Monday, December 30, 2013

σφυγμομέτρηση

- Με την ποίηση πως τα πάτε;
- Πολύ με απασχολεί τελευταία.
- Πώς δηλαδή σας απασχολεί;
- Πάει από το κακό στο χειρότερο.
  Εννέα η μικρή και δεκαπέντε η μεγάλη.

Sunday, December 29, 2013

Η φυσική στην υπηρεσία της ποίησης


Οι περισσότερες ιδέες πιάνονται στον ύπνο,
Καθώς μεταφέρονται μέσα στην υπερταχεία των ονείρων.
Για το λόγο αυτό, στο κομοδίνο υπάρχει ένα σημειωματάριο,
Στο οποίο αιχμαλωτίζονται αμέσως μόλις συλληφθούν.
Κατευθείαν, από το στροβιλισμό των σκέψεων, ακινητοποιούνται στις σελίδες.
Εύκολη ψαριά.
Κάποιες λίγες καταφέρνουν να ξεφύγουν και προλαβαίνουν
Να δραπευτεύσουν στα απροσπέλαστα λημέρια της λήθης,
Πριν μπουζουριαστούν στα κάγκελα του τετραδίου.
Αυτές οι πτερόεσσες είναι οι καλύτερες. Οι πιο έξυπνες και ικανές.
Η απώλειά τους σου κοστίζει πολύ.
Είναι το τίμημα που πληρώνεις για τις εύκολες συλλήψεις σου.
Σήμερα, μου ξέφυγε μια τέτοια, τα ξημερώματα.
Αρχικά, φυλακίστηκε στο σημειωματάριο και μεταφερθηκε
Άρον-άρον στα αρχεία του ηλεκτρονικού υπολογιστή.
Αναπτύχθηκε με λεπτομέρειες σε κείμενο και
Στη συνέχεια κρατήθηκε στην ασφαλές ενός τριπλού save.
Ξαφνικά όμως, εξαφανίστηκε σαν τον Χουντίνι.

Έκτοτε, όσο κι αν προσπαθώ να ξαναγράψω την ίδια ιστορία, στέκεται αδύνατο.
Κάθε φορά μου φαίνεται κάλπικη. Η άσχημη αδερφή της άφαντης.
Χθες όμως, διάβασα βολικά ότι το σύμπαν είναι ένα ολόγραμμα
Και ότι σε κάθε τμήμα του όλου, εμπεριέχεται αμιγές το όλον.
Παντού υπάρχει η δραπέτης μου δηλαδή, αυθεντική, αρτιμέλης και ασφαλής.
Έτσι, κάποια στιγμή θα πέσω πάνω της, μέσα στο τμήμα κάποιου όλου,
Όπως έπεσε εκείνη πάνω στον ύπνο μου, σαν κομμάτι από όνειρο
που περνούσε τυχαία εντός μου, ένα βράδυ.
Ανεκτίμητες οι θεωρίες της φυσικής για τους ποιητές.



Wednesday, December 25, 2013

!ΣΕΤΡΟIΓ ΣΕΛΑΚ

Σε δύο ώρες κλείνει το μαγαζί. Ακόμα κι αν δεν πατήσει ψυχή μέσα σε αυτές τις δύο ώρες -στατιστικά το πιο πιθανό- θα το κλείσω στις δύο ώρες ακριβώς. Δε γίνεται διαφορετικά. Είμαι ο κλειδοκράτορας και ο αυτοκράτορας (αφεντικό) συνήθως περνάει "για ένα γεια", όπως αποκαλεί τον αιφνιαδιαστίκο ποιοτικό έλεγχο. Έτσι, δε με παίρνει ούτε πέντε λεπτά να ξεκλέψω, μέρες που 'ναι. Κάνει και ψόφο εδώ μέσα, γιατί ο χώρος είναι ψηλοτάβανος, όλο τζάμι και  μάρμαρο για χλιδάτη όψη, αλλά ούτε ένα σώμα για το σώμα μου. Άντε, έχει ένα, αλλά είναι σαν κανένα στο μαυσωλείο. ΄Ετσι όπως περιμένω τον Γκοντό μόνος, σκέφτομαι τους άλλους που εργάζονται σαν εμένα, τις Παραμονές Χριστουγέννων, για παρηγοριά και συντροφιά. Πάρε τον ντελιβερά, ας πούμε. Να τρέχεις μέσα στο κρύο, για να ταϊσεις τις παρέες φίλων που κάνουν ρεβεγιόν. Σίγουρα είναι ανοιχτά τα φαγάδικα σήμερα, τέτοια μέρα, μοναδική ευκαιρία, για να πουλήσουν στο τάργκετ-γκρουπ των νέων που μόλις δραπέτευσαν από τον οικογενειακό κλοιό και τα μεγειρέματα της μάνας και γιορτάζουν την ανεξαρτησία τους με τους ομοίους τους για το μικρό χρονικό διάνυσμα μέχρι να ξαναπέσουν στις επόμενες οικογενειακές δεσμεύσεις και τα μαγειρέματα που θα αναλάβουν πια οι ίδιοι. Το είπα με μιά ανάσα, όλο αυτό! Αυτή η ομάδα είναι που παραγγέλνει φαϊ απ' έξω, σήμερα, στατιστικά μιλώντας. Ο ντελιβεράς επαφύεται στην ενσυναίσθησή τους και στη εμπειρική γνώση της αψιλίας τους, ο εν δυνάμει συνδυασμός των οποίων θα του εξασφαλίσει ένα καλύτερο πουρμπουάρ γι' απόψε, έτσι ώστε να μπορέσει να εξαργυρώσει μέρος από την αυτολύπησή του. Οδηγός συρμού μετρό είναι ένα άλλος που δουλεύει τις γιορτές. Δε λέει καθόλου. Εκείνος, με τα ρούχα της βιοποριστικής του καθημερινότητας και τον αυτοματισμό της καθημερινής, να μεταφέρει στις γιορτινές τους εξορμήσεις τους στολισμένους της Παραμονής. Ή ταξιτζής! Ακόμα χειρότερο! Φαντάσου να έχεις κούρσα τρεις γκόμενες που μυρίζουν πατσουλί ανακατεμένο με μυρωδιά φτηνής συνθετικής γούνας, να κακαρίζουν και να τιτιβίζουν στο αυτί σου και να είναι σα να μεταφέρεις όλόκληρο το τσίρκο Μεντράνο, μέσα στην ανυποφορη κίνηση της συγκεκριμένης νύχτας. Έξω από το ταξί, κανονικά, μπορεί να ήθελες και να τις πηδήξεις. Μέσα στο ταξί, θες απλά να τις σκοτώσεις και να τις στιβάξεις σαν προβιές στο πορτ-μπαγκάζ. Μέτα, αν έχεις συνείδηση, νιώθεις τύψεις για τις  σκέψεις που κάνεις. Αν έρχεσαι από θρησκευόμενο σπίτι δε, σταυροκοπιέσαι μπροστά στην πρώτη εκκλησία που θα διασχίσεις, για να σε σώσουν τα θεία από τον ανόσιο εαυτό σου. Χάλια. Σκέφτηκα όμως και το τραγικότερο επάγγελμα όλων για τη σημερινή: γιατρός στα επείγοντα εφημερεύοντος, δημόσιου νοσοκομείου! Αυτό το επάγγελμα είναι μια άλλη πίστα δυσκολίας από μόνο του, γιατί πέρα από τη γκαντεμιά έχει και το σπλάτερ. Άσε, μια χαρά είμαι υπάλληλος σε αντιπροσωπία αυτοκινήτων, Παραμονή Χριστουγέννων κι ας μην πατάει ούτε το φάντασμα του εχθρού του Εμπενίζερ Σκρουτζ. Εισπνοή βαθιά και εκπνοή με "φου" μπαλονιού που ξεφουσκώνει. Βέβαια, οι άλλοι κάνουν βάρδιες. Να τα λέμε αυτά. Παραμονή Χριστουγέννων μέσα, Παραμονή Πρωτοχρονιάς έξω. Πενήντα πενήντα, για να αντέχεται η σκατοζωή. Ενώ εγώ είμαι εκατό τοις εκατό μέσα και εκατό τοις εκατό εκτός...
Αδειο, κενό το μέσα, αχανές. Όλο χάζι και ζωντάνια το έξω. Και πάντα το ίδιο τεράστιο τζάμι με την επιγραφή "!ΣΕΤΡΟΙΓ ΣΕΛΑΚ", σα φυσικό σύνορο, να με χωρίζει από τη ζωή και τις ζωές των άλλων. Αναρωτιέμαι γιατί όλα μου πάνε συνέχεια ανάποδα σαν την επιγραφή, τόσο, που να τα νοιώθω πια φυσιολογικά. Αν κάτι πάει ίσια και κατ'ευχήν δηλαδή, μου φαίνεται αφύσικο, όπως μου φαίνεται αφύσικη και η επιγραφή από την έξω μεριά, τη φυσιολογική, αυτήν που βλέπει όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Η Βιβή, ας πούμε, τελευταία στιγμή μου ανακοίνωσε ότι θα πάει με τις κολλητές της στο Καρπενήσι, για να ξεσκάσει και δεν μου έκανε έκπληξη. Ο μισθός μου αρκεί για μισό άτομο πλέον και η Βιβή δεν έχει την πολυτέλεια να μην ψάχνεται αγρίως για κάποιον καλύτερο από μένα, εφόσον η βιολογική της βόμβα έχει ήδη αρχίσει την αντίστροφη μέτρηση. Βλάκας, δεν είμαι. Μπορεί να με λυπήθηκα λίγο, να μου θύμωσα λίγο για εκείνο το ξεψυχισμένο, παραδωμένο "να πας, Βιβή μου", αλλά δε σάστισα. Το περίμενα, αργά ή γρήγορα, στατιστικά σκεπτόμενος πάντα. Μετά, είπα να πάω από του Θανάση, να μην είμαι μόνος και γίνει η Παραμονή Παραμόνη (μου αρέσουν τα παιχνιδια με τις λέξεις) , αλλά έπεσε ο θανάσης με βρογχίτιδα που του έκαναν δώρο για τις γιορτές τα δίδυμα και έτσι στάβωσε κι αυτό το εναλλακτικό σχέδιο. Όχι απλά δεν μου έκανε εντύπωση η αναποδιά, αλλά την περίμενα στο καπάκι μετά την άλλη, από συνήθεια. Όπως μου φαντάζει πιο σωστή η επιγραφή από την ανάποδη, παρά από τη σωστή, αφού τη βλέπω πάντα έτσι.
Δε βαριέσαι, αύριο αργία. Δε θα βάλω ξυπνητήρι. Να κι ένα καλό, εκτός κι αν βάλει ηλεκτρική σκούπα η διπλανή από τις έξι, όπως συνηθίζει.
Κουβέντα στην κουβέντα, πέρασε η ώρα και σε δέκα λεπτά κλείνω γι' απόψε. Πέντε λεπτά πριν, θα ανοίξει η πόρτα και θα σκάσουν μύτη το αφεντικό με τη φουσκωτή του γκόμενα για "ένα γεια κι ένα χρόνια πολλά", σε μια εορτστική εκδοχή της εφόδου του. Ευτυχώς όμως, αμέσως μετά, θα πάρω ένα ταξί -εξαιρετικά για σήμερα, δώρο στον εαυτό μου- και σε λιγότερη από μισή ώρα θα βρίσκομαι στο μικρό μου σαλόνι, μπροστά στην πλάσμα μου, περιμένοντας τον ντελιβερά να μου φέρει τα πιτόγυρα που θα έχω παραγγείλει από το καινούργιο σουβλατζίδικο της γειτονιάς. Από εκεί, ένα τζάμι πάλι θα με χωρίζει από εσάς, τον υπόλοιπο κόσμο, ως συνήθως. Και δεν έχω βάλει κουρτίνα, ακριβώς για να μπορείτε να με χαζεύετε.




Tuesday, December 24, 2013

ζώνη ασφαλείας / safety belt

Κάθε βράδυ,
όταν γλιστράς το χέρι σου κάτω από το δικό μου
και ξεκινώντας από τη μέση μου, διασχίζεις διαγώνια την κοιλιακή χώρα,
για να καταλήξεις να κλειδώσεις τα δάχτυλά σου στον ώμο μου,
είμαι έτοιμη για να βουτήξω στα σκοτάδια με το βαγονάκι των ονείρων.
Προαιρετικά,
το μαξιλάρι
ως αερόσακκος.



Every time you slide your hand under my arm
and reach diagonally across my belly from the waist upwards,
only to clasp my shoulder and lock your fingers around it,
I feel safe to dive into darkness with the wagon of my dreams.
Optional:
my pillow  
as an airbag



Wednesday, December 18, 2013

μια ιστορία με 6 λέξεις (6 word flash fiction)



Έπαθε Αλτσχάιμερ και τον ξέχασαν όλοι.



 He got Alzheimer's and was forgotten.



Saturday, December 14, 2013

ουδ(εν)έτερον




Φύγαν όλοι
Mείναν όλα.



Friday, December 13, 2013

πρόγνωση

Σε έξι μήνες όταν ο καιρός θα έχει γλυκάνει
Θα ψάχνω μια φωτογραφία σου να τυλιχτώ.

Καταχωνιάζω την ειρωνεία αυτή μαζί με όσα με στενεύουν
Και συνεχίζω να στροβιλίζομαι στον αυτοματισμό της καθημερινότητας.
Επανάληψις, μήτηρ πάσης παθήσεως, εξάλλου.

Όταν έρθει η ώρα να κατεβάσω τα ελαφρά και βολικά από το πατάρι,
Οι φωτογραφίες θα κόβουν με φρέσκιες λεπίδες,
Σύμφωνα με το δικό τους κύκλο μετάλλαξης.

Σε έξι μήνες, όταν τα λουλούδια θα στολίζουν όμορφα πάλι το μπαλκόνι μου,

Εγώ με αραχνούφαντη γάζα, για τυλίγω πληγωμένες μνήμες.


(στην π.κ.μ.φ.)




Wednesday, December 11, 2013

νιουζ ιν μπριφ / κισακά χαμπέρ

Τελικά, η φυλακή είναι το καλύτερο μεταπτυχιακό stage για πιο σίγουρο μέλλον έξω, και μια καλή μεταβατική λύση, για να περάσεις την κρίση μέσα με ένα σίγουρο πιάτο φαϊ.

Πρωθυπουργός, αντιπρόεδρος, υπουργοί, αρτίστες, άνθρωποι των γραμμάτων, μεγάλοι συνθέτες, όλοι στο προσκύνημα των Μέγκα, κατά την παράδοση των ημερών.

Ένοχο Αποτύπωμα εθεάθη και στον fb τοίχο του Χαρη-θεο-χάρη (μέγκας είσαι Κύριε). 
  
Λοιπόν, αυτό με τα ονόματα συνεχίζει πάντα να με συγκλονίζει. 

Αν το όνομα "Βενιζέλος" για αεροδρόμιο έχει εννοιακή χροιά, τότε θα μετονομαστεί άραγε ποτέ σε "Ρίτα Χέιγουορθ", ως τελευταία έξοδος; 

Ευτυχώς που σχηματίζονται καινούργια πολιτικά οχήματα, για να μεταφέρουν κάποιοι αβάδιστα και στο σπίτι τους τη βουλευτική ασυλία και να γλυτώνουν τα πεζά ποινικά ατοπήματα. 

O Oμπάμα ρίχνει το Κάστρο και φωτογραφίζεται χασκογελώντας σε selfies με τους πρωθυπουργούς Αγγλίας και Δανίας. Σε κηδεία. Προέδρου χώρας. Του Μαντέλα. Και μετά αναρωτιέσαι αν θα γελάνε στη δική σου. 

Είδα ότι στη Σουηδία πάνε να καταργήσουν τα δίδακτρα στα σχολεία, ενώ στον υπόλοιπο κόσμο κοπιάζουν για την κατάργηση των σχολείων. Αναρωτιέμαι, χώρα μόνη της σε Αναγεννησιακή απομόνωση, πόσο θα αντέξει πριν την καταπιεί το sequel του Μεσαίωνα; 

Η είδηση με τον Κινέζο που αυτοκτόνησε στο μόλ για να σταματήσει η φιλενάδα του την ακατάσχετη κατανάλωση, είναι ίσως ό,τι πιο άρρωστα ρομαντικό έχω διαβάσει, εκτός λογοτεχνίας. 

Στην καθημερινή μας σπλάτερ κακοτεχνία, βγάζεις το οικογενειακό κειμήλιο με το πατρογονικό Αστέρι σου σε πλειστηριασμό, για να το αγοράσει μεγαλοϊδιοκτήτης καζίνων και ιπποδρόμων από την Ανατολία, μπιρ παρά. Τώρα λογικά, θα φτιάξεις εκείνο το τζαμί που όλο απαρνείσαι, πριν το χτίσουν άλλοι χωρίς να σε ρωτήσουν, ναι; 

Είπα λογικά και θυμήθηκα το ΙQ τεστ με ερωτήσεις τύπου: 
Aν η Θράκη θεωρείται τουρκική, και η Θεσσαλονίκη είναι και αυτή Θράκη, τότε και η Θεσσαλονική είναι δική τους. Oι ντόπιοι ιθύνοντες νόες είναι πολύ απασχολημένοι με την ποίηση, για να αντιδρούν σε περίπλοκα προβλήματα λογικής. Η κρίση τους προωθείται στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου.

Και η Ευρώπη προωθεί σταθερά την Ένωσή της στη Βαλχάλα, αλλά παράλληλα προωθεί και νομοσχέδιο που θα απαγορεύει τις αμβλώσεις. Ένα βήμα πιο κοντά στην πάταξη της ανάρμοστης στάσης των γυναικών απέναντι στην ανθρώπινη κοινωνία των δικαιώματων. 

Εδώ πάλι, οι τράπεζες συγχωνεύτηκαν με την εφορία σε ένα σούπερ-τραπεζικό κολοσσό με το όνομα Ηotel California Corp., αφού  αποχαιρετά τα χρήματά του για πάντα τη μέρα που τα καταθέτει στο λογαριαμό του. 

Να μην ξεχάσω την αγγελία: 
Ζητείται Τσιπρίζων νεαρός με χάρισμα -όχι απαραίτητα κληρονομικό- και άπταιστα αγγλικά για το ολοκαίνουργιο ΠΑ58Κ.

Ο γερμανός υπουργός τραγούδησε το "Happy birthday to you" στον δικό μας. Χωρίς να πάει καν το μυαλό μου στον Μέριλιν Μάνσον, κάτι μου ξένισε στην εικόνα αυτή και θα ανησυχούσα αν ήμουν στη θέση του αηδού.

Η ανεργία ανέβηκε κι άλλο το μήνα Νοέμβριο. Με αυτή τη γεωμετρική πρόοδο, μέχρι τον Απρίλιο θα είμαστε όλοι άνεργοι και πτωχευμένοι. 100% σαξες το στόρυ "Η επιτυχία της αποτυχίας". Η ανάπτυξη θα έρθει μετά, και θα ζήσουν αυτοί (οι μελλοντικοί ιδιοκτήτες μας) καλά κι εμείς, άστο καλύτερα.

Τα καλά νέα είναι ότι τα πνευματικά δικαιώματα προστατεύονται δια νόμου, δεν υπάρχει λογοκρισία και όλοι μπορούν να εκφράζονται ελεύθ_



Παρακαλείστε να είστε συνετοί σε όσα λέτε, για να μην καθιστάτε επσφαλείς τις δημοκρατικές διαδικασίες, τη διατήρηση της ομαλότητας και της δημόσιας ειρήνης. 

Ευχαριστίες εκ της διευθύνσεως.






Sunday, December 08, 2013

Τώρα, εκπτώσεις όλο το χρόνο.



H κατάληψη της πνευματικής μας χώρας από τους αυτόκλητους σωτήρες και διανοητές της κρίσης είναι απόλυτα συμβατή και αρμονική με την υπόλοιπη εκπτωτική εικόνα. Το θέμα χρήζει  ομαδικής ψυχιατρικής φροντίδας.
Είναι γνωστό και ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σε περίοδο υλικού και πνευματικού πλιάτσικου βγαίνουν όλα τα τίποτα και φωνάζουν από κάτι. Ουδεμία έκπληξη. Η σύγχυση, το χάος και η έλλειψη ψυχραμίας, φυσικά, δίνει σε όλους αυτούς τη δυνατότητα να υφαρπάξουν τη σημασία που σε άλλες εποχές ισορροπίας δεν θα μπορούσαν ποτέ να διεκδικήσουν, ούτε καν σε ανέκδοτο.
Αυτόκλητοι κριτικοί τέχνης με την βοήθεια κάποιου που ξέρει κάποιον που ξέρει τον κουμπάρο του εκδότη κάποιου φύλλου βγαίνουν από την αφάνεια δημοσιεύοντας λαβυρινθώδη, ακατανόητα κείμενα που εμπεριέχουν μεγάλες δόσεις παραπομπών με ρήσσεις διασήμων ως διαπιστευτήρια ποιότητας, και καθιερώνονται στο θολό σκηνικό εν μία νυκτί. Χωρίς να αμφισβητηθούν, χωρίς να κοπιάσουν και βέβαια χωρίς να αμείβονται. Γιατί όπου ο τζάμπας ζει και βασιλεύει, θάβεται η ποιότητα και η αξιοκρατία. Με όλο το δωρεάν και αμισθί που κυκλοφορεί  λόγω έλλειψης ρευστότητας έχουν εξαφανιστεί τα κριτήρια, οι απαιτήσεις και η αξιακή κλίμακα, για να θεριεύει το ό,τι νά 'ναι. Ο άλλος πήρε τζάμπα το εγκαταλελειμένο κτίριο στην υποβαθμισμένη περιοχή και πουλάει 'εγκαταστάσεις' τέχνης στους χίπστερς, υποδυόμενος τον avant garde παραγωγό σύγχρονης τέχνης, κάνοντας το κομμάτι του με τους φίλους και γνωστούς του καλλιτέχνες. Η μπιενάλε -ελλείψει τέχνης και χρημάτων- αντί να πει τίμια "δεν έχει φέτος τίποτα, να πάτε αλλού" το έριξε στις τζάμπα συζήτήσεις και τις κόντρα αναζητήσεις στρογγυλής τραπέζης για την τέχνη, ακυρώνοντας έτσι την τέχνη και την εικαστική της υπόσταση. Οι συζητήσεις και τα συνέδρια για την επανεκκίνηση και την ανάπτυξη έχουν αντικαταστήσει την επανεκκίνηση και την ανάπτυξη. Όλο κουβέντες για την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία και στην πράξη, καμία φαντασία, πρωτοτυπία, σοβαρότητα και καινοτομία: μόνο καφενία και  σουβλατζίδικα ανοίγουν με σκοπό το εύκολο χρήμα για να κλείσουν το αργότερο σε ένα χρόνο.
 Έτσι απαίδευτα και αβάδιστα εκφράζεται η δημιουργικότητα σήμερα. Κάθε σπίτι κι ένας Μπράνσον ή ένας Σεφέρης. Βιβλία τυπώνονται σωρηδόν, αυτοχρηματοδοτούμενα και προς τέρψη του ναρκισσισμού και με τις ευλογίες των φίλων και των αυλών. Όλη αυτή η τζάμπα μαγκιά πριμοδοτείται από την παντελή κατάρριψη των προσχημάτων και την αυτοκριτικής.  Γιατί όχι; Όταν όλοι βλέπουν το μπάχαλο που τεκταίνεται από τους επικεφαλής ενορχηστρωτές της εθνικής τραγωδίας, γιατί να μην  σκεφτού  "τώρα μπορώ κι εγώ να κάνω ότι γουστάρω, αφού δε θα με κρίνει και δε θα με σταματήσει κανείς." Έτσι, βρίσκουν μια μισογκρεμισμένη πολυκατοικία και τα μετονομάζουν σε προοδευτική σκηνή. Βρίσκουν λίγα εκατοστά άδειου τοίχου (σπάνιο βέβαια πιά) και αποκαλούν τον βανδαλισμό γκραφίτι και το σλόγκαν επανάσταση. Ανακαλύπτουν δωρεάν αποθήκη και την μετατρέπουν σε μεσογειακή κουζίνα, μαζεύουν 10 οκάδες λάδι από τον ξάδερφο στο χωριό και το εμφιαλώνουν σε εξαγώγιμο πολυτελείας. Για φέτος. Του χρόνου, βλέπουμε. Παλιά θα το λέγαμε άρπαχτή'. Σήμερα, λέγεται δημιουργικότητα και επιχειρηματική καινοτομία.
Η νέα αισθητική και ηθική που διαμορφώνεται στα ερείπια είναι καιροσκοπική και προκλητικά λούμπεν σαν το μαλλί της συριζαίας βουλευτίνας ή το νεγκλιζέ της υπουργού. Προκλητική είναι όμως εξαιτιάς του απαξιωτικού της χαρακτήρα και του ποιοτικού της ελλείμματος, όχι μέσω του νεοτερισμού και της ευρηματικότητας που θα ήθελε να προβάλλει.  Παρέα με την οικονομική και κοινωνική υπoβάθμιση και υποτίμηση, τα αντιδραστικά δήθεν αντικαθιστούν τις ουσιαστικές αξίες. Αξίωμα.
Περνάς κατηφής από διάφορα σημεία της παρηκμασμένης πόλης και ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι, κάπου, κάποιον να πιαστείς. Προ ημερών, για παράδειγμα, ξανανακάλυψες εκείνη την υπέροχη γειτονιά του κέντρου για την οποία είπες με ενθουσιασμό "εδώ μάλιστα!" Όταν όμως μετά από ένα δίωρο ξεχύθηκες στο δρόμο από το μεζεδοπωλείο ημιθανής από το ντουμάνι, σιχτήρισες την ώρα και τη στιγμή που βγήκες από το σπίτι.
Περιπλανιέσαι λοιπόν ξανά και σήμερα ψάχνοντας για εκείνη τη συγγένεια, αυτό το ένα αμιγές που δε θα ενσωματώνει καμία ακύρωση. Ξαφνικά, πέφτεις πάνω σε αυτό το θείο γκραφίτι με τα δύο μεγαλειώδη χέρια σε ανάποδη θέση προσευχής, που καλύπτει ολόκληρο πλαϊνό τοίχο παλιάς πολυκατοικίας και συνειδητοποιείς ότι η ομορφιά που σου λείπει τόσο, υπάρχει εκεί, στο ανάποδο της απελπισίας, που για μια στιγμή σε δικαιώνει ….



Friday, December 06, 2013

snuff

Παιδικός σταθμός "τα χαρούμενα ζαρατουστράκια"
Διεύθυντής ο κύριος Φρήντριχ Κρούγκερ
Και η κύρια Νίτσα στα κρουστά,
(με φύλλο για μπακλαβά που κροταλίζει.)

Πιο μισάνθρωπος
Κυκλοφορεί
Μόνο σε γοργόνα
Ή κένταυρο.

Κόβεις ένας κι άλλον έναν κι έχεις δύο μισούς.
Κόψε κι άλλον ένα και έχεις τον Κανένα.
Αυτά, με την καινούργια αριθμητική
Του Χάρβαρντ και της Οξφόρδης.

Που να τ'ακούσεις εσύ;
Aφού είσαι χτισμένος ανάμεσα σε δύο ακουστικά.
Άκου εκεί One Direction! Αυτό δεν είναι γκρουπ είναι χρησμός-τελεσιδικία,
Mε τον γκρεμό γκαραντί στα εκατό μέτρα.

Σου ζωγράφισαν στον ορίζοντα το λούνα-παρκ
Για να πέφτεις οικειοθελώς στον Καιάδα,
Με γυαλιά 3d και i-phone στο χέρι,
Ποστάροντας live το Άδειασμα.

Eλλάδα, πάψε να κοιτάζεσαι στον καθρέφτη. Δεν έχεις ταλέντο.





Monday, December 02, 2013

εσύ στόλισες?

"Θα βγει κι ο χειμώνας, που θα πάει.
Έχει ο Θεός, δε μας ξεχνάει.
Έκοψαν το ρεύμα για τα χαράτσια.
Δυο γυναίκες μόνες, πως να βγούμε.
Με μαγκάλι και κεριά. 
Θα φύγει κι ο χειμώνας.
Πάμε για ύπνο αγάπη μου.
'Εχεις σχολείο αύριο.
Άλλα δυό χρόνια. 
και βγάζεις το γυμνάσιο.
Θ'αλλάξουνε τα πράγματα.
Δε μας αφήνει ο Θεός.
Θα στολίσουμε και δέντρο.
Από κλωνάρι.
Πέσε για ύπνο,
Θα καίει το μαγκάλι."

(Η ζωή στην εκπτωτική της μορφή προκαλεί τόση οργή και αμηχανία όσο και οι διαφημίσεις προσφορών του Hondos Center. Με κάθε κατάφορη αδικία κι ένας θάνατος κανονικού μεγέθους, εντελώς δωρεάν.)


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna