Saturday, November 29, 2014

Σταδίου, χθες.

Το πρόβλημά μας ήταν κάποτε ταξικό. Σφαζόμασταν όλοι για το ίδιο ταξί στους δρόμους. Παρακαλούσαμε χωρίς ίχνος αξιοπρεπειας, δίναμε το δεξί μας νεφρό, σκοτώναμε τον αντίπαλο με αυτοσχέδια όπλα από τα ψώνια, τον πνίγαμε με σακούλες από τον βασιλόπουλο. Όσοι δε, μέναμε σε κάποιο προάστιο σχεδιάζαμε ολόκληρο επιτελικό σχέδιο, για να εισβάλλουμε στο όχημα, να εξασφαλίσουμε τη θέση μας μέσα και μετά ψελλίζαμε τα ψέμματά μας με την ελπίδα ότι ο οδηγός θα μας λυπηθεί και δε θα μας εκπαραθυρώσει, για να βρεθούμε πάλι στο πεδίο μάχης, βορά στα μπουλούκια από αδίστακτους ταξικούς εχθρούς.
Αυτή η εποχη πέρασε ανεπιστρεπτί. Τώρα αγέλες από ταξί μας κυνηγούν για να μας απαγάγουν προς τον γνωστό προορισμό μας και εμείς τους αποκρούουμε κραδαίνοντας ως όπλα τα άδεια πορτοφόλια μας.

δίδαγμα σκύλου

Αυτός ο σκύλος μίλαγε μια γλώσσα που ακουγόταν σαν αραβικά. Χρησιμοποιούσε πολύ έντονα χι και κου. Ήταν αναπαυτικά ξαπλωμένος πάνω σε ένα στρώμα από σακούλες starbucks και είχε στο λαιμό του ένα μαντήλι με νεκροκεφαλές. Ήταν μαγαλόσωμος και βαρύς. Δε σηκωνόταν ποτέ από το αυτοσχέδιο κρεββάτι του δίπλα από την πόρτα του καφενείου, αλλά ευχαρίστως συνδιαλεγόταν με όποιον μίλαγε τη γλώσσα του. Οι άλλοι που δεν τον καταλάβαιναν, του πέταγαν κανένα αποφάγι γιατί τους διασκεδαζε η παρουσία του. Η κυρία του είχε μπει μια μέρα μέσα στο πολυκατάστημα Zara λίγο πιο κάτω και του είχε πει 'μείνε' σε αυτό ακριβώς το σημείο. Πάνε περίπου δύο χρόνια από τότε. Η ιδιοκτήτης του δεν βγήκε ποτέ από το μαγαζί. Ο τελευταίος που την είδε ποτέ ήταν ο ταμίας του καφενείου, όταν άφησε τον σκύλο εκεί και του είπε ότι επιστρέφει σε δέκα λεπτά, για να τον πάρει. Έκτοτε, κυκλοφορούν πολλοί θρύλοι για αυτήν. Ότι τυλίχτηκε σε μια μαύρη φούστα φάκελο και την έστειλαν κατά λάθος σε άλλη διάσταση που δεν απαιτεί γραμματόσημα, ή ότι φόρεσε μια στενή φόρμα, φούσκωσε μέσα της, την μπέρδεψαν με κέικ και φαγώθηκε από ανυποψίαστους βουλιμικούς. Κι άλλα πολλά λέγονται, αλλά τα περισσότερα από αυτά ακούγονται σαν απόλυτες μυθοπλασίες. Ο σκύλος από τότε την περιμένε στο ίδιο σημείο, αλλά επειδή κατάλαβε κάποια στιγμή ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού έφτιαξε κατάλλειμα άστεγου και έμαθε να μιλάει και μια ξένη γλώσσα, για να λέει και καμιά κουβέντα. Συνήθισε σιγά σιγά να μην ανήκει σε κανέναν και άρχισε να αρέσκεται στο να μονοπωλεί την προσοχή. Σήμερα λένε ότι με τα λεφτά που έβγαζε από διάφορους περαστικους θαυμαστές, αγόρασε και το μισό καφενείο. Βρήκε καλό δικηγόρο και έκανε μια πολύ οικονομική συμφωνία με τον συνιδιοκτήτη του που είχε ανάγκη από συνεταίρο, λόγω κρίσης. Έχει σημασία ο καλός δικηγόρος, πάντα. Όχι τόσο το αφεντικό, όσο ο δικηγόρος. Τελικά.

Wednesday, November 26, 2014

Ο Θανατός και η μαμζέλ Ελευθερία / Death and the maiden, miss Liberty



Μια μέρα βρήκε ο κύριος Θάνατος την μικρή Ελευθερία και τη λυπήθηκε.
Καθόταν στην άκρη ενός βράχου και έκλαιγε με λυγμούς.
Την πλησίασε και της ψιθύρισε στο αυτί:
Τι λες, θέλεις να σε ελευθερώσω από τις φαντασιώσεις σου,
μια για πάντα;
Δεν είναι φαντασιώσεις. Ή παραισθήσεις είναι, ή παραλογισμοί, αποκρίθηκε αυτή.
Κι ο Θάνατος τότε είπε: Ό,τι και να είναι, δε θα έχει καμία σημασία.


               **------(())))-----**



Οne fine day, mr. Death found the maiden Freedom at the edge of a cliff

crying her head out and felt sorry for her.
He went close and whispered in her ear:
What do you say, do you want me to free you from your
fantasies, once and for all?
They are not fantasies. They are either hallucinations, or deceptions, replied she.
And Death responded:  Whatever they are, It will not matter.

Saturday, November 22, 2014

τα άκουσα

(Στο μανάβικο, νεαρός με όμορφο λυκόσκυλο μιλά με τον υπάλληλο του καταστήματος)

- Όχι δεν είναι δικό μου. Εγώ το κάνω σα δουλειά. Πάω βόλτες σκύλους. Με πληρώνουν διάφοροι της περιοχής και βγάζω κάποια χρήματα. Αυτός εδώ ανήκει σε ένα σπίτι εδώ παρακάτω.
- Και γιατί δεν τον πάνε βόλτα τα αφεντικά του;
- Που θες να ξέρω. Εχουν δύο εσωτερικές για τα παιδιά τους, έχουν κι εμένα για το σκύλο. Ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτοί, για να ζούμε κι εμείς. Μηχανικός σπούδασα, αλλά τώρα το έχω ρίξει στους σκύλους. Εχει πιο πολύ ψωμί…
- Μα εδώ έχει τόσα πάρκα, τόσο δύσκολο είναι να πάνε μια βόλτα τα παιδιά και τα σκυλιά τους;
- Κάτι ερωτήσεις που κάνεις κι εσύ…

(Στο μπακάλικο, μια ηλικιωμένη μιλά με τον ιδιοκτήτη)

- Καλημέρα Γιάννη μου, ήρθα για εκείνο το σταρένιο ψωμί, το φέρατε σήμερα;
- Έχουμε κυρία Νατάσσα. Πρωί-πρώι σας βλέπω σήμερα, θα φτιάξετε πρωινό στον μικρό;
- Μπα, αυτός κοιμάται ακόμα. Είχε μια μεγάλη συγκέντρωση στο σπίτι χθές και θα αργήσει να ξυπνήσει. Θα του φτιάξω μεσημεριανό κατευθείαν.
- Να του φτιάχνεις, να του το πας στο κρεβάτι. Αλλά έτσι όπως τον κακομαθαίνεις δε θα σου παντρευτεί.
- Και ποιος σου είπε ότι θέλω να παντρευτεί! Μια χαρά δεν τον έχω σπίτι και μου κάνει παρέα και με χαϊδεύει; Να μείνω μόνη μου εγώ μετά; Δε σφάξανε! Κι αυτός, σιγά μη βρει καλύτερα. Όλα τα έχει εδώ. Τώρα στα σαράντα έχει παραξενέψει κιόλας.


Thursday, November 20, 2014

δίπλα



Μένει στο Μετς, σε έναν δρόμο πολύ γραφικό και ήσυχο, ακριβώς πίσω από το Στάδιο. Με όμορφες μονοκατοικίες από την παλιά καλή εποχή και διακριτικά τριώροφα. Κέντρο απόκεντρο. Θα δεις κι ένα άδειο οικόπεδο με άγρια βλάστηση δίπλα σε  μια εγκαταλελειμένη κλειστή με λουκέτο μονοκατοικία σχεδόν καταβροχθισμένη από τη μωβ-ροζ βουκαμβίλια που κάποτε θα είχε ως διακοσμητικό αναρριχητικό στην είσοδο. Τις προάλλες που βγήκε το πρωί να πάει στη δουλειά, τον πήρε μια έντονη, δυσάρεστη μυρωδιά καθώς περνούσε μπροστά από το οικόπεδο. Καμιά γάτα θα έχει ψοφήσει, σκέφτηκε. Την άλλη μέρα, τα ίδια και χειρότερα. Η δυσοσμία έφτανε πια σχεδόν έξω από το σπίτι του. Αποφάσισε να πάρει τηλέφωνο την αστυνομία, να έρθει να διερευνήσει, γιατί υπάρχουν και τα εγκαταλελειμένα. Η αστυνομία ήρθε αμέσως, σα να έχει συνηθίσει τέτοιου είδους διερευνήσεις τελευταία. Στο έρημο σπίτι, δίπλα στο οικόπεδο βρέθηκε το πτώμα άστεγου αλκοολικού. Είχε μπει μέσα και ποιος ξέρει πόσον καιρό έμεινε εκεί, μέχρι να πεθάνει από οργανικά αίτια ή ασιτία. Το σίγουρο είναι ότι πέθανε μόνος του, στο χώμα και το κρύο. Στην Άγρας, στο Μετς, στο κέντρο της Αθήνας, λίγα μέτρα από τα trendy φαγάδικα και τα μπαράκια. Αυτά πλέον είναι ψιλά γράμματα για την αστυνομία, όπως έδειξε. Πρέπει να συμβαίνει συνέχεια στις μέρες μας. Τον κράτησαν οκτώ ώρες στο τμήμα. Οκ-τώ. Επειδή ήταν, λέει, εκείνος που ειδοποίησε για το πτώμα και έπρεπε να ακολουθηθεί η διαδικασία. Όταν βγήκε από το τμήμα, βράδυ πια, εξαντλημένος και αηδιασμένος από την σκατάντια της σκατοκοινωνίας, σκέφτηκε ότι όποιος βρίσκει πτώμα στο δρόμο του, τελικά πρέπει να κάνει ότι δε βλέπει. Αν δε θέλει να βγει και κερατάς και δαρμένος. Εντατικά παθήματα αποκτήνωσης κάθε μέρα, προς ανεπίδεκτους μαθήσεως. 

συμμετρία / symmetry

Η μόνη συμμετρία που αναγνωρίζω στην ύπαρξη
είναι τα αντικριστά λακκάκια που σε κοιτάνε
από τα χαμηλά μιας όμορφης γυναικείας πλάτης.

Ο γονείς μου, αχώριστοι μέχρι το θάνατο,
πέθαναν ο καθένας χωριστά και μόνος.

Καμία άλλη ισορροπία δεν υπάρχει στη ζωή,
παρά μόνο τα δύο αντικριστά λακκάκια,
Και αν.

                 -.-.-

The only symmetry in human existence
is the alliance between two dimples,
at the lower back of a female body.

My parents -inseparable till death did them part-
Each died separately and alone.

There is no symmetry in life,
except for the two dimples at the lower
back of a woman,

if any.

Saturday, November 08, 2014

15;

 "The Zero Theorem", Τ. Gilliam

Ο προφήτης και οι προφητεία του σκονίζονται στο αρχείο
Και τα φωτοστέφανα των δεκαπεντάλεπτων επιφοιτήσεων
Φιγουράρουν στα ράφια με τα βραβεία και τους επαίνους
Πάνω στα κεντημένα σεμεδάσκια.
Δεν είναι πια τούρτα γάμου η δημοσιότητα που
Καταβροχθίζεται σε λίγα λεπτά αφήνοντας στα πιάτα
Κολλημένα υπολείμματα σοκολάτας.
Φοβάμαι ότι πλέον όλοι μας λιώνουμε τις σόλες του
Εξαιρετικού, σε μια αδιάκοπη πασαρέλα κοινοτοπίας.
Ο Άντυ πάλιωσε σαν τα παπούτσια μου, δηλαδή.
Περιφερόμαστε όλη μέρα κι όλη νύχτα,
Ανεβοκατεβαίνοντας την ίδια διαδρομή, φωτισμένοι
Από έναν προβολέα που μας στοχεύει στο κεφάλι
Και μ' ένα μικρόφωνο που κρέμεται από ψηλά να μας
ακολουθεί μέχρι τελικής πτώσης,
Μεταδίδοντας live την κάθε μαλακία μας.

Είμαστε οι άπειροι πίθηκοι του θεωρήματος.
Κάθε στιγμή ένας από εμάς γίνεται τυχαία
Είδηση. Το θαύμα είναι απλά μόνο θέμα χρόνου.
Και η περιοδεύσουσα θαυμαστή ανοησία
Επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, με μαθηματική ακρίβεια.



                           -- ))))*(((--


The prophet and his prophecies are getting dusty in
the filling cabinets and the hallows of our fifteen minute
epiphanies are featured on top of old tv sets,
next to our awards and high school commendations.
Publicity is not anymore a wedding devoured with gluttony
in seconds leaving behind traces of chocolate stuck on porcelain.
I am afraid that we are all wearing out the soles of the exceptional
in an constant catwalk of l' Ordinaire.
Αndy is as old as my shoes, that is.
We are massively and randomly sleepwalking,
going up and down the same track, with a spotlight
aiming our forehead and a microphone hanging
from somewhere up high following us and recording
our every boolshit, until we drop.

We are the infinite monkeys of the theorem.
Every moment one of us is crowned by coincidence
and becomes breaking news. The miracle is only a
matter of time. And our periodic joke of wonder
is repeated over and over, with mathematical precision.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna