Tuesday, April 29, 2014

Albrecht 500

Rushing to the Alte Pinakothek for a much awaited date
Five hundred years later and a few more late.
it was raining, I was busy, held up by hell, blame fate! 
Truth be told, I was spiritually unplowed for an encounter.
Having waited all this time for the Godot character (disaster),
Frustration and unfulfillment became life's leitmotif, 
No place for yielding, giving up, or moving fore; just 'what ifs'. 
Afer that, it was racing against the clock, catching up, all that jiff.
Still looking at my watch as I swarm through history's rabbit hole,
Uttering "I'm late, I'm late, For a very important date!" -pure habit's toll-
Abruptly I stop in front of the pyramid, that is he, imposing and tall. 
Long, shiny locks, freshly washed and combed with care, 
Spread out elegantly on his timeless coat, with finish of fur,
Gentile, unblinking eyes, looking at me with no sign of reproach.
He says "it doesn't matter. Wasn't planning anything. Approach." 
Thinking in stillness is his favorite sport. Never asks what took me so long. 
By now he must have all the answers. Out with the excuses and the nonsense 
About how busy my previous lives had been, with my layman errands and vows. 
He had no other life but one, he responds. Why would he? This one still goes on.
Nervously playing with the clasp of my purse, I am obviously tense.
Wishing he would get mad, or something, instead of being so placid and intense. 
Ghirlandaio looks at us inquisitively from the other side of the room, 
While Master's stare cuts me through (think of what the sun and a lens can do). 

"Do you feel like Giordano Bruno, misunderstood and betrayed?
What did you say? Please repeat, I want to know come what may!"

"You forgot to turn off the oven, you need to go home right away. 
 But before you leave, I would really appreciate 
 If you kindly informed this precinct's magistrate
 That the floor is old and constantly squeaking; 
 Its sound disrupts my thinking, 
 I cannot concentrate."



Albrecht Durer, self-portrait, 1500AD

Sunday, April 20, 2014

Το πάρκινγκ χρεώνεται πλέον στο Πρώτο. Εκτός από μεγάλο κόστος, το πένθος έχει και κοστολόγηση με την ώρα. Ανήμερα της Ανάστασης μια κηδεία είναι σε εξέλιξη, γιατί για τον αθεόφοβο θάνατο και η μέρα αυτή είναι μια απλή εργάσιμη. 'Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες', επιτύμβια επιγραφή στον τάφο του Ανδρέα. Μετά την απομάκρυνση από τα εγκόσμια, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται, βέβαια. Ο οικογενειακός είναι όμορφα φροντισμένος, με φρέσκα λουλούδια και το καντήλι του να καίει. Είμαστε πολλοί αυτοί που  μετράμε απώλειες. Πέντε λεπτά σιωπής μπροστά στο μνήμα. Υποδόριοι διάλογοι με αγαπημένους, ή μάλλον πένθιμοι μονόλογοι, για να ακριβολογούμε. Ο επιστάτης μυρίστηκε τη θλίψη και στήθηκε στα δέκα μέτρα να περιμένει, κάνοντας ακόμα ένα τσιγάρο. Λίγα ευρώ αντάλλαγμα για τις γνωστές κουβέντες που ανταλλάσσει με όλους τους επιζώντες στη δουλειά. Λίγο πιο κάτω ένας ηλικιωμένος στέκεται μπροστά σε κενοτάφιο σου ζητά λίγα κέρματα, παράτηση παραμονής σε τούτον τον όμορφο κόσμο. Η εικόνα του με φόντο το μαρμάρινο οικοδόμημα οπτικοποιεί το 'η ζωή εν τάφω'. Η ντροπή σου επειδή έχεις λίγα ακόμα κέρματα στην τσέπη σε κάνει αυτόματα και του τα δίνεις. Εδώ, μπορεί να μη δάκρυσες με τους νεκρούς σου και να δακρύσεις με ζωντανούς που δε γνωρίζεις.
Αδειανή και με άδειες τσέπες περνάς πάλι μπροστά από τους διάσημους πολιτικούς και κληρικούς (κι εδώ μοιράζονται το χώρο) και βγαίνεις από τις καγκελόπορτες με τους επιβλητικούς Αγγέλους στη χώρα των δοκιμαζόμενων.

Μεγάλο Σάββατο και σε λίγες ώρες 'Χριστός Ανέστη', 'Αληθώς ο Κύριος', πυροτεχνήματα, τσουγκρίσματα και μαγειρίτσες για τι οικογένειες. Την επομένη, τα φαγοπότια κορυφώνονται με παιδιά που τρέχουν γύρω-γύρω και μεγάλους που βαρυστομαχιάζουν και φτιάχνουν κεφάλι. Τόση εγκράτεια, αποχή και προσευχή καταλήγουν σε ένα επικό, παγανιστικό γλέντι.Έτσι είναι ο άνθρωπος, επιρρεπής στην προπατορική του φύση, όσο και να θεωρητικολογήσει.
Όπως όλες οι γιορτές και αυτή είναι ίσως η πιο αρχετυπικά κοινοβιακή, γύρω από την εστία.Προϋποθέτει πολλούς συγγενείς και διαφόρων γενεών ζώντες γύρω από το τραπέζι. Η Λαμπρή είναι σκοτεινή και άκαρδη για τους λίγους. Όταν οι καρέκλες είναι λίγες και οι παρόντες μετράνε λιγότεροι από τους απόντες, το Πάσχα είναι παράταση της Μεγάλης Πρασκευής και η Ανάσταση έρχεται με την καθημερινή που ανοίγουν πάλι τα μαγαζιά, ο κόσμος πάει στη δουλειά και αρχίζουν πάλι οι χαοτικοί θόρυβοι του δρόμου. 

Friday, April 18, 2014

Νικόλας και Αλεξάνδρα




φωτό Ι. Ράλλη

ξανά και ξανά και ξανά

Όλοι τρώνε και πίνουν κατά τα ειωθότα, πριν σκάσουν τα κακά μαντάτα.
Δύο στους δεκατρείς μόνο θα έχουν γνώση: 
ο νοών -αξιοπρεπής οπαδός της ειρήνης, της ισονομίας και της αγάπης-
και ο ένοχος -καιροσκόπος και προσκυνητής του χρήματος. 
Οι υπόλοιποι, πλειοψηφία ανυποψίαστη και εθελοτυφλούσα.
Μετά την προδοσία είναι που κόβεται η όρεξη σε όλους.
Στην αναμπουμπούλα, οι επιρρεπείς προδίδουν τις ιδεολογίες τους
και στέκονται στις ουρές για να προσεταιριστούν κενά δαιμόνια, 
ενώ η αλήθεια συλλαμβάνεται και γίνεται μπαλάκι στα χέρια των 
αξιωματούχων.
Δικαστές με βρώμικες συνειδήσεις νίπτουν τας χείρας τους 
και αποποιούνται των ευθυνών τους, ενώ κληρικοί και διοικητικοί
θυσιάζουν αθώους για να καλύψουν την ενοχή τους.

Έτσι, η ευκαιρία κρεμιέται όπως πάντα επί ξύλου, 
αφού πρώτα φτύσει το αίμα της στον ανήφορο της αποδόμησης.
Δεν τελειώσαμε. Έχει κι άλλη κατρακύλα. 
Εκεί που αδερφός απαρνιέται αδερφό και γυναίκα διασύρεται επειδή είναι γυναίκα. 
Αυτό το σημείο ορίζει το τέλμα.
Κατόπιν τούτου, μετά από ομόφωνη απαίτηση του φιλοθεάμονος κοινού 
έπεται η πολυπόθητη λύτρωση εξ' ουρανού. 

Όπου η λογική εκτελείται στα πέντε μέτρα,
η ελπίδα εφορμά από το πουθενά με τη στολή του μπάτμαν. 




Tuesday, April 15, 2014

και μετά, τι;


Ξεστομίζεται σπαθί και σκίζει το όνειρο.
Τρέχουν ποτάμια τα 'θάθελα' στην ακατάσχετη ευχορραγία.
Άρωμα και υφή είχαν παλιά τα σύννεφα, τα γευόσουν
Μαλλί της γριάς, σιροπιαστά τα σούρουπα.
Πως καταντάμε έτσι οι άνθρωποι, σκοτάδια;

Τύχη-τυχη προχωράμε μη σκοντάψουμε στο τίποτα,

Με τα είπες σου και τα είπα μου.
Αραχνοϋφαντα και φτερωτά τα κεκτημένα
Είδες όμως πως πέφτουν βαριά σαν πέτρες;

Όσο ανεβάζαμε τη σκαλωσιά των λέξεων

Η σιωπή που μας ξέφευγε ανάμεσα -πυκνή σα λάσπη-
Έχτισε πύργο ματαίωσης, ανάσα/στην ανάσα/στην ανάσα.

Τους μυστικούς κωδικούς τους θυμάμαι πεντακάθαρα.

Το φυλαχτό πάλι, φοβάμαι πως μου διαφεύγει.




Obituaries
These are no pages for the young,
who are better off in one another's arms,
nor for those who just need to know
about the price of gold,
or a hurricane that is ripping up the Keys.
But eventually you may join
the crowd who turn here first to see
who has fallen in the night,
who has left a shape of air walking in their place.
Here is where the final cards are shown,
the age, the cause, the plaque of deeds,
and sometimes an odd scrap of news-
that she collected sugar bowls,
that he played solitaire without any clothes.
And all the survivors huddle at the end
under the roof of a paragraph
as if they had sidestepped the flame of death.
What better way to place a thin black frame
around the things of the morning-
the hand-painted cup,
the hemispheres of a cut orange,
the slant of sunlight on the table?
And sometimes a most peculiar pair turns up,
strange roommates lying there
side by side upon the page-
Arthur Godfrey next to Man Ray,
Ken Kesey by the side of Dale Evans.
It is enough to bring to mind an ark of death,
not the couples of the animal kingdom,
but rather pairs of men and women
ascending the gangplank two by two,
surgeon and model,
balloonist and metalworker,
an archaeologist and an authority on pain.
Arm in arm, they get on board
then join the others leaning on the rails,
all saved at last from the awful flood of life-
so many of them every day
there would have to be many arks,
an armada to ferry the dead
over the heavy waters that roll beyond the world,
and many Noahs too,
bearded and fiercely browed, vigilant up there at every prow.

Saturday, April 12, 2014






Η νέα παρτίδα homo θα μπορούσε να  χαρακτηριστεί ως μοναχικό ζώο κοινωνικής δικτύωσης. Αποσύρεται από τις παραδοσιακές κοινωνικές δραστηριότητες και τις in vivo διαπροσωπικές σχέσεις με τα άλλα μέλη του είδους του, και μόνος πλέον, από τα βάθη του καναπέ του αναμετριέται στο ημίφως για την καλύτερη ανάρτηση και το καλύτερο σκορ με τους εκατοντάδες εικονικούς του φίλους, διαμορφώνοντας μια άκρως ανταγωνιστική εικονική προσωπικότητα (που συνήθως δε φέρει καμία ομοιότητα με την πραγματική του) και συνάπτοντας φαντασιακές σχέσεις. Το αποτέλεσμα είναι η ορθογραφία του να είναι 8χρονου και οι ικανότητές τους στο διάλογο να παραπέμπει στον σπηλαιώδη βίο.
Το νέο αυτό ανθρώπινο είδος, ο homo likeus, ονομάστηκε έτσι επειδή ορίζεται αποκλειστικά από τα likes που παίρνουν τα post της ιστοσελίδας του και η διάθεσή του δρομολογείται από την επισκεψιμότητα του τοίχου του. Η ζωή του εξελίσσεται κατά 80% μέσα στην οθόνη και ό,τι συμβαίνει γύρω του στην απτή καθημερινότητα είναι αναγκαίο κακό που επιθυμεί να εξαλείψει κάποτε εντελώς, πάντα με τη βοήθεια της τεχνολογίας. Ελέγχει πλήρως την εικόνα του, έτσι ώστε να παρουσιάζεται όσο έξυπνος, όμορφος και επιθυμητός θέλει. Όποιες ατέλειες έχει επιφέρει ο χρόνος  και η καθιστική ζωή πάνω του, τις διορθώνει πολύ γρήγορα και εύκολα με τον ειδικό επεξεργαστή εικόνας, το πλέον απαραίτητο όπλο του στη διαδικτυακή αναμέτρηση με το είδος του. Επίσης με αυτό τον μαγικό τρόπο μπορεί να βρίσκεται και όπου επιλέγει (από τη βαρετή Νέα Ιωνία στη συναρπαστική Νέα Υόρκη με ένα απλό crop/copy/paste). Εξ’ αιτίας της σημαντικότητας αυτού του εργαλείου, ο νέος άνθρωπος, παρ’ ολίγο να ονομαστεί από τους ειδικούς μελετητές homo photoshopius.
Όμως τα likes ορίστηκαν ως το πιο αντιπροσωπευτικό χαρακτηριστικό της καινοφανούς μετάλλαξης, γιατί καθορίζουν τόσο τη θέση του στην εικονική του κοινωνία, όσο και το θυμικό του. Όσα περισσότερα τα likes και οι φίλοι, τόσο πιο δημοφιλής, επιτυχημένος και ικανοποιημένος είναι ο homo likeus. Οι εκλεκτοί που καταλαμβάνουν την κορυφή αυτής της πυραμίδας διαμορφώνουν και ένα είδος αυλής, η οποία παγιώνει την παρουσία τους και την αναγνωρισιμότητά τους με τον υψηλό αριθμό των likes, ενώ ταυτόχρονα τα μέλη της αυλής, ανάλογα με τον αριθμό των διασημοτήτων που έχουν αποδεχτεί τη φιλία τους, χτίζουν και απολαμβάνουν με τη σειρά τους το δικό τους επίπεδο αναγνώρισης. Μια αρχετυπική συμβιωτική σχέση αλληλεξάρτησης, δηλαδή. Στον αντίποδα αυτού του συστήματος, εκείνοι που συγκεντρώνουν μικρό αριθμό likes στις αναρτήσεις τους, αναπόφευκτα γίνονται παρίες και περνούν απαρατήρητοι τόσο εντός, όσο και εκτός οθόνης. Πολλές φορές δυσκολεύονται να βρουν και εργασία, αφού ο αριθμός των φίλων και των likes αποτελούν πλέον σε κάποιες περιπτώσεις και κριτήρια πρόσληψης.  Σύνθετη και σκληρή η κοινωνία των likeus.
Mια συνεχώς αυξανόμενη υποκατηγορία του homo likeus είναι ο homo selfius likeus. Ο τελευταίος, εκτός από όλα τα παραπάνω, χαρακτηρίζεται και από τη συνεχή ανάρτηση επεξεργασμένων αυτοπορτραίτων , όπου έχουν σβηστεί οι πανάδες, έχουν γίνει επεμβάσεις στη μύτη, λιποαναρρόφηση, λεύκανση δοντιών, αύξηση ζυγωματικών, κοκ.
Είναι πολύ σύνηθες, φίλοι που ανταλλάσσουν φιλοφρονήσεις και εκδηλώνουν καθημερινά και ποικιλοτρόπως την κοντινότητα αναμεταξύ τους, εντός της πλατφόρμας κοινωνικής δικτύωσης, να μην αναγνωρίζουν καν ο ένας τον άλλον στο δρόμο, επειδή δεν έχουν συναντηθεί ποτέ εκτός διαδικτύου και η επεξεργασία της εικόνας τους, τους έχει καταστήσει μη αναγνωρίσιμους.
Oι πιο διάσημες κατηγορίες homo likeus της διαδικτυακής κοινωνίας είναι:
α) οι κοζάκοι, εκείνοι που καλούν τον κόσμο σε διάφορα οικολογικά και κοινωνικο-πολιτικά causes, δηλαδή σε κατ’οίκον καθιστικές διαμαρτυρίες κατά τις οποίες συγκεντρώνουν likes από τους likeus που επιθυμούν να εντάξουν και την ακτιβιστική διάσταση στο προφίλ τους.
β) οι σαντηνύστα, εκείνοι που αναρτούν τι κάνουν, που βρίσκονται, τι γράφουν και τι σκέφτονται, ανά πάσα στιγμή, για να παίρνει νόημα η νυσταλέα τους καθημερινότητα μέσα από την κοινοποίησή της κάθε παντελώς αδιάφορης λεπτομέρειας και τις εκφράσεις θαυμασμού των όποιων groupies (το ψυχικό προφίλ των τελευταίων είναι ακόμα υπό έρευνα).
γ) οι ξερόλες , που συνέχεια ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το πιο έξυπνο, το πιο δημιουργικό, το πιο πρωτότυπο, το πιο ρηξικέλευθο, το πιο γνωστικό, το πιο χιουμοριστικό σχόλιο και το μεγαλύτερο σκορ στο candy crash saga. Για αυτούς ο καθημερινός απολογισμός γίνεται σε καθαρά νούμερα τα οποία συγκρίνουν κάθε βράδυ με εκείνα των άσπονδων αντιπάλων τους, που φυσικά συγκαταλέγονται στη λίστα των φίλων.
δ) τα τρολ , που είναι τα πνεύματα αντίρρησης και παραλογισμού  ζουν και αναπνέουν για εκ του μακρόθεν τσακωμούς στα σχόλια αναρτήσεων και στα τσατ. Αυτοί είναι συνήθως κλασικοί θρασύδειλοι ή τύποι με πρόβλημα διαχείρισης θυμού, σαν εκείνους που παραβιάζουν τα στοπ και σε μουντζώνουν κι από πάνω. Μια άλλη μικρή κατηγορία των τρολ είναι κάποιοι τύποι που εμφανίζονται με άλλη ταυτότητα και στην πραγματικότητα είναι ο ανταγωνιστής σου από τη δουλειά, ή η πρώην του νυν σου.
 ε) οι λαϊκέδες, που είναι η πιο περίεργη κατηγορία. Αποτελεί τις αυλές των παραπάνω και είναι αυτοί που κάνουν  like σε ό,τι αναρτάται από τους εικονικούς opinion leaders, πριν το διαβάσουν ή το δουν καν. Μάλλον έτσι καλύπτεται η ανάγκη του να ανήκουν κάπου και να αποκτήσουν αξία ως φίλοι διασήμων.
Είναι σαφές ότι στην περίπτωση που όλοι οι likeus βρίσκονταν όλοι μαζί ως φυσικές παρουσίες σε μια μεγάλη συγκέντρωση δε θα μπορούσαν να συνεργαστούν σε κοινή ομαδική δραστηριότητα και να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, αλλά θα παρουσίαζαν και έντονα φαινόμενα στέρησης τοίχου (α-τοιχία) τα οποία θα τους οδηγούσαν σε άμεση χρήση smartphone, για να συνεχίσουν τις αναρτήσεις και τα likes, όλοι μαζί και χωριστά.
Μια χαρακτηριστική εικόνα: Aν ο homo likeus ζούσε την εποχή του Χριστού και περίμενε έξω από τον τάφο, για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την Ανάσταση, θα έχανε το γεγονός επειδή εκείνη την ώρα θα είχε γυρίσει την πλάτη του και θα έβγαζε selfies με το κινητό του.


http://arriton.gr/sinirmoi/item/617-homo-likeus

Sunday, April 06, 2014














"soulmates" 80cm x 100cm

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna