Thursday, October 25, 2012

μέρες, μέρες και μέρες


Οι μέρες μας χωρίζονται σε τριών ειδών: μέρες άφαντες, μέρες φαντάσματα και μέρες φάντης μπαστούνι.
Οι άφαντες είναι όπως ακούγονται, όνομα και πράγμα. Αόρατες, ανυπόστατες, σα να μην πέρασαν ποτέ από μέσα μας, παρά μόνο από πάνω μας, γιατί είναι εκείνες που σκάβουν τις ρυτίδες με το αλέτρι του χρόνου, καθημερινά και χωρίς καμία απουσία, εφ' όρου ζωής. Αν και τόσο επιμελώς και αδιασκόπτως δουλεύουν τα αυλάκια σου, δε θα παίξουν κανέναν ρόλο στην περίφημη τελευταία ανασκόπηση γιατί σίγουρα δε θα ανακληθούν για να συμμετάσχουν στο γρήγορο μοντάζ που θα προβληθεί τη μέρα που περνάνε όλα μπροστά από τα μάτια σου. Ούτε κατά διάνοια, αφού να, τώρα και δεν τις θυμάσαι, που είσαι και ζεν. Που να φανταστείς ότι οι μέρες που κόβονται από το κυρίως έργο είναι και οι περισσότερες μέρες της ζωής σου... Φοβερή φύρα, αν το σκεφτείς. Αν υπολογίσουμε υπεραίσιοδοξα ότι οι μέρες μας είναι, ας πούμε 30.000 (και εξυπακούεται ότι στην υπόθεση αυτή έχουμε ως δεδομένα την αποχή από ποτό, τα τσιγάρα και τα εξτρήμ σπορ και διαθέτουμε το άψογο γονιδίωμα), τότε άφαντες είναι σίγουρα οι 24000 τουλάχιστον και πάλι καλά να λες. Θα την ελεγες μια χαρά γεμάτη ζωή αυτή που απαρτίζεται από 80% άφαντες μέρες.
Οι μέρες φαντάσματα είναι αλαφροϊσκιωτες, και διάφανες, σαν καπνός τσιγάρου ή σαν πέπλο νύμφης. Αφήνουν πίσω τους μια μυρωδία, ένα άρωμα που σε μεταφέρει στη πρωταρχική τους γεύση κι ένα απροσδιόριστο ίχνος το οποίο ξεδιπλώνει το μονοπάτι της μνήμης που σε οδηγεί στην πρωτότυπη εμπειρία. Οι μέρες φαντάσματα μπορεί να μη έχουν σάρκα και οστά, μπορεί να μην είναι απτές και συγκεκριμένες, αλλά έχουν πολλούς πιστούς -φανατικούς προσκυνητές- οι οποίοι επιδιώκουν να τις 'επισκέπτονται' κυρίως σε συννεφιασμένες και μελαγχολικές μέρες σαν τη σημερινή, προσπαθώντας να αποδείξουν με πειστήρια τη βιωματική τους αξία και να τις αναπαραστήσουν παράγοντας ποίηση. Οι μέρες φαντάσματα είναι μούσες των δημιουργικών και υπαίτιες για πολλά έργα τέχνης.
Τέλος, υπάρχουν και οι μέρες φάντης μπαστούνι. Αυτές είναι οι μέρες πασών ημερών και οι σίγουροι πρωταγωνιστές του μοντάζ της ζωής σου. Σ' αυτές δεν ανατρέχεις ποτέ εσύ εκούσια, ακολουθώντας κάποια μυρωδία. Σου εμφανίζονται εκείνες ξαφνικά, σε ανύποπτους χρόνους, σου πετάνε το γάντι (και άλλα πιο βαριά αντικείμενα) στα καλά των καθουμένων για να σου τραβήξουν την προσοχή και στη συνέχεια σε απαγάγουν από το εδώ και τώρα, για να σε μεταφέρουν αυτόματα στα βάθη του κάποτε, όπου θα τα ξαναζήσεις πεντακάθαρα όλα μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια. Όταν βρεθείς όμηρος της μέρας φάντης μπαστούνι θα θυμάσαι ακόμα τα ρούχα που φορούσες εκείνη τη μέρα, θα ξαναβρεθείς στην ίδια σκηνή και θα τη βιώσεις αυτούσια, στη παραμικρή της λεπτομέρεια. Θα ξαναμετρήσεις την κάθε γραμμή στο χέρι του άλλου, θα ακούσεις την κάθε του λέξη και θα ανασάνεις την κάθε παύση, θα διακρίνεις την ακριβή απόχρωση του τοίχου, θα ακούσεις το τραγούδι που έπαιζε το ραδιόφωνο, θα γευστείς τη γεύση του ποτού που έπινες, θα ξαναδιαβάσεις την ώρα στο ρολόι του τοίχου, θα σε ξαναδιακόψουν τον ειρμό σου οι ήχοι του δρόμου, θα σε ξαναδειάσει η σιωπή του χώρου. Στις μέρες φάντης μπαστούνι δεν έχεις να συμπληρώσεις καμία εικόνα, για να τις αναπαραστήσεις. Είναι αυτούσιες και στιβαρές σαν μονόλιθοι. Τις ακουμπάς με το χέρι σου. Δεν σου δίνουν πρόσχημα για ποίηση. ΕΙΝΑΙ ποίημα από μόνες τους. Είναι ο λόγος που έγινες αυτό που είσαι. Είναι μέρες φανταστικές ή μέρες μπαστούνια. Ή και τα δύο μαζί. Κάποιες από αυτές είναι όμως τόσο μπαστούνι -δηλαδή μαύρες, σκοτάδι πίσσα- που δεν τις βλέπεις καθόλου για να τις ξαναβιώσεις. Μόνο μέσα στα σωθικά σου τις νιώθεις σαν κλωτσιές. Είναι ελάχιστες οι μέρες φάντης μπαστούνι, μετρημένες στα δάχτυλα. Είναι όμως το βιογραφικό σου σημείωμα και η περίληψη της ζωής σου. Το μαύρο κουτί της ύπαρξής σου.


(αφιερωμένο σε σένα που οι περισσότερες μέρες σου είναι φαντάσματα γιατί είσαι ποιητής ή επειδή σώζεις ζωές)

Sunday, October 21, 2012

βραδυνό



"Που λες να φάμε απόψε; "
"Τι λες για Μεγάλη Βρεττανία, King George, ή προς εκείνα τα μέρη; Είναι και τα Mc Donalds παρακάτω κι εκείνο το σουβλατζίδικο ακριβώς παραδίπλα." 
"Πάντως Κολωνάκι δεν ξαναπάω. Την τελευταία φορά που φάγαμε σε εκείνο το εστιατόριο που με πήγες στη Χάριτος, φύγαμε και πεινασμένοι και με χαλασμένο στομάχι. Θυμάσαι που κάναμε δυο  μέρες να συνέλθουμε;"
"Στην πλατεία Συντάγματος είναι πιο σίγουρα τα πράγματα, όπως και να το κάνεις. 'Εχει πολλά φαγάδικα εκεί και οι μερίδες τους είναι τεράστιες. Περισσεύουν τα μισά. Κι αν δε βρούμε κάτι στην πλατεία, πεταγόμαστε Μοναστηράκι. Δίπλα είναι" 
"Ραντεβου στη μία ακριβώς, γωνία Καραγιώργη Σερβίας και Σταδίου. Να προλάβουμε τον κάδο πριν περάσει η πρώτη πρωινή βάρδια."

Tuesday, October 16, 2012

όταν ένα τεράστιο 'κάτι' σκοντάφτει πάνω σ' ένα απέραντο 'κάπου'



Aυτό που αποκαλείς "o κόσμος μου όλος", δεν είναι άλλο από ένα μικρό σκουπιδάκι που έπεσε από το μάτι μιας άγνωστης Αλήθειας, ένα μέρος από τα μπάζα που άφησε πίσω του το κυρίως Οικοδόμημα, ένα από τα αμέτρητα αντίγραφα του πρωτότυπου Σχεδίου, ένα απειροελάχιστο ρετάλι από το νυφικό της Δημιουργίας, ένα κομματάκι λάστιχο από τη ρόδα τηςΎπαρξης, μια προσομοίωση του αληθινού, μια εικονική πραγματικότητα, ένα όνειρο μέσα σ' ένα άλλο όνειρο, μέσα σ' άλλο όνειρο...
Και τώρα που αμφισβητείται και καταρρέει το σύμπαν, κατέβασε από τη στρατόσφαιρα την ανθυποσημαντικότητά σου, αφού ό,τι και να κάνεις, μόνο τυχαία θα επηρρεάζει την  ιστορία του κόσμου σου και θα επαναπροσδιορίζει ξανά και ξανά την μοναδικότητα της ανεπανάληπτα ανούσιας ύπαρξής σου.


When a huge 'something' stumbles onto a vast 'somewhere'

What you name "my whole wide world" is nothing more than a speck of dust that fell from the eye of an unknown Truth; a tiny piece of debris left behind by the building of the main Structure; one of countless copies of the original Plan; an infinitesimal thread, remnant of the bridal dress of Nature; a molecule of rubber that escaped from the wheels of Creation, a simulation of the real, a virtual reality, a dream within a dream, inside another dream...
And now that your undisputed status quo is contested and possibly collapsing, you are kindly requested to land safely your sublieutenant ego from the stratosphere, because whatever you do, will only randomly  affect the history of your world and will be restating again and again the unprecedented uselessness of your unique existence.

Friday, October 12, 2012

Wednesday, October 10, 2012

opinion leader hi-def


4 shares 
 πες τα χρυσόστομέ μου! σε αγαπώ! 
10 minutes ago · Like  6
 ρησπέκτ! λολόλ!! 
10 minutes ago · Like 
 δεν υπάρχεις, μιλάμε είσαι θεούλης!..... 
9 minutes ago · Like  4 
 Πες τα θεε! 
9 minutes ago · Like 3 
 Ρίχτα!  
9 minutes ago via mobile · Like 2 
 N’αγειάσει το στόμα σου! Kαραlike! 
7 minutes ago · Like 2


Δεν κοιτάζεται ποτέ στον καθρέφτη, για να αποφύγει μια -έστω και απίθανη- ενέδρα αυτογνωσίας. Κοιτά μόνο τις ασφαλείς φωτογραφίες του προφίλ του που έχει ρετουσάρει ο ίδιος, για να αρέσει στον εαυτό του και κατ' επέκτασην στους κλονισμένους (sic) του. Σε αυτό το παιχνίδι ο οχλοσυλλέκτης (sick) και διαχειριστής εγκεφάλων τηλεκατευθύνει τη σκέψη σου προς το γηπεδό του, με σκοπό να την βάλει στο κουτί με τα συλλήβδην. Το πρώτο bonus κερδίζεται υπέρ του όταν καταφέρει να σε κάνει φορέα και με αγωγό την άγνοιά σου, την απελπισία σου και το θυμό σου, για να μεταφέρει τα λάφυρά του δωρεάν, σε ασφαλή κρυψώνα. Ως απόδειξη φερεγγυότητας, σου προβάλλει όσα έκανε και σoυ χαίδεψαν τα αυτιά σε στιγμές αδυναμίας. Συνάμα, απαξιώνει με χτυπήματα κάτω από τη μέση τον οποιοδήποτε αντίλογο, κερδίζοντας επιπλέον αθέμιτους βαθμούς. Mε τηλεκοντρόλ, ανοιγοκλείνει το στόμα σου και βάζει το χέρι σου στην τσέπη, για να πληρώνεις τα προς το ευ ζην του. Τον εξυπηρετεί αφάνταστα να είσαι αδιαμόρφωτος  και αμόρφωτος, για να καμαρώνεις με τη στολή εθελοντή ιδεοληψίας που σου φόρεσε και να ικανοποιείς τόσο τον ναρκισσισμό του, όσο και τον απώτερο σκοπό του να 'πουλάει' πουλώντας σε. Και κλαπ, κλαπ, κλαπ από κάτω οι αυλικοί να χειροκροτούν πετώντας τις σερπαντίνες από τα τρέντυ κλισεδάκια, για να απλώνεται ο φανατισμός σαν επιδημία του Μεσαίωνα. Το συμβιωτικό παιχνίδι μεταξύ αυτόκλητου εγωπαθή μεσσία και των αποστόλων του είναι εκ φύσεως σύστημα κλειστό και αυτοτροφοδοτούμενο,  εφόσον όσο υπάρχει ο ένας που φουσκώνει το εγώ' του με likes, τόσο θα υπάρχει και ο άλλος, ο likeς (λαϊκές από λαϊκός λακές) που επιτέλους αισθάνεται ότι ανήκει κάπου, ως κάποιος. Έτσι αυξάνεται και πληθαίνει το ακραίο, όπου μερικοί εμπαθείς παίχτες αναλαμβάνουν να μας εκπροσωπούν όλους, κάνοντας πνεύμα και εξαφανίζοντας κάθε εναπομείναν ψήγμα μέτρου και πνευματικότητας. 
Ο τελικός σκοπός για τον παίχτη είναι να κερδίσει τα πρωτεία της κατρακύλας και της βίας, που εξαργυρώνοται πάντα με πλούσια χρηματικά έπαθλα. Και κλαπ κλαπ κλαπ από κάτω η αυλή θα χειροκροτά τον νικήτη, ρακένδυτη.

(με αφορμή τους ζηλωτές των καιρών)



Tuesday, October 09, 2012

κάτοψη


Οι αρμοί ανοίγουν με τη βροχή,τους τερμίτες και τα δάκρυα. Τα ρήγματα κόβουν κάθετα, μέσα από το κέντρο μνήμης, ανοίγοντας τσουλήθρες στο χάος. Μια τριχοειδής ραγάδα, σα να έπεσε από πλούσια χαίτη Κασσάνδρας, προμηνύει το μέλλον της όμορφης γεωμετρίας: oι παραλληλίες θα συγκλίνουν κάποτε και το τετράγωνο θα κυκλωθεί από ακάνθινο σήμα 'κατεδάφιση,νέα άδεια'. Τα πάλαι ποτέ αίθρια ανοίγματα της καλημέρας σε ζωντανή σύνδεση, γίνονται οθόνες μαγνητοσκοπημένου παρελθόντος καιρού, με χιόνι. Μας συγχωρείτε διακοπή.
Πριν όλα εξαφανιστούν κάτω από τον βαρύ φόρτο της ακινησίας και παραχωρήσουν γην και ύδωρ σε κυβιστική Λερναία Ύδρα,  
για ένα μικρό διάστημα, 
ο πατέρας ουρανός θα συνεχίσει να φροντίζει στοργικά τα φυσικά του τέκνα. Εκείνα που περιέλαβες και περιέκλεισες μέσα στα μεγαλειώδη σου σχέδια και μετά εγκατέλειψες, επειδή από διακοσμητικά της περιουσίας σου έγιναν η ουσία της αποδόμησής σου.


Sunday, October 07, 2012

Friday, October 05, 2012

Thursday, October 04, 2012

5 μοίρες αριστερά / 5 degrees ccw

3d installation by Fred Eerdekens.


Το ενα πουλί είναι λίγο πιο μικρό από το άλλο. Κάθονται κεφάλι με κεφάλι και το μικρό σα να τεντώνεται να φιλήσει το μεγαλύτερο. Μπορεί να είναι η μαμά του. Πόσο στεναχωριέμαι που δεν είμαι αυτό το συγκεκριμένο μικρό πουλί. Θα ήθελα να είχα φιλήσει πολύ περισσότερο τη μαμά μου. Να την έσφιγγα πιο συχνά και άγαρμπα στην αγκαλιά μου. Αλλά ήμουν κουμπωμένη και μετρημένη τότε, γιατί φοβόμουν πως αν άνοιγα το κλουβί των συναισθημάτων θα απελευθέρωνα και συναισθηματισμό που συνεπάγεται επιρρέπεια, με αποτέλεσμα να αυξάνονταν τα μέτρα της υπερπροστασίας της. Μια χαρά τα καταλαβαίνω τώρα που αλλάξαμε θέσεις. Τότε όμως, τίποτα δεν περνούσε από το φίλτρο της εκλογίκευσης. Όλα βιώνονταν, όλα ήταν οργανικά, γαστρικά. Και το τρυφερό άγγιγμα ήταν πνίξιμο εν τω γεννάσθαι. Τώρα, τα χέρια, αν και ελεύθερα πουλιά, υποψιασμένα και διψασμένα μετά από τόσους αντικατοπτρισμούς, δε βρίσκουν ικανό λόγο για να πετάξουν σε 360ο  έρημο και πέτρωσαν εδώ μέσα να κοιτάζονται.
Καθώς το μικρό και το μεγάλο πουλί ενώνουν τα κεφάλια και τα σώματά τους, ακριβώς στο κενό που δημιουργείται ανάμεσά τους, βλέπω ένα μακρόστενο, φωτεινό άνοιγμα σαν τόξο που δείχνει προς τα πάνω. Το ταβάνι δηλαδή. Μην πας μακριά.
Κάτω από τα δύο πουλιά, κρέμεται στραβά μια βενετσιάνικη μάσκα σαν άδεια σκακιέρα με πιόνια που δραπέτευσαν και μάτια κενά, ορθάκλειστα.
Η ελαφριά κλίση της μάσκας, της προσδίδει ένα 'λυπάμαι, δεν ήξερα'. Αυτή η τυχαία μοίρα των πέντε μοιρών προς τα αριστερά πάντως, ελαφρύνει όλη μου την ύπαρξη. Αν θες, το πιστεύεις. Γι αυτό δεν την ισιώνω ποτέ και την αφήνω να κρέμεται έτσι μοιραία, θηλυκά, σαν άπειρη κορασίς με το ελαφρυντικό της άγνοιάς της και το πρόσχημα του τυχαίου.




Οne bird is a little bit smaller than the other. They are standing head to head and the small one seems slightly stretched as if  leaning to kiss the larger. It may be his mom. It causes me great distress that I am not this particular little bird. I wish I had kissed my mom more. I regret not having hugged her more often with my special, ungracefully tight hugs. But I was too restrained and overly cautious then, because I was afraid that if I would open the cage to my emotions, sentimentality would be released along with them and we all know that sentimentality is arbitrarily associated with vulnerability. I was afraid that this association would increase mother's overprotectiveness...It is easy as pie to understand how it all worked then, now that we have changed places. But those days, nothing was filtered through logic. Everything was experiential, everything was organic and guttural. So, a tender touch was a stifling nascent. Now, although free, the hands have become both suspicious and thirsty after so many mirages and cannot find the strength and reason enough to fly. Free as birds, heavy as stones, they stay in here, facing each other. 
Just as the small and large bird join their heads and their bodies, the vacuum created between them is a  narrow and bright arrow directing you upwards. The ceiling, that is.
Under the two birds, hanging askew is a Venetian mask, like a deserted and empty chessboard, with vacant eyes wide shut.
The gentle angle of the mask's position, gives me a "sorry, I could't have possibly known" impression. Its random fate of five degrees to the left lightens my whole existence, believe it or not. That is the reason I always leave it slightly tilted like that, in its feminine submissiveness, like an innocent damsel in distress caused by her excusable ignorance and the pretense of randomness.

Tuesday, October 02, 2012

καταλήξεις / terminations


καταλήξεις μνήμης:
-oς 
-ία 
-ιο
καταλήξεις μνημονίου:
καρκίν-
αυτοκτον-
μυοκάρδ-




lex-termination memories:
-ize
-al
-tion

ex-termination memoranda:
metastas-
suicid-
infrac-



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna