Tuesday, May 28, 2013

3 γέφυρες / 3 bridges

Ο ταξιτζής με κοίταξε στα μάτια μέσα από τον καθρέφτη του, έτσι όπως μας έπιασε τo κόκκινο στη συμβολή της Συγγρού. Ένα τρίτο γουρλωμένο μάτι που κρεμόταν από το παρμπρίζ με δερμάτινο κορδόνι με περιεργαζόταν ταυτόχρονα. Ντόπιο φολκλόρ με λανθάνουσα βουδιστική σημειολογία.
"Σας βλέπω. Είστε μία από 'εκείνες' ", είπε και έριξε μια ματιά ανακριτική στο δεξί μου χέρι. "Κάνω έρευνα εδώ μέσα και έχω πάθει σοκ με το πόσοι πελάτες μου εκμυστηρεύονται ότι το σκέφτονται πλέον σοβαρά. Όλο και σε περισσοτερους περνάει από το μυαλό να το κάνουν και δε ντρέπονται να το λένε σε μένα που είμαι κι άγνωστός. Έχει γίνει πολύ της μόδας. Δεν είναι αστείο. Γεμίζουν ολόκληρο στάδιο, τι στάδιο, ολόκληρη πόλη γεμίζουν! Πέντε χιλιάδες θα μπορούσαν να είναι τα θύματα ενός μεγάλου πολέμου, είναι πολύ περισσότεροι από όσους σκοτώσανε στους δίδυμους πύργους. Αλλά αλλιώς φαίνεται βλέπεις  το μαζικό μέσα σε μιά ώρα κι αλλιώς το κατά μόνας και στα μουλωχτά, χωρίς να το παίρνει χαμπάρι ούτε ο γείτονας. Το χειρότερο είναι ότι κανένας δεν ασχολείται μετά μαζί τους στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις. Σα να μην έγινε. Πιο άσημο νέο κι από ληστεία σε περίπτερο. Όταν το κάνεις μόνος σου δεν υπάρχει ούτε θύμα, ούτε θύτης. Τα δύο είναι ένα και το ένα γίνεται κανένα. Δε βγάζει είδηση, δεν πουλάει. Μην το σκέφτεστε καθόλου, δε θα κάνετε τη χάρη στα καθίκια..."
Κοίταξα το σημάδι μου πάνω στο οποίο φρέναρε και σταμάτησε το μάτι του, κατακόκκινη σαν το φανάρι, φρέσκια λεπτή γραμμή. Κοκκινη λεπτή γραμμή δεν ήταν κι ένα πολεμικό έργο; Δεν είχε άδικο να σκεφτεί αυτό που σκέφτηκε. Θα μπορούσε να είναι απόπειρα αν δεν ήμουν τόσο άτσαλη στην κουζίνα. "Αποτυχημένη απόπειρα ξεφουρνίσματος σπανακόπιτας είναι αυτό, αλλά έχετε δίκιο, δε θα τους κάνω ποτέ τη χάρη. Πόσο χρωστάω;" Με την ιδιοτύπη κουβέντα είχαμε φτάσει στον προορισμό μας χωρίς να το καταλάβω. Έβγαλα ένα πεντάευρω - το καινούργιο, το πράσινο με την απεικόνιση ακόμα μιας αψίδας- και με το ένα πόδι έξω από το ταξί ανταλλάσσω δυό τελευταίες κουβέντες με τον οδηγό "Ορίστε πέντε του κουτιού. Έχετε παρατηρήσει ότι τα ευρώ έχουν εικόνες μόνο από καμάρες και γέφυρες; Τι σας λέει αυτό;" Με σηκωμένο φρύδι μου απάντησε ετοιμόλογα "Η Ευρώπη είναι απρόσωπη. Δεν έχει πρόσωπο και δε θα της μείνει ούτε άνθρωπος. Θα έχουμε πηδήξει όλοι από τις γέφυρες και της καμάρες των ευρώ της. Και χωρίς καμάρι. Αυτό μου λέει. Μην 'το κάνετε' όμως κύρια, εντάξει; "Όχι, σας το υπόσχομαι. Ούτε εσείς ναι;" του αποκρίθηκα.
Ούτε μία φορά δεν ξεστομίστηκε η λέξη. Το θέμα αναπτύχθηκε απενοχοποιημένα και με χαρακτηριστική ευκολία. Η έννοια συνηθίστηκε, όπως όλα συνηθίζονται με τη συχνότητα και τη διαρκή επανάληψη. Η λέξη όμως είναι ακόμα ταμπού.

(κείμενό μου από το emea.gr)





The taxi driver looked at me eyes from his mirror, as we were stopped by the red light, at the junction of Syngrou Avenue. A third bulging eye that was hanging from the windshield by a leather cord was prying at me simultaneously. Local folklore mixing with latent Buddhist semantics.
"I see you. You are one of those he said, and glanced investigatingly on my right hand. "I' m doing daily research here and I am shocked with how many customers confide in me that lately they are thinking seriously of doing it. The thought crosses the minds of more and more every day and they are not even ashamed to admit it, let alone say it to me, to a total stranger. It has become, dare I say, a fashio. Not funny at all. The number already fills a football stadium, an entire town even! Five thousand could be the victims of a great war, they outnumber by far those killed in the twin towers. But you see, the massive and sudden catastrophe that happens from one minute to the other has impact, the silent one that happens gradually drop by drop, nobody notices. It is no breaking news. Nobody sees it on tv or hears it on a radio in special reports. Nothing special about it...It is business as usual and appears only in the obituaries. It is small print and does not sell. Don't think of it please! You would only make it easier for the assholes... "
I looked at my scar on my wrist where his eyes were fixed. Its fresh straight. Thin red line was the name of a war movie, if I remember correctly. He was right to think the way he did. It looked very much like an attempt. If he only knew how clumsy I was at the kitchen. "It is an attempt to take out the pie from the oven. Could be a real killer if I were a bit more absent-minded. But you are right, I will not do them this favor. They' ll have to pay me pension, hopefully. How much do I owe you?" With this peculiar conversation we had reached my destination without realizing it. I took a five euro bill  - the new, green one with a picture of yet another arch - and with one leg out of the taxi I exchanged a few last words with the driver. "Here's a brand new five. Have you noticed that the euro only have pictures of arches and bridges? What does that tell you? "With a raised eyebrow, he replied " Europe is impersonal. It has no face, no personality and soon it will have no citizens. They will have jumped off its bridges and arches. Unfortunately. Do not do it, okay? "No, I promise you, I won't. And neither won't you, right? " I said to him.
Not once was the word heard. The topic was discussed without any restraint, without inhibitions. We are getting used to the idea. It happens with repetition. The word, however, is still a taboo.




Sunday, May 26, 2013

Βιλανέλλα πικρή χωρίς βανίλια


Δεκάξι μήνες τώρα ούτε έναν στίχο.
Η Μουσίτσα σου με άλλον θα ερωτοτροπεί. 

Κι έτσι η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο.

Εσύ: «Δεν με λυπάσαι; Όλη μέρα βήχω!» 

Εκείνη: «Κι άλλη λευκή σελίδα; Τι ντροπή!» 
Δεκάξι, αχ, μήνες τώρα ούτε έναν στίχο.

Βαριά η νύχτα. Δεν ακούς κανέναν ήχο.
Η υπόθεση έχει πάρει πια κακή τροπή 

αφότου η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο.

«Κάνε επιτέλους κάτι και μην είσαι ψυχο- 

βγάλτης! Θέλεις η σχέση μας έτσι να κοπεί;» 
«Μα τόσους μήνες τώρα ούτε έναν στίχο

δεν έχω αξιωθεί. Δεν είμαι στίχο-
πλόκος! Είναι η απόρριψη πολύ νωπή». 

«Μα αφού η έμπνευσή σου χτύπησε σε τοίχο

σκέψου το λίγο ακόμη πριν να φύγω.
Λες αυτή να ’ναι της ζωής σου η ροπή;
Επί δεκάξι χρόνια ούτε έναν στίχο,
η έμπνευσή σου να χτυπά (πάντα) σε τοίχο!» 


-
 ΧΑΡΗΣ ΒΛΑΒΙΑΝΟΣ

Friday, May 24, 2013

η κάμπια και το δίποδο

Ό,τι και να κάνεις για να υποβαθμίσεις και να δικαιολογήσεις τις εμμονές και τα συμπλέγματα που κουβαλάς, για την κάμπια που σε ατενίζει με δέος από το απέναντι δέντρο θα είσαι πάντα ένα τερατώδες, επικίνδυνο δίποδο, άτριχο σα γυμνοσάλιαγκας, με δυσανάλογα μακριά άκρα, φονικές πατούσες και μια περίεργη, ακατανόητη φούντα στο κεφάλι που δίνει στην τραγική εικόνα σου μια παράταιρη, κωμική πινελιά.


Thursday, May 23, 2013

ορισμός συνειδητότητας:


κενό-καινό-κενό

decivilization


An ant knows what to do with a leaf much more than we know what to do with life. And yet, we kill it on our way to knowledge and supremacy. And yet, we laugh with the conceit of a creative genius that has created nothing to write memoirs about but self-inflicting chaos and still experiment with amino acids in order to claim God's title in committees of his self-congratulatory species.

Civilization is the pompous, heavy crown of a greedy and self-destructing ape who spoils every ground it walks on. As if quicksand would not suck up him who thinks that he has the blueprint for the mechanism that can defy gravity. As if the quicksand effect can be annihilated by an ape who concidering himself larger than life, it manufactures the perfect machine to escape a black hole, but can't figure out a way to escape from himself.


An ant
 knows what to do with a leaf much more than we know what to do with life. And yet, we kill it on our way to knowledge and supremacy. And yet, we laugh and brag with the conceit of a creative genius that has created nothing to write memoirs about but self-inflicting chaos and still experiments with amino acids in order to claim God's title in committees of his self-congratulatory species.

Civilization ithe pompous, heavy crown of a greedy and self-destructing ape that spoils every ground it walks onAs if quicksand would not suck up him who thinks that he has the blueprint for the mechanism that can defy gravity. As if the quicksand effect can be annihilated by an ape who considering himself larger than life manufactures the perfect machine to escape a black hole, and can't figure out how to escape from itself.








Monday, May 20, 2013

τοπικά πτηνά



Η πανίδα της περιοχής μου έχει αλλάξει. Παλιά είχε μόνο καρακάξες και δεκαοχτούρες. Άκουγες μόνο τσίου και κρα. Σήμερα έχουν πληθύνει τα πουλιά-Σειρήνες που τσιρίζουν, γιατί είναι από τη φύση τους ιδανικοί φύλακες. Τελευταία ακούγονται συνέχεια, πρωί- βράδυ, ανεξαρτήτου ώρας. Τρελλαίνουν και τους σκύλους και τους κάνουν να ουρλιάζουν με αποτέλεσμα να ακούς τη συναυλία των ζώων σε εκδοχή που θα έκανε τον Μπέλα Μπάρτοκ να κλάψει από συγκίνηση. Σταματάνε για ένα λεπτό να πάρουν δυνάμεις και μετά ξαναρχινούν τη διάτρηση των αυτιών, γιατί οι ιδιοκτήτες τους λείπουν και έτσι δεν μπορεί να τα σταματήσει κανείς. Το μέγεθός τους είναι αντιστρόφως ανάλογο με τη φασαρία που προκαλούν, γι' αυτό και είναι δύσκολο να τα εντοπίσεις όταν ξεσηκώνουν ολόκληρη περιοχή. Πρέπει το μέρος μας να έχει γίνει πέρασμα τελευταία. Τα άλλα πουλιά είναι ένα είδος της οικογενειας Picidae, συγγενείς δηλαδή του τρυποκάρυδου αλλά πολύ μεγαλύτερα σε μέγεθος και τρομακτικά σαν γυποειδή. Αυτά είναι εντελώς καινούργια στο βιότοπό μας. Με την τεράστια μύτη τους και τη συνεχή παλινδρομική κίνηση γεμίζουν τον αέρα ντούγκου, ντούγκου, ντούγκου, ντούγκου, που βάζει τα γυαλιά στα συμφωνικά ποιήματα του Λίγκετι. Αυτά τα νέα πτηνά έχουν αποθρασυνθεί και ακούγονται παντού και συνέχεια. Σπάνε τοίχους και ταβάνια μέχρι να ισοπεδώσουν τα πάντα. Μονο τότε ησυχάζουν. Ενώ είναι τρομακτικά εκ πρώτης όψεως, οι κάτοικοι της περιοχής τα ταίζουν και τα φιλοξενούν στις αυλές τους κι αυτά ως αντάλλαγμα τους γκρεμίζουν τα σπίτια με τα τρομακτικά τους ράμφη και ξεριζώνουν τα παρελθόντα τους με τα κοφτερά τους δόντια, επειδή οι σπιτονοικοκύρηδες αδυνατούν πλέον να πληρώνουν την εφορία.







Friday, May 17, 2013

Ανακοίνωση:


Μη μου ξαναπείς 'μα γιατί δε γράφεις;' γιατί αν μου το ξαναπείς, θα συμπεράνω:
α) ότι αφού δε με διαβάζεις τόσα χρόνια τώρα, δε θα με διαβάσεις και στο μέλλον
β) ότι δεν αποδέχεσαι ετούτη εδώ την πλατφόρμα ως όχημα έκφρασης και δημοσιοποίησής της. Όπως λέει και ο dude Lebowski "this is your opinion", ως εκ τούτου μην προσπαθείς να με πείσεις επ' αυτού, διότι δεν είσαι ο αποκλειστικός φορέας της αλήθειας. Προσωπικά θεωρώ ότι όσο κυκλοφορεί σαβούρα στο διαδίκτυο, τόσο κυκλοφορεί και στα βιβλιοπωλεία, τα θέατρα και όλα τα μέρη δημόσιας έκθεσης ιδεών. Οπότε, το να θέλω να εκτίθεμαι σε αυτόν εδώ τον χώρο, δεν με κάνει ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο σοβαρή ή ταλαντούχα. Ίσα- ίσα, που κατά την ταπεινή μου άποψη η έκθεση σε ένα μπλογκ χωρίς αντίτιμο είναι και πιο αλτρουιστική. Με τη δημοσιοποίηση ικανοποιούμε εμείς οι γκαλιτέχνες τον ναρκισσισμό μας πουλώντας το 'προϊόν' του ταλέντου μας σε βιβλιοπωλεία και εκθέσεις. Εδώ τουλάχιστον τον ικανοποιούμε χωρίς την οικονομική επιβάρυνση του κοινού μας.
Τώρα, για να βρεις το πράμα το καλό πρέπει να έχεις την όρεξη και την υπομονή να ψάξεις από μόνος σου. Μην περιμένεις κάποιον 'ιθύνοντα νου' να σε κατευθύνει. Δεν έχει ακόμα pr και opinion leaders εδώ. Δεν πληρώνουμε κανέναν.

εκ της διευθύνσεως

homo πομφόλυξ


Το πρωί στο μπάνιο, εκεί που ξέπλενα τις σαπουνάδες από το πρόσωπό μου, 
μια σαπουνόφουσκα με πρόσωπο μικρού παιδιού, 

με κοίταξε για μια στιγμήκατάματα, 
αιωρήθηκε μπροστά μου για 
λίγο 
με ύφος έτοιμο να μού αποκαλύψει τα μυστικό του κόσμου,
για να εξαφανίστεί μ' ένα 'παφ' και να γίνει
τίποτα,
χωρίς να προλάβει να πει 
κάτι.
Αυτό δηλαδή που παθαίνουν κι οι άνθρωποι.


ГУЛАГ 




Με την αρβύλα του εγωισμού σου, κλωτσάς πίσω τις κατάδικες σκέψεις, 
πριν προλάβουν να δραπετεύσουν σε λέξεις. Ισόβια άρνηση.
Στο άγονο μικροκλίμα της φύσης σου, δε ευδοκιμεί η παρόρμηση.
Η ελπίδα καταναγκάζεται στα έργα της υποδομής σου,
και τα δεκαψήφια νούμερα της λίστας σου –πολλά τα κρατούμενα-
ζουν με τη χίμαιρα, 
ότι θα ξημερώσει μια χι μέρα, που θα τους φερθείς 
σα να' ταν άνθρωποι. 

Thursday, May 16, 2013

Non-poem

Semicolons are marking the entrance 
for an inconvenient truth visiting unannounced. 
Commas turn into dangerous obstacles 
for the breathless who are running away.
Verses prove too limited for the fugitives 
escaping into the crops of their thoughts.
A parenthesis can become the dark, 
damp cell of a which-hunt
(no light there).
Exclamation marks are obnoxious children 
to the retired cynic.
And finally, fullstops
they might be mistaken with the soft hearts of daisies 
after a 'loves-me-loves-me-not' game, 
but can be the ball at the end of a chain; 
An incarcerating conclusion.

This poem fails to cage today's butterflies. 
Incapable to offer the heavy 'plat de jour'.
This poem is emblematic of improbability: 
it bears the seal of the broken fountain pens and 
the spilled thoughts of what will never be said.

This poem has no use.
This poem has no meaning.
this poem is not possible at all.

Wednesday, May 15, 2013

διαζευκτήριο

Θυμάσαι που χορεύαμε βαλς με τους εαυτούς μας 
στην αίθουσα των κατόπτρων, υπό από το φως των εκατό κηρίων; 
Όταν σιγοτραγουδούσαμε τη δική μας μουσική και χορεύαμε, 
σώματα και σκιές ένα; 
Τώρα πλέον, οι σκιές έχουμε αυτονομηθεί 
και συνεχίζουμε ασυγχρόνιστα και ασυνόδευτα  
τον ελεύθερο αυτοσχεδιασμό μας, ενώ οι εαυτοί μας
στέκονται απέναντι ο ένας στον άλλο στη μέση του πατώματος, 
σαν υλικά παρατημένης οικοδομής.
Το 'εσύ' και το 'εγώ', χώρια, ακίνητα, 
φοβούνται ότι θα στενέψουν κι άλλο στην επόμενη επιθυμία. 
Κοκκαλωμένες, οι δυό φιγούρες παρακολουθούν αμήχανα το θέατρο των σκιών τους,
αφού ξέχασαν βήματα, έχασαν ακολουθίες και
έγινε ο χορός, χώρος αχανής. 
Δεν ξέρουν πως να τον διασχίσουν, πως να μεταφέρουν 
τα άχαρα άκρα τους, να φτάσουν στα άκρα. 
Φοβούνται μην παραπατήσουν στη χασμωδία του διαλόγου τους και έτσι
παραμένουν καρφωμένοι στο ίδιο σημείο με καρφιά από άτσαλες κυριολεξίες.
Οι άνθρωποι μονώνονται με τα απτά, αλλά συγκολλούνται μόνο με άϋλα.
Δεν έχει χoρό χωρίς εμάς, χωρίς σκιές. 
Χωρίς σκιές έχει μόνο κυβικά κενά και χάος αμέτρητο.





Monday, May 13, 2013

Νήσος. Τήνος. Μάγια. Θαύμα. (ένωσε τα σημεία)


Είναι εκείνο το μικρό άνοιγμα στη μέση του μολυβί ουρανού, μέσα από το οποίο χύνεται ο ήλιος στο σκυθρωπό καλούπι της καθημερινότητας, που προμηνύει κάτι καλό. Είναι εκείνες οι σπάνιες φορές -γιατί μόνο ως σπάνιες νοηματοδοτούν τη ζωή- που όλα τα κομματάκια έρχονται και κουμπώνουν μαγικά σαν τέτρις, σχηματίζοντας στιγμιαίες εικόνες πλήρωσης. Είναι από εκείνα τα όμορφα που περιέχουν μόνο όμορφα και τελειώνουν όμορφα, γιατί όλα τα αρνητικά έχουν φάει πόρτα. Αυτά που σε κάνουν να εμπεδώνεις το παρωχημένο και τετριμμένο "η ευτυχία είναι στιγμές", όταν σου βάζουν τα γυαλιά 3D για να δεις όλη την ομορφιά, από την θεατρικά εκτυφλωτική, μέχρι τον υπαινιγμό της κρυμμένης. Είναι εκείνη η τούμπα που κάνει από καιρού εις καιρό ο κυνισμός σου, όταν γυρνάει ανάποδα εκθέτωντας την ευαίσθητη, ροζ κοιλιά του και σου υπενθυμίζει γιατί τον αγαπάς τόσο και τον αντέχεις όλα αυτά τα χρόνια. Είναι οι γκρεμοί με όλες τις γήινες αποχρώσεις, η θάλασσα η γαλαζοπράσινη η πλανεύτρα, οι ξερολιθιές οι γλυπτές, οι δαντελένιοι περιστερώνες, τα αλλόκοσμα μπλε, ροζ, πορτοκαλιά και κόκκινα άνθη, τα άσπρα και πέτρινα σπίτια στα αθέατα χωριά με την επουράνια θέα, τις καρδιές που χτυπάνε στα καμπαναριά και ανοίγουν διάπλατες στα μπαλκόνια. Είναι τα ταπεινά μεν απίστευτα δε, μουσεία που θα βρεις σε κάθε χωριό, η μικρή λίμνη με το ανθισμένο νούφαρο και τα χρυσόψαρα στην κεντρική πλατεία που δεν περίμενες ποτέ να βρεις εκεί, είναι οι τετραγωνισμένοι μονόλιθοι, οι διασκορπισμένοι σε όλο το νησί από προϊστορικούς γίγαντες και οι ολοστρόγγυλοι ογκόλιθοι του Βόλακα με τους οποίους έπαιζαν βόλους, είναι η αγάπη η χαραγμένη στα μάρμαρα και στα υπέρθυρα, η πανταχού παρούσα τέχνη και οι δημιουργοί, οι εκκλησίες με τη δυτικοπρεπή, οργανική ελαφρότητα των λουλουδιών και τα κεντημένα καμπαναριά. Είναι η πορτοκαλόπιτα που πρέπει να έπεσε κατευθείαν από τον ουρανό στην κουζίνα του μικρού κεφενείου της Καρδιανής. Είναι τα έντεκα πιάτα στο 'Θαλασσάκι' στη μία το πρωί, μετά από τρίωρο περπάτημα και το ρακί που ρέει κέρασμα όλο το εικοσιτετράωρο. Είναι η νεογέννητη Νήσος που αναδύθηκε από τον αφρό της και με έκανε να πίνω μπύρα ακόμα κι εμένα, την ταμένη του κρασιού. Είναι οι άνθρωποι...
Εσύ, η δίδυμη φίλη μου που ξέρεις να φέρνεις άσχετο κόσμο μαζί, να μας μεταμορφώνεις σε αχώριστους αγνώστους και να μας απογειώνεις ταξιδεύοντάς μας για δυο μέρες και κάτι. Δεν ξέρω πως το έκανες όλο αυτό, ειλικρινά. Τέτοια πράγματα, μόνο με ξόρκια και Μάγια γίνονται. Και με Αλέξανδρο που βάζει τη μαγιά. Προκόπη, επιβεβαιώθηκε ότι ήξερα τι ψήφιζα τότε που πηγαίναμε σχολείο, μη σε ξαναδούμε μόνο στο γυαλί. Λίλα, πάρε τηλέφωνο να πούμε και τα άλλα, γιατί δεν προλάβαμε τίποτα με τον απέναντι που όλο χωνόταν στην κουβέντα μας. Τέτα, περίμενέ με στη Σύρο με το γλυκό που φτιάχνεις χωρίς να δοκιμάζεις. Eίδες John παιδί μου τι παθαίνει όποιος πέφτει με αλεξίπτωτο σ' αυτόν τον τόπο; Αρχικά φρικάρει και μετά δε λέει να ξεκολλήσει. Δημήτρη και Δημήτρη, άγιο είχα που χωρίσαμε, γιατί κινδύνεψα να πάθω εξάρθρωση κάτω σιαγόνας από το πολύ γέλιο. Κάνω κούρα αποκατάστασης μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, για εκείνο το άλλο που είπαμε.
Κουράστηκα και κρύωσα τόσο πολύ εκεί ψηλά στο βουνό, που ήθελα να κλάψω. Γέλασα τόσο πολύ μετά, που έκλαψα. Ήπια τόσο που ξεχάστηκα. Πόνεσε το κεφάλι μου, αλλά το ξέχασα εντελώς. Θυμήθηκα γιατί πρέπει πάντα να είμαι προετοιμασμένη για κάτι καλό (επειδή πάντα συμβαίνει εκεί που δεν το περιμένεις). Δε σκέφτηκα ούτε ένα δυσάρεστο για 58 ώρες και 18 λεπτά (προσωπικό ρεκόρ). Δε μου έλειψε τίποτα και κανένας, δε με επισκέφτηκε καμία απώλεια. Με θυμήθηκε μόνο η κόρη μου και με πήρε τηλέφωνο για τη γιορτή της μητέρας.
Ο διακτινισμός στην πραγματικότητα ολοκληρώθηκε ομαλά, με επαναφορά σε ένα μωβ λιμανίσιο σκηνικό το σούρουπο, με πολύχρωμα φώτα να καθρεφτίζονται στη θάλασσα κι ένα βαρύ μαύρο σύννεφο ίσα-ίσα να ακουμπά την κορυφή του  βουνού, σα μεγάλο χέρι γονικό που προστατεύει παιδικό κεφάλι. Αυτό το ωραίο διομισήμερο τέλειωσε φυσικά με κραυγή, όχι με ψίθυρο. Λίγο αφού φτάσαμε Ραφήνα, η Ελλάδα κέρδισε το κύπελο Ευρώπης. Δε θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς.
Αυτά από την Τήνο, το νησί με την μακρά παράδοση στα θαύματα.



 όλες οι τρύπες βουλώνουν με λίγη τέχνη




και τύφλα να' χει ο Γκαουντί (σπίτι στη Καρδιανή)




θέα τέρμα θεού



 πανοραμική από Καρδιανή



καμπαναριό, Καρδιανή



καμπαναριό, Υστέρνια



οι γνωστές διπλές καρδιές




το μικρό, μαγικό σκνηνικό του Κάμπου



νταουντάουν Κάμπος 



                                             η Παναγία της Τήνου σκέτη (χωρίς πλήθη)




 Παναγία Τήνου (είσοδος)



Παναγία Τήνου (βαπτίσεις) 



                                                                 σκηνικό Χοκουσάι



  

μια τσάντα και δύο φίλες



το δεύτερο πιο καλό σκυλί του νησιού



οι ντόπιοι πίνουν ντόπια (Νήσος)



διπλός ελληνικός πλατείας



Μουσείο Τσόκλη, Κάμπος (ουρά του δράκου και oι ιππότες του τάγματος Abide)



                                                          Μουσείο Τσόκλη, Κάμπος




 αντικτοπτρισμοί και παραισθήσεις στον κήπο του κτήματος Τσόκλη



το αμφιθέατρο 



η υποδοχή στην επιστροφή





Saturday, May 04, 2013

ουδείς αναντικατάστατος, μάη ας.

Κανείς δε θα αντικαταστήσει τη μαμά σου ή τον μπαμπά σου. Κανένας ποτέ δε θα αντικαταστήσει τον πρώτο σου έρωτα της αφέλειας, τον μεγάλο έρωτα της ωριμότητας, τον καλύτερό σου φίλο, την πρώτη σου δασκάλα, τον αγαπημένο σου σκύλο. Κανένας δε θα αντικαταστήσει ποτέ κανέναν και καμία συγκυρία δε θα προσομοιώσει κάποια άλλη. Πορέψου με τη μοναδικότητά τους. Το όλο σκεπτικό του 'ουδείς αναντικατάστατος' είναι λάθος και δεν τίθεται καν θέμα, εκτός κι αν μιλάμε για τον φούρνο μικροκυμάτων σου, που χάλασε. Μάλλον κάποιος διάσημος καψαλισμένος το ξεστόμισε με στόμφο μέσα στα πλαίσια απέλπιδας προσπάθειας για δήθεν αυτοϊαση κι έκτοτε βολεύει όλους τους πληγωμένους και προσφέρει παρηγοριά στον άρρωστο και φυγόπονο. Ο τρόμος του κενού ίσως να επιβάλλει και τη γρήγορη λύση του μπαλώματος, το βούλωμα της τρύπας, μια επιφανειακά συμπτωματική αντιμετώπιση του πόνου της απώλειας. Από τους εκατό μελλοθάνατους ερωτηθέντες, και οι εκατό απάντησαν 'η αγάπη', χωρίς δεύτερη σκέψη. Αν το νόημα λοιπόν είναι η αγάπη, η  ιδέα της αντικατάστασης είναι ab ovo φαιδρή. Είναι αυτονόητο ότι κάθε αγάπη έχει δικό της αποτύπωμα και ότι όσο ο καθένας μας είναι διαφορετικός από όλους τους άλλους, τόσο μοναδική  είναι και η κάθε μας απώλεια. Καλό είναι να αποδεχτούμε ότι το προσωπικό μας τοπίο διαμορφώνεται από τις τρύπες που άφησαν όλοι όσοι έχουμε χάσει, ότι ζούμε με το 'υλικό' που διαμορφώνεται στις όχθες τους. Κατοικούμε γύρω από τα κενά που 'έγραψαν' αυτοί που έφυγαν εκούσια ή ακούσια από τη ζωή μας. Μόνο έτσι αποκτά η παρουσία μας ταυτότητα και οι απουσίες λόγο.
Είμαστε διάτρητοι κι όλο κρατήρες. Είμαστε γραβιέρες και σεληνιακά τοπία. Είμαστε δαντέλες, όχι καναβάτσα.


California live oaks

Wednesday, May 01, 2013

η φίλη μου, η Αιμιλία


(paintings by Emilia Tsekoura)
                                           the rose                                                                                    the blood


Τα τριαντάφυλλα και τα αίματα μπορεί να μη μιλάνε,
όμως γρατζουνάνε, χαράζουν, αφήνουν σημάδια ανεξίτηλα και τρυπάνε με τη μυρωδιά που σε διακτινίζει σε μέρη λατρείας (εκεί όπου όλοι προσεύχονται σε προσωπικά αντικείμενα κι από μέσα τους, για να μην ενοχλούν τους γύρω).

Βελούδινα, με τη μύτη της σιωπής αποτυπώνεται η κραυγή και πάνω στην πιστότητα της διακριτικής διαφοράς - τη λεπτή εκείνη γραμμή όπου η αισθητική και η ηθική είναι ένα- χτίζονται τα διαχρονικά μνημεία. 'Ετσι είναι οι φίλοι μου, των αθέατων θαυμάτων. Βγάζουν κόσμους από το καπέλο τους, σα να ήτανε κουνέλια. Τους εμφανίζουν σε σκοτεινούς θαλάμους/άβατα, ψιθυρίζοντας ξόρκια και όχι καυχόμενοι κατορθώματα, κρεμασμένοι από περίοπτα μπαλκόνια. Γιατί α) τα πλήθη είναι πλάνη προς ενοικίαση, αφού μόνο ο ενικός έχει την πραγματική κυριότητα, β) η τεχνική είναι προς ξεπούλημα, η τέχνη είναι προς φιλοξενία και γ) δεν ανέτειλλε ακόμα εκείνη η απόχρωση που θα σταθεί ικανή να τους κρίνει.

Υ.Γ.: Τον δημιουργό τον ψάχνεις πολύ για να τον βρεις. Μην περιμένεις να σου χτυπήσει την πόρτα.


                                            the star                                                                                                  the sea



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna