Sunday, July 28, 2013

fakebook

(Art, Ctrl, Del's photo)


Έχω αρχίσει να αναπτύσσω μια φυσική απέχθεια και έναν περίεργο αυτοματισμό απώθησης για κάποια κοινωνικά είδη ("και 'συ τι είδος είσαι;" θα με ρωτήσεις, αλλα αυτο ειναι θέμα για άλλο post). Με τσαντίζει, ας πούμε το είδος 'η Ελλάδα είναι η ωραιότερη χώρα στον κόσμο'. Τι θέλει να πει ο εθνικιστής με αυτή την επηρμένη και 99% συναισθηματικά φορτισμένη δήλωση; Ότι φυσικά, έχει επισκεφθεί όλες τις χώρες του κόσμου και ότι επίσης έχει το ειδικό, διεθνώς αναγνωρισμένο πτυχίο να κρίνει με απόλυτη αντικειμενικότητα το επίπεδο αισθητικής κάθε γεωγραφικού μήκους και πλάτους του πλανήτη. Σε όλα τα μέλη αυτής της συνομοταξιας που τα ξέρει όλα, επιθυμώ να πω ότι η Ελλάδα δεν είναι η ωραιότερη χώρα στον κόσμο. Ίσως να είναι ο ωραιότερος γεωγραφικός χώρος στον κόσμο, αλλά δυστυχώς, οι κάτοικοί του, που περιλαμβάνονται στην έννοια 'χώρα' φροντίζουν να βρωμίζουν τη φύση του με σκουπίδια και να καταστρέφουν την ομορφιά του, για να ανορθώνουν μνημεία ακαλαισθησίας από μπετόν. Αν υπάρχει ένα καλό στην αδυσώπητη λαίλαπα της κρίσης είναι ότι σταμάτησε η λυσσαλέα ανοικοδόμηση λόγω χρεωκοπίας.
Το άλλο γκρουπ που πραγματικά πρέπει να αντιμετωπιστεί ως δημόσια απειλή είναι εκείνο που απαρτίζεται από τους τύπους που αναρτούν καθ ´εξι  και κατά συρροήν γατόσκυλα, λουλουδιασμένα λιβάδια, γαλάζιες παραλίες και μας θυμίζουν συνέχεια πόσο υπέροχα είναι όλα και πως η άρνηση είναι ικανή να σταματά τους πολέμους, την καταστροφή και την κατάρρευση, αρκεί να είσαι καλωδιωμένος και ενσωματωμένος σε έναν καναπέ ΙΚΕΑ. Σε αυτούς, επιθυμώ να πω ότι καλά θα κάνουν να τολμησουν να ξεμυτίσουν από το μάτριξ και να δουν εκεί έξω πραγματικά τι γίνεται. Η απενεργοποίηση και το denial είναι μια κάποια λύση, δε λέω, αλλά πολύ προσωρινή και όλως διόλου επικοδομητική, γιατί όσο εκείνοι θα συνεχίζουν να ποστάρουν υπέροχες εικόνες από την κοσμάρα τους, τα πράγματα εκεί έξω θα γίνονται όλο και χειρότερα από τους επιτήδειους που ποντάρουν στην απενεργοποίηση και την βλακεία τους. Κοινώς, δεν είναι μόνο ανόητη αυτή η εμμονή, αλλά και επικίνδυνη.
Συνεχίζω με τους 'δοξάστε με'. Πρόκειται για μια παραλλαγή των προηγούμενων γκρουπ, αλλά σε πιο ιντελεκτουέλ. Αυτοί είναι γνωστοί και ημίγνωστοι των κοινωνικών μέσων, των αγραμμάτων και των τεκνών που αντί να προβάλλουν παραλίες, προβάλλουν το 'εγώ' τους που είναι μεγάλο σαν παραλία. Ανεβάζουν συνέχεια τα επιτεύγματά τους για να εισπράξουν τα χειροκροτήματα της αυλής τους, αλλά το αποτέλεσμα είναι ακριβώς ίδιο με των άνωθι περιπτώσεων. Αντί να λένε 'η ζωή είναι ωραία' λένε 'κοιτα εμένα, εγώ είμαι ο ωραίος'. Αυτοί ανεβάζουν ό,τι κι αν κάνουν γιατί απλά είναι τέχνη καθετί που σχετίζεται μαζί τους! Είναι οι παπαράτσι του εαυτού τους. Ποτέ δε θα πουν καλή κουβέντα για κάποιον άλλον ή θα μοιραστούν χρήσιμη πληροφορία, γιατί τίποτα δεν είναι όσο σημαντικό όσο η αρχοντιά τους. Τελικά, μη σου πω ότι μου είναι πιο αντιπαθείς από τους 'παραλίες' γιατί σε αντίθεση μ'εκείνους που μπορεί να είναι αφελείς, η μόνη αφέλεια που θα διακρίνεις στους εγωπαθείς είναι εκείνη των μαλλιών τους.
Για το γκρουπ 'κάνω like σε ό,τι να'ναι χωρίς να το δω, μόνο για να γλύψω αυτον που το πόσταρε' τι να λεω.. Αυτοί χρειάζονται να κάνουν μια ενδοσκόπηση και να καταλάβουν πόσο ανόητοι φαίνονται όταν κάνουν λαίκ σ
τη διδακτορική εργασία που ανέβασε φίλος, μέσα σε 20 μόλις δευτερόλεπτα από την ανάρτησή της. Kι εδώ κατ' επέκτασιν δε θα ασχολήθω πάνω από 20 δευτερόλπτα μαζί τους, τιμής ένεκεν.
Ας περάσουμε στο διασκεδαστικό και λιγότερο επικίνδυνο (μάλλον ακίνδυνο εντελώς), αλλά κιτς σαν τις φωτο της Τσιτσιολίνας του Τζεφ Κουνς. Είναι το τεράστιο γκρουπ 'ας κάνω να τρεχουν τα σάλια σε όλα τα αρσενικά στο fb, αφού δε θα με δουν ποτέ από κοντά'. Αυτές κάνουν φίλους τους φίλους των φίλων των φίλων και γνωστών τους, μετά ποστάρουν ρετουσαρισμένες φωτό σε αθώα προκλητικές και ανυποψίαστα φιλήδονες πόζες. Εκεί, γελάει κι ο κάθε πικραμύγδαλος, ειδικά όταν βλέπεις τα αρσενικά likes και τις ιντελεκτουέλ αναρτήσεις από κάτω. Αναρτήσεις, όνομα και πράγμα.
Η αυτογελοιοποίηση όμως είναι καταδικασμένη να καταλήξει τραγική σε βάθος χρόνου, νομοτελειακά. Προχθές είδα ένα αυτοπορτραίτο με ηδυπαθή έκφραση και φόρα παρτίδα το πλούσιο μπούστο και από κάτω το εξής status: 'Με πήρε φωτογραφία ο γιός μου πριν πάμε στην κηδεία της μαμάς μου. Μου ειπε 'μαμά είσαι τόσο όμορφη'. Πολύ θλιβερή μέρα...'
Πολύ θλιβερή μέρα πράγματι. Μέρα Πλούτωνα όμως. Από εκείνες που διαρκούν μια ολόκληρη ζωή...


Friday, July 26, 2013

π

To 'ποτέ' είναι πιο μεγάλη υπόσχεση από το 'πάντα'.
Στο 'πάντα' έχεις δικαίωμα διαρκείας
να επανορθώνεις, ορίζοντας αυθαίρετα και ανά πάσα στιγμή
την περιοδικότητα του 'πότε'.
Στο 'ποτέ' έχεις υποχρέωση διαρκείας
να διατηρήσεις και να υποστηρίζεις την αρχική σου θέση,
για πάντα.

Thursday, July 25, 2013

E la nave va

Το μεγάλο πλοίο είναι αστραφτερό και έτοιμο για την εντυπωσιακή του αναχώρηση από το λιμάνι. Στην προβλήτα, ένα μπουλούκι με πανό φωνάζει συλλογικά το σύνθημα "εγώ θέλω", ενω ταυτόχρονα εκσφενδονίζει ομαδικά σάλια που ανακατεύονται με την υγρή αρμύρα της θαλασσινής αύρας. Άλλες εποχές ο μόλος θα ήταν γεμάτος συγγενείς με μαντήλια στο χέρι και υγρασία στα μάτια. Αυτοί πέθαναν όμως όλοι με το προηγούμενο πλοίο, το διάσημο "Ντίγκνιτι", που έπεσε πάνω στον ύφαλο, λίγο πιο έξω από τις Μαζώρες. Ποτέ δεν κατέστη ξεκάθαρο από τους πραγματογνώμονες αν ήταν αμέλεια του καπετάνιου, ή μηχανικό λάθος. Το θέμα είναι ότι πήγε αύτανδρο και εξαφανίστηκε στα βάθη του ωκεανού, χωρίς να αφήσει άλλο σημάδι παρά μόνο μια περίεργη άδεια βαλίτσα με τα στοιχεία ενός από τους επιβάτες, που επέπλεε καταμεσίς του πουθενά. Έτσι έγινε μύθος το "Ντίγκνιτι" και παρέμεινε άλυτο μυστήριο. Έκλαψαν κόρες και γιοι τότε, θυμάμαι. Ορφάνια απλώθηκε μεγάλη, βουβή και πηχτή και μαύρη σαν πετρελαιοκηλίδα.
Τώρα, το τελευταίο πλοίο για την ξενιτιά ετοιμάζεται να φύγει. Αμέσως μετά, το λιμάνι θα μπαζωθεί μέχρι εκεί που δε φτάνει το μάτι, για να χτιστεί καζίνο. Ουδείς νέος απόπλους από εκεί και πέρα, μόνο ακλόνητοι τόννοι τσιμέντο.
Η Ευγενία είναι ακουμπισμένη στην κουπαστή και κοιτά μελαγχολικά τον ορίζοντα και το περίγραμμα του ανάποδου λογότυπου της παλιάς καπνοβιομηχανίας, με φόντο τον ήλιο που ανατέλλει. Τότε τα λογότυπα ήταν από σίδερο, όχι πλαστικό. Έρχονταν για να μένουν, ακόμα κι όταν οι επιχειρήσεις πέθαιναν αυτά εκεί, όρθια, σκέφτηκε. Οι σκέψεις της τιτίβιζαν ακανόνιστα στον πρωινό ουρανό. Αναρωτήθηκε ποιος θα της λείψει τώρα που φεύγει και σκέφτηκε τον περιπτερά της με το 'καλημέρα' του και τα αθώα κομπλιμέντα που σκαρφιζόταν πάντοτε για τα μαλλιά της, την κορμοστασιά της, με αντάλλαγμα ένα της κοκκίνισμα, ένα από τα ηλιόλουστά της χαμογελά που έκαναν τη μέρα σινεμασκόπ. Σκοτείνιασε με την ιδέα ότι τον αφήνει μόνο με τόσους μολυβένιους και μολυβί πελάτες. Μάνα, πατέρα,αδέρφια, φίλους δεν αφήνει πίσω, ευτυχώς. Ένα βράδυ έφτασε στο σημείο εκείνο που δεν έχει επιστροφή, να πει δηλαδή το τελεσίδικο 'ευτυχώς που πέθαναν όλοι οι δικοί μου'. Την επόμενη κιόλας μέρα έκανε βαλίτσες. Την πάλεψε την κρίση, αλλά αυτή ήταν πιο δυνατή και μεγάλη από εκείνη, όπως τα θηρία των παραμυθιών, οπότε...Τόση ομορφιά και θα την αφήσει πίσω της. Μια συνειδητοποίηση που λιγώνει όταν ανακατεύεται με την αίσθηση μιας απροσδιόριστης ήττας και τα θερμά χρώματα του ουρανού της τελευταίας ανατολής, που αναδύονται παθιασμένα πίσω από το ήρεμο και δροσερό μπλε της θάλασσας.
Η Ιφιγένεια, που είχε πάει να αφήσει τα πράγματά τους στην καμπίνα της, ακούμπησε απαλά και με το χέρι στον ώμο της συνεπιβάτιδός της, σε ένα ανάλαφρο συλλυπητήριο άγγιγμα.
- Η Ελευθερία έκανε εμετό κι ας είμαστε δεμένοι…Ψυχολογικό. Την άφησα ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Δεν ήθελε να αποχαιρετήσει την πόλη που φεύγει, λέει. Είδα κι έπαθα να την πείσω ότι δε φεύγει η πόλη, αλλά εμείς. Ανένδοτη. "Δεν ξέρεις εσύ. Δεν έχεις καταλάβει ότι η πόλη μας εγκαταλείπει πρώτη και γι αυτό θες να πιστεύεις ότι εσύ την αφήνεις.Έτσι δε γίνεται και στις σχέσεις;", λέει.
- Μπορεί και να έχει δίκιο. Τι σημασία έχει πια; Το θέμα είναι ο χωρισμός...
- Λες να ναυαγήσουμε κι εμείς;
- Kατά μιαν έννοια, είμαστε ήδη ναυαγοί.
- Τουλάχιστον να διαπιστώσουμε αν ξέρουμε κολύμπι.
- Καλού κακού ας αφήσουμε και μια βαλίτσα άδεια με τα ονόματά μας. Να μάθουν έστω οι επόμενες γενιές ότι υπήρξαμε, για την Ιστορία.
Τα χορευτικά μαλλιά της Ευγενίας πέταχτηκαν με χάρη στο πρόσωπο της Ιφιγένειας και το φίλησαν απαλά. Τέσσερα μάτια καρφωμένα ίσια διάβαζαν ανάποδα το λογότυπο της καπνοβιομηχανίας που έμοιαζε σαν αλφάβητο άλλης γλώσσας σε λέξη ακατάληπτη.



Wednesday, July 24, 2013

cut

Σήμερα με ξύπνησε η ανατριχιαστική μυρωδιά
Του καμένου καλωδίου.
Άνοιξα τα μάτια μου και τι να δω;
Η οθόνη μαύρη, το τηλέφωνο βουβό, το κινητό νεκρό.
Ξημέρωσα σε τόπο πολύνεκρου ηλεκτρονικού δυστύχηματος,
Μόνη ανάμεσα σε τόσα ψόφια μέσα και
Καμία δυνατότητα επαφής με το 'έξω'.
Ξαφνικά, ο αιφνίδιος θάνατος των όσων με
Κρατούσαν σε επαφή με τους ζωντανούς με έκανε
Να νιώσω ασφυξία.
Τόσα υπέροχα λουλούδια να μυρίσεις, τόσα απίστευτα λάιβ
Να γυρίσεις,  τόσες πιθανές πραγματικότητες να ζήσεις
Κι ούτε ένα λάικ…Μήτε ένα σέαρ!
Λες να τα ζήσω όλα μόνη μου σήμερα
Χωρίς να τα κοινοποιήσω;

Χωρίς τα μέσα μου,
Μόνο το μέσα μου,
Έξω;




Sunday, July 21, 2013

Σιδερώνοντας με φόντο το National Geographic


Εκεί έξω, ο χαμός παίρνει και δίνει.
Άσπροι νάνοι και πουλσάρ καραδοκούν παντού,
έτοιμα να καταβροχθήσουν κάθε αθώο πλάνητα
στη βαρυτική τους δίνη.
Χωρίς να το υποψιαστείς κι' ενώ ποστάρεις αμέριμνα
στο facebook φωτογραφίες από τις διακοπές
απολαμβάνοντας το δροσερό κρασί σου,
μια αόρατη μαύρη τρύπα μπορεί να ανασαίνει
απειλητικά πίσω από τ'αυτί σου.
Σε 3 δισεκατομμύρια χρόνια ο ήλιος μας πεθαίνοντας
θα εξαφανίσει τη φλογερή Αφροδίτη και τον μικρό Ερμή
σε μια καταστροφικά εντυπωσιακή τελετή λήξης,
μια παιδοφαγία κι ένα κοσμικό σατί.
Καμία ελπίδα για τη δική μας Γη, ασυζητητί.
Μετά από τόση εξέλιξη και τόση φυσική επιλογή,
με εκατομμύρια μεταλλάξεις προς χάριν της επιβίωσης,
δε θα μείνει καμία επιλογή για τη ζωή.

Ηθικό δίδαγμα: δεν ξανασιδερώνω ποτέ τα σεντόνια.

Tuesday, July 16, 2013

μια συνηθισμένη μέρα

"Eίστε σε γραμμή προτεραιότητας.
Παρακαλώ περιμένετε.
Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.
Σύντομα θα είμαστε κοντά σας."

"Eίστε σε γραμμή προτεραιότητας.
Παρακαλώ περιμένετε.
Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.
Σύντομα θα είμαστε κοντά σας."

"Eίστε σε γραμμή προτεραιότητας.
Παρακαλώ περιμένετε.
Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.
Σύντομα θα είμαστε κοντά σας."

"Eίστε σε γραμμή προτεραιότητας.
Παρακαλώ περιμένετε.
Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.
Σύντομα θα είμαστε κοντά σας."

"Eίστε σε γραμμή προτεραιότητας.
Παρακαλώ περιμένετε.
Ευχαριστούμε που μας καλέσατε.
Σύντομα θα είμαστε κοντά σας."

...........................................................



Sunday, July 14, 2013

did you just smile at me?










OR:


[ Your laugh lines: a (parent)thesis; 
 a comforting delusion. 
Bailing me out for a split illusion 
from the confinement of your exclusion ]




Friday, July 12, 2013

Sunday, July 07, 2013

LA/SF


 Μαυρόασπρη γιαπωνέζικη ακουαρέλα με σινική μελάνη και ανοιχτά τα φώτα ομίχλης
προς αποφυγή ατυχήματος. Οι λάθος πινελιές δε σβήνονται στις υδατογραφίες.




 Το ατσάλι μετουσιώνεται σε μουσική σύνθεση που ηχεί δυνατά στο κέντρο της πόλης. Μια εικόνα, χίλιες νότες.




Στο διαδραστικό έργο τέχνης του Urs Fischer βλέπεις ό,τι θέλεις, ανάλογα με το που θα κοιτάξεις. Τη μια στιγμή είσαι θεατής ενός ακαθόριστου όγκου και την άλλη πρωταγωνιστείς στα σαγόνια του λευκού καρχαρία. 


 Το απόλυτο, κλασικό κλισέ που πάντα σε προκαλεί να το απαθανατίζεις σαν κάτι πρωτόγνωρο και επιθυμείς να μοιραστείς με τον κόσμο.



Ο μικρός ναός του υπερφυσικού 'εγώ' σε μετωπική σύγκρουση με το mall των megabrands.
Alien vs Predator.



¨Θα σε αγνοήσω αν με αγνοήσεις".  Άλλος μπορεί και άλλος θυμώνει. Δεν είναι όλοι ικανοί να εφαρμόσουν υπερβατικές τακτικές.



Μετά τα ψώνια,, τίποτα δεν είναι πιο χαλαρωτικό από ένα ποτό και λίγη μαύρη μαγεία. Η απατημένη σύζυγος θα βρει τον τρόπο να εκδικηθεί τον άπιστο άνδρα της με πολλαπλή χρήση της πιστωτικής του κάρτας.



Οι τοίχοι μπορεί να είναι καλοί ακροατές, αλλά όταν μιλάνε είναι ακόμα καλύτεροι. 


Στα μουντά τοπία οι διαμαρτυρίες είναι εκκωφαντικά έγχρωμες. 



Η παραπάνω διαπίστωση ισχύει. Μόλις επαληθεύτηκε.



Όλες οι παράλληλες στο σύμπαν συγκλίνουν. 



Υπερμεγέθης φωτεινή τρύπα περιεργάζεται τα γήινα σαν μάτι-ρουφήχτρα. Κάτι εκεί πάνω ξέρει τι κάνεις φέτος το καλοκαίρι. 




Παιδιά σκαρφαλώνουν σε τεράστια φίδια που μοιάζουν με δέντρα. Παιδιά που δε φοβούνται μην τα καταβροχθίσει το παραμύθι τους.



"Θέλετε να φάτε; Μμμ, να το σκεφτώ λίγο...Αχ, δε νομιζω. Περάστε πάλι όταν θα μου έχουν βγάλει το χωνί και θα είμαι σε καλύτερη διάθεση."

Thursday, July 04, 2013

Loss Angeless



Wandering in the concrete bellies of the interlocking serpents and
Having just missed  by one digit the last free way to the supermassive Mall of all mallls,
Now we have to pay for wanting what we are not needing.
(Lost  for lust)
We are passed like digested Denny's five buck breakfast through a pit hole and 
to a place where all is meant to go wrong for the pale and failing kind.
"Try to blend in, if you can,  pendejo!"
Meanwhile, 
the ever undiscriminating nature plants abundantly  high, slim palm trees everywhere 
-distributed equally in both the Holy and the Unholy parts of the land- 
but fails to stop their ascending madness and play the human-friendly role of
providing shade during the relentless heat waves.
(Lost at last)
Ask directions from the Αsian kid who is on his way 
to converting the land of wonders into the land of wontons.
The future leader of pvc consumers,  still a dragon child 
crossing Eldorado on the back of his tiger mom. 
He is the one who knows the way to the last nuggets;  if any.
On a lighter note, at the other side, liners are queuing for 
The new ipad, the new MacMeal, the new reduced unemployment check, the new health plan deduction, the new miracle about to happen by evangelical tv order. 
Remote control is king and direct order rules the realm
The folk relishes the right to stay on line and wait in line, but are not allowed to walk it.
(Lost at least)
And then, there is Santa Monica, Rodeo Drive, Laguna and LACMA. The "Diamonds are forever" euphoria -as long as you can afford them, or have turned into one yourself, after all the pressure.
(Lost in loss)
It takes a thong of a second to be lured in its frenzy 
and a lifelong condition to fight your way out.
The Eagles were bang on.






diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna