Monday, March 31, 2014

αλλη γορία



Γεννήθηκα θαύμα της φύσης. Το δέρμα μου ήταν βελούδινο κι ευωδιαστό σα σπάνιο ροδοπέταλο. Όλοι με πλησίαζαν σε απόσταση αναπνοής, μόνο και μόνο για να πάρουν μια βαθιά ανάσα από το άρωμά μου. Με ενοχλούσε πολύ αυτή η αδιακρισία του κόσμου, αλλά υπέμενα το κόστος της χάρης μου (ή τη χάρη του κόστους μου, δεν ξέρω ακριβώς). Το χρώμα μου συναγωνιζόταν τον ουρανό την ώρα που ο ήλιος κάνει βουτιά και κρύβεται πίσω από τον ορίζοντα. Τα μάτια μου ήταν λιμνούλες με γαλανοπράσινα νερά και ιριδίζοντα χρυσόψαρα. Κι εκεί τσαλαβουτούσαν οι περαστικοί, για να δροσιστούν. Όσο για το στόμα μου, αυτό ήταν η παπαρούνα που έφερνε την άνοιξη. Όλοι το περίμεναν να ανθίσει, για να ερωτευτούν. Γεννήθηκα έτσι, ήταν το τυχερό μου. Δεν έκανα τίποτα για να αξιωθώ να με δείχνουν οι άλλοι με το δάκτυλό τους.
Μια μέρα, καθώς γύρναγα σπίτι από την πόλη είπα να κόψω δρόμο από τα χωράφια -τα οποία παρεμπιπτόντως ήταν ολόιδια με εκείνο που ζωγράφισε ο Βαν Γκογκ στο τελευταίο του έργο- για να απολαύσω τη βόλτα μόνη, μακριά από την αδιακρισία του κόσμου. Καθώς απολάμβανα τα χρώματα και τις μυωδιές του καλοκαιριού, ένα σμήνος απο κοράκια εμφανίστηκε στον ορίζοντα -πάλι ακριβώς όπως απεικονίζονται στο έργο του ο Βαν Γκογκ- και απειλητικά σκοτείνιασαν τον ουρανό. Τόσο πολλά ήταν τα μαύρα πουλιά. Μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα για να καταλάβω ότι ήμουν στόχος. Που να φανταστώ κάτι τέτοιο, αφού είναι γνωστό ότι τα κοράκια την πέφτουν μόνο στα πτώματα κι εγώ ένιωθα εξαιρετικά ζωντανή, ειδικά εκείνη τη μέρα. Όλα έγιναν ακαριαία. Το μόνο που πρόλαβα ήταν να πέσω καταγής καλύπτοντας τη μία μου πλευρά.Τα πουλιά άρχισαν να τσιμπολογάνε την εκτεθειμένη με τέτοια μανία που τα ξανθά στάχυα γύρω μου βάφτηκαν γρήγορα κατακόκκινα. Νόμιζα ότι δε θα μείνει τίποτα από μένα. Τόση ήταν η λύσσα των πουλιών. Ο φόβος με είχε παραλύσει. Δεν πονούσα γιατί οι μύτες τους έκοβαν σαν ξυράφια. Η ιδέα του πόνου όμως που θα ερχόταν ήταν ακόμα πιο τρομακτική από τον ίδιο τον πόνο. Αυτό το φονικό σκηνικό παρακολουθούσε από ψηλά ένα γεράκι που έγραφε αγέρωχα κύκλους πάνω από το χωράφι. Εκεί που περίμενα το τέλος για να ησυχάσω από τη φρίκη, εντελώς ξαφνικά, τα κοράκια πέταξαν μακρία και με εγκατέλειψαν, μισό πτώμα στη μέση του πουθενά, κίτρινο, κόκκινο και μαύρο στόχο. Το γεράκι κεντράρισε και προσγειώθηκε σα βέλος πάνω μου, κάρφωνοντας το δεξί μου μάτι με το δικό του γερακίσιο αριστερό. Εκεί σταθήκαμε μάτι με μάτι στους πέντε πόντους, κι εγώ με κομμένη την ανάσα περίμενα να περάσει το λεπτό που κράτησε δέκα χρόνια. Στη συνέχεια, το γεράκι αναδύθηκε αγέρωχα και χάθηκε στους αιθέρες από όπου είχε εφορμήσει. Τόσοι και τόσοι με κοίταζαν κάθε μέρα, κανένας ποτέ δε με είχε κοιτάξει τόσο αινιγματικά και διαπεραστικά. Ονόμασα το γεράκι μου Σωτήρη.
Τι είχε σώσει βέβαια δεν είχα ιδέα. Πόσο από μένα είχε απομείνει δεν μπορούσα να υπολογίσω. Ζαλισμένη και παραπατώντας σηκώθηκα. Η αίσθηση στο σώμα μου δεν είχε ακόμα αποκατασταθεί. Θα ερχόταν λίγο μετά μαζί με έναν αδίστακτο πόνο που θα με σάρωνε από την κορφή μέχρι τα νύχια. Για τρεις εβδομάδες ο πόνος θα ήταν ο μόνος που θα θυμόμουν. Πρόσωπα και πράγματα, όλα θολά και διάφανα σα φαντάσματα, ο πόνος συμπαγής και μονολιθικός σαν τοίχος. Όταν μετά από πολλά και πολύ επήλθε η επούλωση, ο πόνος των πληγών έδωσε τη σκυτάλη των βασανιστηριών στον πόνο της ψυχής. Η εικόνα στον καθρέφτη ήταν αμείλικτη. Ο εαυτός που τόσο αγαπούσαν και θαύμαζαν όλοι για την καθαρόαιμη ομορφιά του είχε αντικατασταθεί από ένα ημίαιμο θέαμα. έβλεπα μια εικόνα μισή από άγνωστο τέρας και μισή από την πεντάμορφη του παλιού καιρού. Η αριστερή μου πλευρά άθικτη, η δεξιά μου αγνώριστη, απάνθρωπη. Το σύνολο ακραία ανάμικτο, όπως και τα συναισθήματα που προκαλούσε. Θαυμασμός, οίκτος, φόβος, χαρά, χαρμολύπη, χαρμοτρόμος. Ούτε οι άλλοι, ούτε εγώ δεν ξέραμε τι να νιώσουμε. Στην αρχή αισθανόμουν σαν δύο. Τη μιά μέρα ξεχνιόμουν και ήμουν η όμορφη παρουσία και την άλλη ξαναθυμόμουν και κρυβόμουν. Ή απόλυτη σχιζοφρένεια και δυστυχία. Και τα δύο 'εγώ' μου ήταν το ίδιο έντονα και δεν υπήρχε περίπτωση το ένα να υπερτερήσει του άλλου και να του επιβληθεί. Με τον καιρό και μετά πολλές καθαρκτήριες πλύσεις από ολονύχτιες καταιγίδες δακρύων αποφάσισα να μην τρελλαθώ. Ο μόνος τρόπος για να το καταφέρω θα  ήταν να ενώσω τα δύο μισά μου σε ένα ολόκληρο. Να γίνω μισή συν μισή, αντί για το ένα ή το άλλο. Έτσι, η μία μου πλευρά έσερνε μαζί της την και την άλλη κάθε φορά, χωρίς να την απαρνιέται, μέχρι που μία όψη συμφιλιώθηκε με την άλλη και στη συνέχεια η όμορφη χάρισε ομορφιά στο τέρας και το τέρας έδωσε ασχήμια στην ομορφιά. Αντί για θαυμασμό ή πανικό που προκαλούσα αρχικά στους γύρω σιγά σιγά άρχισα να μην τους κάνω και τόση εντύπωση. Ξεκίνησαν να με συνηθίζουν και να με αντιμετώπιζουν όλο και με λιγότερη περιέργεια. Δεν με έδειχναν πια με το δάτυλο. Έγινα οικεία, κοινότοπη, καθημερινή, περαστική, ώσπου μια μέρα ανακατεύτηκα γλυκά μαζί τους και χάθηκα παρήγορα μέσα στο αδιάφορο πλήθος.
Σήμερα, αν με δεις, δε θα σταθεί η ματιά σου πάνω μου ούτε για μισό λεπτό. Η ομορφιά και η ασχήμια μου αγκαλιάζουν η μία την άλλη σε ένα αδιάφορο, ανώδυνο αποτέλεσμα, που με συγκαταλέγει στον χρυσό μέσο όρο.
Ακόμα φοβάμαι τα κοράκια. Έχω μια προσελάνινη κούπα με δύο ζωγραφισμένα πολύ ρεαλιστικά, για να εξορκίζω τη μέρα που έγινα μισή-μισή. Κάθε μέρα πίνω καφέ και τα κοιτάω στα μάτια. Όπως με κοίταξε ο Σωτήρης εκείνο το ένα δεκάχρονο λεπτό. Ποτέ δε θα μάθω γιατί αποφάσισε να μου χαρίσει τη ζωή. Αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι μου την είχε χαρίσει.



Friday, March 28, 2014

το θαύμα της στρουθοκαμήλου





Η ταχυδακτυλουργική ταχυφαγία (ΤΤ) είναι η νέα τροφή θετικής σκέψης.
Αποφεύγεται κάθε επεξεργασία και η εξής διαδικασία απαιτείται:
μηδέν ανάλυσις/άμεση λήψις/αυτόματη πέψις.
Όλοι στην ουρά, καταπίνετε αμάσητα το θαύμα και μετανοείτε!
(Πετάει ο γάϊδαρος; άμα το λέει ο ειδήμων ζωολόγος, εννοείται)

Η έρευνα τρέφεται με τον χρόνο που φροντίσαν να μην έχω.
Ας αποφανθούν λοιπόν οι ειδικοί για αλλόκοσμα και κοσμικά,
Όσο εγώ στον τροχό του χοιριδίου καθημερινά θα τρέχω.
Δεν έχω λόγο να μην παραδίδομαι σε τόσα έγκριτα διδακτορικά.
(Αρκεί να μπορώ να αγοράζω καινούργια nike, αυθεντικά)

Το 'ερευνάτε τας γραφάς' είναι για τους διαπιστευμένους.
Εσύ, πίστευε και μη ερεύνα, γιατί έπεσε δουλειά πολλή
Και η αμφισβήτηση φυλακίζει στο περιθώριο τους κολασμένους.
Το να είσαι παρίας και αντιρρησίας σήμερα, είναι επικίνδυνη εκδοχή.
(άκους τι σου λένε και κάθεσαι στ'αυγά σου, τέτοια δύσκολη εποχή)

Κάτω από το σεντόνι, ο περίπλοκος μηχανισμός κινεί
κρυφά τα γρανάζια της pret a porter 'μαγείας'.
Και οι δυο το ξέρουμε,  αλλά συμφωνούμε να μη μιλάμε για τη λογική.
Βολικά σιωπούμε, ασφαλώς, στου θεάτρου σκιών τη νηνεμία.
(Κι αυτή η omerta μας είναι μια άλλη περίπλοκη ιστορία)

Wednesday, March 26, 2014


divine geometry




Δεν συμβαίνουν όλα στο σύμπαν για κάποιο λόγο και βάσει αρχιτεκτονικού σχεδίου. Όλα είναι αποτέλεσμα ενος τυχαίου γεγονότος και δε γίνονται για απολύτως κανέναν λόγο που να σε αφορά εδικά και να εξυπηρετεί τις επιθυμίες σου. Επίσης, όταν θέλεις κάτι πολύ, το σύμπαν δε συνωμοτεί για να το αποκτήσεις. 
Αν δεν ξέρεις τους σωστούς ανθρώπους στις σωστές θέσεις κι αν δεν έχεις πολλά χρήματα στο λογαριασμό σου, για να χρηματοδοτήσεις το όνειρό σου, το σύμπαν δηλώνει πλήρη αδυναμία και κάνει ότι δε σε ξέρει. Οι θεϊκές συμμετρίες που χρησιμοποιείς για να αποδείξεις την επουράνια βούληση αντισταθμίζονται από τις αναλόγου έντασης αμορφικά εκτρώματα που αποφεύγεις να δεις και το συλλογικό τους άθροισμα βγάζει το μηδέν που τόσο φοβάσαι.
Είναι πολύ δύσκολα αυτά τα συμπτωματικά και τα παρεμπίπτοντα μέσα σε τόση θνησιγένεια, το ξέρω. Αποπειράσου όμως να αφαιρέσεις την ελπίδα και θα δεις ότι αυτομάτως περνάει κι η απελπισία που είναι υπαίτεια για τους διακαείς πόθους που τσουρουφλίζουν και τις εξιδανικεύσεις που απογοητεύουν. 

Sunday, March 23, 2014

το καράβι χωρίς τον Κωστή Παπαγιώργη (διάλογος ναυτών)

-Τι ήταν αυτό; Σα σεισμός ήταν με βουητό. Μάλλον πέσαμε σε δίνη.
-Οι λαμαρίνες σκούζουν σα να σκίζονται, φοβάμαι μη γίνει κάτι κακό.
-Γλύστρισε ακόμα ένα αντίβαρο στον ωκεανό. Το κακό φοβάμαι πως έχει ήδη γίνει.
-Το φορτίο της ιδιωτείας που κουβαλάμε έχει μπατάρει επικινδύνως, θαρρώ.
-Χωρίς στίγμα, πυξίδα και με τη διανόηση πλέον στο μείον, απορώ πως φτάσαμε κι ως εδώ.

Wednesday, March 19, 2014

από τα άγραφα



"Τα έργα και τις ημέρες μου μαστιγώνουν οι ουρές της γραφειοκρατείας.
Η ιδέα που θα συλλάβω μες τη νύχτα, σε ΔΟΥ θα καταλήγει κάθε αυγή.
Μάταια προσπαθώ να γράψω εκείνη εκεί την ιστορία.

Όσα χαράζονται με του κρασιού το βαθυκόκκινο σε σεληνιακά τοπία,
Σε τάφο από διπλότυπα και αντίγραφα της μέρας θα θαφτεί.
Είναι να μη μπερδεύω ό,τι γράφω με φωτοτυπία;

Ο ποιητής που ανατρέχω για να με φυγαδεύσει από την υστερία
Και των γραμμών του το τρένο παίρνω της φυγής, θα με ειρωνευτεί:
 "Σαν έτοιμη από καιρό σε βλέπω, για εκείνη εκεί την ιστορία.."

Χθες που προσγειώθηκε στο χέρι μου άξαφνα μία δημιουργία,
Στην έδειξα περήφανα, για να μου πεις "κάποιος το' χει ξαναπεί!"
Μετά, μου φάνηκε κι εμένα σαν παπαγαλία.

Δύσκολο να σου φτουρήσει έμπνευση μέσα σε τόση απαξία.
Μ'αυτά και μ' αυτά, κουράστηκα, την κλίση μου πλέον έχω βαρεθεί. 
Δεν ήταν να γραφόταν από μόνη της πια εκείνη η ιστορία;"

Δεν είναι η δυστοπία σου η αιτιά. Η πρωτογένεια που ψάχνεις είναι ουτοπία.
Αφού ως γνωστόν, όλα έχουν γίνει κι έχουν ειπωθεί,
Όσο θα ψάχνεις την ανείπωτη ιστορία
ό,τι θα γράφεις θα σου μοιάζει με πλαστογραφία.


(βιλανέλλα που περιγράφει την κατάστασή των τελευταίων εβδομάδων)



Tuesday, March 11, 2014


τι υπέροχα ελεύθερη
που είναι
η πτώση
μας,
ε;

Monday, March 10, 2014

φρομ γκλίτερ του νιου νόρμαλ εντ φρομ Μαρξ το Μαξ Μάρα (αχταρμάς, αγάπη μου)



Ήμουν η ωραία της τάξης, με αέρα, με τύπο, και η νυχτερινή ονείρωξη για όλους τους τύπους. Φορούσα πάντα κοντή τζην φούστα, για να χαράζονται ανεξήτιλα στους αμφιβληστοειδείς των θαυμαστών τα αμαζόνεια πόδια μου και καβαλούσα με άνεση αρσενικού κατακτητή -που με έκανε ακόμα πιο σέξυ θηλυκό- τις μηχανές των αγοριών του 'άλλου' σχολείου, για να κάνω τους συμμαθητές μου και ανταγωνιστές τους να τσουρουφλίζονται από ζήλεια και να με διεκδικούν ακόμα περισσότερο. Όλα αυτά τα έκανα απνευστί. Ως μαθήτρια ήμουν μπλαζέ μέτρια. Σε όλα τα άλλα, της ζωής, πέρασα μετ' επαίνων.
Από τις κατηγορίες της εποχής, κνίτισες, ταγάρια, κουλτουριάρες, γκλαμ (bcbg), ανήκα φυσικά στην τελευταία. Mε τις δημοφιλείς γκόμενες που είχαν υπέρμετρη αυτοπεποίθηση, γεννήθηκαν μέσα σε τζάκι, περιστοιχίζονταν από αντίστοιχα 'τζακάτους' φίλους με ακριβά αυτοκίνητα και ήταν οι μασκώτ των clubs του Κολωνακίου και της Μυκόνου. Με τα λεφτά των μπαμπάδων μας πλημμυρίζαμε την πόλη ακριβά αρώματα και ξετυλίγαμε τις φιλάρεσκες και αστραφτερές μας ουρές μπροστά στις Εννέα Μούσες, το Rock and Roll'  και τη Βora Βora, σε υπαίθριες πασαρέλες της εποχής. Aν δεν ήξερες ή δε σε ήξερε η 'πόρτα' τότε, άδικα ξεροστάλιαζες στο κρύο. Εγώ-μία από τις πιο εκλεκτές, top of the crop- απλά έκοβα μπροστά με την άνεση πρωθιέρειας, αγκάλιαζα τον πορτιέρη-μενίρ και με ένα "όλα καλά, αγάπη μου;" άνοιγε διάπλατα την πόρτα κατ'εξαίρεση, μόνο για μένα και τους φίλους μου. Ρίχνοντας ένα στιγμιαίο 'φάτε τη σκόνη' βλέμμα στους κοινούς θνητούς και τις στάρλετ που θαύμαζαν την άψογα ντυμένη μου σιλουέτα έμπαινα μέσα στο ναό, για να λάβω μέρος από τον εσπερινό μέχρι τον όρθρο. Αδιαμφισβήτητη κορυφαία του χορού ήμουν εκεί. Μοναδικός μου αντίπαλος το εκάστοτε μοντέλο που ψάρευε τα αρσενικά της εποχής με την απόχη της. Μετά από εξαντλητικούς γύρους σφηνακίων και ερωτικών στροβιλισμών με πολλούς και oυδέποτε με έναν, έφευγα αγκαλιά με το σκληρό πυρήνα της παρέας για πατσά στην κρεαταγορά και ό,τι ήθελε προκύψει. Ήμουν το καλό, κακό κορίτσι.
Τα Adidas, Gucci και Fiorucci ήταν η στολή της φυλής, αλλά εγώ σαν βασίλισσα έσκαγα ένα μισθό στο ζόρικο Mohnblumhen και το εναλλακτικό Free shop, για να ξεχωρίζω ανάμεσα από τις υπόλοιπες κοινές μέλισσες. Οι σπουδές ήταν χρήσιμες ως status symbol, για prestige, αλλά όχι απαραίτητες. Μια θέση ήταν ήδη κλεισμένη και με περίμενε στην εταιρία του μπαμπά ή κάποιου από τους επιτυχημένους του φίλους, στη χειρότερη. Όταν είσαι όμως τόσο δημοφιλής όπως εγώ έχεις μεθύσει πολλές φορές με τον μεγαλοεκδότη και την παρέα του στο εξοχικό του στη Μύκονο και έχεις εξασφαλισει το τμήμα δημοσίων σχέσεων ή το styling ενός από τα περιοδικά του, ως πρώτο επαγγελματικό βήμα. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία, χρυσό μου. Θα είναι σε ντεφιλέ, σε κάποιο πάρτυ ή δεξίωση, σε εγκαίνεια της νέας in γκαλερί, κάπου σε όλα αυτά θα πέσεις πάνω στον εργοστασιάρχη πρώην συμμαθητή σου και το βιολογικό σου ρολόι θα αρχίσει να χτυπά αντίστροφη μέτρηση. Ίακχοι, κοινωνικές στήλες και τα ρέστα θα σε βρουν αγκαλιά με τις υπόλοιπες τυχερές της γενιάς σου, η δεξίωση γάμου σου στο κτήμα Νάσιουτζικ θα μείνει αξέχαστη και το γκλίτερ ίχνος σου θα συνεχιστεί με τα παιδιά σου…
΄Ετσι τα κάναμε τότε, μου λένε. Εγώ προσωπικά δε θυμάμαι τίποτα από όλα αυτά. Είναι πολλά τα χρόνια που πέρασαν, πολλές οι μόδες που έφυγαν, στένεψαν τα ρούχα, χάθηκαν οι  βάτες, μάζεψαν οι διαθέσεις, ίσιωσαν τα μαλλιά, έκλεισαν τα club, άνοιξαν άλλα, έκλεισαν κι αυτά, χάθηκαν οι μνήμες σε τόσο δρόμο, όπως καταλαβαίνεις. Η μόνη ένδειξη ότι υπήρξα μέσα σε όλα αυτά είναι η ένοχη χαρά που νιώθω κάθε φορά που ακούω το "Last Christmas" και μια γεύση batida de coco αρωματίζει το χώρο, καθώς ένα ρόζ σύννεφο τυλίγει το κορμί μου και με μεταφέρει πίσω στο χρόνο σε ένα ανκορά κοκούλι.
Σήμερα είμαι εναλλακτική καλλιτέχνης, ακτιβίστρια, φιλόζωη. Υπερασπίζομαι το δικαίωμά στη δημιουργία, τα ενεργειακά, τα ολιστικά, τη θετική ενέργεια και την αλήθεια. Έχω φίλες που δραστηριοπιούνται στην καινοτόμο επιχειρηματικότητα, συμποσιάζομαι σε δημοφιλή στέκια φίλων με συγγραφείς και ζωγράφους και αποκαλώ την εξαθλίωση νέο normal, που δεν με ενοχλεί γιατί απομυθοποιεί το διαγεγνωσμένο πλέον κάλπικο παρελθόν. Η εικόνα του χρεωκοπημένου πρώην αστού που έγινε ο νέος προσδιορισμός της φτωχοποίησης και του εξεφτελισμού της πάλαι ποτέ κραταιάς τάξης είναι για μένα αναγκαίο κακό και την  εισπράττω ως μέρος της φυσικής μετεξέλιξης μιας πρώην επαρχιακής πόλης σε σύγχρονη μεγαλούπολη. "Τότε ήταν το ψέμα και τώρα είναι η αλήθεια" συμφωνώ με τις φίλες μου και αρχίζω να γράφω ένα νέο κεφάλαιο άρνησης μαζί με καινούργιες, παλιές παρέες σε διαδραστικά καφέ της οδού Αθηνάς και της πλατείας Αγίας Ειρήνης. Σύντομα θα παρουσιάσω τη νέα μου δουλειά σε γνωστό πολυxώρο που άνοιξε ο πρώην μου,  την οποία θα προλογίσει ο trendy διανοούμενος κολλητός μου και θα ξεπουλήσω στον κύκλο μου, αφού πρώτα κάνω πρωτοσέλιδο σε όλα τα mainstream και hip media τη δουλειά μου, γιατί έχω όλες τις άκρες μπορώ. Αυτούς που στιγμάτισαν εκείνη την εποχή και έγιναν αποδιοπομπαίοι τράγοι τους χλευάζω κι ας φωτογραφιζόμουν μαζί τους σε κλικ, κλικ και ματσα μούτσα άλλων εποχών. Οι υπόλοιποι παρεμείναμε φίλοι, απλά αλλάξαμε στολή και φορέσαμε σκισμένα τζιν και all stars.
Εγώ προσωπικά κάνω τέχνη εμπνευσμένη από το 'νέο νόρμαλ' που παρατηρώ από το ρετιρέ ιδιοκτησίας μου σε πολυκατοικία καλής γειτονιάς της ξεπεσμένης πόλης. Την πόλη αυτή που ακόμα αγαπώ και απολαμβάνω, γιατί μπορώ εξ' αποστάσεως και εκ του ασφαλούς να παρακολουθώ τον ηλικιωμένο που ψάχνει τα σκουπίδια σα να βλέπω ταινία του Τζάρμους, χωρίς να φοβάμαι ότι θα γίνω κάποτε σαν κι αυτόν.
Μισώ τις βλάχες με τα Louboutin -κι εγώ έχω δύο ζευγάρια, αλλά είναι εντελώς άλλο- και τις τσάντες Hermes που ήρθαν από το πουθενά, έγιναν αυτόκλητοι σωματοφύλακες των ταλαιπωρημένων λαϊκών μαζών, έπαιξαν άτιμα και φτηνά - με 'χτυπήματα' κάτω από τη ζώνη του πολιτικού τους προϊστάμενου- βρήκαν σπόνσορες και επιδιώκουν να προικοδοτηθούν από την πολιτική κι από τους εξαθλιωμένους φορολογούμενους, αποφασισμένες να πέσουν πολύ χαμηλά για να το πετύχουν. Σιχαίνομαι τους φλογερούς ευαγγελιστές του Μαρξισμού που στην πραγματικότητα απομυζούν τα τελευταία ψήγματα του καπιταλισμού σαν ύαινες και ζουν με τις ανέσεις golden boy της Wall street και τέλος, απεχθάνομαι τους αριστερούς που δεν δούλεψαν ποτέ και αποδοκιμάζουν τον φιλελευθερισμό, ενώ έξω από τα φώτα της δημοσιότητας προσκολλούνται σα βδέλλες σε διάφορους φίλους μου με την προοπτική κάποιας χρηματοδότησης.

Τους γνωρίζω καλά όλους τους double face. Τους ξέρω προσωπικά και από την καλή, αλλά κυρίως από την ανάποδη. Από τη φόδρα καταλαβαίνεις τo ρούχο, έλεγε ο αγαπημένος μου σχεδιαστής, ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται τώρα.




Wednesday, March 05, 2014

Why "Dawkinson"?


"in a sense the brain is larger than the universe because it contains it as an idea"

-Richard Dawkins


The brain is wider than the sky,
For, put them side by side,
The one the other will include
With ease, and you beside.

-Emily Dickinson 

Tuesday, March 04, 2014






ώρες, μέρες, χώρες έχουν περάσει
κι ακόμα βρίσκομαι στην ίδια στάση
κοιτώντας το ρολόι μου.
 Περιμένω από λεπτό σε λέπτό να έρθει εκείνο το μετά 
που συμφιλιώνει τον άνθρωπο με τον πόνο του.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna