Tuesday, July 31, 2012

;-)

Θέλεις κάτι πιο ανάλαφρο και χαρούμενο, γιατί κολυμπάς καθημερινά στα τοξικά νερά της καθημερινότητας και είσαι ένα βημα πριν βουλιάξεις εθελουσίως. Σε καταλαβαίνω και θα θυσιαστώ. 
Θα γίνω εγώ το λαντόζ που σου τελείωσε πάνω που η ψ σου κάνει διακοπές με τον χ της και αντί να σου γράψει εφεδρική δίγραμμη σε έγραψε στο μ και το ν της. 
Με λάβαρο το 'όλοι μαζί μπορούμε' θα επιτελέσω το κοινωνικό μου έργο και θα ενεργοποιήσω εκείνη την πολυπόθητη σεροτονίνη με τα χεράκια μου, ειδικά για πάρτη σου. Έχεις δ.ι.κ.ι.ο. Το δράμα είναι εύκολο και δε θέλει ιδιαίτερη έμπνευση. Μια ματιά αρκεί να ρίξεις εκεί έξω (ή μέσα σου, αν βαριέσαι να βγεις) και έτοιμη η Μήδεια. Σενάρια καταστροφής και πανωλεθρίας βρίσκεις παντού, αρκεί να είσαι λίγο παρατηρητικός και μέτριος ανταποκριτής. Από το σπίτι μέχρι το περίπτερο της γωνίας , η χαρά του τραγωδού. 
Ενώ για να χαμογελάσει κανείς πια πρέπει να είναι ή ανοϊκός, ή παρανοϊκός, ή να διαβάζει τη συνέντευξη του Γούντι Άλεν στον Μπιλ Μπράισον (κρυφή μου ονείρωξη). Καμιά φορά και ο πρωθυπουργός λοκάλ καταφέρνει το εφέ της ανύψωσης των δύο άκρων του πάνω χείλους, αλλά ποτέ πριν ή αμέσως μετά την ημερομηνία λήξης δόσης στην εφορία.
Το χαμόγελο βγαίνει με το τσιγκέλι, ειδικά τώρα, γιατί παλιότερα ήμασταν όλοι πιο χαζοχαρούμενοι. Το να προκαλέσεις γέλιο είναι πολύ πιο δύσκολο από τη συγκίνηση (που συνεργάζεται με την πλουτοκρατία και παίρνει ποσοστά από τις βιομηχανίες παραγωγής χαρτοβάμβακα).
Για να μπορέσω να θυμηθώ πως είναι να γράφεις γελαδερά, έριξα μια ματιά σε παλιότερές μου αναρτήσεις που θα μπορούσες να τις χαρακτήρισεις χιουμοριστικές και συνειδητοποίησα ότι ενώ φαινομενικά είναι χαχανιάρες και ανάλαφρες, κατ' ουσίαν είναι πολύ πιο περίπλοκες γιατί χρησιμοποιούν έναν υπερβατικό, κβαντομηχανικό σαδισμό που σε ραπίζει και σε λυτρώνει ταυτόχρονα. Σου τρίβει το χάλι στη μούρη και σου τραβάει το χαλί με τέτοιον τρόπο που γελάς με τον πόνο σου και τελικά διασκεδάζεις απενοχοποιημένα την τραγικότητα της ύπαρξής σου, χωρίς ψήγμα αυτολύπησης. Αka λύ-τρω-ση. Είναι σαν να συνοδεύεσαι στην ηλεκτρική καρέκλα από μερακλή δήμιο ο οποίος εργάζεται τα βράδυα κι ως stand up κωμικός και σου αφηγείται καθ' οδόν την ξεκαρδιστική του 'ρουτίνα', χαριζοντάς σου τα πιο ευχάριστα τελευταία δέκα λεπτά της ζωής σου.                   foto by Sirano(designd'utore)
Το ψυχολυτρωτικό είδος αυτό κυκλοφορούσε ανέκαθεν με την περιγραφή 'μαύρο χιούμορ' που μετά το τουίτ της Βούλας κατηγορείται ως ρατσιστική και πιθανά θα πρέπει να προσαρμοστεί σε κάτι άλλο τύπου 'λαύρο ή γαύρο χιούμορ'. 
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι ότι όπως και να το γράψω αυτό που θα γράψω, αποκλείεται να έχει τίτλους τέλους με γλωσσόφιλο στο ηλιβασίλεμμα, γιατί έτσι με γέννησε η υπέροχη μαμά μου και χρησιμοποιώ και τα ματάκια μου πέρα από το να τα παστώνω ρίμελ. Βλέπεις, η κατάσταση της ανθρωπότητας δε σου αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης, ειδικά όταν το κλάσμα με ονομαστή τον δείκτη ευφυϊας και παρονομαστή τα κιλά σου, δίνει σταθερά αποτέλεσμα 2,8 (ευχή και κατάρα). 
Κοινώς, πάντα θα προτιμώ να σαρκάζω και να αποδομώ τη βλαμμένη πραγματικότητα, παρά να την πασπαλίζω με βλακόσκονη και να την πουλάω για λουκουμά χωρίς θερμίδες. 
Οπότε, φυσικά και μπορείς να περιμένεις χάπι έντινγκ από εμένα, αλλά θα είναι μόνο η διασκεδαστική βερσιόν με το όβερντοουζ βαρβιτουρικών.
Συνεννοηθήκαμε.
Φρικάκια πολλά!




Υ.γ.: Ολα τα παραπάνω θα τα βρεις κι εδώ:








Sunday, July 29, 2012

επίσκεψη

- Πόσα χρόνια πάνε;
- 9 χρόνια, 6 μήνες, 8 μέρες και 14 ώρες...και δεν έχει περάσει ούτε ένα λεπτό. Ούτε μία στιγμή. Μου κόβεται η αναπνοή που σ' το λέω, αλλά ο χρόνος δεν είναι γιατρός. Mύθος! Ούτε βοηθός νοσοκόμου δεν είναι. Κάθε μέρα, και να μην καταλαβαίνω γιατί έφυγες έτσι ξαφνικά. Ούτε γράμμα, ούτε βαλίτσα, ούτε μια ψευτοδικαιολογία, να έχω να πορεύομαι, να τα τακτοποιήσω στο κεφάλι μου κάπως, να τα βάλω σε ένα κουτι. Τώρα, ακόμα χύμα τα συναισθήματα, θάλασσα, να κολυμπάω στα πως και τα γιατί χωρίς να μπορώ να πιαστώ σε μια απάντηση ...
- Ας μη μιλάμε γι' αυτά είναι περασμένα, έγιναν. Πολύ όμορφο το έκανες το σπίτι. Κι η πέργκολα αυτή είναι θαύμα. Κρίμα να μην έχουμε κάτσει μαζί ένα βράδυ να τα πούμε χαλαρά, χωρίς τα 'πρέπει' και τις βιασύνες...Θυμάσαι;
- Έλα να δεις, άλλαξα απορροφητήρα, άλλαξα και τη μάντρα και τις πόρτες. Έβαλα ασφαλείας. Άλλαξαν όλα από τότε.
- Πολύ ανησυχώ με όλα αυτά, μου φαίνονται εξωπραγματικά. Πως είναι δυνατόν, τι έγινε, τόσο γρήγορα; Mα δεν πέρασαν και αιώνες, μόνο 10 χρόνια και όλα είναι αγνώριστα. Αγριεύτηκα πολύ. Να κλειδώνετε καλά το βράδυ. Το παιδί προσέχει; Να μην πολυκυκλοφορεί. Να συνοδεύεται. Ο Γ. είναι καλός μαζί σου; Σε αγαπάει; Να σε λατρεύει θέλω.
- Eίναι, είναι. Είμαι τυχερή, μην ανησυχείς. Με φροντίζει. Αγαπάει και το παιδί.Έχετε και το ίδιο όνομα. Επίτηδες το έκανες;
- Φαίνεται στα ματια του ότι έχει καλή καρδιά. Να τον προσέχεις κι εσύ. Δεν έχεις κι άλλον και συνέχεια το σκέφτομαι αυτό. Δε θέλω να μείνεις μόνη.
- Εσύ έφυγες και με άφησες μόνη. 
- Δεν είναι έτσι όπως τα λες...Η Νίνα, η Κατερίνα, η Αθηνά σε έχουν στο νου τους, είναι παρούσες; Σε βοηθάνε καθόλου στα δύσκολα;
- Μην τα σκέφτεσαι αυτά. Έλα να βγούμε στην αυλή να κάτσουμε. Πρόσεχε τα σκαλιά, μη σκοντάψεις.
- Σε αγαπάνε ακόμα όπως παλιά; Eσείς ήσασταν σαν αδερφές.
- Είδες, πήρα καινούργια έπιπλα κήπου. Δεν είναι υπέροχα; Που να το φανταζόσουνα τότε ότι θα γίνει ο χώρος τόσο όμορφος, ε;
- Σε έχουν έγνοια καθόλου; 
- Ξέρεις...όσο μεγαλώνουμε, ο καθένας έχει τα δικά του προβλήματα, έχει τη δική του οικογενειά να σκεφτεί και να νοιαστεί. Δεν υπάρχει κι ο χρόνος... 
Κοίτα, το φανταζόσουνα ότι αυτό είναι κινητό; Έχει βίντεο τώρα και παίρνεις και φωτογραφίες που τις στέλνεις κατευθείαν στο διαδίκτυο και τις μοιράζεσαι με τους φίλους σου!
- .....Δεν το περίμενα αυτό. Αλλιώς ήμασταν εμείς στη γενιά μας, μας ένωναν οι κακουχίες, δε μας χώριζαν...
- Έλα, μη στεναχωριέσαι και δεν μπορώ να σε βλέπω έτσι! Όλα θα πάνε καλά. Να, πάρε με μιαν αγκαλιά, ξέχασα πως με φιλούσες. Αλλά θυμάμαι κάθε φλέβα από τα χέρια σου και κάθε πόρο από το δέρμα σου. Έχω και τη μυρωδιά σου συνέχεια στη μύτη μου, ειδικά τα βράδυα...
- Μη σουφρώνεις τα φρύδια σου, θα κάνεις ρυτίδα εκεί και δε φεύγει. Μια χαρά είσαι πάντως, δεν πάχυνες. άφησες και τα μαλλιά πιο μακρυά και σου πάνε. Τρως καλά; Προσέχεις τι αγοράζεις; Tώρα πρέπει όλα τα φαγητά να είναι γεμάτα χημικά και φυτοφάρμακα. Από που να φυλαχτεί κανείς...Είδες εκείνη η παγκοσμιοποίηση που δεν τη χώνευα από την αρχή, χάλια αποδείχτηκε. Κι αυτός ο Σαμαράς πως έγινε πρωθυπουργός βρε παιδί μου, ποιοι τον ψήφισαν, έτσι ξεχνάει ο κόσμος; Πέθαναν και τόσοι από τότε...Από που να το πιάσεις...Όμορφο που είναι το παιδί. Κουκλί έγινε. Μου' λειψε τόσο πολύ έτσι όπως χωνόταν μέσα στην αγκαλιά μου και κρεμόταν από το παντελόνι μου, η καρδούλα μου, το πίκι μου, η παρεούλα μου. Τώρα είναι γυναίκα. Θα με θυμάται άραγε;...
- Mείνε για φαγητό, σε παρακαλώ, να σε γνωρίσει και εκείνος, να σε χαρεί και το παιδί. Μείνε. Σε ικετεύω.
- Μια άλλη φορά. Θα χάσω το τρένο και δεν έχει άλλο. Μιαν άλλη φορά, που θα έχω φτιαχτεί λιγάκι, να έχω χτενιστεί. Πέρασα στα γρήγορα να σε δω, γιατί ανησυχώ. Δε θέλω να αναστατώνω. Να μην τους αναστατώνω κι εκείνους...
-  Ναι, καλά. Μη μου χρυσώνεις το χάπι. Πες το καθαρά ότι δε θα ξανάρθεις. Και τότε, έπρεπε να μου είχες δώσει ένα σημαδι ότι θα έφευγες. Δεν ήταν σωστό. Δε θα το ξεπεράσω ποτέ. Πο-τέ.
- Δεν τό'θελα...
- Δε με νοιάζει. Ποτέ δε θα το ξεπεράσω. Θα πεθάνω αγκαλιά με αυτό το μαύρο, κρύο πράγμα. Ήταν άδικο. Θα τα κανόνιζα αλλιώς. Θα σε έπαιρνα ένα ταξίδι. Θα σε έβγαζα πιο συχνά έξω. Τι σκεφτόμουν, ότι θα είσαι εκεί για μένα, για πάντα, η ηλίθια;
- Δεν ήσουν ηλίθια. Ανθρώπινο είναι. Καλύτερα έτσι όπως έγινε, πίστεψέ με. Δε θα άντεχα εγώ να σε βαρύνω.
- Αυτά μου έλεγες και τσακωνόμασταν συνέχεια. Άκου βάρος! Αυτό ήταν βαρος; Που να δεις από τοτε τι βάρος κουβαλάω κάθε μέρα! Τέλος πάντων, πήγαινε, μη χάσεις το τρένο.
Δε ρωτάω που πας, απλά ελπίζω να είναι καλύτερα από εδώ και να μην είσαι μόνη σου. Αυτό δε θα το άντεχα. 
Δεν απαντάς....
Να' ξερες πόσες φορές πάω από αυτοματισμό να σε πάρω τηλέφωνο.....

Tuesday, July 24, 2012

O Γάμα της διπλανής πόρτας

Ο  Γάμα ήταν πάντα το καλόβολο παιδί. Ο 'μαλακός' της οικογένειας. Ποτέ δεν πατούσε πόδι, σεβόταν τις ιδιοτροπίες των δικών του και καμιά φορά έκανε τα στραβά μάτια όταν ο αδερφός του - ο οποίος ήταν πολύ κωλοπετσωμένος, καλοπερασάκιας και εαυτούλης - τον αδικούσε για το προσωπικό του συμφέρον. 'Δε βαριέσαι. Κάποια στιγμή θα με βοηθήσει όταν το χρειαστώ', έλεγε ο Γάμα.
Είχε σπουδάσει μηχανικός σε καλά σχολεία και μετά βρήκε δουλειά, μισθωτός σε κάποιο μεγάλη ιδιωτική επιχείρηση με έναν πολύ χαμηλό για τα προσόντα του μισθό. Δε διεκδικούσε ο Γάμα. Βολευόταν κουτσά-στραβά με τη ζωή κι ας τον στένευε πότε-πότε. Ο μικρός του αδερφός, ο Χι, ο καλοζωϊσμένος, ακριβώς επείδη είχε μάθει να τα έχει όλα, τα αποκτούσε κιόλας κι ας τα στερούσε από τους άλλους. 'Όλοι οι καλοί χωράνε' ο ένας, 'Ο σκοπός αγειάζει τα μέσα' ο άλλος, τελικά ήταν πολύ συμπληρωματικά τα αδέρφια. Όσο απλωνόταν ο μεν, τόσος συρρικνωνόταν ο δε, για να κρατιέται η νομοτελειακή ισορροπία της συνδυαστικής τους ύπαρξης.
Κάποια μέρα παντρεύτηκε ένα 'καλό κορίτσι', επιστήμονα και δασκάλα από την επαρχία, την Άλφα. Ωραία δε θα την έλεγες, μιλούσε και με το gli, αλλά είχε ταχπινιά και τσαγανό και έλεγες 'καλό θα του μάνει του Γάμα μια γυναίκα με τον δυναμισμό που του έλειπε εκείνου'.
Είχαμε βγει μια φορά πριν 10 χρόνια και είχαμε πάει σε μια ουζερί. Καραφάκι-καραφάκι γίναμε όλοι λιώμα, αλλά θυμάμαι ότι είχαμε γελάσει πολύ, είχαμε περάσει καλά.
Χαθήκαμε από τότε και βρισκόμασταν μόνο σε κάτι βαφτίσια, γάμους και κηδείες. Τα συνηθισμένα status updates για τις σύγχρονες, πολυάσχολες οικογένειες.
Μια μέρα, την προηγούμενη βδομάδα τον βρήκαν στην είσοδο της πολυκατοικίας του στα Πατήσια, όπου διέμενε τον τελευταίο καιρό σε ένα διαμέρισμα που του είχε παραχωρήσει κάποιος από τότε που έχασε τη δουλειά του πριν 10 μήνες, αφού πρώτα είχε χάσει τα παιδιά του. Η δασκάλα του τα πήρε νύχτα και έφυγε ανεπιστρεπτί για το πατρικό της κάπου στην Πελοπόννησο. Ήταν σχεδόν αναίσθητος, αγνώριστος κάτω από τα μούσια και τις λιγοστές πια αλλά μακριές τρίχες του κεφαλιού του, απλυτος από μέρες, ίσως και εβδομάδες. Με όλα τα στερητηκά 'α' τον βρήκαν πεταμένο στις σκάλες της πολυκατοικίας, σαν όλους τους άστεγους που βλέπουμε πια κάθε μερά, παντού. Από το ποτό έχει χάσει τα λογικά του και δε θυμόταν τι, πως, πότε και γιατί. Αμέσως ειδοποιήθηκε ο αδερφός του, που στην αρχή προσπαθησε να αποποιηθεί κάθε ευθύνη, αλλά στη συνέχεια αναγκάστηκε να ασχολήθεί ως μοναδικός πρώτου βαθμού συγγενής ( οι γονείς τους έχουν πέθανει και οι δύο μέσα στα 4 τελευταία χρόνια). Ήρθε με το ζόρι, φώναξε και το ΕΚΑΒ. Όταν ανέβηκε στον τρίτο όροφο η μπόχα τον πήρε από το ασανσέρ. Όταν άνοιξε την πόρτα του διαμερίσματός του Γάμα,  για να πάρει κάποια απαραίτητα για το νοσοκομείο, ο Χι  που δεν ήταν συνηθισμένος στα δύσκολα, έκανε εμετό.
Τον πήγαν στην 'Παμμακάριστο', το νοσοκομείο της Θείας Πρόνοιας, όπου διαγνώστηκε τελευταίο στάδιο αλκοολισμού, με πειραγμένο το κεντρικό νευρικό σύστημα. Με άλλα λόγια, Ο Γάμα δε θα ξαναμιλήσει λογικά ποτέ, ούτε και θα ξαναπερπατήσει. Ο αδερφός του θα τον αφήσει εκεί μέχρις ότου τον διώξουν. Μετά κοιτάει για το Άσυλο Ανιάτων. Δεν υπάρχει και άλλο δημόσιο ίδρυμα αποκατάστασης και δε θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, γιατί έχει τη δική του οικογένεια, γυναίκα, παιδιά, υποχρεώσεις. έχει μια καλή ζωή γενικά, γιατί κληρονόμησε κάποια διαμερίσματα, παντρεύτηκε και λεφτά και δε θέλει να θέσει σε κίνδυνο  το status quo του. Οι γιατροί πάντως του λένε του Χι να προσεύχεται να μη ζήσει σε αυτή την κατάσταση και χωρίς βοήθεια από πουθενα, γιατί είναι μόλις 49.
Δε βαριέσαι. Η ζωή συνεχίζεται.
Ο Γάμα είναι 49 χρονών,  από μεγαλοαστική οικογένεια, με σπουδές στο εξωτερικό και οικογενειακό εξοχικό στο Λαγονήσι, που θα αναλάβει 'αναγκαστικά' ο μικρός του αδερφός.
Στο ζώδιο είναι Ιχθύς. Το Μάρτιο κλείνει τα 50. Ευτυχώς που δε ζούν οι δικοί του. Γάμα τα.


Monday, July 23, 2012

ΟΚΑΚ (ουδέν κακόν αμιγές καλού)



Η σκοτεινή πλευρά της ορφάνιας είναι ότι κανένας δε χαίρεται με τη χαρά σου ή νιώθει περήφανος για την επιτυχία σου και κανένας δεν αγωνιά έξω από έναν ατομικό τομογράφο, κρατώντας σου σφιχτά το χέρι.
H φωτεινή πλευρά της ορφάνιας είναι ότι κανένας δε σου λείπει και κανέναν δεν εγκαταλείπεις όταν απελευθερώνεσαι από το βάρος εκείνης τη μαύρης πέτρας που πετάς πίσω σου, χωρίς δεύτερη σκέψη και χωρίς καμία τύψη. 



Sunday, July 22, 2012

σ-χέσεις




Μαδέρι-μαδέρι στήνεται η σκαλωσία, χωρίς να το πάρεις είδηση. Εκεί που ευελπιστείς εσύ να είναι μια θετική προσέγγιση, σχεδιάζει ο άλλος τήν άλωση. 
Από τα μάτια μπαίνουν με bona fide αυθάδεια και βγαίνουν όπως-όπως και από όπου να'ναι με τα λάφυρα. Οπότε, πρόσεχε πολύ τις σχέσεις, που έρχονται με υπο-σχέσεις και εγκυμονούν κατα-σχέσεις, ειδικότερα στις εποχές που καλύπτεσαι από το ριχόσπερμα της ανασφάλειας, γιατί αυτό διευκολύνει και την αναρρίχηση.  
Η καλύτερη ανά-σχεση είναι να τους αιφνιδιάζεις με μια αναδρομική έκθεση των πάντων σου. Το "Όλα μου στη φόρα τώρα! Δική σας, μετά τιμής, εγώ" κόβει εγγυημένα την όρεξη για πλιάτσικο. Να δεις που έτσι μόνο  κρατάς τους επιδέξιους μακρία.  Όπου ακούν 'τιμή', τη συνείρουν αυτόματα με έξοδα και τρέχουν για την έξοδο.
Θα σου τα διαχωρίσω μια τελευταία φορά, να μην τα ξαναμπερδέψεις: μόνο τα σπίτια ανακαινίζονται. Οι άνθρωποι, πεθαίνουν. 

Wednesday, July 18, 2012

showing now




soulmates




check is in the male



rare birds



cathedral



el.marnerigallery 
June-July 2012 
athens greece


tractatus



Λιγωτικές και λιπαρές, που αρπάζουν με την πρώτη πράξη, τσιτσιρίζονται και εξαφανίζονται σε ανύποπτο χρόνο. Μένουν μόνο οι υποθετικοί τους σύνδεσμοι να κρέμονται αποκαΐδια στο κενό. Και με ξερά 'αν' δε χορταίνουν ούτε κι οι πιο απελπισμένοι.
Άλλες, πλανεύτρες και αέρινες, χορεύουν με τα επτά πέπλα τους, για να αποκαλύψουν από κάτω τρομακτικά περιδέραια από ακρωτηριασμένες εμπιστοσύνες, η καθεμιά με τη δική της, παρόμοια ιστορία αιχμαλωσίας, ανάπηρα λάφυρα ενός μοιραίου λάθους κι ενός εξ' αμελείας πάθους...Πολύ επικίνδυνες αυτές.
Αλλά και τις ξαδέρφες τους να τις φοβάσαι. Εκείνες τις ρυπαρές, τις φουσκωμένες κι άδειες σαν ανεμογκάστρια, που σκάνε στα μούτρα σου με την μπόχα του παλιοκαιρισμένου αέρα και σε πετάνε ακούσια μακριά κι απόμακρα, στη χώρα που κόβουν τις γλώσσες σύριζα μόλις γεννιούνται οι υποκειμενικότητες, για να αποφεύγονται οι παρεξηγήσεις από τις εξηγήσεις.
Οι πιο πολλές, επιβλητικές και δρεπανηφόρες (οπλισμένες με αιχμηρά επιχειρήματα), βγαίνουν δήθεν, για να οργώσουν το εύφορο έδαφος της καλής προαίρεσης, αλλά με πραγματικό σκοπό να ακρωτηριάσουν κάθε καλή πρόθεση. Ανά, κατά, επί, παρά, προ... υπέρ βρωμών και αστεϊσμών, για να ξεκαθαρίζει το τοπίο και να μπορούν να οργώνουν ανενόχλητες στο χωράφι επιπέδου της κουρεμένης κατα-ποίησης.
Και είναι κι εκείνες οι παρανοημένες, οι παρανοϊκές, που τρέχουν αλαφιασμένες να ξεφύγουν από αιμοσταγή συναισθήματα και τις εκκωφαντικές τους μνήμες, ψάχνοντας μάταια καταφύγιο στη σπηλιά μιας σοφής, καινοφανούς σιωπής. Αυτές μόνο να λυπάσαι, τις λέξεις-χρησμούς, τις λέξεις ξόρκια. Αυτές, επειδή κουβαλάνε τις μεγάλες αλήθειες λήγουν και πιο άδοξα απ' όλες. Δεν προλαβαίνουν ποτέ να φτιάξουν ολόκληρη πρόταση. Ούτε παίρνουν σύνταξη.


'What we can not speak of, we must pass on to silence'
- paragraph 7., "Tractatus Logico-philosophicus", 
 L. Wittgenstein-

Wednesday, July 11, 2012








 με τα χεράκια μου.



Sunday, July 01, 2012

το στρώνει (ξανά)




Άνθρωποι βυθίζονται ένας-ένας 
κάτω από παχύ στρώμα αναλγησίας. 
Παγωμένα πόδια, χέρια, καρδιά. 
Λίγοι αυτοί που αισθάνονται κάτι ακόμα, 
μέλη-φαντάσματα από μακρινό παρελθόν. 
Από όταν κάποιος τους ζέσταινε κάποτε,
αλλά δε θυμούνται πια τι, ποιος, πώς και γιατί.
Και η αδιαφορία με τη σειρά της
το στρώνει πάνω στην αναλγησία,
με τις άψογα συμμετρικές και παράλογα
ορθολογιστικές νιφάδες της,
εξαφανίζοντας άηχα και αδυσώπητα σαν πνιγμός
ό,τι προεξέχει από τους 'κοκκαλωμένους'.
Τι κρίμα να κυκλοφορούν σε τούτο το αχανές ψυχοταφείο
και αυτά τα ελάχιστα θύματα που αχνίζουν ζωή ακόμα.
Τη μυρίζονται οι λιγάνθρωποι από μακριά την αναπηρία τους
κι' άντε να βρεις να κρυφτείς 

σ' εναν πλανήτη-ξέφωτο, 
στόχος-άνθρωπος.
Τελειωμένη δουλειά.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna