίαν


Oι συμπαθείς νεκροί έχουν έξυπνα κινητά και φορούν αθλητικά. Σε αντίθεση με τους αδιάφορους, που έχουν περίεργα ονόματα με πολλά συναπτά σύμφωνα που δεν προφέρονται, είναι τυλιγμένοι σε κουρέλια και φορούν μια ταυτότητα αναγνώρισης πτώματος από γεννησιμιού τους, για να συνηθίζουν στην ιδέα του πνιγμού ή του φόνου τους οι υπόλοιποι των φυσικών αιτίων και να μην αιφνιδιάζονται. Οι συμπαθείς από την άλλη, κρατούν σφιχτά στα χέρια μπάρμπι και αρκουδάκια και φορούν φλουό σωσίβια που βρίσκουν στα περίπτερα, δίπλα από τις κουλούρες με τα ζωάκια, τα βατραχοπέδιλα και τα άλλα είδη θαλάσσης. Οι συμπαθείς, φέρουν συμπαθητικά χαρακτηριστικά που θυμίζουν συχνα κάποιο γνωστό, ή ακόμα και προσφιλές πρόσωπο. "θα μπορούσε να είναι η δική μου μπάρμπι", "αυτό το κινητό παρά λίγο να αγοράσω κι εγώ", "θα μπορούσε να είναι ο τάδε που γνώρισα σε εκείνο το ταξίδι", σκέφτεται ο δείνα φυσιολογικός και ευαισθητοποιείται η αμυγδαλή του, για να τον στείλει να αγοράσει δύο γαρύφαλα και χαρτομάντηλα. Το "θα μπορούσα να είμαι εγώ", βέβαια, είναι μια πολύ ακραία και αστραπιαία σκέψη, η οποία άμεσα αντικαθίσταται από το αντίδοτο "αλλά ευτυχώς δε θα μπορούσε να είμαι", που συνήθως συνοδεύεται από ένα τίναγμα του κεφαλιού, για να εκσφενδονιστεί μακριά κάθε άλλη εφιαλτική σκέψη, που ετοιμάζεται να γεννήσει ο φόβος από προβολή.
"Πως σου φάνηκε ο τάδε;" "Συμπαθής." σου απαντά ο άλλος, για να πει κάτι θετικό και ευγενικό, αλλά να μη δώσει και μεγάλα θάρρητα. Αν δε, έχει ήδη εκπνεύσει ο τάδε, θα σου απαντήσει γαλαντόμα ο άλλος "συμπαθέστατος", εφόσον δεν υπάρχει περιθώριο για παρεξηγήσεις και ανεπιθήμητες εξελίξεις. Γιατί μην ξεχνάμε, ότι αν δώσεις θάρρος σε ζωντανό, μπορεί ως ολοζώντανος να περάσει τα σύνορα με τα οποία έχεις περιγράψει τη βολή σου και να εισβάλλει με τη ζωή του στη ζωή σου.


Υ.γ. Παράλληλα, παρεισφρέει ο ΙΣ φτύνοντας το θράσσος της λογοτεχνικής σου διάθεσης στα μούτρα και κατουρώντας πάνω στην ελευθερία της έκφρασής σου, όπως ακριβώς κάνουν τα σκυλιά, για να σημαδεύουν το χώρο τους.

Thursday, October 29, 2015

Sunday, October 25, 2015

Wednesday, October 14, 2015

beckett's ghost




As darkness' ark of obscurities moors out of the blue
Ιnto daytime, its ghosts are poured and enter the light,
Distilling volume and mass with their strong
Spirit (aka, daydrinking dayconstructivism).
A nonday is timed precisely as one pleases,
Clock handles and numbers daylightfully melting.
In a standstill of the brief sun-sinking moment,
A full term dusk is bursting with immaculate perceptions.
Daymares will be kept dormant by choice, if not stillborn.
Next morning, daybanked; a farse, a non sequitur.
The night,
Ohoh,
The night,
Is in daylight rendered,
As dark and intense as possible.


nostalgia


Friday, October 09, 2015

Thursday, October 08, 2015

Έχομαι από μια διάσταση του σύμπαντος, όπου τα σπίτια έχουν παλιές συρρόμενες πόρτες
με τζαμαρία που κλειδώνουν, για να μην ενοχλείται ποτέ και απ΄κανέναν όποιος διαβάζει πιάνο. Είμαι πρόσφυγας ενός ιδεατού κόσμου που με άδειασε σε αυτόν εδώ, όπως ακριβώς αδειάζει το δαχτυλίδι που γλύστρισε από το δάχτυλο, στον οχετό. Έτσι κατέληξα σε αυτό το σημείο, από κακή συγκυρία, που εδώ την ονομάζουν τύχη και σύμπτωση, και βρέθηκα να με καταδιώκει ο νόμος επειδή ακούω κλασική μουσική, για να συγκεντρωθώ.

Monday, October 05, 2015

Αγαπίτσα,
τα σκατά μένουν κι εσυ φεύγεις.
Η ιστορία θα σε παρακάμψει.
Γι' αυτό, κάνε μια υπόκλιση στον υπόνομο
χωρίς να κλείνεις τη μύτη σου από αποστροφή.
Κράτα την ανοιχτή από σεβασμό και μόνο.
Είναι η ελάχιστη τιμή που μπορείς να αποδώσεις
στο μέλλον της υπαρξής σου.
Σταυροί απέριττοι, σταυροί χρυσοί, σταυροί με πετράδια
Παντού σταυροί. Όλοι με έναν στον κόρφο
Για το Γολγοθά.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna