Thursday, October 30, 2014

Saturday, October 18, 2014

Αη-Γιάννης, Πήλιο


Ο απολογισμός:


 Μετά από δεκαετίες αντάμωσα πάλι με τα πιο ζεστά και χαμογελαστά πρόσωπα των αναμνήσεων. Αγκάλιασα ανθρώπους και ξανάζησα στιγμές που αγάπησα όταν ήμουν μικρή ακόμα και δεν είχα γίνει αυτό που είμαι τώρα. Το νέο ήταν ότι οι ίδιοι άνθρωποι με αναγνώρισαν αμέσως για αυτό που έγινα, με την αγάπη για αυτό που κάποτε υπήρξα, αμέσως και χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς το δισταγμό που φέρνει η ομίχλη του χρόνου. Λένε ότι οι παιδικές φιλίες και εικόνες σε ακολουθούν για πάντα. Το ένιωσα. Σαν μια αύρα από το παρελθόν που εμμένει και επιδεικτικά αποδεικνύει ότι κάποιες φορές, ανάμεσα στο τότε και το τώρα μεσολαβεί ένα μαγικό κυκλικό μονοπάτι που μπορεί να σε πάει πάλι πίσω στο ίδιο σημείο και να ξαναβρεθείς με τον εαυτό σου, όταν ακόμα είχες αφέλειες και αφέλεια.
Δες το και σα μια σθεναρή αντίσταση στην καθημερινότητα που ζούμε, όπου οι περισσότεροι θέλουν να σε σπρώχνουν μπροστά, για να δουν πόσο άτσαλα πέφτεις και σχεδόν όλοι τους δεν έχουν την παραμικρή διάθεση να συναντήσουν το παιδί που ήσουν και ακόμα παίζει ανέμελα κάπου μέσα σου, γιατί έχουν χάσει εδώ και χρόνια το δικό τους.

Tuesday, October 14, 2014

Τικ / tick


Μήπως τα ζήτησες αυτά τα μαλλιά,
Έτσι καστανά κι ατίθασα που πετάγονται;
Ήθελες μήπως με τις ώρες να σιδερώνεις
Τρίχες πεισματάρες, που δεν υπακούουν με τίποτα
Κι ας είναι του κεφαλιού σου;
Τα γονίδια, οι γονείς, ο τρόπος που ξεφύτρωσες,
To σπίτι που μεγάλωσες, σάμπως σου πήραν έγκριση;
Άδεια και βίζα για τη ζωή σου έβγαλαν όλα απο αλλού.
Ας πάψει η λογική να περιμένει δόκιμες αιτίες στο γκισέ της.
Μήπως το νόημα δεν είναι η ελεύθερη βούληση,
Αλλά τελικά πως να κάνεις την ξένη βούληση, βολή σου;
Εδώ δεν μπορείς για τα άλλα, που διάλεξες ελεύθερα, να έχεις λόγο.

Εγώ, ας πούμε, ακόμα και στην κρυψώνα που έφτιαξα -προς αποφυγή των καθημερινών ακουσίων- εκεί που κουρνιάστηκα μόνη, για να αυτονομηθω, με βρήκαν αλλουνού εκούσια και πετσόκοψαν τα ουσιαστικά και τις προθέσεις μου. Με ηλεκτρικό πριόνι, ο δράστης και γείτονας, διάλεξε πάνω στη δημιουργική μου διάθεση να μεταποιήσει τα παλιά του έπιπλα για την βεράντα σε καινούργια έπιπλα. Το αποτέλεσμα της σκέψης μου: αγνώριστο. Περισσότερο σε καθιστικό από τικ φέρνει, παρά σε ποίημα με λέξεις.

Αυτό το 'ερήμην μας', Καλαχάρι κατάντησε.
Καταλαμβάνει ένα-ένα τα 'θέλω' μας γιατί έτσι
Και ξαφνικά τα άβατά μας καταντούν κοτέτσι.




As if you asked for this hair of yours,
that so brownishly naughty pops out to every direction!
Did you wish for this endless ironing of stubborn follicles
that refuse to obey their headmaster?
The genes, the progenitors, the gender, the way you sprouted,
the home where you grew up, did they ask for your approval?
Their permits and visas where issued from somewhere else.
Tell logic to stop waiting in vain at the counter for reason.
Isn't the meaning most certainly not the freedom of expression,
but how to express this alienness freely?

Me, for instance, even in my self made hiding place I constructed meticulously, in order to avoid the everyday trespassing of the uninvited, the corner where I build my own cosmos, I was invaded by alien intentions that massacred my essential progression. With an electrical saw, the neighboring intruder chose to cut through my inspiration his new set of garden furniture, so that I could not recognize the results of my mental procession. What was intended to be a poem made of words, turned out more like a bench made of wood.

This involuntariness is spreading like a desert of hope.
It captures our land, fills them with junk, seizes our crops
and processes our precious sanctuaries into co-ops.



Saturday, October 11, 2014

Boys ' gals

Αγόρια γυμνασμένα με κολλητά χακί T-shirts και διάφανα πλαστικά τελάρα ανά χείρας και κορίτσια άρτι εφοδιασμένα με τα τελευταία οπλικά συστήματα που προτείνουν οι στρατηγοί της μόδας διαπληθίζονται σε μια παρωχημένη ερμηνευτική εκδοχή του "Έρωτας και Πόλεμος: όλα επιτρέπονται" επί της δημοφιλούς σκηνής της Αγίας Ειρήνης ενώ θεατές κάθε ηλικίας απολαμβάνουν τις λάγκερ και τα τσιγάρα τους σχολιάζοντας την χιλιοπαιγμένη παράσταση και αναρωτούμενοι πότε επιτέλους θα ανεβάσει σωστά Μπέκετ αυτή η πόλη με τόσους ζητιάνους να περιμένουν_



Boys with biceps and tight khakis, carrying transparent shields under their arms and girls just coming out of the barracks with the latest forms of ammunition proposed by the generals of fashion, mingle at the stage of lively streets of in a commonplace performance of "In Love and War: everything goes", while viewers of every age enjoy their lagers and cigarettes as they criticize the ad nauseam performance, and wondering whether this god damned city will ever manage to stage Beckett, with so many beggars waiting for….

Friday, October 10, 2014

μια φορά / οnce upon

Μια φορά κι έναν καιρό,
Mα ποιος δίνει δεκάρα;
Μόνο τα φτυάρια και
Καμιά έκπτωτη νεράιδα
Με ξεπλυμένο ρίμελ,
Που αρνείται να πατήσει
Τα κατουρημένα πεζοδρόμια και να
Συνωστιστεί στα αχνισμένα τρόλεϋ,
Για να μην της τσαλακώσουν
Τα φτερά από κιτρινισμένο
Τούλι μπομπονιέρας
Γάμου αλληνής.


Οnce upon a time,
who gives a damn?
Only the shovel and
some obsolete fairy
with washed off mascara
who objects to land her
pumps on the slimy
pissed sidewalks and be
pushed and shoved around
in steamy buses.
She doesn't want
to rumple her wings
of yellowed tulle
from somebody else's

wedding tale.

της μάνας / mother's

Τι μου έλεγες;
Σου έλεγα να μη θυμώνεις
Όταν σου θυμίζω να βάζεις
Τη ζακέτα σου.
Την άλλη νύχτα που είδες το όνειρο
Με τις τούφες που ξεκόλλαγαν σα φύλλα
Φθινοπώρου και έπεφταν στο πάτωμα,
Θυμήσου αν υπήρχε γύρω καθρέφτης.
Αν το είδωλό σου ήταν γυμνό
Μπορεί και να κρύωνες.
Ζακέτα φορούσες;
Μη μου θυμώνεις.
Ο άνθρωπος που φορά τη ζακέτα του
Κρατά τη μνήμη του ζεστή.

Τώρα που ο κόσμος φθίνει, κράτα ζεστές τις λέξεις σου.
Να αγκαλιάζεις τρυφερά τα φωνήεντα γιατί αλλιώς
Θα σου μείνουν μόνο σκληρές μάζες από σύμφωνα.
Θα μουγκαθείς.
Όποια λύπη και ο,τι λείπει, άμα πετρώνουν, όλα λίπη.
Περιττά. Κρίμα κράμα κάρμα.
Δεν είναι;


What were you saying?
I was telling you not to get upset
every time I remind you to put on
your sweater.
The other night, when you saw that dream
with the locks of your hair falling on the floor
like autumn leaves,
try to remember whether there was a mirror around.
if your reflection was naked
it was probably because you were feeling cold.
Were you wearing a jacket?
Don't get angry at me.
The one who wears a jacket
keeps the soul warm.

Now that the world is diminishing, keep your words cozy.
Embrace tenderly your vowels, because otherwise
you will be left only with rough masses of consonants
And will end up muted.
Any sorrow and any loss, when petrified, all turn to stone.

Ossification surplus in an bottomless pit.



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna