Friday, August 31, 2012

6 x 6 word classics

Boy discovers lover identical to mother. (Oedipus)

Decade seafarer finds home a mess. (Odyssey)

The era when divorcing was lethal. (Anna Karenina)

How great loss unexpectedly improves character. (Great Expectations)

Bad blood provoking royal blood bath. (Hamlet)

Mythomania meets superiority complex and humor. (Gulliver's travels)


Thursday, August 30, 2012

6 x 6 word fiction


Home sweet home, oops. wrong planet. (scifi)

Hurried home to surprise her. "Surpwhattaf...?!?" (romance)

Don't.. Don't..Don't.. Bang! Bang! Bang! (drama)

Total blank since 1995. Welcome back! (medical)

"it's your pizza delivery!" (If only...) (crime)

Boy meets girl. Girl beds father. (classical literature)

Tuesday, August 28, 2012

ΙΧΘΣ




Σε ακολουθούμε σαν σε θρησκευτικό τελετουργικό. Kανείς δεν διερωτάται γιατί προχωράς προς το νερό. Κανείς δεν αμφισβητεί την πορεία που χαράζεις. Σα να είμαστε όλοι σίγουροι ότι θα περπατήσουμε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας επειδή έτσι θέλεις εσύ. Αρχίζεις να εισχωρείς μέσα της με σταθερό βηματισμό και μεσσιανική αυτοπεποίθηση. Υπάκουα κάνουμε το ίδιο με τη λαχτάρα και την ευφορία των προσεχώς νεοφώτιστων. Πρώτα έως τις γάμπες και μετά μέχρι το γόνατο, το παγωμένο νερό αρχίζει να μας μουδιάζει. Όταν έχει πια φτάσει στο ύψος του στήθους, δε νιώθεις καθόλου το σώμα. Δεν αισθάνεσαι τίποτα κάτω από το λαιμό, μόνο ένα έντονο σφίξιμο στους κροτάφους και μια καυτή κοσμογονική αίσθηση  στο μέτωπό ανάμεσα στα φρύδια, σα να αναδύεται ξαφνικά από το κρανίο το τρίτο σου μάτι, ίδια δηλαδή αισθηση με εκείνη τη φορά που κατάπιες ολόκληρη καυτερή πιπεριά, για να δείξεις σε εκείνη τη νόστιμη γκαρσόνα ότι είσαι και πολύ άντρας.
Ένας πεινασμένος γλάρος που γράφει κύκλους πάνω από το σκηνικό της περίεργης μαζικής 'βάπτισης', βλέπει μαύρες κουκίδες να βουλιάζουν και να χάνονται στα σκοτεινά νερά του μικρού όρμου, μέχρι που διακρίνει μόνο μία. Προσπαθεί να καταλάβει αν είναι φαγώσιμο και τι είδους.
Δε σε βλέπω πουθενά. Γυρνάω και πίσω μου και συνειδητοποιώ ότι έχω μείνει εντελώς μόνος. Ενώ βρίσκομαι πλέον στα βαθιά, κατά έναν περίεργο τρόπο επιπλέω κάθετα μέσα στο νερό, με το κεφάλι μου να με κρατά στην επιφάνεια εν είδει σημαδούρας. Η συνειδητοποίηση ότι όλοι οι άλλοι έχετε χαθεί στα σκοτεινά νερά, η σκέψη ότι έχετε πνιγεί μου ανεβάζει τους σφυγμούς και κάνει την αναπνοή μου ακόμα πιο δύσκολη. Αρχίζω να βουτάω στα τυφλά  κουνώντας σπασμωδικά τα χέρια μου πέρα δώθε, προσπαθώντας να πιάσω κάποιο κορμί, να σώσω έστω και έναν. Ξαφνικά αγγίζω δύο σώματα, με αγωνία τα βγάζω στον αέρα και αντικρύζω δύο μεγάλα ψάρια, ασημένια και κόκκινα. Είναι ακίνητα και μοιάζουν νεκρά. Χωρίς να το σκεφτώ, ανοίγω το στόμα του ενός και αρχίζω να φυσάω μέσα του αέρα, όπως θα έκανα σε μικρό παιδί. Αν το σκεφτόμουν θα το θεωρούσα τρελό και ίσως το μοναδικό πράγμα που δε θα έπρεπε να κάνω. Μετά από την τρίτη προσπάθεια βλέπω το στόμα του να ανοιγοκλείνει ταυτόχρονα με τα βράγχια. Προσπαθώ το ίδιο και με το άλλο ψάρι. Επιτυχία. Και τα δύο ψάρια αναπνέουν ρυθμικά. Τα βγάζω έξω από το νερό, για να τα γλυτώσω. Πέφτουμε και οι τρεις ζωντανοί και εξουθενωμένοι στην κρύα και υγρή άμμο.
Αναρωτιέμαι τι ψέμματα κατάπινα αμάσητα με τα κόκκαλα, τόσον καιρό. Ούτε καν ξέρω γιατί σε ακολούθησα μέσα στο νερό, γιατί πίστεψα ασυζητητί ότι η αλήθεια είσαι εσύ κι όχι εγώ. Απορώ με μένα...


Sunday, August 26, 2012

συστατικό

Εκείνα τα καβουρδισμένα αμύγδαλα τα φύλαξα στη θέση σου
από την πρώτη μέρα.
Ήταν για την τούρτα που ήθελες να φτιάξεις.
Χρόνο με το χρόνο πήραν τη μορφή σου.
Η πρόθεση σου έγινε εσύ.
Σε είχα καλά κρυμμένη στο βάθος του συρταριού του ψυγείου.
Δεν το είχα πει σε κανέναν, να μη με πάρουν για τρελή.
Πέρασαν τα χρόνια και χθες σε μαγείρεψαν κατά λάθος.
Σε έφαγα, χωρίς να το πάρω είδηση. 
Σήμερα μόνο, είδα το άδειο γνώριμο βαζάκι στο νεροχύτη,
σαν Πανάδειος Τάφος σε μινιατούρα.
Ούρλιαξα με την τρέλα του αμετάκλητου.




κάτσε λίγο.

Άγγελέ μου,

θες λίγο νερό;

Σε βλέπω κουρασμένο.
Τόσο πέρα-δώθε 
αγκαλιά με τη βεβαιότητα
της ματαιότητας
κι όλο το φρούδο
της ελπίδας στην πλάτη,
σου πέφτει ώρες-ώρες βαρύ το οξύμωρο,
ξέρω.
Μπρος φιλοσοφία και πίσω θρησκεία,
στη μέση, στριμωγμένο το 'εγώ'.
Δύσκολη τριας, καθόλου αγία.
Άσε που αυτά τα φτερά, 
σα να σου τα φτιάχνουν επίτηδες ασήκωτα.

Σε νιώθω.

(στον Ν.Α.)

Friday, August 17, 2012

ch-ch-ch-ch-changes




Πρέπει, λέει, να σου συμβεί κάτι πολύ μεγάλο - που συνήθως είναι απώλεια - για να αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή και τις σχέσεις σου. Σωστό. Μπορεί όμως και να μη συμβεί τίποτα για να  αλλάξεις ξαφνικά στάση, επειδή απλά το 'κάτι μεγάλο' που συνέβη πολύ καιρό πριν, άργησε να ενεργοποιηθεί μέσα σου λόγω υπερβολικών στρώσεων από άμυνες και προστασίες. Ή μπορεί και να σου συμβεί κάτι πολύ καλό, για να καταλάβεις πόσα πολλά κακά δεχόσουν ως αναγκαία στη ζωή σου μέχρι σήμερα και τα μεταμφίεζες ως καλά, για να έχεις παρέα. Τέλος, μπορεί να συμβουν και καλά και κακά που δε θα σου κάνουν απολύτως τίποτα - εφόσον τα απώθησες ώστε να μη σε αγγίξουν, σε αλλάξουν και σε εξελίξουν- κι έτσι, να πεθάνεις το ίδιο πρωτογενές, ομφαλοσκοπικό πλάσμα που γεννήθηκες, μόνο λιγότερο συμπαθητικό και μακράν πιο ογκώδες και ατσούμπαλο και με πολυ περισσότερες τρίχες.

Thursday, August 16, 2012

15/8/2012




Πουλιέται, δεν πωλείται. Αγρίεψαν κι οι λέξεις κι αρχίσαν να βιαιοπραγούν. Ακόμα και το πρώην ουσιαστικό 'αλληλεγγύη' ακούγεται σαν απειλή αφότου η έκτακτη φοροεισφορά μεταμφιέστηκε με τ' όνομά της και κρατά έκτοτε το νόημά της σε ομηρία. 
Τον δεκαπενταύγουστο της πέμπτης μας χρεωκοπίας, η δευτερεύουσα πρωτεύουσα τελεί σε πλήρη άπνοια κάνοντας πρόβες θανάτου στο επίκεντρο του κυκλώνα. 
Ακόμα και τα μόνιμα περιστέρια της πόλης κάθονται ακίνητα και περιμένουν με περιέργεια να δουν τι θα γίνει όταν σηκωθούν οι Αθηναίοι από τις ξαπλώστρες τους κι οι άλλοι θα έχουν αποφασίσει πάλι για τις τύχες τους. Τουλάχιστον αυτά έχουν φτερά να ανοίξουν, όταν χρειαστεί.
Tα κλειστά μαγαζιά φαντάζουν πιο άδεια καταμεσίς της αυγουστιάτικης άδειας. Αναμέσά τους, τα μετρημένα πλέον 'κλειστά λόγω διακοπών' μοιάζουν σαν το μαύρο χιούμορ που θα έκανε για το παθητικό κάπνισμα, θανατοποινίτης. Μέσα σε κουφάρι, μόνο κουφάρια θα βρεις.
Στην αδεια Κηφισίας, θυμίζω πρωταγωνίστρια εσχατολογικού θρίλερ που ενώ καταδιώκεται αμείλικτα από τα Jumbo συνειδητοποιεί ότι δεν της χρειάζονται καθόλου.









Saturday, August 11, 2012

όλοι ξέρουμε να γράφουμε



εγώ τα γράφω, 
εσύ τα γράφεις, 
αυτός τα γράφει, 
εμείς τα γράφουμε, 
εσείς τα γράφετε 
κι αυτοί μας γράφουν.

(Πετάει το άδειο μπουκάλι από αναψυκτικό στη μέση του δρόμου και η μόνη του ευχαρίστηση είναι να μαυρίζει κάθε άσπρο σημείο τοίχου, για να μοιάζει με το μέλλον του. Δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Συγκεκριμένα θέλει να τους φτύνει όλους στα μούτρα. Έχει θυμό. Κωλόπαιδο τον λένε και τον τιμωρούν εκδικητικά αυτοί οι ίδιοι που δε δίνουν μία δεκάρα για το μέλλον του και ξέρουν να κοιτάνε μόνο την πάρτη τους. Το μόνο που σκέφτονται είναι πως θα τα βγάλουν πέρα και φέτος και να κοροϊδέψουν αυτούς που τους καταδίκασαν στη μιζέρια και τους έκαναν σταρχιδιστές. Εκείνους που θεωρούσαν κατά συρροήν και κθ' εξιν φορείς της ελπίδας τους και θεματοφύλακες του καλύτερού αύριο από βόλεμα, βαρεμάρα και βλακεία και αποδείχτηκαν οι προσωπικοί τους κλέφτες και ληστές του κοινού μέλλοντος που κατέθεσαν κάπου μακριά από εδώ προς ατομική τους χρήση.  Οι τελευταίοι σίγουρα δε θα μείνουν να κοιτάνε τους βρώμικούς τοίχους και την σκουπιδιασμένη πόλη για πολύ κι έτσι δεν τους πειράζει και η μουτζούρα. Δεν είναι δικό τους πρόβλημα. Οι τελευταίοι έγιναν έτσι γιατί μπορούσαν
Όλοι μαζί, μέσα από τα σκουπίδια και την απαξίωση, μιλάνε για αξίες, εθνική περηφάνια και ιδανικά. Επικαλούνται παρελθόν και Ιστορία και κοιτάνε συνέχεια πίσω και κάτω, από φόβο να πέσουν μπροστά)  


Wednesday, August 08, 2012

Planemos


Υπάρχουν πλανήτες μόνοι. Χωρίς σημείο αναφοράς. Χωρίς κύκλους και  εποχές, μέρες και νύχτες, καλοκαίρια και χειμώνες. Υπάρχουν πλανήτες χωρίς έναν ήλιο να τους κρατά σφιχτά αγκαλιά να τους ζεσταίνει. Αυτοί οι πλανήτες είναι οι ορφανοί πλανήτες, που μια φορά κι έναν καιρό ανήκαν σε ένα σύστημα σαν όλους τους άλλους, αλλά κάποια στιγμή αποσπάστηκαν ή εκτοπίστηκαν από το ηλιακό τους σύστημα ξεκινώντας το αιώνιο γραμμικό ταξίδι τους στο άγνωστο. Αυτοί είναι οι περιπλάνητες.
Κι επειδή όλα έχουν τον αντίποδά τους στη Φύση, υπάρχουν και πλανήτες με δυο αστέρια. Κάθε μέρα εκεί εχει δύο αυγές και δύο δύσεις. Όλες οι σκιές πάνω τους είναι διπλές. 
Είναι οι παραπλάνητες.

Monday, August 06, 2012

Μάτια μου



- Μη μου βγάλεις τα μάτια, σε παρακαλώ.
- Μα θα στα φυλάω σαν τα μάτια μου.
- Μα δε θα βλέπω τίποτα.
- Όχι και τίποτα! Θα έχεις τα δικά μου. Έτσι θα σε προφυλάσσω από όλη την ασχημια. Μόνο τα όμορφα θα σου περιγράφω. Θα είναι ωραία. Θα δεις.
........................................................................................................
Με κρατούσες από το χέρι γιατί δεν έβλεπα τίποτα. Πρόσεχα τα βήματά μου, για να μην κουτρουβαλιαστώ. Μου περιέγραφες υπομονετικά, με κάθε λεπτομέρεια όλο το σκηνικό, για να ξέρω τι να προσέχω. 

- Σε δυό βήματα σκάλες, μετά άλλα τρία και έχει ένα μικρό πλατύσκαλο. Άλλα πέντε και θα πατήσεις γρασίδι. Μετά είσαι ελεύθερη.

Φτάσαμε σε ένα σημείο όπου κοντοστάθηκες και με έπιασες από τους ώμους τρυφερά, για να σταματήσω κι εγώ. Ένιωσα ένα ευχάριστο αεράκι να με χαϊδεύει στο πρόσωπο και πήρα βαθιές αναπνοές, για να καθαρίσω την κλεισούρα που ανέπνεα μόλις πριν λίγα λεπτά.

- Εδώ τα έχω φυλάξει. Εδώ κανένας δε θα έψαχνε. Είναι προστατευμένα και ασφαλή.
- Πολύ σκληρό τρόπο βρήκες να τα προστατέψεις. Δεν μου είχες καμία εμπιστοσύνη- απ' ό,τι φάνηκε- να τα κρατήσω πάνω μου και στη θεση τους...
- Η σκληρότητα εξαρτάται και αξιολογείται πάντα βάσει των συνθηκών και της γνώσης μιας κατάστασης. Δεν είναι απόλυτο μέγεθος. Αυτό που θεωρείς εσύ σκληρό, μπορεί για κάποιον άλλον να εκτιμάται ως απαραίτητο, γιατί γνωρίζει κάτι περισσότερο από ό,τι εσύ.
- Μα είναι τα δικά μου μάτια...
- Άρχισες τα κτητικά σου πάλι...Με αυτά τα μάτια δημιουργείς τη δική μου εικόνα, αν θες να το δούμε έτσι. Δεν έχω λοιπόν δικαίωμα και λόγο πάνω τους κι εγώ; 
- Μα, έτσι θα είχε δικαίωμα όλη η ανθρωπότητα.
- Ναι, αλλά αυτή θα σου βγάλει τα μάτια, για να σου τα αχρηστέψει. Όχι για να σου τα προστατέψει, όπως εγώ. Η ανθρωπότητα δε σε αγαπάει. 

Έχασα την ανάσα σου προς στιγμήν και κατάλαβα ότι κάπου πήγες. Άπλωσα τα χέρια μου να σιγουρευτώ ότι δεν είσαι εκεί. Ο θόρυβος σκαψίματος στο χώμα ήρθε από κάτω μου. Μετά από 5 λεπτά μου πήρες τα χέρια και ακούμπησες μέσα τους ένα μικρό κουτί με υφή βελούδινη υφή και κουρμπαριστές γωνίες, σαν εκείνα που βάζουν τα ακριβά κοσμήματα με διαμάντια και ρουμπίνια.

- Πάρτα. Μπορείς να πας να σου τα βάλουν πίσω. Αρκεί να είσαι έτοιμη να αντικρύσεις αυτό που θα αντικρύσεις, γιατί δε θα είμαι εγώ πια εκεί, για να ξεχωρίζω αυτόν που θέλεις να δεις από εκείνον που δεν αντέχεις να βλέπεις. 
Τώρα όλη την ευθύνη την κρατάς στα χέρια σου εσύ. 

- Κοίτα να δεις...

Με άφησες στο σκοτάδι να αποφασίσω μόνη.

(Και οι εφιάλτες, όνειρα είναι)

Wednesday, August 01, 2012

θερινή παράσταση

Η πρωταγωνίστρια -ετοιμόγεννη σταγόνα ιδρώτα- κατρακυλά μεθυσμένα προς τον αστράγαλο,
ορχήστρα από τζιτζίκια σε μαξιμαλιστικό, συχγρονικό κρεσέντο 
μονοπωλούν εκνευριστικά το πρώτο πλάνο,
ενώ στο βάθος, παρατηρείται το φαινόμενο Nτόπλερ: 
θίασος-φάντασμα από την εποχή του Αττίκ απομακρύνεται
τραγουδώντας σε κλίμακα ελλάσσονα και κλειδί σπασμένο 
έναν γνώριμο, αλλά όχι γνωστό σκοπό.
Ο τελευταίος του μπουλουκιού φαντάζομαι ότι 
σέρνει πίσω του με την απαραίτητη χρονοκαθυστέρηση, πανό 
πάνω στο οποίο λικνίζεται σα Σαλώμη η φράση 
"Αύγουστος, ο Εύγευστος".

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna