Sunday, July 27, 2014

εκτέλεση



Με τα χείλη της μπορούσε να κρατήσει περίστροφο και με την κλειτορίδα της να τραβήξει τη σκανδάλη. Τέτοια εκτελεστική δύναμη είχε το πράμα της. Όποτε βρίσκονταν στο υγρό υπόγειο καταφύγιό τους και ορμούσαν σαν αρπακτικά ο ένας στον άλλον, κατέληγαν ημιθανείς και πιο ζωντανοί από κάθε προηγούμενη φορά κι από ποτέ, ο ένας πάνω στον άλλο σαν πτώματα σε ομαδικό τάφο. Εκείνη, στο πάτωμα πνιγμένη στον ιδρώτα της κι εκείνος από πάνω της να φτύνει σφραγίσματα. Μετά από την ανάνηψη, τα περιχαρή ανθρώπινα ράκη έβγαιναν στο πεζοδρόμιο, περπατούσαν με τη βία στα δύο -κάποιες φορές ξεπρόβαλαν και στα τέσσερα- σε κατάσταση προπατορική κι αρχέγονη κι' έπαιρναν τους δρόμους τους, ο ένας στην ανατολή του κι η άλλη στη δύση της. Εκείνος μια μέρα ανέτειλε αλλού, μακριά της. Κι από τότε έγιναν ήλιος και σελήνη, για να μη ξανασυναντηθούν οι δρόμοι τους ποτέ. Με τον καιρό αυτός έβαλε και καινούργια σφραγίσματα και εμφυτεύματα και καινούργια μαλλιά. Αγόρασε και όλα τα απαραίτητα προσθετικά πέους, τετρακύλινδρα και δεκαεξαβάλβιδα γιατί έβγαλε πολλά λεφτά από τότε που μπήκε στο σύστημα που παλιά καταριόταν. Το υπηρέτησε πιστά και εκείνο του ανταπέδωσε την πίστη του με τόκους και μπόνους. Γνώρισε κάποια στιγμή και την αεροσυνοδό του σε μια υπερατλαντική πτήση, την παντρεύτηκε και την παρακολουθούσε να φουσκώνει σαν μπαλόνι μετά από τα δύο παιδιά και την πρόωρη συνταξιοδότηση. Σιγά-σιγά άρχισε να κλείνεται όλο και περισσότερο στην τουαλέτα του σπιτιού του. Αρχικά για να κάνει τους λογαριασμούς και να λύνει τα προβλήματα της καθημερινότητας με την ησυχία του και στη συνέχεια, για να αποφεύγει την αλήθεια που επέλεξε να ζει. Τα πρώτα χρόνια περνούσε εκεί μέσα μια ώρα, μέχρι που σταδιακά η μία ώρα έγινε το απέξω και οι άλλες εικοσιτρείς το μέσα. Δυσπεψία, δυσεντερία, δυσκοιλιότητα, όλο κάτι σε δύς- ήταν η δικαιολογία του, που στο τέλος έγινε αρρώστια αληθινή και ανίατη. Εκεί που καθόταν στη λεκάνη του μια μέρα, αναπόλησε την εκτελέστριά του. Καλύτερα να είχε πάει μια ώρα αρχύτερα από το πιστόλι της. Εκείνη, μια μέρα που κοίταζε τη δύση και αναρωτιόταν για τη ματαιότητα της επιθυμίας της φύσης για τη συνεχή αυτή επανάληψη, έδυσε εντελώς ξαφνικά με αναπάντητο το ερώτημα και χωρίς να την πάρει κανείς χαμπάρι. Ούτε που επιθύμησε να την αναζητήσει ποτέ κανένας.
Μετά από μόλις ένα δισεκατομμύριο χρόνια, ο ήλιος βαρέθηκε τα πηγαινέλα του.


Κακομαθημένη οπως ήταν, είχε τους άντρες της ζωής της πάντα στο τιμόνι, ενώ εκείνη ξαπλωμένη πίσω ή στη θέση του συνοδηγού, ονειροπολούσε χαζεύοντας τον μεσημεριανό ήλιο του καλοκαιριού να γράφει τις νότες του στα καλώδια της ΔΕΗ. Ετσι συνέθετε στο δικό της πεντάγραμμο με το κλειδί του sol, τη νοητή μουσική υπόκρουση των διακοπών της. Άλλες φορές το μυαλό της έτρεχε πάνω στην προστατευτική μπάρα του αυτοκινητόδρομου με τα φαντασιακά της πατίνια, πηδούσε από το ένα διαχωριστικό στο άλλο και ανταγωνιζόταν το αυτοκίνητα, για να φτάνει πρώτη στον προορισμό. Πάντα διακοσμητική, με αυτοματοποιημένες κινήσεις στα διόδια, πάρε-δώσε κέρματα και πασπαρτού αποκρίσεις που δήλωναν ανά τακτά χρονικά διαστήματα την παρουσία της και δικαιολογούσαν τις δίκλινες κρατήσεις στα θερινά καταλλύματα. Αλλά έτσι δεν καλύπτονται οι συνθηκες του κάθε επερχόμενου χειμώνα. Ήταν, βλέπεις, τζιτζίκι. Ας πρόσεχε.

Monday, July 14, 2014



The moon is hauling at neighborhood dogs; they are silently creeping under kitchen tables.
Lonely skyball rolled -no pupil in sight-- has human eyes transfixed on its celestial frenzy.
My omelette has the color and all the necessary canyons and crevices to match its lunar prototype.
It is ready to be devoured by a hungry family of werewolves with eyes rolling at deliciousness.
No pupils, either.


Thursday, July 10, 2014

a walk on the wild side





Ο αρκούδος Αη-Βασίλης κρεμάστηκε από τη ζώνη του στο άδειο οικόπεδο με τα γκρεμίδια, γιατί συνειδητοποίησε για ακόμα μια χρονιά ότι η απασχόλησή του ήταν εποχιακή και φέτος. Το λούτρινο πτώμα κλείνει ενάμιση μήνα. Σταματώ ένα ταξί στη μέση του δρόμου, για να μπορέσω να βγάλω μια καλή φωτογραφία του αυτόχειρα. Take a walk on the wild side, προτείνει ο μακαρίτης από τα ηχεία του απέναντι καφενείου, επειδή το μεγαλύτερο ταλέντο του ήταν να βρίσκεται πάντα στο σωστό μέρος, τη σωστή ώρα.

Ο πεζόδρομος μου φαντάζει σα μια μετα-αποκαλυπτική φουάρ που παρουσιάζει τις τελευταίες δημιουργίες των επιζώντων ταλέντων και τις μεταλλαγμένες ιδέες τους. Τα ξεκοιλιασμένα κτίρια καμιά φορά κρύβουν υπέροχα τατουάζ στα κουφάρια τους, ανάμεσα στις αμέτρητες μουτζούρες. Στα ανοίγματά τους, καδρόνια ακινητοποιούν παντζούρια που ούτως ή άλλως δεν έχουν καμία πρόθεση να ανοίξουν, ούτε από μέσα, ούτε από έξω.

Απελπισμένο 'ΠΩΛΕΙΤΑΙ' είναι κολλημένο λυσσαλέα σε κάγκελα μπαλκονιού με άφθονη μονωτική ταινία λες και είναι φτιαγμένο από σίδερο αντί για χαρτί. Αστική πληγή με γάζες και χανζαπλάστ. Καλύτερα δεν μπορούσε ο ιδιοκτήτης να συμβολίσει την απόγνωσή του για το παρόν ακίνητο και το ακίνητο παρόν του. Στο υπόγειο κενοτάφιο της ίδιας πολυκατοικίας, μαύρα κάγκελα, σκοτάδια και μια επιγραφή 'γραφείο τελετών από το 1910'. Η είσοδος για τον Άδη είναι απροσπέλαστη και μπλοκαρισμένη με σκουπίδια, αν και υπόσχεται "ανοιχτά όλο το 24ωρο" (ποιου αιώνα όμως δε διευκρινίζει).

Πιο κάτω η στενή είσοδος μιας πολυκατοικίας είναι σχεδόν χτισμένη από τα υπάρχοντα ενός άστεγου. Στο αυτοσχέδιο κρεβάτι πάνω στα σκαλιά της εισόδου κοιμάται με γυρισμένη την πλάτη στο δρόμο και ό,τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο. Στον πρώτο όροφο μια επιγραφή "μαθήματα γιόγκα" και φώτα ανοιχτά. Υπάρχει πιο σουρεαλιστικό πράγμα από την αμοντάριστη πραγματικότητα;

Σούρουπο και τα μπαράκια έχουν αρχίσει να στολίζουν τα τραπέζια με διακοσμητικά κεριά για πιο σέξυ ατμόσφαιρα. Μια μεγάλη παρέα πίνει και διασκεδάζει στο μπαράκι ακριβώς απέναντι από τον κοιμισμένο άστεγο της εισόδου. Και η μεν και ο δε αποδέχονται ο ένας την παρουσία του άλλου, αγνοώντας την πλήρως. Περίληψη της σύγχρονης κοινωνίας δηλαδή. Τρία μέτρα πιο κάτω, στον πεζόδρομο της Βαλτετσίου έφηβοι με μπύρες κάθονται ανακούρκουδα στη μέση του πεζόδρομου ή στέκονται με τις πλάτες στους τοίχους ακούγοντας μουσική. Δυο-τρεις χορεύουν κιόλας. Έντονα, ολοζώντανα χρώματα και όμορφες εικόνες αναμειγνύονται με την οσμή ούρων και την ταγγισμένη υγρασία του ψιλόβροχου. Βγαίνοντας στον κεντρικότερο δρόμο, κοιτάω προσεκτικά που πατάω, για να αποφύγω τα σκουπίδια και τη γλίτσα, όταν

"Κοπελιά, μην περνάς από εκεί! Είναι η τουαλέτα της κοπέλας", με προειδοποιεί ένας ντόπιος, τη στιγμή που πάω να διαβώ ανάμεσα από δύο κάδους σκουπιδιών. Γύρισα να να δω για ποια κοπέλα που μου μιλά ο τύπος. Το χέρι του έδειχνε χαμηλά. Ήταν μικροκαμωμένη, απροσδιορίστου ηλικίας -θα μπορούσε να είναι από 25 μέχρι 50- γιατί ήταν θαμπή και αποστεωμένη, με άπλυτα μαλλιά και μια μεγάλη μελανιά στο μέτωπο σε σχήμα πέταλου.

 Ήταν ξαπλωμένη στη γωνία που σχημάτιζε η σκεπασμένη εσοχή του πεζοδρομίου, πάνω σε μια μεγάλη χαρτόκουτα ανοιχτή, έτσι ώστε να φτιάχνει αυτοσχέδιο κεφαλάρι και σκεπασμένη με ένα βρώμικο πάπλωμα. Είχε τα μάτια ακίνητα να εστίαζουν στο τίποτα. Δίπλα της, αυτοσχέδιο κομοδίνο με ντάνα από γνωστό free press, ένα ποτήρι νερό και κάτι προσωπικά αντικείμενα ακουμπισμένα στη σειρά σα στρατιωτάκια. Από την άλλη μεριά του υπαίθριου υπνοδωματίου της υπήρχαν τρεις κούτες εν είδει συρταριέρας.

Η γεωμετρία του χάους της, αυτό το φάντασμα της παρελθούσας κανονικότητας, με χαστούκισε απρόσμενα. Πως καταρρέουν οι ζωές από τη μια στιγμή στην άλλη, τόσο γρήγορα, που παραμένει αυτή η γεωμετρία μας ανέπαφη; Σαν το σερβίτσιο από στρωμένο τραπέζι, όταν ταχυδακτυλουργός τραβά απότομα το τραπεζομάντηλο.

Προσπάθησα να συναρμολογήσω στο κεφάλι μου το δικό της παρελθόν.Όταν το κρεβάτι της, στο δωμάτιο του πατρικού κοίταζε ανατολή και είχε το κομοδίνο στα αριστερά γιατί είναι αριστερόχειρας, όσο κι αν στο σχολείο την πίεζαν να γράφει με το δεξί. Από τότε που τσακωνόταν με τους γέρους της και διάβαζε free press πριν κοιμηθεί καπνίζοντας κρυφά κάτω από τα σκεπάσματα,  η μεσαία κόρη, η μέτρια, το παιδί σάντουιτς, η ίδια 20χρονη Παρθένος που συνεχίζει και σήμερα να είναι τελειομανής και υστερική με την τάξη, όπως ακριβώς περιγράφει το ζωδιό της. Τώρα, έφερε όλα τα χούγια της στο δρόμο και συνεχίζει μόνη, πρωταγωνίστρια, αφού η ηρωίνη φροντίζει να την διατηρεί ηρωίδα του παραμυθιού της δήθεν κανονικότητας. Κι όλα αυτά, γιατί η πραγματικότητα είναι πολύ μεγάλη σκύλα και δεν είχε ποτέ τη δύναμη να την κλωτσήσει στη μούρη. Όσο κι αν το έπαιζε μάγκας στις παρέες, ήταν κατά βάθος ψυχάκι. Το μυρίστηκε και το λαγωνικό του σχολείου, της πούλησε έρωτα και την έκανε βαποράκι.

(στο Βασίλη)


















































Sunday, July 06, 2014

while you were slipping

As you lay mindlessly awake (aka. fully sleeping)
Dreaming the plan of retirement at the house in the plain
With a big shaggy dog and a punctual commuter train,
Coincidences -life's circumstantial mercury- were slipping
And your reservoir of awol possibilities was seriously dripping,
Chances being sucked down lifespan's black whole of a drain.
In the hourglass of you, thoughts drop from brain into guts like rain
Any idea how to fix well a punctured mind frame that's leaking?
Better patch it with hope to be flipped over by an oversized hand
That will magically start pouring anew the choices you are seeking.
Always easier than ploughing the barren fields of your dreamland
that drenches the juice, sours the wine and turns grain into sand
While the dry fog of deadline your momentums is slowly sipping.










diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna