Wednesday, June 27, 2012

μπινελίκ

Δεν είσαι αδιαφθορος όπως θέλεις να λες, για να το πιστέψεις κι εσύ ο ίδιος. Αδιάφορος είσαι. Σου διέφυγε το θήτα. Πέταξέ το λοιπόν από πάνω σου επιτέλους γιατί είναι ξένο σώμα. Και το μονόκλ που φοράς για να παρατηρείς καλύτερα τον κόσμο που καίγεται και να συμπάσχεις εκ του μακρόθεν και αφ' υψηλού, κανονικά δεν έπρεπε να είναι μονόκλ. Μεγεθυντικός φακός έπρεπε να είναι. Δε στο είπανε γιατί είναι αυτονόητο. 'Eτσι μόνο διαβάζεις να ψιλά γράμματα. Παράδειγμα, η είδηση για τον καλλιτέχνη, ο οποίος μετά από το ατύχημα που είχε προσπαθώντας να μη χτυπήσει με το αυτοκίνητό του μια 16χρονη, έζησε τα τελευταία δέκα χρόνια του στο Άσυλο Ανιάτων - παράλυτος και μουγγός, αλλά κατά τα άλλα, καλά - και αποτελειώθηκε εκεί γιατί κάποιοι άλλοι 'αδιάφθοροι' με δεκάποντα θήτα, τον παρέδωσαν, για να μην τον έχουν βάρος, χάσουν την ισορροπία τους και γκρεμοτσακιστούν από την ασυνειδησία τους. Η Ύπαρξη ως σακούλα σκουπιδιών στη φαβέλα της αδιαφορίας, μ' άλλα λόγια. Είδες που χρειάζεται μεγεθυντικός; Επειδή ξέρω ότι  αποφεύγεις τεχνιέντως να τα διαβάζεις αυτά γιατί θές να ζουμάρεις μόνο στα πηχιαία θετικά στα πρωτοσέλιδα της ζωής, μη και σου χαλάσει η χωρίστρα, γι αυτό και σου τα τρίβω τα τώρα στη μούρη. Όχι ότι θα σε κάνει κάτι τέτοιο να χαϊδέψεις και να ζεστάνεις κάποιον που δεν έχεις ανάγκη. Απλά για να σου πω ότι σε κατάλαβα και να ξέρεις ότι ξέρω.
Ο κόσμος υπερχειλίζει από επαγγελματίες Ο.Ε.(οριοθετημένους εαυτούς). Αν δε μάθουν γρήγορα οι Χ.Α.Α. (χύμα ανεπάγγελτοι αισθαντικοί) να πολλαπλασιάζονται, τότε το πράγμα είναι προδιαγεγραμμένο.
Φτου κι απ' την αρχή μια ακόμα δαρβίνεια οδός θα χαραχτεί κούτσα-κούτσα και πάλι, μέσα από ανόργανα συντρίμια. Πρώτη φορά θα'ναι;

Sunday, June 24, 2012

κόκκινο


Όποτε βρισκόμασταν οι δυο μας, ήμασταν, λέει, πάντα μέσα σε ένα ταξί. Όχι τυχαία, δεν κατάλαβες. Μέσα στο ταξί τη ζούσαμε τη σχέση μας. Ποτέ δε συνυπήρξαμε δηλαδή εκτός ταξί, μέσα στον κόσμο, στατικά. Αγαπιόμασταν και τσακωνόμασταν καθ'οδον, πάντα εν κινήσει κι ας κολλάγαμε πότε-πότε σε κίνηση. Μετά την κάθε συνύπαρξη, ο καθένας ξεμπάρκαρε στην υπόλοιπη ζωή του, μέχρι την επόμενη φορά που θα πέρναγε ο ένας να πάρει πάλι τον άλλον από κάποια στάση, με το ίδιο ταξί. Στο τιμόνι είχαμε πάντα τον ίδιο οδηγό. Ήταν γιατρός ενδοκρινολόγος, λέει. Αυτός αποφάσιζε για την εκάστοτε διαδρομή, τη διάρκεια και το κόστος της. Εμάς δε μας ένοιαζε όπου και να μας πήγαινε, αρκεί να πηγαίνουμε μαζί. Την τελευταία φορά που σε πήραμε κούρσα έβρεχε κουβάδες, μια πηχτή κόκκινη βροχή σκέτη αηδία, που μας ήρθε, λέει, από τη Σαχάρα. Τόσο κόκκινη ήταν που το ταξί είχε γίνει πορτοκαλί. Kατέβηκες πριν από μένα αυτή την τελευταία φορά και πλήρωσες εσύ τη διαδρομή μέχρι εκείνο το σημείο που σε άφησα. Δεν ήθελες, λέει, να με επιβαρύνεις με όλο το ποσό από ευγένεια και τακτ. Εκεί που πλήρωνες, για μια στιγμή κοιταχτήκαμε στα μάτια. Ήταν κατακόκκινα κι αυτά, ή από το κλάμα, ή από την κόκκινη βροχή (άκου λέει, από τη Σαχάρα...). Αυτό δε θα διευκρινιστεί ποτέ, μάλλον. Τι μάλλον δηλαδή, σίγουρα.



Saturday, June 16, 2012

Επαγωγές



η απώλεια είναι πάθημα.
Η αφαίρεση είναι πράξη.
Το πάθημα είναι απρόβλεπτο.

Η αφαίρεση είναι πρόληψη.

Thursday, June 14, 2012

βραδύα βάρδια βράδυ



 σε νάρκη με έριξε ο ναρκισσισμός σου. 
 και η ειρωνεία είναι ότι  εσύ με λες  νάρκισσο 
 γιατί δεν ασχολούμαι πια μαζί σου. 
 χειμερία σχέση λοιπόν. 
 την ώρα που  ξυπνάει ό ένας, 
 ο άλλος πάντα  να πέφτει για ύπνο
χειμερί

Tuesday, June 12, 2012

70


















70 χρόνια σκόνης σκεπάζουν τον κοιμισμένο έρωτα, να μην κρυώνει.Στο άκουσμα του κλειδιού που γυρνάει τα τελευταία πέντε λεπτά πετάγονται ξαφνιασμένα.           Έτσι.  Από τη μια αιωνιότητα στην άλλη διαλύονται τα όνειρα.




diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna