Friday, June 21, 2013

αλχημεία




Παίρνεις μπλε κοβαλτίου και cerulean γαλάζιο που βάφουν ανεξίτιλα τα καλοκαίρια και χρωματίζεσαι ολόψυχα, από την κορφή μέχρι να μύχια. Προσθέτεις μια τζούρα άσπρο τιτανίου - θα την κλέψεις από το 7άρι που τσιτώνει τα πανιά με εκείνο το αποφασιστικό πρόσταγμα 'πάμε, ρε!' Στη συνέχεια ανεβαίνεις τα απότομα σκαλιά στο τέρμα θεού και εκεί που ο ξιφίας θα αρχίζει τη σόλο παράσταση στην απέραντη πίστα του, μπροστά σε μάτια που ήδη στάζουν ηλιοβασίλεμα μαζεύεις σταγόνες από τα αγαπημένα σου θερμά χρωματα και τα ανακατεύεις σε όλες τις δυνατές αποχρώσεις. Μία από αυτές θα σου βγάλει ατόφιο χρυσάφι. Το ξεχωρίζεις και το φυλάς στον κόρφο σου. Μετά βυθίζεσαι σε άπατα καθαρά νερά και κρατάς την αναπνοή σου μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή και το κατάλληλο βράδυ. Τότε, πριν σημάνει μεσάνυχτα, όταν τα φώτα της πόλης και του ουρανού θα αναμετριούνται στο παιχνίδι με τους αστερισμούς και τους αντικατοπτρισμούς και εσύ θα ίπτασαι σε όνειρο βαθύ, ξύπνιος, παρέα με τους καλύτερους σου φίλους από τα παλιά, από το τώρα και από εκεί που δεν το περίμενες, στίβεις τη νύχτα, για να βγάλεις το πιο πολύτιμο απόσταγμα - το μωβ του αμεθύστου. Από αυτό, στάζεις  μια γουλιά σε κύπελλο από πανσέληνο και το πίνεις. Το υπόλοιπο το κρατάς μεχρι το ξημέρωμα.
Αφού ανατείλλει η τελευταία μέρα, τα ανακατεύεις όλα καλά, με πίστη, ελπίδα και αγάπη για τη ζωή που στα χάρισε τόσο απλώχερα χωρίς να σου ζητήσει αντάλλαγμα, καλύπτεσαι με το μείγμα και βγαίνεις έξω άφοβα.  Είσαι τυχερός. Έχεις το αντίδοτο και το φάρμακο για όλα.



(αφιερωμένο :)



Monday, June 10, 2013

κλειδάριθμος



Ή σήμερα ή ποτέ. Το πρωί σηκώθηκε με απόλυτο αυτοματισμό, σαν καταδρομέας που ξεκίναγε για επικίνδυνη αποστολή. Έβαλε να γίνεται ο καφές και άνοιξε το τρίτο πρόγραμμα. Έπεσε πάνω στον Szymanowski. Καθόλου καλός οιωνός. To έκλεισε αμέσως κι έβαλε Μότσαρτ στο cd, που ενδείκνυται για κάθε στάδιο δυσθυμίας. Ευχόταν για κάποια ανατροπή του προγράμματος, ένα απρόσμενο τηλεφώνημα, ένα επείγον κάτι που απαιτούσε την παρουσία της κάπου, αλλά τίποτα. Τα επόμενα πενήντα λεπτά δεν ήταν εκείνα που θα την φυγάδευαν σε άλλη πραγματικότητα. Το πήρε απόφαση, πήρε μια βαθειά ανάσα και πήρε τους δρόμους. Είχε ξημερώσει εκείνη η μέρα. Μετά από όλα τα περιθώρια που είχε εξαντλήσει και όλες τις δικαιολογίες που είχε σκαρφιστεί, είχε πλέον περάσει στον 'κόκκινο χρόνο'. Αυτό που πριν λίγο καιρό θα ήταν ένα πταίσμα της πολυσχιδούς της καθημερινότητας, σήμερα είχαν γίνει οι Ερινύες της και ένα από τα κύρια  αίτια μιας ταραγμένης, τσακισμένης ψυχοπαθολογίας. Με το 'μάντρα' "είμαι καλά, είμαι τέλεια, όλα άψογα" πέρασε το κατώφλι του Πουργατορίου, τα προπύλαια της Κολάσεως. Η ώρα ήταν εννέα και εικοσιδύο, Δευτέρα η μέρα, το σωτήριο έτος, δύο χιλιάδες δεκατρία.
Ένα μεγάλο φίδι από καταραμένους απλωνόταν από όροφο σε όροφο και από σκάλα σε σκάλα, μέχρι που η ουρά του κατέληγε στην κύρια είσοδο. Όλοι οι νεκροζώντανοι με άδεια μάτια και μισάνοιχτα στόματα να ψελλίζουν ο καθένας το δικό του δράμα φτιάχνοντας μια ακατάληπτη συλλογική σούπα, το soundrack της εγκλωβισμένης απελπισίας. Εκείνη, ακόμα φρέσκια από τον γαλάζιο, πρωινό ουρανό σκαρφάλωσε στο δεύτερο όροφο -σύμφωνα με τις οδηγίες που της είχε δώσει ο βαρκάρης και δικηγόρος της- ακολουθώντας τη χειρόγραφη σήμανση 'κεφάλαιο'. Το ανθρώπινο ερπετό έκλεινε την είσοδο της πόρτας και της ήταν αδύνατο να βγάλει άκρη για το τι πρέπει να κάνει, πως να προχωρήσει. Ρώτησε αν στέκεται στη σωστή θέση και η μονολεκτική απάντηση "κλειδάριθμος!" που πήρε και ακούστηκε σαν κατάρα. "Ναι, αλλά εγώ πρέπει να πάω στο κεφάλαιο που είναι κάπου μέσα υποθέτω..." Αφού είχε να αντιμετωπίσει τις ύβρεις, τις χειρονομίες και τις φθονερές ματιές των καχύποπτων, πέρασε μετά δυσκολίας μέσα στην αγοραφοβική, υγρή και ζεστή στενωπό, στην κοιλιά του κήτους. Στο τέλος της στενωπού υπήρχε κλειστή πόρτα με ανάλογη χειρόγραφη κίνηση"κεφάλαιο". Παιδική μνήμη από το παιχνίδι του θησαυρού της έβγαλε τη γλώσσα ειρωνικά. Χτύπησε δειλά την πόρτα και αιφνιδιάστηκε από το απότομο άνοιγμα και μια ευτραφή γυναίκα με κατακόκκινο κεφάλι που όρμηξε έξω μιλώντας οργισμένα σε αόρατο συνομιλητή. "Θε μου, ας είναι απλό και ανώδυνο" σκέφτηκε και μπήκε μέσα. Τρία γραφεία, ένα άδειο. Στο δεξί, σκυθρωπός ηλικιωμένος εξυπηρετείται, μάλλον, εφόσον οι τόνοι είναι σταθεροί και χαμηλοί που παραπέμπουν επίπεδο πολιτισμένης επικοινωνίας. Στο αριστερό γυναίκα μόνη ψάχνει τα χαρτιά της και μιλά στο τηλέφωνο με συνάδελφό της. Το αντικείμενο είναι η ανταλλαγή στοιχείων των δικηγόρων τους για να μην διακινδυνεύσει επουδενί η θέση τους στην υπηρεσία. "ένα αντίγραφο κληρονομητηρίου ήρθα να πάρω παρακαλώ" ψέλλισε δειλά, αλλά η ανώριμη ελπίδα καρατομήθηκε με ένα βλοσυρό βλέμμα που έγραφε πάνω του "δε βλέπεις ότι είμαι απασχολημένη;" Πέρασαν δέκα λεπτά μετεωρισμού στο κενό, για να κλείσει το τηλέφωνο και να της απευθύνει το λόγο. Έξω η ουρά έχει αρχίσει να κροταλίζει....Ξανά "ένα αντίγραφο κληρονομητηρίου παρακαλώ." Της πετά χαρτί να συμπληρώσει με όλα τα στοιχεία και το αίτημα και της πετά μονολεκτικό ξόρκι: "πρωτόκολλο!" Kαθισε υπάκουα και συμπλήρωσε το έντυπο και στη συνέχεια κατέβηκε στον ημιόροφο, όπου περίμενε σε μια ουρά έξω από ένα γραφείο με χειρόγραφη επιγραφή που έγραφε 'πρωτόκολλο'. Ξανανέβηκε στον τρίτο και πίσω στην κυρία με τα μονολεκτικά προστάγματα. Εκείνη κοίταξε το χαρτί και της πετά ακόμα ένα κρυπτικό "το θήτα!" Η αιτούμενη έμεινε ενεώς. "Το θήτα ποιο είναι;" "Μα, δεν καταλαβαίνω, δεν μου είπε τίποτα για ΄θήτα' η συμβολαιογράφος..." "Αν δε σας είπε τίποτα, ας έρθει εκείνη να κάνει τη δουλειά μας!" γρύλλισε η βασανίστρια. Η γυναίκα πήρε τηλέφωνο από το κινητό της τη συμβολαιογράφο, η οποία απεφάνθη ότι το περιβόητο 'θήτα' το έχουν εκεί στα αρχεία τους και ότι δεν μπορεί να την βοηθήσει. Το παιχνίδι άρχισε να γίνεται δύσκολο. Μετά από λίγα λεπτά σιωπής, η αιτούμενη τόλμησε "το έχετε εδώ, σας παρακαλώ, βοηθήστε με" Μια συμπαθής συνάδελφος που παρακολουθούσε τα τεκταινόμενα παρότρυνε την αδίστακτη να κοιτάξει στο αρχείο. Εκείνη, δυσανασχετώντας άνοιξε από πίσω της ένα ντουλάπι, έβγαλε ένα ντοσιέ και αφού έψαξε, είπε "Εδώ έχουμε μια Αδαμαντία με το ίδιο όνομα. Γεωργία δεν υπάρχει. Λυπάμαι. Η μητέρα σας δεν έχει πεθάνει για εμάς" "Θα ήθελα πολύ να το πω αυτό και για μένα, κυρία μου. Ψάξτε λίγο καλύτερα. Η Αδαμαντία είναι συγγενής που χάσαμε τον ίδιο χρόνο. Πηγαίνετε τρεις μήνες πριν και θα τη βρείτε" Η υπάλληλος δεν ασχολήθηκε παραπάνω. Γύρισε στο γραφείο της και σήκωσε το τηλέφωνο. Η απελπισμένη γυναίκα κοίταξε στα μάτια τη συμπαθή συνάδελφο και με σπαραξικάρδιο ύφος της ψιθύρισε "κοιτάξτε εσείς, σας ικετεύω.." Πρεπει να μίλησε στην ψυχή της. Σηκώθηκε από το γραφείο της, άφησε τη δουλειά της στη μέση, πήγε στο συρτάρι, έβγαλε το ντοσιέ και λίγο μετά ακούμπησε ένα χαρτί μπροστά στην άλλη λέγοντας "εκεί ήταν." Με μια ξινισμένη γκριμάτσα η κακιά του παραμυθιού κοίταξε το χαρτί και γαύγισε "Δώστε μου την ταυτότητά σας και πηγαίνετε έξω να βγάλετε φωτοτυπία. Εδώ δεν βγάζουμε φωτοτυπίες!" Με το χαρτί στο χέρι βγήκε από το κτίριο, πέρασε στο απέναντι τετράγωνο, βρήκε το μαγαζί που βγάζει φωτοτυπίες, έβγαλε αντίγραφο, ξαναγύρισε στο κτήριο, πέρασε την ουρά των οργισμένων πλέον κλειδαρίθμων, ανέβηκε στον τρίτο και παρέδωσε τα έντυπα στη δεσμοφύλακά της. Αφού μπήκαν οι γνωστές τρεις σφραγίδες και οι ανάλογες υπογραφές από όροφο σε όροφο, πήρε το χαρτί και την ταυτότητά της και βγήκε στο δρόμο. Στη μέση του δρόμου μουδιάσε το κεφάλι της "Χριστέ μου, κλειδάριθμο έχω;" 

Έχεις. Χιλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα στη δύναμη του δύο χιλιάδες δεκατρία. 
Και μην ξεχνάς: Τίποτα απλό δεν είναι ανώδυνο πια. Έντυπο, έντυπο και αίτηση, αίτηση εξημερώνεται το φίδι.  

Saturday, June 08, 2013

beads and necklaces

In the beginning there was a short word that fell from the sky. Then, came others.
They fell on our heads, compact and round and unbreakable.
Each rock, a shock.
Shortly after, we figured it all out.
We threw them to each other for survival and then for play
in our lifelong games of sociability; each pebble, a fable.
Long and edgy words came much after,
Along with the jewelry and the fancy ornaments.
They were noble and distinguished, intimidating and complicated.
Entirely manmade and house bred.
They made us look inellectual, savant, powerful and sexy.
They formed the lances that conquered the world.
They ornamented  scepters, formed chains, built columns and skyscrapers.
The antique words being always used as building blocks.

That is why "intricately civilized" is a necklace that disaggregates
With each "I" we pluck out,
Each "why" we push away,
Each "and" we bend,
The "yes" and the "no" we do not weigh,
A "stay" or a "go" we do not say.

Wednesday, June 05, 2013

non-sensical




Pink punctuation coloring with incense 
random strings of thoughts, 
As Ideas pop like spring leaves on a love poem
For the senses;
The writing is always right there, on the wall. 
Next to an inexperienced slogan, the empirical argument;
Next to the empty eyes of a widowed house, a beauty mark, a mole.

And given that your window of opportunity is open wide,
You will be able to smell the villanelle on the bougainvillea
As you let yourself be touched by its music, live.

Nεμέα / Νemea





























diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna