Sunday, December 30, 2012

Παραπαίω ανάμεσα στην ποίηση ως σανίδα σωτηρίας και στην ποίηση που δεν μπορεί να με σώσει. Κράτα το 'παραπαίω'.

Wednesday, December 26, 2012

ο ανείπωτος εφιάλτης:

η μέρα που θα ξημερώσει το "δενειχαπουαλλουναπάρω".

Tuesday, December 25, 2012

αυτό

σήμερα σε νοστάλγησα
όπως ο ενήλικας νοσταλγεί τον άη-βασίλη.
με τη γλύκα της άφθαρτης σχέσης μας 
και τη βεβαιότητα ότι δε θα έρθεις ποτε.



politically correct


- H κυρία Σβετλάνα θα κάτσει μαζί μας στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Δε μας βοηθάει απλά, είναι μέλος της οικογένειας.

Η κυρία Σβετλάνα πλησίασε με αμηχανία την άδεια καρέκλα και έκατσε στη γωνιακή θέση που είχε κρατήσει η οικοδέσποινα ειδικά για εκείνη. Μέτρησε τους συνδαιτημόνες. Δέκα, με την κυρία και τον κύριο. Ήξερε μόνο τους γονείς κι άλλο ένα ζευγάρι ξαδέρφια, που είχαν ξανάρθει στο σπίτι δυο-τρεις φορές ακόμα. Πάντα φέρνουν το κατιτίς τους αυτοί. Πότε ένα κρασί, πότε γλυκά πότε δώρα για τα παιδιά. Πολύ κύριοι. Ο άνδρας πολύ ψηλός και αρκετά μεγαλύτερος από τη μικροκαμωμένη του σύντροφο, αλλά περιέργως πως, έχουν συνέχεια έναν συγχρονισμό στις κινήσεις τους και εκπέμπουν μια κατευναστική μουσικότητα. Θυμίζουν τα ζευγάρι του επαγγελματικού πατινάζ στον πάγο. Όπως η κόρη της με τον άντρα της, στις παλιές καλές ημέρες της Σοβιετική Ένωσης. Αυτό. Της θυμιζουν την κόρη της και το γαμπρό της και γι αυτό τους συμπαθεί τόσο. Τώρα η Νάτα δουλεύει στο Δουβλίνο και ο Ανατόλι πίνει με την ελπίδα να πνιγεί κάποια μέρα σε μια λιμνούλα από βότκα στο παγωμένο δάσος από σκουπίδια που μοιράζεται για δωμάτιο με τον αδερφό του, στο καταθλιπτικό Σαράτοφ. Άνεργος εδώ και μήνες και σε συνεχή αναμονή για το επόμενο έμβασμα από την Ιρλανδία, που θα του αγοράσει το επόμενο μπουκάλι, που θα του αγοράσει με τη σειρά του την επόμενη μέρα. Ίσως.

Με την κόρη της έπρεπε να είναι σήμερα, πόνεσε.
Τα άλλα ζευγάρια δεν τα έχει ξαναδεί, αν και είναι επίσης 'οικογένεια'. Τους παρακολουθεί όλους να καταβροχθίζουν το φαγητό, ενώ νιώθει ανακατωσούρα. Άκου κατσίκι και τόσα κρεατικά παραμονή Χριστουγέννων. Βαρβαρότητα. Ενώ η μάνα της τα είχε όλα όπως πρέπει και στην εντέλεια για το γιορτινό τους τραπέζι. Μανιταρόσουπα, μπακαλιάρος, βεύκοκκα, σύκα, μέλι, όλα τα σωστά συστατικά της ημέρας. Μάζευε όλη την οικογένεια και τραγουδάγανε όλοι μαζί μετά από μερικά ποτηράκια φτηνό, χύμα κόκκινο κρασί. Όμορφες μέρες. Ο θείος Σάσα έφερνε και το ακορντεόν του και στο τέλος το έριχναν στο χορό, στις αγκαλιές, τα φιλιά και τις συγκινήσεις. Αγαπιόνταν εκείνοι αληθινά. Βλέπονταν συνέχεια. Υπήρχε καθημερινότητα, εξάρτηση. Ηταν αληθινές οικογένειες. Ο ένας βοηθαγε τον άλλον στην ανάγκη, χαιρόταν τον άλλον στη χαρά. Δεν ήταν σαν τούτους εδώ που συναντιώνται μόνο μια φορά το χρόνο. Άκου ξαδέρφια! Και γιατί λοιπόν είναι  πρωτοεμφανιζόμενοι σ'αυτό το σπίτι, απόρησε η Σβέτι. Ένα χρόνο τώρα, θα τους είχε ξαναδεί, έστω και μία φορά. Οι οικογένειές τους εδώ είναι μόνο για βιτρίνα. Όλο αβρότητες μεταξύ τους και μην τους ματαείδατε στα δύσκολα. Πριν δυο μήνες, δεν έπαθε ο κύριος κρίση κολικού και ο μόνος που τον έτρεξε στο νοσοκομείο ήταν η Σβέτι, γιατί η κυρία έλειπε εκτός Ελλάδος, οι γιοί του ήταν άφαντοι και η λοιπή οικογένεια αφανέρωτη; ΄Ετσι είναι οι αστοί. Το κακό τους βρίσκει πάντα μόνους.
- Όχι ευχαριστώ, δεν πίνω.
Σα νερόφιδο πίνει, εννοείται, αλλά πάντα μόνη και στα κρυφά, για μην την πάρει είδηση κανένας και τη διώξουν. Για φάρμακο το κατεβάζει και μετά μασάει δυόσμο και μαιντανό σαν κατσίκα, για να εξουδετερώσει τη μυρωδιά του αλκοόλ. Ευτυχώς που στο σπίτι έχουν μεγάλη συλλογή από μπουκάλια που δεν αγγίζουν ποτέ. Κάτι λικέρ πράσινα, κόκκινα, κίτρινα, πορτοκαλιά. Τη δουλειά τους την κάνουν όλα, ανεξαρτήτως χρώματος. Αν δεν είχε κι αυτά, η Σβέτι θα έπρεπε να παίρνει αντικαταθλιπτικά και αυτά δεν είναι για τα μισθά της, ειδικά τώρα με τη μείωση και το αναγκαστικό ικα που πληρώνει. Γι' αυτό και η μεγάλη της χαρά έιναι όταν οι επισκέψεις φέρνουν βαρύ ποτό και όχι κρασί που το πίνουν τα αφεντικά. Αυτό πάει σούμπιτο μέσα στο σεντούκι-κάβα και σερί μετά στο σεντούκι-Σβέτι. Το τρικ είναι να γεμίζει το μπουκάλι μετά με νερό να μη φαίνεται ποτέ άδειο. Κατά τα άλλα ποτέ κανείς δεν το δοκιμάζει. Κάπως πρέπει να επιβιώσει τα βράδια τα άυπνα. Κάπως πρέπει να έρθει η πολυπόθητη αναισθησία, διάολε.
Ούτε ξέρει τι κάνει εδώ, σ'αυτό το αλλόκοσμο, ξένο μέσ'την ξενιτιά τραπέζι. Μακάρι να είχε μείνει μόνη στην κουζίνα της, να έκανε ζάπινγκ στη μικρή τηλεορασούλα, να ξεχνιόταν με τα βλακοσόου της παραμονής, να μη θυμόταν ότι τα τελευταία Χριστούγεννα που πρέπει να καταγράφει κανείς, είναι εκείνα που κάνει με τη δική του οικογένεια, με τους δικούς του γονείς, τα δικά του παιδιά, τη δική του γενιά. Όλα τα άλλα, τα θετά, είναι σχήμα οξύμωρο. Υοθετημέννη γέννα δεν υπάρχει. Ή το ένα, ή το άλλο ισχύιει.
'Αντε, φάγανε και το γλυκό. Έκανε και το χατήρι στην κυρά, που με τη σειρά της έκανε το πολιτικά ορθό, όπως ταιριάζει στο πνεύμα των Χριστουγέννων.
-Μπορώ να μαζέψω τώρα τα πιάτα;



Sunday, December 23, 2012

Τσέσαϊρ/Σρέντιγκερ




Η αίφνιδια καταστροφή τσακίζει, δεν πληγώνει. 
Αυτό που αφορμίζει και πονά είναι η σισύφεια χαμέρπεια προς το ποτάμι της Λήθης.
Εκείνο το ατελείωτο τάμα με τα γόνατα προς το Έρεβος, με την προδιαγεγραμένη πορεία και τα ατράνταχτα σημάδια καθ'οδόν που μετατρέπουν το δρόμο σε ράγα και τη διαδρομή σε τρόμο.
Αυτό που πληγώνει δεν είναι η κακοκαιρία. Είναι η εικόνα της ηλιόλουστης μνήμης που επιμένει να χάνεται μόνο σταδιακά, 
σάρκα-σάρκα, τρίχα-τρίχα. 
Κι εκείνο το χαμόγελο της πλάνης που έχει ορκιστεί στο θεό της ειρωνείας να φύγει τελευταίο, σαν τη γάτα του Τσέσαϊρ. 
Εκείνο το χαμόγελο στο κουφάρι που είναι ακόμα εδώ, αλλά δεν υπάρχει πια, σαν τη γάτα του Σρέντιγκερ.

















Monday, December 17, 2012

Πικρή αγγελία:




Χάθηκε ύπνος μονάκριβος, ονειρικός
Μικρού διαστήματος, αλλά αβυσσαλέων χαρακτηριστικών. 
Τελευταία φορά που εβιώθη, φορούσε ολόσωμο όνειρο με υπέροχα σχέδια.
Παρακαλείται όποιος τον βρει, να μου επικοινωνήσει τον τρόπο.



towndown

Ιδρωμένα από το άγχος πλακόστρωτα μετρούν απουσίες.
Οι ζωές που κάποτε ήταν εδώ, δεν είναι αλλού.
Αγωνιούν τα πεζοδρόμια για τις πάλαι ποτέ τους βεβαιότητες, τις καθεστηκύιες τους γωνίες.
Αναρωτιούνται αν το μεγάλο αστικό βάρος κατάντησε διακαής πόθος.
Φοβούνται ότι η νο 1 πασαρέλα τους έγινε νο πασαράν.
Κατ' όπως φαίνεται, το πάρτυ τελείωσε.
Κατ'όπως γράφεται, δεν έχει καν αρχίσει.

Νοικιάζεται ζευγάρι ερωτευμένο, σε τιμή ευκαιρίας.
Πλήρως ανανεωμένο, 50% κάτω από την τιμή της αγοράς.
Δώρο, η τραγική ειρωνεία.

Αυτά τα 'κατά λάθος', τα ατελή να ψάχνεις να βρεις, για να αγαπήσεις.
Γιατί τα 'επί τούτου', τα φινιρισμένα,
τα τελειώσαμε και μας τελείωσαν.










Friday, December 07, 2012

hot spot


photo from art sheep


        Gershwin melodies pour out from the speakers into my free of charge, five star hotel suite. The busboy enters pushing a small trailer topped with an assortment of exquisite culinary temptations and steaming filter coffee. The mélange of aromas and music trigger the neuron neighborhood with the Hollywood classics archives and transfers me momentarily to Tiffany’s; mental note to drop by there before I leave for the west coast. My palms are getting sweaty. I rush to the bathroom for a last check of my face. As I make an intense grimace  - an emergency face muscle relaxation technique- while washing my teeth for the fourth time, the doorbell rings. Why does everything happen either at the same time, or never at all? What happened to the sequence of events? I call it the ‘quantum living’ syndrome.
        Pouring coffee in fine china and managing not to make a clicking noise when you are so nervous feels like walking on tight rope with a cat on your head. The young man from e-Lit is both witty and attractive, making the interview even more challenging for the hormonal agoraphobic rookie of the opposite sex, that I am. However, UPR (Universal Positive Reinforcement) has been activating my Xanax on time and my voice is actually doing an optimal job. The frozen rest of me is quite impressed.
        Childhood memories, one quote I have stuck on my fridge to read every morning, a famous woman I have been admiring forever, where do I draw my inspiration, an outlook on the crisis’ impact on creativity, and so on. Q and A flew like the Hudson on a rainy spring day and our direct eye contact indicates a connection confirming the positive outcome of today’s endeavor.
        No matter how many times I will do this, it will always be my first time. I have been writing all my adult life. It’s my way of self-healing. I write at work, I write at home, I write in the bus, on lines, in waiting rooms, on papers, smartphones, back sides of bills, napkins, me. One day, I just happened to be more daring than self-conscious and sprinkled with luck. After winning the competition, everything happened in the speed of success. Publishing company, trip, money, recognition, meetings, screenplay, production house, lights. The ego-boosting appreciation and confirmation of my talent was sweet, the fuss and interaction, sour. Together they made my taste of choice. I just had to manage fear of crowds with a little help from the pharmacy and eliminate the symptoms of loneliness with lots of crowds. It hurts to accept a lifelong failure in bonding with other humans. But creativity is the only next thing to love that can fill the reservoir of existence. Always has been and always will be. Plus, it will never run away with your best friend.
        I walked the young journalist to the door, then sank into the huge sofa and turned on the international news. Hundreds dead In Syria today, car bomb in Kabul, South Korea threats, the Eurozone doom, unemployment in Greece to reach 30% by the end of year, floods in Florida, wildfires in Portugal, earthquake in China. I decide to shake off  Armageddon  with a walk in the park.
        “What have you been thinking?”
I open my eyes. Anna is lying next to me. The room is murky. Even though the windows are open, the breeze remains a wishful thinking. This summer has been the hottest and longest I can recall.
        “Damn you, Anna, I was at a really good place for the very first time in years! You’re a     killjoy!
        “Whom with?” Anna giggled.
        “The other me! A pretty, cosmopolitan, successful me! And now, I wake up at the ‘underdeveloping’ world, next to another loser, in the stickiest goddamn summer ever coming finally to an end only to bring more death and taxes… I wanna be that other me, but the only common things I have with her is imagination and agoraphobia”.
“You are experiencing the end-of-summer side effects.  You are brainwashed with a nip-tucked version of reality that turns shitty packages into sexy six-packs, jobless into topless and existential vacuum into ‘vacation’. Summer is like the mirror that makes you look thin to buy the dress that doesn’t fit.
        “Down with summer, thumbs up for Donna Summer!”
        “Down with g-string theory!”
        “I want back my long nights, the dark knights, the clouded skies, the cold wind and the rain that keep my complexion young and beautiful! I miss the mystery and the poetry of winter. I miss missing a warm embrace!”
       “Down with harpooning, up with cocooning!”
       “I want knit sweaters and fury males! I want layers of clothes and layers of thoughts!”
      “If winter is mind’s gym, summer is the cryogenic HQ for resolutions.
      “The Purgatory of rationality!”
      “The incubator of procrastination!”
      “The cemetery of good decisions!”
With Anna, we know how to have a blast out of nothing at all.
      “Next week the beaches will spill the protester’s tanned versions back into the streets, holidays will be demoted to unemployment, the homeless will flood again the city, violence will start anew and we will be knocking doors for a job, hoping for a tiny tear on the fabric of jinxed space. But at least, no more standstill on reality. The only things I will miss are the empty streets and the healing power of the sea.”
      “So, what do you say about my daydreaming of a successful me?”
      “This summer inflated us with hot air only to see us crash on the hard pavement of autumn.”
       Anna is the last human close to me who hasn’t yet emigrated. I often rehearse the moment she announces it to me and always get nauseous with the thought of being left behind. I feel too young for closures and too old for new beginnings.
The August issue of e-LIT is lying on the coffee table and I am as real as this coming September.

Athens, 30 August 2012

Wednesday, December 05, 2012

Επαγωγή
















Ακους θρήνο; Μην το ψάχνεις.
Ή γεννητούρια είναι, ή κηδεία.
Εκεί που τελείται το τελεσίδικο.

Όλα τα άλλα,
και για γέλια και για κλάμματα.




Tuesday, December 04, 2012

σοβινιόν























Αμβλύνουν τις οξείες οι κυρίες, να μην μπήγονται με φόρα στα πεζά τους,
λιαίνουν και τις γωνίες, να φέρνει λίγο σε αγκαλιά η απομόνωση.

Παλιά, για βαθιές εισπνοές άνοιγαν μπουμπούκια.
Τώρα, για βαθιες ανάσες ανοίγουν μπουκάλια.

Άκρατα.

Για να ξεγλυστράνε οι τελείες από τα τελεσίδικα, 
μήπως και ξανασιμώσουν τα ανεπιστρεπτί τους 
που εξαντλήθηκαν στην εγρήγορση.




diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna