Wednesday, November 28, 2012

Days of the weak



Someday daymares into solitary Moanday.
Inevitably, Twosday is urgently longed for
and consequently, Wedsday - celebrated as Dependency day -
Is the only one dressed in white
right there in the middle of the periodic procession,
Its brightness mooding at the seams by the bleeding Thirdsday's mist.
At the end of Thirdsday (the firth day of the weak), one has only to look forward
to be rescued into
Freeday,
(for which subjects traditionally thank God).
But the weak's end gravity will tip life closkwise to the yielding inertia of a Sadderday
as yet another Someday is estimated to emerge from, and then sink into,
the see of the great Uncog.

Friday, November 16, 2012

adrift ashored



I dreamdrift on my mindraft  
riding the tides of a brainstorm, 
while my vessel rests ashored
-cradled in the one woman bay of your embrace-
Gently being tucked out to safety
by the steady rippling of your breathing.

Friday, November 09, 2012

too Jung




Μήπως τελικά είμαστε ξύπνιοι, μόνο όταν κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε;

Ήρθε χθες βράδυ στον ύπνο μου, μικρός, κοντός και χοντρός δωδεκάχρονος, ο Θεός, με ζαχαρωμένο μήλο στο χέρι καρφωμένο πάνω σε ματσούκι και μια μούρη να γυαλίζει από τη λιωμένη ζάχαρη και με ρωτά με ύφος πανεπιστήμονα μισοκλείνοντας το ένα του μάτι: 
''Ξέρεις από που εμπνεύστηκα την ιδέα της ζωής; Από το θείο μου που είναι αρσιβαρίστας!"

Τον κοιτάω εγώ με ανοιχτό το στόμα γιατί μόλις συνειδητοποίησα ότι α) από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια (κι εδώ έχουμε να κάνουμε και με τα δύο β) υπάρχει πιθανότης να βρω απάντηση σε αυτό που με απασχολούσε εδώ και χρόνια, δηλαδή ότι η ζωή είναι τελικά τόσο ανώμαλη, άδικη και ανούσια, γιατί απλούστατα αποτελεί αποκύημα της φαντασίας και εφεύρεση άπειρου και κακομαθημένου δεκάχρονου και γ) ότι αν τα δύο παραπάνω ισχύουν, τότε η άρση βαρών προϋπήρχε του προπατορικού αμαρτήματος και οι αρσιβαρίστες προηγούνται των αμινοξέων.
Με ιντριγκάρισε λοιπόν και τον άφησα να συνεχίσει την τρελή πορεία του συλλογισμού του.

"'Ο θείος μου, που λες, είναι αρσιβαρίστας βαρέων βαρών" συνέχισε, "και τον έβλεπα πάντα να σηκώνει αυτό τον σωλήνα που είχε στις άκρες του δύο μεγάλα μαύρα αντικείμενα, που ήταν πανομοιότυπα και είχαν πάντα το ίδιο βάρος. Όσο πιο μεγάλα και πιο βαριά ήταν αυτά τα πράγματα στις δυο άκρες της μπάρας, τόσο πιο πολύ ο θείος ίδρωνε και κοκκίνιζε η μούρη του σαν έτοιμη να σκάσει. Κουφό κι ανούσιο το θεωρούσα αυτό το άθλημα, ο θείος χωρίς λόγο, σηκώνει κάθε μέρα βαριανασαίνοντας δυο πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα ούτε καν συγκεκριμένο όνομα. Τα ξέρω μόνο ως 'βάρη'. Κι έτσι είπα να τα βαφτίσω 'Αρχή και 'Τέλος', ή ακόμα καλύτερα για να πάρω άριστα 10 (από ποιόν αλήθεια; Πάντα αναρωτιόμουν ποιος βαθμολογεί τον Θεό...) θα τα πω τυχαία 'Γέννα' από τη Genna τη διάσημη πορνοστάρ και 'Θάνατο' από το Θανάση τον κηπουρό μας που τρομάζει όλα τα μικρά παιδιά. Αυτό που ενώνει τη Γέννα και το Θάνατο είναι ότι είναι ισότιμα μεγέθη και το άθλημα στηρίζεται εξίσου και στα δύο. Δε φορτώνεσαι το ένα δίχως τ' άλλο. Είναι το ίδιο απόλυτα και μπορούν να γίνουν μέχρι και ασήκωτα". Άρχισα να σκιάζομαι γιατί ο μικρός δεν ακουγόταν πια σαν παρανοϊκό άτομο της ηλικίας του... "Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ο σωλήνας που τα ενώνει, όσο ο άνθρωπος ιδρώνει και κοκκινίζει σηκώνοντάς τα υπαρξιακά του βάρη. Την χαίρεται στιγμιαία και μέχρι να πει 'κύμινο' τα φτύνει, τα βροντάει, πέφτει κάτω βογκώντας, όλοι χειροκροτούν για την προσπάθεια και μετά από δυο λεπτά ξεχνάνε μέχρι και τ' όνομά του. 'Έτσι εμπνεύστηκα τη ζωή, ο Θεός. Από τον θείο. Θες μήλο;" είπε καγχάζοντας προκλητικά και προτάσσοντάς μου το κοτσάνι, ό,τι είχε απομείνει από το ζαχαρωτό φρούτο που είχε καταβροχθίσει το βουλιμικό κι εγωιστικό βρομόπαιδο. Καλά να πάθω. Έχασα την ώρα μου με τις σαχλαμάρες του. Εγώ φταίω που έκατσα και τον άκουσα. Αλλά παιδί δεν είναι; Μπορεί να διηγείται όσες ανούσιες μυθοπλασίες θέλει. Έχει το απυρόβλητο.


"Birth was the death of him" - S. Beckett




I write to you right after waking up only to make sure I put in record as accurately as possible last night's dream, because all the fun and profound things happen in our sleep and maybe we were just made to live our life in order to dream.
So, last night, I had a visit by a short and stout twelve year old God, holding a candied apple nailed on a stick, much like his shiny round face that was covered in melted sugar and asked me with a raised brow arching the sarcasm in his eye:
'' Do you know who inspired me the idea of ​​life? I got the idea from my uncle, the weightlifter! "
I stared at him with a gaping mouth because I just realized that a) it is true what they say that children and crazy people never lie and this one seemed to be both b) there is a slight probability to be in front of the answer for what has been driving humanity insane for millenia, namely that the Life is ultimately so unstable, unfair and pointless because it is actually the figment of imagination and the invention of a spoiled, ten year old brat c) that if a and b are true then weightlifting existed before the original sin and weightlifters come before amino acids.
I was eager to ride the mad slide of his reasoning.
"'My uncle is a heavyweight champion" he continued, "and as I was watching him for hours during his training sessions, I observed that he was day in day out struggling to raise this long bar which has attached at both ends those identical large, heavy and round dark objects. The larger and heavier these things were, the more my uncle strived and sweated and turned red and groaned like a bitch in labor. It seemed weird and pointless this sport, where everyday my uncle in distress raised the two things that don't even have a name. I know them only with the generic name: weights. So, in my frustration by proxy, I initially baptized them 'Genesis' and 'Death', or better yet,  in an effort to make it more creative and personal and get the perfect 10 (Who really grades God?) I called them 'Genna' from the famous porn star that I see in my dad's hidden magazines and 'MegaDeath' by my favorite goth-metal group that scares my mother to oblivion. Genna and MegaDeath are absolute equals. And that is the key to the sport of weightlifting. One cannot carry the one, without the other. They are interdependent entities, a dual system, a twin package connected with a tube, a passage that could be called, let's say, life". My knees started to get weak. The kid did not sound like his age anymore ... "The human being's passage is the tube that joins them weights. It is a passage of sweating and blushing our way through, a constant effort of lifting the weights of existence. One rejoices for a moment and then drops the weights, falls under them spitting and moaning, the crowd cheering his effort for two minutes and then forget his name, end of story. 'That's how I made life. From my uncle. Want apple? "said he defiantly, chuckling and sticking  in my face what was left from the candied fruit. It's my fault to have sat and listened to him, I thought. Just nonsense from a kid that is bad-mannered and full of himself. On the other, he is just a kid. He can say whatever he wants. None will blame him for spreading inaccuracies...

Monday, November 05, 2012

χρόνια πολλά


Το 'στρωσε λάσπη. Από εκείνη την πηχτή, τη μαύρη σαν πίσσα, που συναντάς στα φθινόπωρα της σκέψης, όταν οι συλλογισμοί  πέφτουν από το δέντρο της γνώσης και σαπίζουν σε συλλογικά συνθήματα. Όπου και να κοιτάξεις, βλέπεις απ' άκρη σ' άκρη ασυνάρτητα μορφώματα, καλυμμένα κάτω από τον ίδιο πολτό. Αν κοιτάς να βρεις κάτω από ποιο σχήμα κρύβεται η ελπίδα, καλή τύχη. Είναι σα να ψάχνεις αρμούς σε ισόβια κάθειρξη.
Τρεις κολώνες όλες κι όλες, που εξείχαν αντιστασιακά, έπεσαν όταν η εγωπάθεια τυλίχτηκε ασφυκτικά γύρω τους και θέριεψε. Φοβερή η δύναμη που αποδίδει στο 'εγώ' το λίπασμα της άγνοιας... Έπεσαν λοιπόν και οι κίονες υπό το βάρος αυτής της παρασιτικής συμβίωσης. Σύντομα, πάνω τους ανορθώθηκαν οι δημοφιλείς εκκλησίες του Δείμου με τους επιβλητικούς άμβωνες που δεσπόζουν περιμετρικά, για να μη βλέπεις ορίζοντα και να μη θελήσεις ποτέ να σκεφτείς ταξίδια.
Σε αυτούς τους χώρους φιλοξενίας  του κοινού και του πεζού, ήρθαν στη συνέχεια να ολοκληρώσουν το έργο της (κατά)κτισης οι αυτόκλητοι σωτήρες-τελετάρχες-λειτουργοί. Με αριστοτεχνική τελειότητα πραγματικών μέτρ, άπλωσαν αφ 'υψηλού και εκ του ασφαλούς τη λάσπη που λέγαμε. Κράτησαν τον ορθολογισμό σταθερά, πιέζοντάς τον συνεχώς στο λαιμό με την απαραίτητη δύναμη για να ξερνάει σαν κορνέ ζαχαροπλαστικής ad nausiam επιχειρήματά συλλήβδην σε άμορφη, παχύρευστη μάζα και να επιστρωθεί ομοιόμορφα το τοπίο με λογικοφάνεια, την ersatz λογική.  Ιδιαίτερη προσοχή δοθηκε στην ολοκληρωτική κάλυψη. Είναι σημαντικό να μην εξέχει κατά λάθος κάποιος φάρος και ξυπνήσουν οι ιδέες.
Αφού, το κράμα αφέθηκε να πετρώσει και να παγώσει, ξεκίνησαν οι επαιτειακοί εορτασμοί (φυσικά, άνευ κηρίων και κυρίων, γιατί ο σκοταδισμός έχει φωτοφοβία, είναι διαχρονική απαξία και σιχαίνεται τους τίτλους και τις ευγένειες).
Χρόνια πολλά.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna