Thursday, February 28, 2013

απλή κλίση

είμαι ενεργός
είσαι ενεργή
είναι ενεργό

είμαστε άνεργοι
είστε ανάλγητοι
είναι επικίνδυνα



Saturday, February 23, 2013

Το κομοδίνο

Το μικροσκοπικό άβατο του σπιτιού.
Ατομικό ερημονήσι και υπαρξιακή εντατική.

Με τα είδη πρώτης ανάγκης για να καταδύεσαι στη νύχτα
Και τον απαραίτητο εξοπλισμό, για να καταδράμεις στη μέρα.

Κο-μο-δί-νο.  Η λέξη που αρχίζει με κρυμμένα ερωτικά γράμματα

Και τελειώνει με δίγραμμες συνταγές και άλυτα σταυρόλεξα.

Friday, February 22, 2013

τόσο / that much


Ποιος χτυπάει τέτοια ώρα τα κουδούνια;’
(αιχμηρό ημιτόνιο μπήγεται στη νύχτα)

‘Αν το πεις πουθενά θα σε σκοτώσω’
(ωάριο υποχωρεί υπό πίεση και υπογράφει συμβόλαιο ζωής με ξένο σώμα)

‘Σε λίγο θα’ μαι σπίτι’
(εκείνη η στιγμή που ένα κόκκινο παραβιάζει άλλο κόκκινο)

‘Μισό λεπτό!’
(όσο χρειάζεται να γκρεμιστεί ένα σύμπαν).


Υ.Γ. Τόση δουλειά και προγραμματισμός, για να γίνει η σκόνη άστρα...
Λεπτά στη νιοστή καταμετρά το αναμενόμενο, με την έπαρση της εμπειρίας εκατομμυρίων υπερκαινοφανών,
Όταν ξαφνικά, η  βάση όλων των δεδομένων σκαλώνει σ’ έναν ακατέργαστο κόκκο αστάθμητου και


                                                        <<<< )(>>>>



"Who's ringing the bell passed midnight?"
(sharp half-note stabs the dead of the night)

"if you tell anybody, I will kill you"
(ripe egg retreats under pressure and signs joint venture with foreign object)

"I'll be home in a blink"
(that moment when one red is blown by another)

"just a minute!"
(as much as it takes to demolish the universe)

P.S. So much work and meticulous programming to turn dust into stars...
Zillions of minutes are being tagged by the Blueprint and stamped by the arrogance associated with the self-assuredness of a millions supernovas,
when suddenly, the mother of all databases gets stuck on an unprocessed grain of unexpectedness and





Thursday, February 21, 2013

ετεροφωτισμός


Σηκωσέ με να δω κάτι με τα μάτια σου
να διαβάσω την πλάση από πάνω προς τα κάτω,
να φορέσω τις αλήθειες διαγωνίως -διαχρονικά ως εσθήτα και παρορμητικά σα σεντόνι
να βάλω απαντήσεις και να δώσω ερωτήσεις.
Πέταξέ με ψηλά, να πετάξω. Μπορεί ακόμα και να κελαηδήσω σαν κοκκινολαίμης, μετανάστης Φεβρουαρίου
Κράτα με λίγο πάνω από τους φράχτες, να αντικρίσω αυτό που οι μαντρωμένοι οικοπεδούχοι αποκαλούμε ατομική ελευθερία, να δω πόσες τέτοιες ελευθερίες χωράνε χώρια δίπλα-δίπλα,
πως είναι να περπατάς τα ίδια και τα ίδια
το πήγαινε μεταενάου επιστροφής πάνω στην ίδια ράγα, 
αυτό που αποκαλούν οι επαϊοντες 'επιλογή'.
Να αξιωθώ από ψηλά, από μακριά και απολυτρωμένα.
Βλέπω μια ροζ και διάφανη σαπουνόφουσκα, σε σχήμα σπιτιού.
Σκάει από στιγμή σε στιγμή και θα ακούσεις το θόρυβο που 
κάνει το θράσος όταν στεγάζει μέλλοντα κι κλειδώνει ασφάλειες.
Από την αγελάδα που πετά πως δε χύνεται όλο το γάλα, να γίνουν οι δρόμοι λευκοί καθρέφτες και τα δρώμενα χάος και να μείνουν όλα τα μωρά ατάιστα;
Πήρα μια γεύση και από την απόχρωση που κρύβεις χύμα ανάμεσα στο κίτρινο του φθινοπώρου και το κίτρινο της συγκομιδής. Εκείνη που κλέβεις στα κρυφά απ’ τον ήλιο πριν ξυπνήσει; Την επόμενη φορά, πριν τη χύσεις όλη στον καμβά σου, δώσε να πιω λίγο να φωτίσω το μέσα μου.
Ωραία. Είδα πολλά για σήμερα, μπορείς να με κατεβάσεις.
Τώρα, που έφτιαξα κεφάλι και μπορώ ακόμα με τα πόδια.




Mark Chagall "la promenade"


Wednesday, February 13, 2013

ούτε για κρύο ούτε για ζέστη


Θα εμφανιστείς ως σηνήθως μαγικά,
με ένα κουτί γλυκά στο χέρι, στην ώρα σου,
(μια απόφαση νωρίς,  ή μια ευκαιρία μετά).
Tις έχεις υπολογίσει τις αφίξεις σου με ακρίβεια χιλιοστού
πάνω στον χάρακα του χρόνου μου,
για να μη βρεθείς ποτέ στο σημείο μηδέν με τις πράξεις,
αλλά να είσαι πάντα στην τελευταία κουβέντα και τις πρώτες λέξεις.
Έτσι - στο πριν και στο ύστερα-
φτιάχνεται η βαλίτσα με τα αφόρετα ευχολόγια και τους sur mesure επικήδειους του κουτιού, που δεν ταιριάζουν με το τώρα και δεν κάνουν για πουθενά.
Ούτε για κρύο, ούτε για ζέστη.





(για όλους τους μεγάλους παρόντες που απουσιάζουν ευθαρσώς από τη ζωή μας)

Sunday, February 03, 2013

first communion aka the birth of Jazz (a composition)


The harpsichord embroiders the lacey finish of the taffeta dress that swishes the floor of a hall of mirrors which is leisurely paced by the woman-child who, at every other sway, gluttons on eyefuls of her reflection while nonchalantly licking a cone of raspberry sorbet whose one drop of melting sweetness escapes from the tip of her mouth, vanishes under the crevasse of her chin, resurfaces at the side of her neck, slides down the steep slope of her tightly corseted bosom to vanish forever into the virgin snow of her décolleté; 
when suddenly,

the violin notes of the double door opening wide at the end of the hall announce the saxophone solo of her music tutor's voice teasingly berating her for being late to music class; the indescribable pitch of that manly timbre stirs the invisible hairs at the nape of her neck and, synchronized with the scaling rush of the melting ice, awakens new instruments on her body which simultaneously start rendering a shockingly -almost shamefully- enjoyable new tune. Ergo,
the conception of a new creative genre.






diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna