Tuesday, October 29, 2013

visuals


 music conservatory downtown LA



LACMA Los Angeles



temple at Nemea



wine



legs



self



N&N





circular collective consciousness



this, I wrote a while ago:

http://thedawkinsonsyndrome.blogspot.gr/2013/03/blog-post_3206.html

this, I read today:

http://motherboard.vice.com/blog/the-universe-was-born-from-a-four-dimensional-black-hole-says-big-bang-alternative

this, will work always:


What has been will be again, 

what has been done 

will be done again; 

there is nothing new under the sun.



Saturday, October 26, 2013

Κάφκα fyi





(H περιοχή που μεγάλωσα διαμελίζεται. Κάποιοι θα σταματήσουν να διαβάζουν αυτό το κείμενο ακριβώς εδώ. Δεν τους αφορά προσωπικά και δεν είναι και σπουδαίο νέο δα, μέσα στην καταστροφική σούπα που ζούμε όλοι. Κάποιοι θα χαρούν κιόλας. Από τη γνωστή και βαρετά προβλέψιμη μισαλλοδοξία. Αυτοί θα συνεχίσουν να διαβάζουν, για να νιώσουν καλά με τη δυστυχία του άλλου, με την πτώση εκείνων που ζούσαν καλά, την πάλαι ποτέ μεσαία τάξη που έδινε σε πολλούς δουλειά -αιωνία της η μνήμη. Συνεχίζω σα να μην καταλαβαίνω. Η γειτονιά μου λοιπόν, με τις όμορφες μονοκατοικίες του 50 και την καλύτερη δυνατή εκδοχή της τριόροφης αντιπαροχής του 60 και 70, πνέει τα λοίσθια. Πεθαίνει μαζί με εκείνους που την έχτισαν και πτωχεύει μαζί με αυτούς που την κληρονόμησαν και αδυνατούν να συντηρήσουν. Οι βίλες έχουν σχεδόν όλες κατεδαφιστεί και στη θέση τους βλέπεις περιφραγμένα οικόπεδα που μετατρέπονται σε σκουπιδότοπους. Τα διόροφα και τριόροφα κτίρια έχουν εμφανώς αφεθεί στη μοίρα τους. Εκεί, η συνιδιοκτησία τα έχει οδηγήσει στην αιχμαλωσία της παρακμής και της φυσικής φθοράς. Τα λίγα αλλά πανομοιότυπα τετράγωνα, νεόδμητα  κτίσματα που εκπροσωπούν σήμερα τον νέο πλούτο και τη νέα δύναμη ξεπετιώνται εδώ και εκεί σαν πανίσυχοι μύκητες σηματοδοτώντας την αλλαγή φρουράς στην περιοχή. Η υπερφορολόγηση και η δήμευση έφερε τους καιροσκόπους και οι περιουσίες αλλάζουν χέρια, από απόγνωση για τους μεν και από ανάγκη αρπαγής και εκμετάλλευσης των αδυνάμων, για τους δε. ) 

Στη λαϊκή αγορά του Αγίου Δημητρίου η κίνηση είναι υποτονική τις Παρασκευές. Καμία σχέση με μερικά χρόνια πριν. Το φάντασμα της παρελθούσης ευφορίας πλανάται στο παζάρι σαν τρελή μεγαλοαστή που έχασε το δρόμο και το σπίτι της. Οι πάγκοι μόνο είναι γεμάτοι. Δεν αγοράζει πια ο κόσμος με το κιλό, αλλά με το κομμάτι. Η κάποτε απαστράπτουσα ομορφιά της γειτονιάς μνήμονεύεται από τα λουλούδια της, τις Βιολέτες της και τα σπασμένα μάρμαρα των σοβατεπιών. Οι φλύαρη ζωντάνια και οι φωνές του αυθορμητισμού έγιναν μονολεκτική κατατονία και κατά συνθήκη ψίθυροι. Στο τελείωμα των πάγκων με τα λαχανικά ένας καλοντυμένος υπερήλικας πουλάει κι εκείνος με τη σειρά του, διακριτικά. Το σπίτι του. Με παραπέμπει σε τοιχοκολλημένη αγγελία λίγο παρακάτω για τις λεπτομέρειες και τα τηλέφωνα. Με πληροφορεί με χαμηλή φωνή, σχεδόν ψιθυριστά, προσαρμοσμένος στο γενικό κλίμα των ψιθύρων. Το παλιό αλαλούμ με τις φωνές έχει πλέον μεταφερθεί στην τράπεζα, λίγο παρακάτω. Εκεί όλοι ωρύονται και απαγγέλουν το ίδιο ακριβώς τροπάρι της απόγνωσης και της υποταγής, περιμένοντας στην ουρά τη σειρά τους για την αφαίμαξη του επόμενου φόρου τιμής προς την εφορία. Εδώ όλοι φωνάζουν με την ένταση των παραγωγών που ξεπουλάνε την πραμάτια τους και σε κοιτάνε με μια νέα τρέλα στο μάτι. Ξέρω, την έχεις καταβρεί, γιατί αυτοί που κάποτε είχαν, δεν έχουν πια και γίνονται όλοι ένα, όλοι ίσοι στην εξαθλίωση. Μείνε σε αυτή την ανάγνωση, θα αποζημιωθείς. Η τράπεζα έγινε λαϊκή αγορά και η λαϊκή αγορά, τράπεζα, οι πατάτες έγιναν επένδυση και τα σπίτια πουλιουνται με το κιλό, έτσι όπως ήρθανε τα πάνω-κάτω. Στο τέλος των πάγκων με τα λαχανικά ένας καλοντυμένος υπερήλικας πουλάει το σπίτι του. Με παραπέμπει σε τοιχοκολλημένη αγγελία λίγο παρακάτω για τις λεπτομέρειες και τα τηλέφωνα. Ένας ζητιάνος με τσάντα μαϊμού Λουί Βιτόν περιμένει να γίνει κόκκινο και ακουμπά στην κολώνα της ΔΕΗ που είναι ντυμένη με ταπετσαρία από πωλητήρια και ενοικιαστήρια. Αναρωτιέμαι προς στιγμή αν ο ζητιάνος είναι πρώην αστός και η τσάντα αυθεντική. Η τριόροφη πολυκατοικία της γωνίας πλέον έχει κατεβασμένα όλα τα ρολά και λουκέτο στην κύρια είσοδο. Ο κήπος της είναι γεμάτος σκουπίδια. Κατάσχεση ίσως, κατάντια όμως σίγουρα, όταν ο θάνατος γίνεται μια κάποια λύση. Ανεβαίνοντας τον πλατύ κεντρικό δρόμο περνώ με υποταγή κάτω από τον τεράστιο γερανό Γκοτζίλα-Τρανσφόρμερ, που παρέα με τα υπόλοιπα παρεμφερή τέρατα της περιοχής μου θυμίζει την εφήμερη ασημαντότητά μου. Ένας ακόμα κύριος μέτοχος της χρεωκοπίας ανυψώνει το τετράγωνο τέρας της αυταρέσκειάς του στη θέση μιας ακόμα χαμηλών τόνων μονοκατοικίας, που έπεσε σαν κλασσικός αντιήρωας της Ιστορίας. Σου έχω το καλύτερο για το τέλος, εσένα που χαίρεσαι για αυτήν την παρακμή. 
Οι Φιλοθέες, τα Ψυχικά και οι Εκάλες δεν πεθαίνουν. Τζάμπα χαίρεσαι. Μεταλλάσσονται Καφκικά σε κάτι εντελώς ξένο που θα τρέφεται συλλήβδην από συνηθισμένα πλάσματα σαν εσένα κι εμένα χωρίς να κάνει διάκριση. Σε τούτον εδώ τον πόλεμο των κόσμων που έχει ξεκινήσει είμαστε όλοι τροφή. Μπορείς να αρχίσεις να τρέχεις από τώρα. Και όσο τρέχεις, μην τρομάξεις αν αναπολήσεις κάποια στιγμή τον παλιό, καλό ταξικό σου εχθρό, τον αστό, γιατί θα σου λείψει με τα νέα δεδομένα. Όλα σχετικά δεν είναι σε αυτή τη ζωή;





Monday, October 21, 2013

τρίχες


Τις κάτσιασες από το πολύ χτένισμα τις σκέψεις σου.
Τόσες που ξερίζωσες από το πολύ το ίσιωμα,
θα σου μείνουν μόνο τρεις
και θα είναι εμμονές.




Wednesday, October 16, 2013

υπέρυθροι

Ο ανεπαίσθητος λεκές από αίμα κρυμμένος στο λιβάδι με τις παπαρούνες
έγινε λιβάδι, κι η παπαρούνα -μια- έγινε o λεκές.
Με κουβάδες αίμα πλέον βάφονται οι φράχτες και οι τοίχοι.
Σε κόκκινα δωμάτια και κόκκινα σεντόνια γεννιούνται οι μεσσίες.
Ξεβγάζονται στο σκοτωμό από κεκτημένη ταχύτητα,
κι ακόμα κι η μαμή ζητάει ρουσφέτι.
Με σφυροδρέπανο-εμβρυουλκό.

Monday, October 07, 2013

κούνια

Η μητέρα κι ο πατέρας, αντικριστοί, με
Πρόσωπα χαμογελαστα και αλληλοφωτισμένα, βασιληάς και βασίλισσα.
Στη μέση, διπλό σεντόνι προίκας με μονόγραμμα,
Φτιαγμένο από εκατό τοις εκατό βαμβάκι Aιγύπτου.
Οι δύο σταθερές, με συντονισμένες κινήσεις και κρατώντας το γερό ύφασμα
Από τις άκρες, διπλώνουν μία κι άλλη μία.
Ανάμεσά τους απλώνεται στενή λωρίδα, το μικρό βασίλειο.
Η πριγκήπισσα -ολίγων εκατοστών παιδί-
Βλέπει αιώρα δεμένη γερά σε δύο ακλόνητα πλατάνια
Και τρέχει με φόρα να πέσει μέσα να χωθεί και
Να χαθεί στην κοιλιά της, να αμφιταλαντευτεί
Ανάμεσα στην άπειρη χαρά και την απόλυτη ευτυχία.

Ποτέ ξανά δε θα νιώσεις αυτή τη σιγουριά της αθωότητας,
Την ξιπασιά της άγνοιας,
Που ούτε σου περνάει από το μυαλό ότι κάτι μπορεί να πάει στραβά,
Κάποιου, κάποτε θα του ξεφύγει η μία άκρη,
Ότι θα ερθει κάποια στιγμή, εκείνη που δε θα σε αντέξει η κούνια,

και θα πέσεις και θα πέφτεις

Saturday, October 05, 2013

- Ενοικιάζεται.
  Τι ενοικιάζεται δηλαδή, πωλείται.
  Και ποιος θα το αγοράσει;
  Xαρίζεται, τότε.
  Και τα δώρα, ύποπτα είναι.
  Ε, τότε παραδίδεται ως πολιτικό άσυλο.
- Περιλαμβάνονται κι οι μνήμες σας στην παράδοση;
- Πολύ θα ήθελα να τις ξεφορτωθώ, αλλά αποτελούν αποδεικτικά
  και τα κρατάμε για να μην έχουμε ξανά πάρε-δώσε με την ευφορία.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna