Thursday, February 27, 2014














d-light



light carves paths into darkness, so you can wake up into a realm of choices.

Wednesday, February 26, 2014

Γ.Μ.Κ.


Αγαπημένη,

Είσαι πάντα εκείνο το φουσκωτό, αφράτο, πουπουλένιο πάπλωμα
που δε βρίσκω πλέον πουθενά και αναγκάζομαι να κοιμάμαι γυμνή,
στην έρημο, κάτω από τα αστέρια.
Ακούγεται ειδυλλιακό αλλά ξέρεις πόσο κρύο κάνει στην έρημο.
Ειδικά το βράδυ πέφτει η θερμοκρασία στο μείον.
Μείον εσένα.
Για την ακρίβεια είναι σχεδόν μη ον. Τόσο κρύο.
Το παιδί μας καλά. Διαβάζει, διασκεδάζει, τσακώνεται, όπως του πρέπει.
Με την άγνοια που αφήνει την κάτω πορτούλα, της ευτυχίας, ανοιχτή
για να μπαινοβγαίνει όποτε θέλει, σα μικρό κατοικίδιο.
Εδώ, τα πράγματα είναι αγνώριστα. Ευτυχώς που δεν ξέρεις τίποτα,
εσύ που ήθελες να τα μαθαίνεις όλα. Αυτή η άγνοια είναι η καλύτερη για σένα.
Το τηλέφωνό σου είναι ακόμα εκεί. Καμιά φορά παίρνω τον αριθμό σου κατά λάθος,
από συνήθεια και κεκτημένη ταχύτητα, κι άλλες φορές επίτηδες εντελώς.
Το αφήνω και χτυπά όσο διαρκεί εκείνη η στιγμή που υποτροπιάζει η απώλεια σε άρνηση
και ο διακαής πόθος σε μαζοχισμό.
Το κλείνω όμως απότομα πριν ολοκληρωθεί η κλίση.
Είχες δίκιο για τους ανθρώπους. Αυτό που τότε αποκαλούσα κατάθλιψη,
το ξαναβάφτισα ρεαλισμό.
Διαβάζω με τα γυαλιά σου τώρα, πρέπει να σου πω. Έχουμε τον ίδιο βαθμό διόρασης.
Έτσι δε γίνεται πάντα με την υπερμετροπία; Ή είναι η αμετροέπεια που διορθώνουν τα  γυαλιά σου;
Εκείνοι που μου έστειλες ήταν πολύ καλοί άνθρωποι. Σε ευχαριστώ.
Τους έστειλες και στους σωστούς χρόνους. Να διαδέχονται ο ένας τον άλλον
και να βάζουν μικρές παύσεις στο Κενό σου.
Σαν πέτρινα πατήματα στη λίμνη με τα πιράνχας,
τη σκληρή παραλλαγή γιαπωνέζικου κήπου που λέγεται ζωή.
Σωτήριοι λίθοι.
Τους θυμάμαι πάντα ακόμη κι αν καταδύθηκαν στα βάθη του ορίζοντα.
Τους ευγνομωνώ που δε με άφησαν να πέσω μέσα και με έμαθαν ισορροπία.
Είσαι πάντα η ομορφότερη και η σοφότερη για μένα και πίστεψέ με,
έχω γίνει αμείλικτος κριτής της ομορφιάς και της σοφίας.
Επιθύμησα τις επισκέψεις σου. Ξέρω ότι δεν μπορώ να στο ζητώ, αλλά να,
καμιά φορά πέρνα για ένα σύντομο ΄γεια΄. Κερνάω το όνειρο.
Υπόσχομαι και ότι δε θα πονέσω όπως παλιότερα.
Ή τουλάχιστον θα υποδυθώ ότι είμαι καλά, πιο πειστικά. Με λιγότερο 'εγώ'.
Χρόνια πολλά.

Σε αγαπώ
Η Μία σου

Sunday, February 23, 2014

terra firma



Γυρίζω με σακίδιο γεμάτο δείγματα.
Tα περισυνέλεξα στις μοναχικές πτήσεις μου στο μεσοδιάστημα.
Είναι ευρήματα περιπλανήσεων στην άπνοια που παρεμβάλεται ανάμεσα στα χθες και τα σήμερα, τα πριν και τα μετά.
Επέστρεψα με τσέπες γεμάτες φιλοσοφικά λιθαράκια και κόκκους σκέψης
-λάφυρα της περιστροφής γύρω από τον άξονα, της τροχιάς γύρω από τον εαυτό-
όλα έτοιμα για φυγοκέντρηση, παρατήρηση και ανάλυση στα εργαστήρια επαναπροσδιορισμού.
Και τώρα που προσγειώνω το μικρό μου μονοθέσιο στο διάδρομο της ειδικά διαμορφωμένης πλάτης σου
και προσεδαφίζομαι στα μαλάκα και γνώριμά μου homατα, 
αυτό το σώμα με σώμα που διαμορφώνει τις γεωγραφίες της πατρίδας μου,
με οροσειρές, πεδιάδες και  σπηλιές,
αυτή η επιστροφή στη βάση, με το δροσερό αεράκι της άλλης ανάσας να μου χαϊδεύει και πάλι το μάγουλο, 
αυτη η προσγείωση στο αρχέτυπο και υποταγή στον κανόνα της αναπνοής
θα με επαναφέρει στη φυσική μου κατάσταση, με την αισθητή μόνο άμα τη επιστροφή, κυκλική μουσική της ύπαρξης,
χωρίς οδηγίες χρήσης,
χωρίς αναταράξεις,
χωρίς κενά αέρος.

Wednesday, February 12, 2014

για λόγους πρόληψης


Το μωρό το σκοτώσανε για το γενικό καλό. Μην το βλέπεις σα θηριωδία, δες το σαν επιστημονική, ώριμη προσέγγιση για τη διατηρηση του είδους. Από υπερβολική ευαισθησία για την πανίδα του πλανήτη. Θα βρεις την απαραίτητη τεκμηρίωση και επιστημονικό σκεπτικό σε σοβαρά και ευυπόληπτα έντυπα. Τα παιδάκια που στέκονταν μπροστά στο γεγονός ήταν πολύ τυχερά, εφόσον έκαναν ενα ad hoc, ζωντανό μάθημα ανατομίας και συνετέλεσαν μάρτυρες των αγαθών της ανακύκλωσης, καθώς το μικρό πτώμα, αφού διαμελίστηκε, πετάχτηκε εξ' ολοκλήρου στα λεοντάρια του ζωολογικού κήπου, από τους ειδικούς, για να μην πάει τίποτα για πέταμα. Οι συνειρμοί που παραπέμπουν σε παρόμοια σκηνικά με άλλα θηλαστικά εκτός από τις εξωτικές καμηλοπαρδάλεις είναι απολύτως συμπτωματικοί και απαγορεύται να περνάνε από το μυαλό κανενός. Αυστηρά πρόστιμα θα επιβληθούν στις αρνητικές σκέψεις. Την ίδια στιγμή, στο αεροδρόμιο της Βρετανικής πρωτεύουσας ο Γούντι, o ήρωας του Τοy Story συνελήφθη για οπλοκατοχή από τις αρχές, καθώς προσπαθούσε να περάσει λαθραία το μικροσκοπικό του περίστροφο μέσα σε αγκαλιά τετράχρονου επιβάτη. Όλα για την πρόληψη. Επίσης για λόγους πρόληψης, εκτελούνται και όλα τα αδέσποτα από τους φιλόξενους διοργανωτές των ακριβότερων ολυμπιακών αγώνων της Ιστορίας. Στην Ελάδα πάλι, ως συνήθως, η ευαισθησία αναμιγνύεται προληπτικά με την υστερία της πολιτικής ορθότητας, τον μιμητισμό και την παντελή άγνοια επί παντός επιστητού από 'ακτιβιστές' που κατηγορούν σκηνοθέτη για την κακοποίηση και τη λιμοκτονία του σκύλου που κάνει πέρσαμα επί σκηνής για 5 δεύτερα. Φυσικά οι φιλόζωοι δεν γώριζαν ότι ο σωματότυπος της συγκεκριμένης ράτσας ευθύνεται για την ισχνότητα και όχι η έλλειψη τροφής. Ούστ, χωρίς Φα, λέω εγώ. Προληπτικά. Εσύ πες το σαξές στόρυ, αν επιθυμείς.
Η λογική απουσιάζει σε επαγγελματικό ταξίδι.Έχει πάει να ανανεώσει το συμβόλαιο για περεταίρω αεροψεκασμούς της ανθρωπότητας από τα νεφελίμ, για να συνεχίσει να απολαμβάνει ανενόχλητη την πρόωρη συνταξιοδότησή της.

Sunday, February 02, 2014

σιωπή

Η σιωπή ήταν που την έσπρωξε κοντά του. Η πηχτή σιωπή, που κόβεται με το μαχαίρι σα βούτυρο και που σε ρουφάει, σαν κινούμενη άμμος. Εκείνη που χώνεσαι και βυθίζεσαι μέσα της, αρχικά για να κρυφτείς και στη συνέχεια βαραίνεις τόσο πολύ, που κάθε παραμικρή, αυτονόητη κίνηση γίνεται με μόχθο, κια μοιάζει με κατόρθωμα. Μέσα σε μια τέτοια σιωπή είχε χαθεί και εγκλωβιστεί για χρόνια (μην τη συγχέεις με παύση, εκείνο το ηδονικό ‘ανάμεσα’, που έχει γνωστή και βέβαιη αρχή και ελεγχόμενο, αναμενόμενο τέλος). Ήταν η αναπόφευκτη σιωπή στην οποία βουλιάζεις παραπαίοντας, κουρελιασμένος από τις αλλεπάλληλες μάχες με την κακοφωνία, τους αιχμηρούς διαλόγους που πληγιάζουν, τους μονολόγους που αποστρακίζονται και την κατάφωρη ομηρία της επικοινωνίας. Η παγερή σπηλιά στην απόμακρη γωνία του λαβύρινθου του νου, στην οποία παγιδεύεσαι από απόγνωση, στην προσπάθεια να αποφύγεις τα πυρά της επόμενης ασυνεννοησίας, και μετά χάνεις το δρόμο για την έξοδο. 
Μια ολόιδια, τέτοια σιωπή τον ρούφηξε και τον έσπρωξε κοντά της. Και οι δύο ίδιες σιωπές συναντήθηκαν, συντονίστηκαν, ενώθηκαν και έδωσαν καλειδοσκοπικά σχήματα, ήχο καμπάνα και στίχους νεράκι. Δημιούργησαν έναν ολόκληρο κόσμο από δύο τίποτα. Δηλαδή, όπως ακριβώς γίνονται τα λουλούδια, τα παιδιά, οι ήλιοι και οι γαλαξίες. Τη σύνθεση αυτή την ονόμασαν «Σιωπηρή συμφωνία για δύο σε ‘μη’ ελλάσσονα», γιατί επιτρέπονταν όλα, ή τουλάχιστον σχεδόν όλα.
Πέρασε αρκετός καιρός και άλλος τόσος. Μέχρι που μια μέρα άρχισαν ξανά να ακούγονται πυροβολισμοί. Στην αρχή ήταν σποραδικοί και προέρχονταν από πολύ μακριά, σαν από τον άλλο κόσμο, των άλλων. Στη συνέχεια όμως, άρχιζαν να πυκνώνουν και να ακούγονται πιο δυνατά,  πιο κοντά και μετά, άρχισαν να έρχονται κατά ριπές και μέσα από το ίδιο τους το καταφύγιο. Εκείνος και εκείνη έτρεχαν στους διαδρόμους και κρύβονταν στις ντουλάπες και στα πατάρια πάλι, για λίγη ησυχία. Έτρεχαν να βρουν μια τόση δα παύση να βρουν λίγη ηρεμία, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι η παύση βρίσκεται στη μουσική, όχι στον πανικό. Έτσι, έπεσαν στην παγίδα των μικρών ησυχιών που άρχισαν σιγά-σιγά να πυκνώνουν, να ενώνονται, να μεγαλώνουν, να απλώνονται, να μακραίνουν, μέχρι που έφτιαξαν μια μεγάλη, εννιαία και δαιδαλώδη σπηλιά από σκοτεινή και υγρή σιωπή. Εκείνη που καταφεύγουν όλοι από απόγνωση και κουρνιάζουν σε μια γωνιά, για να μη τους πάρουν τα σκάγια της επόμενης ασυνεννοησίας. Η σιωπή που εγκλωβίζει για χρόνια στο χρόνο της. Η εγκλωβιστική σαν κινούμενη άμμος. Η πυκνή σα βούτυρο, λιγωτική 
σιωπή.

ΘΕΣΣ+ΑΛΛΟ













































diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna