Thursday, April 25, 2013

Αυτοσχέδια άμυνα από υλικά ανακύκλωσης:


Όπλο:

Καδρόνι με πέντε πρόκες να προεξέχουν 
(πάντα στο χέρι για όλα τα ενδεχόμενα)

Προέλευση:

Κεφαλάρι διπλού κρεβατιού 

(κάποτε προστασία για κεφαλές ομιλούσες και ονειρευόμενες)

Monday, April 22, 2013

ομοζυγωτικές

diane arbus - identical twins



Δε μοιάζουν σε τίποτα κι όμως τις γέννησε η ίδια μάνα. Η μία είναι αστραφτερή σαν ήλιος. Θα την αναγνωρίσεις παντού ως κεντρική παρουσία και αδιαμφισβήτητο πόλο έλξης. Είναι εκείνη που εκπέμπει αυτοπεποίθηση πολλών αστέρων. Την άλλη, τη θαμπή και ανασφαλή, θα τη συναντήσεις πάντα κρυμμένη σε κάποια άκρη του συστήματος σαν ακανόνιστο αστεροειδή, τραχιά, όλο οξείες αγωνίες που προμηνύουν τον επερχόμενο και αναπόφευκτο εκτροχιασμό της. Η μία ξεχειλίζει φερομόνες και εμπνέει πάθη, ή άλλη νωτίζει σ' εκείνον τον  λιμνάζοντα τρόμο που σε γερνάει άχαρα. Η μία είναι δημιουργικά παρορμητική και θαρραλέα ποιητική, ή άλλη αβέβαιη και κρατημένη, γιατί κουβαλά στον κόρφο της δύο φωλιές, μια με δηλητηριώδεις ενοχές και μια με σαρκοβόρους φόβους και φοβάται μην κάνει τη λάθος κίνηση και ελευθερώσει τα εκκολαπτόμενα. Πως να κάνουν χωριό αυτές οι δύο; Ούτε μια στρογγυλεμένη κουβέντα δεν μπορούν να ανταλλάξουν. Όλες οι λέξεις που πετάγονται από τη μία στην άλλη είναι αιχμηρές, λες και εκτοξεύονται για να καρφώσουν το κορμί, αντί να διεισδύουν μαλακά στο μυαλό και να φυτεύουν σκέψεις. Για να υπάρχει λίγη πολυπόθητη ηρεμία ανάμεσά τους, προϋπόθεση είναι η μία από τις δύο να κοιμάται ή να λείπει. Μόνο τότε, η άλλη βρίσκει την ψυχική γαλήνη, για να απολαύσει τα στιγμιαία μνημεία της ζωής, όπως την επαφή με το βελούδο του τριαντάφυλλου, το να παίρνεις ανοιχτά τη στροφή ένός ποίηματος κάτω από τη βροχή, τη χαρά της αναγνώρισης μιας εικόνας στον καθρέφτη, το μακροβούτι σε ένα βαθύ φιλί, το να ακολουθείς έναν γνώριμο σκοπό που οδηγεί στην πηγή κάποιας ανάμνησης. Όλα τα χωρίς συγκεκριμένο σκοπό, τα "απλά, γιατί έτσι". Όταν όμως η άλλη κάνει και εμφανίζεται, το τριαντάφυλλο γίνεται αμέσως πρόκα, το ποίημα εκτροχιασμός, ο καθρέφτης παραμορφωτικός, το φιλί πνιγμός, ο στίχος αδιέξοδο.
Aυτές οι δύο δε θα έπρεπε να ζουν στην ίδια χώρα, πόσο μάλλον στο ίδιο σώμα. Σκέψου που μοιράζονται ένα στομάχι, ένα κεφάλι, ένα συκώτι, μια καρδιά κι ένα αιδοίο...

Wednesday, April 10, 2013

τσαί και συμπάθεια, κατόπιν εορτής

Θυμάμαι την εποχή που έκοβα τις φλέβες μου νοητά, κατά τη διάρκεια ατελείωτων συγκεντρώσεων με τις μαμάδες των παιδικών πάρτυ. Τα απογεύματα που σταματούσε ο χρόνος, εκείνα με τη μυρωδιά φρεσκοκομμένου καφέ και τσαγιού από το Κονεσέρ και  κέικ σοκολάτας από την Αλέα. Θυμάμαι να υπομένω τις άρρωστα επαναλαμβανόμενες συζητήσεις με θέμα τα καλύτερα σχολεία και τα μεγαλεπίβολα σχέδια για τα πεντάχρονά τους ως μελλοντικά στελέχη της ΝΑΣΑ και του ΟΗΕ, ενόσω τα ανυποψίαστα φερέλπιδα τέκνα έπαιζαν υπό την στενή επιτήρηση μισθωμένων παιδαγωγών. Εκείνα ζωγράφιζαν και το μέλλον τους γραφόταν. Θυμάμαι εκείνο το συναίσθημα του σχεδόν αγοραφοβικού εγκλωβισμού και της φονΤριερικής μελαγχολίας που προέκυπτε από την αυτοθυσία για το παιδί μου, για να μην στιγματιστεί με τη βούλα της 'ιδιόρρυθμης' καταβολής και του ανένταχτου παρία, στο περιβάλλον του 'καλού' ιδιωτικού σχολείου που είχα επιλέξει για το 'καλό' του. Ευτυχώς, η δική μου σιωπή και συγκατάβαση οδήγησε το σοφό παιδί να πάρει την τύχη στα χέρια του και να αποφασίσει από μόνο του να αλλάξει σχολείο, αφού όμως πέρασαν πολλά πάρτυ και αρκετά χρόνια κάτω από το αυλάκι. Τώρα, σκέφτομαι αυτές τις εποχές και την ανυποψίαστα ένοχη ανεμελιά τους. Τις εποχές του άγχους για την απαιτητική δουλειά μου (τότε που και είχα και τη θεωρούσα σίγουρη), το τρέξιμο στα εξωσχολικά της μικρής και τις μαμάδες εκείνες των στρογγυλών coffee tables, που έχω να συναντήσω έκτοτε. Σπάνια βλέπω καμιά τους από μακριά στο δρόμο και χαιρετώ ευγενικά, το ίδιο κάνουν αναγκαστικά και εκείνες υποθέτω. Έχω μάθει για κάποιες ότι ή έχουν 'πέσει έξω' και δεν πολυεμφανίζονται, ή ότι κυκλοφορούν ως σύζυγοι φοροφυγάδων, ή έχουν αποσυρθεί εντός των τοιχών του περίφημου ένα τοις εκατό τους, όπου συνεχίζουν ανενόχλητες να συζητούν για τα λαμπρά μέλλοντα των τελειόφοιτων πλέον παιδιών τους. Δε θα ξεχάσω το ύφος δυό-τριών εξ'αυτών, όταν είχε έρθει σε ανύποπτο χρόνο η κουβέντα περί του διαζυγίου μου. Δεν τους έφτανε η ιδιορρυθμία μου, είχαν να κάνουν και με την αδυσώπητη ελευθερία μου. Τα μάτια τους έσταζαν απώθηση. Όχι όμως ως απότοκο ζήλιας από την πρόκληση κάποιου δικού τους εγκλωβισμού, αλλά ως αποτέλεσμα αρχετυπικής απειλής που αφορούσε στα αρσενικά της αγέλης. Κοινώς, τρόμος μην τους φάω τον άντρα και τους χαλάσω το σπίτι. Τόσο επισφαλώς βίωναν τις ισορροπίες τους και τόσο σαθρά έβλεπαν τα δεδομένα τους, παρά τη φαινομενική τους απολυτότητα και σιγουριά για τα μέλλοντα...
Επειδή δεν είμαι εκείνη η συγγραφέας που λοιδωρεί τις κυρίες της 'καλής κοινωνίας' ενώ ταυτόχρονα ζει ανάμσεσά τους, θα επεκταθώ λίγο σχετικά με το στερεότυπο αφού πρώτα διεθκρινίσω - προς αποφυγή παρεξήγησης- ότι δεν ήμουν η μοναδική γειωμένη παρουσία τότε, σε αυτούς τους 'σχολικούς' κύκλους. Υπήρχαν άλλες αξιόλογες γυναίκες, με δουλειά και πραγματικά ενδιαφέροντα. Περιγράφω όμως ένα leitmotif που εξυπηρετεί στην κατανόηση της γενικότερης κατάστασης ειδωμένης από την τότε δική μου σκοπιά, και για την οποία κατάσταση θεωρώ υπαίτιο το πολύ, το γρήγορο και το εύκολο χρήμα, με την οξυδωτική του επήρεια πάνω στην έλλειψη παιδείας και κώδικες αξιών. Με μόνο γνώμωνα αυτό το χρήμα, η όμορφη περιοχή μου μάζεψε κατά τις τελευταίες δεκαετίες κάθε μεγαλοεκδότη, μεγαλοεισαγωγέα-εξαγωγέα και μεγαλοπιασμένο κατά το εγχώριο κακέκτυπο της νεοφιλελεύθερης οικονομίας, με κοινούς παρανομαστές τα πολλά λεφτά, την ανάγκη αναβάθμισης του περιβάλλοντός τους -μέσα σε πανομοιότυπα επιβλητικά μπετονένια κουτιά που έφεραν τη μινιμαλιστική υπογραφή διάσημων αρχιτεκτονικών γραφείων κατεδαφίζοντας τις όμορφες, παλιές μονοκατοικίες- αλλά και την απαραίτητη μικροαστική αυτοπροβολή. Η περιοχές αυτές που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα κατοικούντο από την βραχύβια -όπως αποδείχτηκε- ελληνική μεσαία αστική τάξη, σιγά σιγά κατελήφθησαν πλειοψηφικά από τους καινούργιους πολύ πλούσιους, οι οποίοι εμβόλισαν σιγά-σιγά το μονάκριβο και πολυπόθητο 'μέτρον άριστον'. Κάποιοι, σε πείσμα αυτής της αλλαγής παρέμειναν και μένουν ακόμα. Μερικοί από αυτούς προέρχονται από παλιά 'τζάκια' με γερά θεμελια για να αντιμετωπίσουν τη θύελλα και άλλοι υπερασπίζονται ακόμα τις Θερμοπύλες τους με μόνα όπλα τη συναισθηματική εξάρτηση με το παρελθόν, που θα τους κρατήσει στη μάχη για πολύ λίγο ακόμα. Σύντομα, οι παράλογοι και εξωπραγματικοί φόροι θα τους διώξουν με κατασχέσεις, και πλειστηριασμούς, όπως κι εμένα. Το σκηνικό ήδη τεκταίνεται, απ' άκρη σ' ακρη στην περιοχή. Στις βόλτες μου βλέπω από τη μια μέρα στην άλλη ισοπεδωμένες ως οικόπεδα τη μία μετά την άλλη, τις παλιές μονοκατοικίες όπου διέμεναν συνταξιούχοι.
Μέσα στα πλαίσια αυτής της επιδρομής και κατάλυσης, δε θα ξεχάσω ποτέ στιχομυθία γνωστής κυρίας με το σπλάχνο της και συμμαθήτρια της 6χρονης τότε κόρης μου που γενεθλιαζόταν, και ως εκ τούτου θα τη μεταφέρω αυτολεξί:
- Μαμά, το σπίτι αυτό είναι θεόπαλιο, δεν είναι καινούργιο σαν το δικό μας.
- Ναι, είναι παλιό...
- Πως μπορούνε και ζούνε σε τόσο παλιά σπίτια μαμά;
- Δύσκολα μάλλον...
Δύσκολα δε λες τίποτα. Άντε να εξηγήσεις την αξία της ιστορίας, της επισκευής και της αγάπης, τόσο για τα ντουβάρια όσο και για τις ανθρώπινες σχέσεις. Πως να μεταδώσεις την αξία του σεβασμού και της φροντίδας; Πως να εξηγήσεις τα δέντρα που φύτεψε στον κήπο ο πατέρας μου πριν 40 και χρόνια και μου έλεγε ότι ποτίζοντάς τα θα μεγαλώσουμε μαζί;
Αν είχα τότε τη μαγική δυνατότητα να διαβάσω το μέλλον και να δω τι πρόκειται να έρθει θα τα είχα κάνει διαφορετικά. Δε θα είχα αξιολογήσει τις καλές σπουδές ως σπουδαιότερες από τις συναναστροφές και τις συμπεριφορές, γιατί οι δεύτερες ακυρώνουν τις πρώτες, όπως αποδεικνύεται περίτρανα σήμερα. Δε θα μέτραγα τα λεπτά και τα λόγια μου και δε θα είχα σιωπήσει, χάριν μιας κακώς ενοούμενης αξιοπρέπειας, η οποία τελικά εξισώνεται με τη  συνενοχή. Γιατί με αυτή την υποταγμένη λογική της υπομονής παραδοθήκαμε αμαχητί στην ακύρωση και την κατάργηση όσων είχαν αξία ελέω όσων κόστιζαν ακριβά και φτάσαμε εδώ που φτάσαμε: στο γκρέμισμα όλων εκείνων που χρειάζονταν προσπάθεια, χρόνο και επισκευή. Στο πουθενά δηλαδή, εκεί που δεν έχει ούτε πριν, ούτε μετά. Μόνο παράπλευρες απώλειες έχει, σε αφθονία. Ήττα μεγάλη να είσαι μια από τις πολλές παράπλευρες απώλειες.


Monday, April 08, 2013

Hello (the song of the stalker)

I've been alone with you inside my mind
να μη στο χαλάσω, αλλά μόλις γύρισα από ΑΒ με ψώνια
And in my dreams I've kissed your lips a thousand times
υπάρχει και εκείνο με τις χίλιες σταγόνες στο μέτωπο, ως εναλλακτική μέθοδος
I sometimes see you pass outside my door
στο Αιγινίτειο υπάρχει συγκεκριμένη διάγνωση για αυτό. Ψυχωσικό 'κάτι'.
Hello, is it me you're looking for?
Ναι, ρε γαμώτο, βουλωμένο νεροχύτη διαβάζεις!
I can see it in your eyes
Εδώ δικαιολογείσαι, γιατί το look της απόγνωσης φέρνει λίγο και στο ύφος "σκίσε με ν' αλλάξω ράφτη"
I can see it in your smile
εκείνο το παγωμένο όταν αντικρύζεις το Αlien και φλασάρει όλη η ζωή μπροστά από τα μάτια σου
You're all I've ever wanted, (and) my arms are open wide
σε δεύτερη σκέψη, θα αφεθώ στο Αlien
'Cause you know just what to say
το "Πάτερ ημών" από μέσα μου
And you know just what to do
λες για εκείνη την πρόχειρη λοβοτομή που σου πρότεινα με το στυλό διαρκείας;
And I want to tell you so much, I love you
Δόκτορα Λέκτερ, δέχομαι τελικά ευχαρίστως την πρόσκληση για εκείνο το δείπνο
I long to see the sunlight in your hair
το 243 χρυσόξανθο της phytocolor είναι. ό,τι πιο κοντινό στο φυσικό, χωρίς αμμωνία.
And tell you time and time again how much I care
πρέπει να μπερδεύεις εμένα όμως με κάποιον που του καίγεται ατσαλόπροκα
Sometimes I feel my heart will overflow
εύχομαι αυτό να είναι σύμπτωμα εμφράγματος
Hello, I've just got to let you know
ευτυχώς που άλλαξα το νούμερο στον οτε...
'Cause I wonder where you are
στην Παταγωνία ( από τον πάτο και την αγωνία)
And I wonder what you do
αυτή τη στιγμή, ληξιαρχείο και αλλάζω ταυτότητα
Are you somewhere feeling lonely, 
ναι, αλλά όχι όσο μόνη θα ήθελα.
or is someone loving you?
Ο Θεός, αν εξαφανιστείς ξαφνικά
Tell me how to win your heart
με ένα Σεπούκου. 
For I haven't got a clue
η πρώτη σωστή σου κουβέντα! να τα λέμε κι αυτά!
But let me start by saying, I love you
Το'πε κι ο Μπένυ, ότι το δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκρινε τη 
φραστική επαναληψη ως βασανιστήριο, όχι ότι θα σε σταματήσει αυτό...
Hello, is it me you're looking for?
Να σου πω, δεν είσαι λίγο μικρός για Alzheimer?
'Cause I wonder where you are
μόλις πάτησα στο Ακρωτήρι της Κακής μου Τύχης
And I wonder what you do
αφού δε βλέπω να κάνεις το σεπούκου, λέω να το κάνω εγώ
Are you somewhere feeling lonely or is someone loving you?
χρατς, χρατς
Tell me how to win your heart
χρουτς, χρουτς
For I haven't got a clue
Αργκρ...
But let me start by saying I love you


Friday, April 05, 2013

on talent alone




This paper is too even, its lines too straight. 
They swear to never intersect into an embrace, or feel 
the surprise of bumping into each other, 
like old lovers sometimes do. 
So are the impeccably perfect curves; 
viciously circular and all about themselves, blabidyblah.
A face too balanced is like this Rorschach test 
with the inkblots; too swiss. 
A smile too placid is like lukewarm backwater 
during a heatwave; too uninviting. 
No room for improvement, can be as embarrassing 
as talking out loud in a museum about last night's sex. 
Don't you go for the revolutionary spirit of a crooked tooth, 
resisting to join the parade?
Or, fall for the audacity of a smear that looks like 
a bird which brings into life a lake, clouds, a bench, rain, 
us getting wet on the bench watching at the smear 
as it flies and vanishes over the steeple of an old church?
The door should be slightly ajar, to reveal parts of the story 
and leave room for a director's cut, and possibly, a viewer's ending.
Wide open is only for eyes seeking imperfections.
Nothing like this sweet, selfish feeling of fixer-uppers everywhere.
Without inspiration, talent alone is but Sleeping Beauty on Prozac.


Monday, April 01, 2013

Φως. Ακόμα.





Η πόλη εκπνέει αθόρυβα, σε έναν βασανιστικό και αργόσυρτο τέλειωμα. Ένα-ένα τα σωληνάκια που την κρατούσαν ζωντανή τραβιούνται. Μέρα με τη μέρα τα μέρη-σταθμοί που σημάδεψαν την ιστορία της ζωής μας και εκείνη των προγόνων μας, όλα εκείνα που πλαισίωναν τις εμπειρίες μας και όσα θυμόμαστε -από τότε που θυμόμαστε τους εαυτούς μας- σβήνουν τα φώτα τους και σιωπούν με ένα λουκέτο, επ’ αορίστω. “Έτσι τελειώνει ο κόσμος, όχι με έναν πάταγο, αλλά με έναν λυγμό”, είπε ο Έλλιοτ. Τα φαντάσματα είναι πλέον περισσότερα από τους ζωντανούς, στην πόλη των πολλών εκατομμυρίων. Πρέπει να ψάξεις πολύ ανάμεσα στα κουφάρια και τα σκουπίδια, για να βρεις ζωή. Είμαι σίγουρη ότι η πραγματικότητα που ζούμε δεν αφορά και δε συγκινεί κανέναν επικεφαλής, έξω από τα σύνορα αυτής της ανθρώπινης φυλακής. Εδώ δεν καίγεται καρφί ούτε σ’ αυτούς που άρχονται εκ των έσω, οι ξένοι θα ευαισθητοποιηθούν;...
΄Ετσι κλείνει τις πόρτες του σήμερα και το ιστορικό βιβλιοπωλείο της Εστίας και η δημιουργία γυρνά την πλάτη της σε μια Σόλωνος εγκαταλελειμμένη, σκοτεινή και άδεια. Αναρωτιέσαι αν τελικά έχουν δίκιο να παραιτούνται η ποίηση και η λογοτεχνία σε τέτοιο πρωτόγνωρα κατακλυσμικό σκηνικό...
Πρέπει να ψάξεις πολύ ανάμεσα στα κουφάρια και τα σκουπίδια, για να βρεις μια αχτίδα φωτός”, σκέφτηκα καθ’ οδόν για το μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς, προς άγραν αυτής της περιβόητης αχτίδας, εν ονόματι Lumen (η μονάδα της φωτεινής ροής που μετρά τη δύναμη του φωτός όπως γίνεται αντιληπτό από το ανθρώπινο μάτι).
Σ’ αυτή την πόλη, θύμα ενός ιδιότυπου και αδίστακτου πολέμου, οι φωτεινές εξαιρέσεις υπάρχουν ακόμα και αποτελούν πραγματική σανίδα σωτηρίας, ρεζερβουάρ ψυχικής δύναμης και κέντρα ανεφοδιασμού πνευματικής τροφής. Από εκεί που σχημάτιζαν αστερισμούς στην έναστρη, πάλαι ποτέ καθημερινότητά μας, σήμερα είναι μοναχική φλόγα που προστατεύει από το κρύο και το σκοτάδι της ισοπέδωσης.
Η έκθεση Lumen 9 του Γιάννη Αδαμάκου είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά της. Το φώς που αναζητά απεγνωσμένα ο καθένας από εμάς. Είναι ένα λυτρωτικό σκηνικό μέσα στην έρημη πόλη. Έχει βάθος χρόνου, βάθος πεδίου και το ειδικό βάρος της ώριμης δημιουργίας ενός ανθρώπου με ‘κάλεσμα’.  Με το που πάτησα το πόδι μου μέσα είναι σαν να πέρασα την πύλη που οδηγεί σε άλλο χρόνο, άλλο κόσμο, άλλη διάθεση και ψυχολογία. Το σύνολο του έργου σε πρώτη ανάγνωση είναι μια κεφαλαιώδης μελέτη στο φως, τις σκιές και το σκοτάδι. Η εμπειρία όμως μέσα από το εικαστικό, νεοϊμπρεσιονιστικό ερέθισμα είναι μια περιπλάνηση σε έναν ομιχλώδη, ονειρικό κόσμο με έντονο το στοιχείο της εσωτερικότητας και της μεταφυσικότητας. Ανακαλεί στο νου ονόματα μεγάλα της ζωγραφικής όπως του Rothko, του Θεοφυλακτόπουλου, του Σπυρόπουλου, του Παρθένη, σε ένα δημιουργικό αμάλγαμα που έχει το αποτύπωμα και τη μοναδική σφραγίδα του Γιάννη Αδαμάκου. Φαντάζεσαι κλειστους χώρους καθημερινούς ή τελετουργικούς, φαντάζεσαι φύσεις, λίμνες της Ελλάδας ή της μακρινής Ιαπωνίας, γνώριμα, απόκοσμα, ακόμα και εξωγήινα τοπία, όπου πάντα υπάρχει ένα αλλόκοσμο, διαχεόμενο φως, κάποια αρχέγονη φωτεινή ροή που πηγάζει από τα βάθη της ύπαρξης. Κάποιες εξαϋλωμένες ανθρώπινες μορφές κάνουν την εμφάνισή τους εδώ κι εκεί, πριν γίνουν ένα με την ατμοσφαιρική σύνθεση και τα υλικά της. 
Η εμπειρία lumen 9 μου άφησε την αίσθηση της απόλυτης ηρεμίας και της πλήρωσης, που θα είχε κανείς μετά από ένα αστρικό ταξίδι. Καθώς έβγαινα από τον μεγάλο χώρο του μουσείου που φιλοξενεί τα τεράστια έργα του ζωγράφου σκέφτηκα ότι αυτή η επίσκεψη ήταν ό,τι πιο κοντινό σε διαλογισμό και ότι ο χώρος με το περιεχόμενο ήταν ό,τι πιο κοντινό σε καθεδρικό ναό δημιουργίας και περισυλλογής.
Η έκθεση αυτή θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιαδήποτε μητρόπολη του κόσμου. Νέα Υόρκη,  Βερολίνο, Παρίσι. Το έργο του ζωγράφου είναι διαχρονικό και διαπολιτισμικό. Πηγάζει όμως και παρουσιάζεται στην Αθήνα. Και αυτό του δίνει ακόμα μεγαλύτερη σημασία και βαρύτητα. Του αναθέτει έναν πολύ πιο βαρυσήμαντο ρόλο. Γιατί μια πόλη που αποσυντίθεται έχει περισσότερη ανάγκη από τέτοιες αναφορές και κίνητρα, για να ζήσει. Να νιώσει ότι υπάρχει φως. Ακόμα.


η έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 7 απριλίου.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna