Saturday, August 31, 2013

6856887

Σήμερα, πηρα κατά λάθος τηλέφωνο τη μαμά μου.

Wednesday, August 28, 2013

Α.Α.

Στο πεζοδρόμιο του Ευαγγελισμού, κακά τα νέα.
Εντονη δυσοσμία από αμμωνία και χαλασμένο, από τα δέντρα-ουρητήρια.
Έφτασα κι εγώ στον τόπο του εγκλήματος για την αναγώριση.
Με κάλεσαν οι Αρχές μέσω των Τελών και κατέβηκα άρον- άρον.
Στεκόμαστε όλοι οι ένορκοι καταμέσις του γυαλιστερού από τη γλίτσα δρόμου
Και κοιταζόμαστε σα χαμένοι, μεταξύ μας και γενικώς χαμένοι στο Μεσοδιάστημα
Που κατέκτησε τη μονιμοποίηση,
Οι κατ΄οίκον ασθενείς, κάτοικοι της πόλης.
Κανένας μας δεν αναγνωρίζει το πτώμα.
Όλα εκείνα που φώναζαν κάποτε τ' όνομα του από μακριά
(παλιά, πολύ-πολύ παλιά, πριν πέντε ολόκληρα χρόνια), τώρα είναι τρύπες.
Πλέον, ουρλιάζει μόνο και μόνη της η απουσία, καθισμένη στο παγκάκι
Σαν πρεζόνι, δίπλα στον άστεγο με το επικίνδυνα τουμπανιασμένο πόδι.
Στο καφκικό σκηνικό, ο νέος αφρικανικής καταγωγής
Που πουλάει τσάντες στα τρία μέτρα, πάνω στο απλωμένο σεντόνι,
Επιμένει να πουλάει τσάντες στα τρία μέτρα, πάνω στο απλωμένο σεντόνι
Κι ένας ηλικιωμένος λαχειοπώλης με άδεια μάτια κάνει κύκλους γύρω
Από το κοντάρι του σα κουρδιστό γαϊτανάκι με πεσμένη μπαταρία.
Ζητείται ο υπερτυχερός που θα κερδίσει το λαχείο, για να χρειαστεί τσάντα.
Πίσω στο πτώμα, που κείται ξεκοιλιασμένο και εγκαταλελειμένο
Περιμένοντας τους 'δικούς του' να το παραλάβουν.
Κρόνου και Μήδειας γωνία,
να του διαβάσουν έναν επικήδειο, να του γράψουν έναν επίλογο.
Κάθε προσωπική ιστορία έχει τουλάχιστον ένα ψέμα και μια κηδεία.
Αντ' αυτών, μικρή αγγελία:

H Αθήνα Αγνώστου,  
πρώην ελεύθερη και νυν αζήτητη σε άρρητη κατάσταση 
διατίθεται προς πλειστηριασμόν ελλείψει συγγενών και λυπών στοιχείων.  
Ιδανική για όσους επιθυμούν να πατούν επί πτωμάτων. 
Τα έξοδα μεταφοράς ανήκουν αποκλειστικά στο νέο ιδιοκτήτη.
Αποτύχαμε ακόμα και στην αναγνώριση

Οι δικοί της.


(drawing from 'Pinocchio', Knockabout comics)

Monday, August 26, 2013

άλιεν

Σου εμπιστεύομαι το μονάκριβό μας.
Φυλαξέ το μέχρι να επιστρέψω.
Δε ζητά πολλά, δεν έχει απαιτήσεις.
Ησυχία θέλει και αγάπη.
Θα μεγαλώνει γρήγορα, σα ρυγχόσπερμο.
Ακόμα κι όταν δε θα ασχολείσαι μαζί του,
και τότε που θα έχεις ξεχάσει καν ότι υπάρχει,
αυτό θα πετάει περικοκλάδες που θα αγκαλιάζουν τις μνήμες σου
και νέα φύλλα που θα τρυπάνε τα κενά τους.
Όλα μαζί σιγά-σιγά θα απλώνονται και θα μπερδεύονται τόσο
με τις σκέψεις σου, που η αλήθεια θα αρχίσει να μοιάζει με ζούγκλα.
Και εκεί που θα αισθάνεσαι ότι πνίγεσαι και θα σηκωθείς να το ξεριζώσεις
από μέσα σου, ξαφνικά, τα μπουμπούκια του θα λουλουδιάσου και θα σκορπίσουν
παντού το άρωμα της απουσίας μου.
Στη συνέχεια, θα σπείρουν μέσα σου με ιδέες που θα θερίζεις ως δικές σου.

Φύλα το καλά το μυστικό μέχρι να επιστρέψω.
Μέχρι να καταναλώσει δηλαδή όλο το μέσα σου,
και να φτάσει η στιγμή, που ακόμα και το έξω σου,
εμένα θα θυμίζει. 

Friday, August 23, 2013

W.C. (women's choice)


Ο μέγας ηγενόνας προσφέρει
Την κάνη του ως στήριγμα στον ανθυποδικτάτορα,
Λίγες μόνο ώρες μετά από την επίθεση με χημικά
Που έκανε ένα χωριό παιδιά χέρσα γη.
Το ίδο βράδυ, ο πλανητάρχης δίνει δεξίωση προς τιμήν
Της ανευθυνότητας.
Δεν ξέρω ποια -καθ'ολα κοινότοπα- κτήνη εκτελούν
Τα σχέδια και ποια -καθ'όλα κοινότοπα κτήνη- τα σκέφτονται,
Ξέρω όμως ότι το κάνουν γιατί ξέρουν καλά πως
Κανένας δε θα σταματήσει να παίζει τη ζωή στο χρηματιστήριο
Για να τους σταματήσει, ή απλά για να τους τραβήξει την προσοχή.
Όλοι πάντως, θα καταβρόχθιζαν και τα δικά τους παιδιά για πρωινό,
Σε περίπτωση που ο φούρνος της γειτονιάς γκρεμιζόταν.

Με την ίδια ακριβώς λογική, ομαδικά βιάζετα κάθε λεπτό,
Μία ακόμη γυναίκα από πεοφόρους που θα σκότωναν και
Τις μανάδες τους για ένα κέρμα, ενώ στο σπίτι οι σύζυγοι
-σκέτοι ζυγοί- γεννοβολάνε τα αγόρια που θα συνεχίσουν
Την παράδοση της ανθρωπότητας.

Πίσω στον πολυτισμό (συγνώμη, πολειτισμό) πολειτικά ορθοί διανοητές 
Εντυπωσιάζουν αλλήλους καθήμενοι σε άνετα τετράγωνα
Σαλόνια, γύρω από στρογγυλά τραπέζια, όπου αναμετρώμενοι
Σε brains-de-fer συγκρίνοντας τις πνευματικές τους ανωτερότητες
Και επιδεικνύοντας την ευγενική ανοχή τους στη διαλεκτική αρένα
Της τεχνολογικής εξέλιξης με τα θηλυκά μιας χρήσης.
Συμφωνούν, επαυξάνουν και σέβονται τις επιλογές, ενώ παρατηρούν
πόσο σταθερή και ακλόνητη είναι η θέση της γυναίκας στις παραδοσιακές κοινωνίες έτσι όπως αλληλοστηρίζονται μεταξύ τους σαν ανθρώπινα jenga.

Την ίδια ακριβώς στιγμή, στα βάθη των δυτικοπρεπών τους κήπων,
Ομάδες πιθηκοειδών με αναμνήσεις κακοποήσης από αλκοολικούς,
Κακοποιούς γονείς εκρηκτικά αναμεμειγμένες με ονειρώξεις
Αρσενικού μεγαλείου, εξασκούνται στη σκοποβολή πάνω στον
Ανυποψίαστο ανθρώπινο στόχο που καθαρίζει τα φύλλα από το γκαζόν.

Αναρωτιέμαι, αν στη θέση του ηρεμηστικού και αγχολυτικού Louis
Τραγουδούσε το 'it's a wonderful world' η αλκοολική Billy,
Σε ποια ακριβώς στροφή θα ανέβαινε δέκα-δέκα τις σκάλες με τη φωνή της,
Κυνηγημένη από την τόση υποκρισία.




Sunday, August 18, 2013

Θαλασσα (χωρις τονο)

Η μαγισσα, η πριμαντονα της πλασης.
Υποδυεται ο, τι μπορεις να φανταστεις,
Ό,τι αγαπας κι' ο,τι ποθησεις. 
Τη μια απλωνεται καταπρασινο λιβαδι,
Να κυλιστεις, να ονειρευτεις, να ερωτοτροπήσεις.  
Την αλλη διπλωνεται σε οροσειρες
με απροσιτες πλαγιες και αιχμηρες βουνοκορφες
να τις αναρριχηθεις να αγκομαχησεις. 
Μια μερα ειναι κρυσταλλινο νερο 
Και σε καλει να ξεδιψασεις,
Μεχρι που γινεται χιονι, αφρατο μαλακο
Που πεφτει απο ψηλα να σε σκεπασει. 
Φορα μπριγιαντια και ζαφειρια αστραφτερα
Σου κανει ναζια θηλυκα,
Θυμιζει ματια ανθρωπινα, βλεμματα
Λαγνα, εξωτικα.
Η θαλασσα ειναι πλανευτρα, μαγευτρα,
Ταξιδευτρα και γιατρευτρα,
Λιγες φορες θα γινει -το δικαιουται εξ' αλλου- κλεφτρα.
Oλα αυτα τα απιστευτα και τρομερα
Κανουν τη θαλασσα θεα,
Χωρις να προσθεσουμε τα βρωσιμα καλα.
Κι ολα αυτά,
Χωρις να βαλουμε ουτε εναν τόνο

Με τη ζωτικη του νοστιμια.


Friday, August 16, 2013

Antivom

Μοιάζω με ανθρώπινη μετωπική σύγκρουση. Τα τζάμια από τα γυαλιά μου είναι θολωμένα και έτσι δεν βλέπω καλά το χάος στον καθρέφτη. Ευτυχώς κιόλας. Βρώμικα ρούχα, μαλλιά-φωλιά, γενική εικόνα εαυτού βομβαρδισμένη. Στρέφω το βλέμμα αλλού επειγόντως, για να προλάβω ακόμα μια κρίση αυτοπεποίθησης. Ο 'δικός μου' συμπεριφέρεται παράξενα από το πρωί. Αμίλητος στο δωμάτιο, ούτε γυρνά να με κοιτάξει. Τώρα φτιάχνει και βαλίτσα. Δίπλα στο κρεβάτι, όλες οι κιθάρες του είναι πακεταρισμένες στις θήκες τους έτοιμες για περιοδεία. "Φεύγει; Μόνος; Φεύγεις; Που πας;" Aναπάντητα τα ερωτήματα. Προχωράω δύο βήματα προς το σημείο που βρίσκεται και μου έρχεται εμετός. Τα γυμνά μου πόδια βουλιάζουν σε βρεγμένη μοκέτα. Πολύ κακό σημάδι αυτό. "Παράτα τον αυτόν, έχεις πιο μεγάλο πρόβλημα να αντιμετωπίσεις πρώτα", σκέφτομαι. Αλλάζω στόχο και ακολουθώ την απειλητική υγρασία. Κατεβαίνω κάτω στο υπόγειο. Πρώτη φορά συνειδητοποιώ ότι είναι μισοχτισμένο-μισοεγκαταλελειμένο. Φως δεν έχει εκεί κάτω και έτσι ανάβω τον φακό που κουβαλάω πάντα στην κωλότσεπη για πιθανή διακοπή της ΔΕΗ (τελευταία ο φακός παίζει περισσότερο από τον αναπτήρα). Ανοίγω την πόρτα της μισοτελειωμένης τουαλέτας και βλέπω ότι το νερό έχει ανέβει στους δέκα πόντους στο πάτωμα, αλλά δεν μπορώ να εντοπίσω τη διαρροή. Η κρίση πανικού έχει αρχίσει να παίρνει μια πρώτη βράση μέσα μου, καθώς τα πρώτα συμπτώματά της εμφανίζονται ως ένα ελαφρύ σφίξιμο στους κροτάφους και μια αναπαίσθητη ζαλάδα. Ανοίγω και τις άλλες πόρτες και το νερό είναι παντού ίδιο. Βγαίνω από το υπόγειο προς την εξωτερική είσοδο του σπιτιού να πάρω μια πιο γενική εικόνα του τι συμβαίνει. Εκεί που η εξόπορτα συναντά το πεζοδρόμιο σταματώ απότομα. Αντί για πεζοδρόμιο έχει παραλία και αντί για δρόμο, θάλασσα. Κοιτώ αριστερά δεξια, βράχια. "Και τώρα τι κάνουμε; Πως σταματάς όλο αυτό το νερό;" Kι άλλο σφίξιμο στους κροτάφους. Τρέχω προς το σπίτι, ανεβαίνω τις σκάλες πέντε-πέντε και αρχίζω και φωνάζω στον δικό μου να με βοηθήσει, αλλά δεν τον βρίσκω ούτε στο δωμάτιο, ούτε πουθενά. Ούτε αυτόν, ουτε τη βαλίτσα του, άφαντες και οι κιθάρες. Ή ήταν όνειρο η σχέση μας, ή έφυγε από την πίσω πόρτα σαν κλέφτης. Το σπίτι τώρα αρχίζει να γυρνάει γύρω από το κεφάλι μου. Πως σταματά ένας άνθρωπος ολόκληρη θάλασσα; Eκεί που αρχίζω να βιώνω την ήττα σε κύματα και αρχίζω να νιώθω τον πνιγμό, χτυπά το κουδούνι. "@^#^% το ^%$%## μου!! Ποιος είναι τώρα; Γιατί δε με παρατάνε στο δράμα μου; " Tρέχω στην πόρτα και κοιτάω από το ματάκι. Ματατζήδες και αστυνομικοί γύρω-γύρω και στη μέση ο Μανώλης. Τι "ποιος Μανώλης;" Ο πρώην υπερυπουργός, ο Μανώλης ο Τζαμπατζόπουλος που κατηγορείται για όλα τα σκάνδαλα της χώρας. "Τι θέλουν αυτοί στο σπίτι μου τώρα;" Aνοίγω απότομα την πόρτα με γουρλωμένο μάτι, απασφαλισμένο. "Τι θέλετε;;;;" Ένας από την ομάδα της Ασφάλειας με κοιτά ανέκφραστα και μου ανακοινώνει "Το σπίτι σας θα φιλοξενήσει τον κύριο Τζαμπατζόπουλο για κατ οίκον περιορισμό, εφόσον τα δικά του σπίτια τα κατήσχε το κράτος. Σελοτέηπ έχετε, για να τοιχοκολλήσουμε κάτω στην είσοδο τη δικαστική απόφαση, γιατί ξεχάσαμε να φέρουμε το δικό μας;"

Wednesday, August 14, 2013

Intellactually,


I could not be attracted to you.
I am tired of watching you trying
to figure out the most intricate knot to tie 
the shoelaces of your worn out soul.
In no time, the soil,
hot, arid and rough,
will be penetrating the idle softness
of your intellectual foothold.

No-brainer.

Tuesday, August 13, 2013

εν λευκώ

Ψάχνω στα στενά απεγνωσμένα να βρω την ησυχία μου,
Που είναι και ανήλικη και δεν πρέπει να κυκλοφορεί
Μόνη.
Η  νέκρα ουρλιάζει σαν τρελή και σαρώνει απ' άκρη σ' άκρη την πόλη.
Από αυτήν θα κρύβεται, κι έχει χαθεί η μικρή.
Άλλο έρημος, άλλο ηρεμία κι' άλλο έρμαιο.
Η κυρία Αποπά Νορόφου (αρχαία αιγύπτια θα είναι) αποφάσισε να κάνει
Φρεσκάρισμα στο διαμέλισμά της και να αλλάξει πάλι θέσεις στους καναπέδες
Και στα λοιπά μέλη του σπιτιού,
Ανασυνθέτοντας το πτώμα του σαλονιού.
Τους βάζει τώρα να κοιτάνε τοίχο.
Πρέπει και οι καλεσμένοι να κοιτάνε τον ίδιο τοίχο που χαζεύει κάθε μέρα
Από τότε που έμεινε εντός-εντός και επί τάπητος (ταπί, κοινώς)
(λένε ότι αν κοιτάζει κάποιος συνέχεια έναν λευκό τοίχο
μπορεί κάποια στιγμή να διακρίνει το πρόσωπο του Χριστού).
Και οι νύχτες λευκές. Λευκά και τα χάπια.
Και εκείνο το ψηφοδέλτιο που τελικά πήγε στο μεγάλο κόμμα, κι αυτό
Λευκό.
Φοράω κι εγώ ένα λευκό τσίτι και ανεμίζομαι σαν σημαία στο μπαλκόνι,
Μήπως με δει κανένας ξένος και κυρηχτεί η πολυπόθητη ανακωχή,
Να πάρουμε εκείνη την
Α
Νά
Σα.
Νι-σά-φι.
Δυό όλοι κι όλοι που μείναμε στο Λαβύρινθο.
Εγώ και η κυρία Αποπά.
Δεν μπορούμε δυο αριάδνες να πιάσουμε η καθεμία από μιαν άκρη, να ανοίξουμε Το δρόμο και να γλυτώσουμε όλους τους υπόλοιπους από το Τέρας;
Έτσι μου'ρχεται να γυρίσουν από τις παραλίες και να βρουν όλους τους κόμπους Λυμένους.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna