Friday, September 27, 2013

σφυγμός

Αγγεία στραγγισμένα, απαρχαιωμένα.
Θρόμβοι οι κάδοι εδώ κι εκεί, κατάλοιπα παλιάς κυκλοφορίας.
Από ρωγμή αναδύεται νοσταλγικό αρώμα ζωής, eau sauvage.
Υδρορροή στραγγίζει τα τελευταία δάκρυα μιας ακόμα Βαβυλώνας.
Διάσπαρτες ενδείξεις γράφουν αρχαία κοίτη ποταμού που περάσερνε
στο ρεύμα του κοπάδια από ηδυπαθείς μουρούνες με γόβες στιλέτο,
μεταξωτές βλεφαρίδες, τσιγάρα στο στόμα και ποτά στα χέρια,
τα κρεμασμένα από φουσκωτά μπράτσα λούτσων με τα αντίστοιχα
πορτοφόλια, του γλυκού νερού.
Φάντασμά τους, ο νεφελώδης θίασος των μνημών, που σα νεκρό πλανγκτον
αιωρείται σε αποξηραμένους δρόμους και σοκάκια. Η τύχη τους, ένα με τους τοίχους.
Πως να ξεχάσεις τα κεράσματα; Eκείνα τα 'εγώ!' 'όχι εγώ!"
Θυμάσαι και τις ουρές έξω από τα αδιαχώρητα στέκια που ξαγρυπνούσαν τη μάνα σου;
Την ηχώ των στιγμών εκείνων λοιπόν, θα ακούσεις να σιγοτραγουδούν
για παρέα τους στην απομόνωση οι γερασμένες χήρες που έμειναν πίσω
και εντοιχίστηκαν σποραδικά και κατά μόνας. κατάλοιπα σε εγκαταλελειμένα
κτίρια γραφείων, οι πρώην διαχειρίστριες, τέως οικοδέσποινες, νυν κατάδικοι.
Αν την κοιταξεις από ψηλά, έτσι ακίνητη όπως κείται η πεθαμένη πόλη
διακρίνεις κάτω από τα κουρέλια της ένα σκίρτημα, κάτι σα φτερούγισμα,
όχι, μια άλλη κίνηση οικεία είναι,  επαναλαμβανόμενη...για άκου συνοδεύεται
κι από ενα ντουπ, ντουπ, ντουπ, σα να χτυπάει...
"Σφυγμός!" φωνάζεις και κάνεις απεγνωσμένο νόημα στην κοσμική σκουπιδιάρα
που πλησιάζει να σταματήσει,
"Μή! δεν έχει τελειώσει ακόμα! ΜΗΗΗΗΗΗΗ!"
Στη μέση του πουθενά και του τίποτα,
μέσα στο κουφάρι άδειας πολυκατοικίας, στα σκοτεινά,
ένα ζευγάρι ξεχασμένων κάνει έρωτα.



Sunday, September 22, 2013

Η Χιονάτη και τα 7 νάνι

Κοιμήσου αγγελούδι μου, κοιμήσου εσύ μωρό μου
να μην ακούς δυσάρεστα και τα κακά του δρόμου.

(Ο πρώτος, του δικαίου, είναι ψηλός και αδύνατος,
επιβλητικός και ντυμένος με τις τελευταίες επιταγές
της μόδας, τις ακάλυπτες. Τα όμορφα και ακριβά του
ρούχα είναι όλα δανεικά από το βεστιάριο των συμφερόντων.
Από κάτω, επειδή δε φαίνονται, τα εσώρουχά του είναι βρωμερά
αλλά με αληθινές προθέσεις. Όλα τα άλλα του είναι πλαστά.
Ο δεύτερος είναι ο βαθύς. Αγράμματος, με μικρό μέτωπο 
και τεράστια γνάθο. Κοντού αναστήματος και πολύ μυώδους 
σωματότυπου. Πρώην αθλητής και νυν μπράβος του υπνόκοσμου. 
Κάνει πόρτα στην προγνωση και σπάει τα ξυπνητήρια της γνωσης. 
Η ουλή στο μάγουλό του είναι βαθιά σα χαράδρα. Μάλλον εκεί πετιώνται 
τα πτώματα από τις θνησιγένιες και τα τελεσίδικα που αναζητούνται.
Ο τρίτος είναι αυτό που μεγαλώνει τα παιδιά.
Φιγούρα πατρική με γυαλιά πρεσβιωπικά σα δάσκαλος 
του δημοτικού. Πισω από την επιβλητική του παρουσία 
κείται η κούτα με τις άσβεστες προκαταλήψεις του, 
οι οποίες σιγοκαίνε ες αεί, απλώνοντας μια αποπνικτική οσμή 
ταξικών απόβλητων. Μέχρι να ενηλικιωθεί ο μαθητής αυτή
η οσμή μπορεί να του προκαλέσει εγκεφαλικές βλάβες, αμετάκλητες,
σε όποια τάξη κι αν ανήκει.
Ο τέταρτος, εκείνος που φέρνει όνειρα γλυκά
είναι διαβητικός και αδύνατος γιατί δεν κάνει να τρώει
καθόλου ζάχαρη. Από άχτι μοιράζει καραμέλες σε όλους
και ειδικότερα στα μικρά κορίτσια. Οι προθέσεις του είναι
αρχετυπικά κακές. Μοιράζει καραμέλες για τον πόνο τον δικό του.
Πέμπτος και έκτος είναι δίδυμα σιαμαία, όπως 
το αλκοόλ με τα βαρβιτουρικά. Προκαλούν πολλές 
και διάφορες παρενέργειες, που τα έντονα οργανικά τους 
συμπτώματα επισκιάζουν όλα τα άλλα. Ακόμα και τους πυροβολισμούς
έξω από το παράθυρο, τις άνευ εντάλματος εισβολές στην κρεβατοκάμαρα,
τις συλλήψεις άνευ λόγου, κοκ.
Τις υπόλοιπες κτηνωδίες προλαμβάνει να διασκεδάσει
ο έβδομος, ο εραστής, ο jeune premier με το φιλί που κόβει την ανάσα, 
o πρωταγωνιστής και προαναγγελθείς εκ γενετής)

Νάνι το μωρό μου, 
το χιλιάκριβό μου, 
σώπασε όλη η φύση
μη μου το ξυπνήσει.






αργά

κι΄ όταν θα φυγαδεύουμε
άρον-άρον τα πουλιά
απ' τις οθόνες μας,
δε θα υπάρχει ουρανός
για να πετάξουν.

μισού λεπτού οργή.

Το άλλο μισό
δε θυμάσαι γιατί.

Tuesday, September 17, 2013

Noσταλγώ εκείνες τις εποχές,
τότε που το κτήνος της Ραφήνας,
το οποίο τεμάχισε την ηλικιωμένη του συγγενη
και την πέταξε στα σκουπίδια,
θα ήταν πρωτσέλιδο για μέρες...

Sunday, September 15, 2013

Όπως το αβυσσαλέα σκοτεινό σαν μέλας ζωμός,
παχύρευστο υγρό τρέχει μέσα από το σωληνάκι της πεταλούδας
και αδειάζεται στο δοκιμαστικό σωλήνα στο δρόμο του για τις εργαστηριακές,
όταν αφήνει πίσω του το σχεδόν διάφανο ίχνος σ' εκείνη τη λεπτή, γλυκειά
απόχρωση που θυμίζει το σπιτικό σιρόπι βύσσινο που σου έφτιαχνε η γιαγιά
ανακατεύοντάς το με λίγο νερό,
αυτήν ακριβώς την απόχρωση θέλω να μου προσφέρεις σε δωδεκάδα.
Γιορτάζω.

Saturday, September 14, 2013

ψιτ,

νάρκισσε δημαγωγέ,
εσύ με τη μεγάλη αυλή,
κατέβα από το μπαλκόνι σου
και καθάρισέ την από τα σκουπίδια,
γιατί βγήκανε στο δρόμο και εμποδίζουν
την κυκλοφορία των αυτονόητων.

υπεράνω

η διαπλοκή, η φοροδιαφυγή,
η έλλειψη παιδείας,
η απαξίωση των τεχνών και των ηθών,
η υποκουλτούρα, ο κορπορατισμός και το δόγμα του χρήματος.
Όλα στο τραπέζι, τα σερβίρισες απνευστί
σε ποίημα ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο
και οι ακροατές σου θαύμασαν την
τόση καλλιέργεια και ακαδημαϊκή γνώση
ενός πραγματικού εκπροσώπου της δυτικής σκέψης
και της καθαρότητας του ευρωπαϊκού πνεύματος.
Μετά το επιδόρπιο και αφού μοίρασες
έναν-δύο ακόμα δημοφιλείς αφορισμούς,
μπήκες στο ολοκαίνουργιο δεκαεξαβάλβιδο υπερπολυτελείας
και χάθηκες στο δρόμο για το ενεργειακά σπάταλο σπίτι σου,
αφήνοντας στο κοινό σου να ασχοληθεί
με το ποταπό θέμα του λογαριασμού.
Με τόσες θεωρητικές γνώσεις, λογικό να αφαιρείσαι στην πρόσθεση.
τι αποδήμηση,
τι αποδόμηση.
όλα τα φωνήνεντα
βοούν το ίδιο
στα νταμάρια.

Friday, September 13, 2013

Όποιος πέφτει ελεύθερα, πέφτει καλά.

Παράγκα και όραμα: που πετάμε τα σπόρια από το καρπούζι? Εκεί που πετάμε και τα καδρόνια με τις πρόκες που χρησιμοποιούμε για να δείρουμε τους μετανάστες και τους κνίτες, ενόσω ο αρχηγός των τελευταίων σοβιετικών πετάγεται μια στιγμή από το HQ του στο κοντινότερο ΤΕΙ, για να παραγεμίσει δεκαοχτάχρονα ανθρώπινα λογισμικά με συνθήματα που θα κρασάρουν τους σκληρούς τους δίσκους.To ίδιο ακριβώς θα κάνει και εκείνος που επιθυμεί να μετεμψυχώσει επειγόντως κάποιον διάσημο, για να θυμίζει στον κόσμο κάτι. Είπα αυτό και θυμήθηκα τον εφιάλτη που είδα, όπου καταμεσίς του Παρθενώνος καθόταν, λέει, σε χρυσελεφάντινο θρόνο (για να έχει καλύτερη θέα των οδομαχιών) αυτός που θα έκανε τους αντισυστημικούς ηλίθιους - οι οποίοι και του παρέδωσαν τα κλειδιά της πόλης- να αναρωτιώνται πως έγιναν αυτόχειρες.
Μην αφήνεις εσύ το κρίσιμο επεισόδιο του Σουλεϊμάν στη μέση, δεν είναι καθόλου επείγοντα μπροστα στην εξοχότητα όλα αυτά. Άσε που την πραγματικότητα καλύτερα να τη βλέπει κανείς μαγνητοσκοπημένη. Έτσι, μπορείς να κόψεις και εκείνα τα κομμάτια που σου ανακατεύουν το στομάχι. Αλλά μάθε την αυτή τη γλώσσα βρε παιδί μου για πρακτικούς λόγους. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά σε λίγο δε θα έχει να πληρώνει το κανάλι μεταφραστές και θα μείνεις χωρίς υπότιτλους. Δεν έχουν λεφτά ούτε τα κανάλια. Εδώ το μέγκα δανείστηκε τόσα, για να πληρώνει τις πρωινές ορέξεις κάποιων-κάποιων.
Ειρήσθω εν παρόδω, η συνείδησή σου ξύπνησε, ή κοιμάται ακομα; Nα μιλάω πιο σιγά; Θα περπατάω και στις μύτες, αν θες, για να μην ενοχλώ. Γιατί όταν ακούγομαι έχω παρατηρήσει ότι θίγω το ναρκισσισμό της γειτόνισσας κι ας είναι πλέον άνεργη κι αυτή όπως οι μισοί από εμάς. Αμε. Φτασαμε αισίως στο πενήντα-πενήντα. Σήριαλ έναι και αυτό, μονο που ειναι και κίλερ, συν τω χρονω, με πρωταγωνίστρια την Ανεργία και απασχολημένους μόνο τα τηλέφωνα κι τον Κωστόπουλο. Το είχε πει αυτός, "Ι will be back".
Μου αρέσει όταν διαφωνείς. Αλλά πάνω απ' όλα μου αρέσει όταν προσπαθείς να αποδείξεις στο κοινό σου πόσο ανώτερη και πλουραλιστική ύπαρξη είσαι διαλέγοντας να προωθείς πάντα τους πιο ατάλαντους από σένα. Κι έτσι, ανώδυνα και εγωκεντρικά, πήξαμε στους ατάλαντους και ξεχάσαμε γιατί ήρθαμε στα εγκαίνια της ρημάπ. Α, ναι! Για να προωθήσουμε τα ακίνητα της περιοχής που δεν αναβαθμίζεται με τίποτα και δεν το περίμενε καθόλου ο επενδυτής αυτό. Δεν πειράζει που τρίβεις τη φιλοτεχνία σου στη μάπα του ψωριάρη, θα πάρει όπου να'ναι τη βρώμικη δόση του και θα πάψει να σε ενοχλεί. Πενία τέχνας κατεργάζεται και τούμπαλιν. 
Πως το είπε αυτός που θέλει να γίνει κάποιος άλλος; Θα σας ξαναπροσλάβω όλους; Προσλάβω ή προσβάλλω ήταν τώρα, γιατί το δεύτερο σίγουρα βγάζει μεγαλύτερο νόημα.
Τι στραβώνεις τη μούρη σου; Δες το θετικά. Νιώσε πόσο υπέροχα ελεύθερη είναι αυτή η πτώση.


Ai Wei Wei

Sunday, September 08, 2013

on happy poetry

"Write happy poetry!", you say,
"I cannot write happy poetry" I will answer.
Happy poetry is me swimming in a clear, far away sea,
diving into the cool sound of nothing and resurfacing into the
song of a thousand cicadas, where all is bright orange for a moment and then
the world explodes into all possible shades of blue and green.
And it is hot and cold at the same time.
And my hands are wet.
And I have no pencil to write, 
And I don' t feel the need to write poetry,
while poetry is writing itself, instead.

then and now (zero sum)

It was just yesterday that we were there, sitting under the sun,
watching the swaying attractions passing by like a birds of paradise parade,
all showing off their colorful feathers, with handsfull of ass or shopping bags
depending on the gender,
washing away the soluble hours at the trendy outdoor cafe that was
bursting with idle moment worshippers and the high priests of no-tomorrows.
Latte, fredo, sorbets, lemonades, beer, whiskeys
and all sorts of lavish offerings of pagan gluttony were glittering under the light
of the mid day hour; the rays of Ra turning everything to gold as they
spread through the carved out cross at the top of the dome of St. Dionyssus' cathedral.
Such intercourse of faiths had to result into the lack of it.

It was just yesterday we could not believe

of a next day at the open air cafe, with the sun rays
puncturing a hole with laser knife precision,
in the place where the hearts are allegedly located
only to find out empty heart-shaped suitcases,
as we - the now few remaining survivors of a violent avalanche -
talk about plans of escape from the final hours of us.
(Us, consisting of two counterparts in a bankrupt relationship,
where the sum of our guilt for all this disambiguation
is zero)


Thursday, September 05, 2013

hollow man



Η πλατεία με τους φτερωτούς ζητιάνους της,
Τις ανορεξικές νεραντζιές και τα ξύλινα, μονά κρεβάτια,
Όλα στη θέση τους.
Το περίπτερο κι αυτό εκεί έστεκε,
Μικρογραφία σπιτιού απέναντι από το άστεγο σινεμά.
Στη μέση, βρισκόταν για χιλιοστή φορά, το διψασμένο συντριβάνι.
Οι παραγεμισμένοι κάδοι των σκουπιδιών, σκασμένοι από το φαί,
Συνέχιζαν να φτύνουν αμάσητα σκουπίδια στο πλακόστρωτο.
Πάντα διαφωνούσαν πάνω στους στίχους του Έλιοτ.
Εκείνος επέμενε ότι ο κόσμος τελειώνει με σύγκρουση και σαματά,
Εκείνη πίστευε στο τελεσίδικο μιας τελεσίδικης σιωπής,
Και εκείνη τη μερα, ο κόσμος τους ήταν ακριβώς όπως
Τον είχαν διαφωνήσει, μόνο που έλειπε εκείνη.
Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, σε μια Εδέμ σαν κανενός άλλου,
Η Εύα απλά δεν ήρθε να ξανασυναντήσει τον Αδάμ.
Εκείνη τη μέρα,
Η αφετηρία των διαδρομών τους έγινε το τέρμα τους.
Η εκκωφαντική απουσία του δυνατού της γέλιου
Του έσπασε τα τύμπανα με ένα σόλο αναμονής σε κάθετο κρεσέντο.
Από εκείνο το απόγευμα και μετά, δεν άκουγε τίποτα πια,
Παρά μόνο το κενό που αντηχεί μέσα σε κούφιο μεμβρανόφωνο κρουστό.



Tuesday, September 03, 2013

Ανάληψη




Τάμα στην Παναγιά,
Δύο μικροσκοπικά, απισχνασμένα,  ανθρωπόμορφα κλαράκια
-να φοβάσαι να τ' αγγίξεις, μη σου διαλυθούν στα χέρια-
Στιβαγμένα και παραδομένα το ένα πάνω στο άλλο σε μια 
Πρώην αγαπημένη και νυν απεγνωσμένη αγκαλιά,
Μιά ζωή πριν, δύο σώματα μετά, εξήντα χρόνια μαζί,
Χάνονται μέσα στο ποτάμι των προσκυνητών που μέσα από το στενό,
Ανηφορικό πέρασμα καταπίνεται στα σωθικά του σιδερένιου Λεβιάθαν.

Πιστεύουν.
Ότι θα.
Γυρίσουν.
Σπίτι.
Η μοναδική κινητήρια δύναμη των πάντων
Προκύπτει από τις ατέλειωτες διασταυρώσεις
Του Χάους με τη Συγκυρία για να γεννιέται
Εκείνη η Σύμπτωση που σε καθιστά αυτόπτη
Μάρτυρα του θαύματος, κατά το οποίο
Μια Πίστη κινεί με τα αόρατα χέρια της
Τους ανήμπορους, για ν΄αναληφθούν στις απότομες σκάλες.


Υ.Γ. θέλω να δω ποια ευ-τυχής συν-πτωση θα βοηθήσει εσένα που δεν πιστεύεις στην Ανάληψη, να ξεπεράσεις τις πιθανές ενοχές σου, επειδή δεν άπλωσες ούτε ένα χέρι βοηθείας. Επειδή η δική σου παράδοση είναι η άλλη. Η πλήρης.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna