Thursday, May 31, 2012

Ζ.Π. 100 (RIP)



Δεν πιστεύoυμε στις συμπτώσεις.
Πως το λένε τώρα αυτό που όλα συν-πίπτουν στο πέρασμά μας;
Α, είπα πέρασμα και θυμήθηκα:
Σα να μην κάτσανε ούτε για μια στιγμή οι ώρες μας.
Ένα βαθούλωμα σε καναπέ δεν αφήσανε πίσω τους. Έ-να..
Ούτε ντουβάρι δεν έμεινε για μάρτυρας.
Στήνονταν οι τοίχοι, να μας καλύπτουν 
κι έπεφταν μετά πίσω μας σα σκηνικά.
Η ουτοπία μας τελικά ήταν όνομα και πράγμα,
με τόσα τίποτα που απέγιναν τα τοπία μας.
Που να τη φανταστούμε τέτοια κυριολεξία...
Στα πλακάκια εκείνου του μπάνιου είχα χαράξει τα αρχικά μας
με το διαμάντι από το δαχτυλίδι μου, για παν ενδεχόμενον. 
Μου είχες φωναξει "μα, τι κάνεις τόση ώρα;"
και δε σου είπα τότε γιατί φοβήθηκα ότι θα το βρεις γελοίο.
Τώρα που σου το λέω είναι άτοπο.
Τρέχω στο πάρκο να δω αν και το παγκάκι έχει ξηλωθεί.
Μόνο αυτό μας απέμεινε.
Σε περίπτωση που δεν το βρω εκεί,
τότε μπορεί και να μην υπήρξα ποτέ,
φοβάμαι.


Η μνήμη γατζώνεται από τόπους,
για να μη βυθίζεται στα βάθη του χρόνου.


Wednesday, May 30, 2012

μανδάμ Δεγκαμιέ




(φωτομοντάζ, ευγενική χορηγία της Άλεξ Θ.)












Saturday, May 26, 2012

.




Βαριά διάθεση απλώνεται παντού και σε όλους, σα χειμωνιάτικη ομίχλη.  Οι άνθρωποι εδώ είναι περήφανοι και ντρέπονται να υπηρετούν αφεντάδες. Αλλά πρέπει. Πάντα έπρεπε. Είναι η μοίρα τους, εις τους αιώνες των αιώνων. Η άρνηση, η ανάγκη και η αυτολύπηση προβάλλουν προς τα έξω μια δυστροπία και μια αγένεια απωθητική. 'Θέλεις μαχαιροπήρουνα; Σήκω πάρτα και παράτα μας", λέει το γκαρσόν με τη γλώσσα του σώματος, όταν σου δείχνει το τραπέζι στην άλλη άκρη της τραπεζαρίας του ξενοδοχείου, για να πας να τα πάρεις μόνος σου κι ας πληρώνεις πεντάστερο λογαριασμό. Το κρύο έξω δεν ενοχλεί. Είναι το κρύο μέσα στους ανθρώπους που σε παγώνει. Βαρέθηκε κι αυτός ο λαός μια ζωή υπόδουλος. Από ηγεμόνα σε Πατέρα, από φτώχεια σε πενία κι από πενία σε ένδοια. Κουράστηκε να ελπίζει και να παρακολουθεί τον κακό απελευθερωτή να δίνει τη θέση του στον χειρότερο. Δεν βλέπει πια το αστείο πουθενά.
Πανέμορφη πόλη, ολοφάνερα πρωτεύουσα αυτοκρατορίας. Καθάρισαν και τους ανθρώπινους λεκέδες από άστεγους και  ζητιάνους. Οι διαμορφωτές της νέας τάξης πραγμάτων τους πέταξαν κατά χιλιάδες στις άκρες της πόλης, για να μην τρομάζουν τις πανέμορφες παλλακίδες που οδηγούν μπέντλευ, φεράρρι και λότους, όταν βγαίνουν για ψώνια στο μεγάλο, αστραφτερό μωλ στο κέντρο της πόλης. Εκεί που ήταν κάποτε η κεντρική λαϊκή αγορά, τώρα θα βρεις καταναλωτικά αγαθά καθόλου λαϊκής απήχησης και καθ'όλα δυτικής προέλευσης (με φθηνότερο το κατάστημα του Λουί Βιτόν). Μετά την κατάρρευση του 90 οι επιτήδιοι και όσοι ήταν μέσα στα πράγματα, κυριολεκτικά απήγαγαν τις πλουτοπαραγωγές πηγές της χώρας, με αποτέλεσμα να δημιουργήσουν μα νέα τάξη ιδιωτών (αριθμητικά απειροελάχιστη, αλλά οικονομικά παντοδύναμη) τους υπερπλούσιους, που διοικούν μαζι με την πολιτική ηγεσία όλη την απέραντη επικράτεια. Τα εκατομμύρια του λαού είναι χειρότερα από πριν. Γιατί τώρα, παρέα στη φτώχια κάνουν η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα, η ανεργία και η απουσία του πάλαι ποτέ κοινωνικού κράτους.
Οι ταμπέλες και η σήμανση είναιμόνο στην τοπική γλώσσα. Ακόμα και τα μενού στα εστιατόρια που κατά τα άλλα είναι όλα πολυτελή, πανάκριβα, με ευρωπαϊκές γεύσεις και με τους απαραίτητους φουσκωτούς, που ως σύγχρονες, τοπικές εκδοχές των καρυατιδων πλαισιώνουν όλες τις εισόδους, οπλισμένοι σαν αστακοί με τα όπλα να εκτίθενται επί τούτου, για να φυλά ο φόβος τα έρμα.
Ο υπερβολικός πλούτος, όταν συνεβρίσκεται και με την ευκολία απόκτησής του, γεννάει τα δίδυμα, Κακογουστιά και Τρομοκρατία. Με δυο λόγια: Σε κτήμα όπου γιορτάζονται οι γάμοι κάποιων γόνων πλουσίων, τους καλεσμένους υποδέχονται άμαξες πλαισιωμένες από έφιππους άνδρες, ντυμένους με ρούχα εποχής και κρατώντας πυρσούς στα χέρια. Kάντο εικόνα τώρα.
Στο εθνικό μουσείο τα εκθέματα τελειώνουν απότομα το 1917. Σαν γκρεμός για το πνεύμα. Μια μικρή και μίζερη αίθουσα κλείνει το τουρ στη μεγάλη ιστορία του τόπου, όπου στον τοίχο δεσπόζουν αφίσες από την εποχή του πατέρα Ιωσήφ και μια στολή αστροναύτη. Λίγο σαν coitus interruptus μετά από τόσες ώρες ερωτοτροπίας με τον πολιστισμό.
Μετά την απότομη προσγείωση στο εδώ και τώρα, η διάθεση για βόλτα γίνεται ανάγκη να σε χτυπήσει ο αέρας. Μετά από μερικά βήματα, η συνειδητοποίηση ότι η απέραντη λεωφόρος είναι εντελώς άδεια και ότι η κίνηση έχει ξαφνικά παγώσει, σε κάνει να ακινητοποιηθείς κι εσύ, σαν από υπόηχο πρόσταγμα. Ξαφνικά, από το βάθος διαφάινονται φώτα περιπολικών που αναβοσβήνουν και ήχοι από σειρήνες που εντείνονται. Μια άνευ προηγμένου αυτοκινητοπομπή από  μηχανές και τεθωρακισμένα Χάμβυ, όλο και πλησιάζουν απειλητικά. Τετράγωνα πρόσωπα με μισόκλειστα μάτια  κοιτάνε απειλητικά τους ακινητοποιημένους πεζούς μέσα από τα ανοιχτά παράθυρα των οχημάτων, στοχεύοντας τις κάνες τους πάνω τους (για να μην περάσει σε κανέναν τίποτα κακό από το κεφάλι, εκτός κι αν θα είναι σφαίρα).  Η ΑΕ πρόεδρος-πρωθυπουργός-πρόεδρος-πρωθυπουργός μόλις διέσχισε την πόλη.
Στο αεροδρόμιο για την επιστροφή, ο έλεγχος στα μηχανήματα έγινε υπό την ίδια σκοτεινή διάθεση και απειλή πολλών όπλων. "Να μην ξανάρθετε, όπως είδατε δε σας έχουμε καμία ανάγκη. Ραντεβού στα δικά σας μέρη...." Η γλώσσα του σώματος δεν επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες.
Αυτή η εκσυγχρονισμένη, δημοκρατική εκδοχή της ίδιας, επαναλαμβανόμενης ιστορίας με τρομάζει περισσότερο από τις προηγούμενες.
Ντασβιντάνια.






(Αλεκσάνδρα, όπως κατάλαβες,  ταξιδέψαμε παρέα..)






ΘΑ:

πλαστική στρογγυλάδα
στρώματος παραλίας και
πουπουλένια απαλότητα
μαξιλαριού διακαών πόθων.
Η καθυσηχαστική ομοιότητα με αερόσακκο όμως,
το καθιστά ελκυστικό για ενηλίκους, 
λάτρεις των γρήγορων λύσεων.

Αυτή η γραμμή στη μέση δεν θα σου φανεί ποτέ
σαν απειλή,
παρά μόνο όταν το 'τώρα' του 'θα'
καρφωθεί μέσα σου,
εν είδει δεκάποντης πρόκας.
Όταν μπήγεται,
έχουν όλα ήδη ξεφουσκώσει στο παρόν.

Γι αυτό, την επόμενη φορά, σκέψου καλά  
γιατί και με ποιο 'τώρα' σου 
θα πληγώσεις κάποιον ανυποψίαστο και πάλι.

Βλέπεις, στα λούτρινα χρόνια, όλα ήταν μαλακά. 
και οι απειλές ακόμα, χτισμένες από άμμο.
Άσε που η μαμά -ακούραστη οπισθοφυλακή- 
πάντα καθάριζε για πάρτη σου. 

Τώρα, όλοι πλέον ζητάνε τα ρέστα.





Tuesday, May 22, 2012






Ξεκίνησε σαν αδιόρατη κουκίδα.
Γρήγορα έγινε φακή,
μετά στραγάλι
και στη συνέχεια, η καραμέλα σου.
Πόσες τέτοιες ευκαιρίες κατάπιες αμάσητες και εξαφάνισες αχώνευτες;
Kάποια στιγμή δε χώραγε πια στο στόμα.
Σε πήρε η μπάλα.
Απέκτησε αλυσίδα και έγινε η φυλακή σου.
Τότε, σε μια ακόμα επιτυχημένη προσπάθεια απώθησης
έστησες  παρασταση και την έβαλες να υποδυθεί τη Μοίρα.
Μοιραία λοιπόν και όλως τυχαίως παραδόθηκες
-αμαχητί και ελαφρά τη καρδία-
στο ολοστρόγγυλο βάρος της.

Στο τυχερό  σου μπισκοτάκι.
Αντί του "ερευνάτε τας γραφάς",
σου' πεσε το "πίστευε και μη ερεύνα".
Περιχαρής γέγονες.





Wednesday, May 16, 2012

αγαπημένο μου ημερολόγιο (dear diary)

επειδή είμαι ακόμα με συγγραφικό μπλοκ, 
αυτά που δεν μπορώ να γράψω, σου τα πήρα φωτογραφία και τα ζωγράφισα.





με αγάπη,
η αυτή.

Sunday, May 13, 2012

μέρα μητέρας




Μανούλα;
Mανοοοοοούλα;
Mαμά;
Μα-μαά;
Mαμαααααά!
ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!!!
.........................................................................


Τι βλέπεις;
Bλέπω αζαλέες πολλές 
κι ανάμεσά τους ένα κοριτσάκι που ουρλιάζει 
κρατώντας ένα σπασμένο βιολί. 
Μπορεί να είναι και κιθάρα. 
Αλλά κατά 90% είναι βιολί. 
Το κοριτσάκι πάντως ουρλιάζει 100%.




Tuesday, May 01, 2012

omnibus

Τι παραπανω να διαβάσει κανείς για το xάος, το τυχαίο, τα αδιέξοδα, τους έρωτες στα χρόνια της χολέρας, το κενό και την έλλειψη νοήματος; Η μήπως νομίζεις ότι η αέναη επανάληψη που απλά μαντάρει μικροσκοπικά το κενό ενώ τραβάει άλλους πόντους, θα μεταλλαχθεί ως δια μαγείας σε πληρότητα και νοηματοδότηση; To εμπεδώσαμε κύριε. Με όποια εκφραστικά κοστούμια κι αν το ντύσεις, από μέσα ίδια, μία και απαράλλαχτη παραμένει η ουσία. Όσο για τις ασκήσεις πνευματικής ετοιμότητας που μας βάλατε να κάνουμε, παντελώς άχρηστες ήταν κι ας μας τις δίνατε για sos. Αφου πάντα πέφτει άσχετο θέμα στην ελεύθερη πτώση. Άσε που είναι και αποδεδειγμένα άχρηστα η θεωρητικά παθήματα στο πρακτικό.
Τους ανθρώπους (και τις ιστορίες τους), τους είδαμε όλους έναν-έναν,
για να καταλάβουμε στο τέλος ότι ακόμη κι αν δούμε έστω και μόνο έναν,
πάλι όλους θα τους έχουμε δει. 

Θύμα,

συγχώρεσέ με, αλλά το να συγχωρείς συνέχεια τους ανθρώπους, δεν είναι δύναμη. Αδυναμία είναι και αυτοακυρωτικός ψυχαναγκασμός λάνθανουσας θρησκευτικής ιδεοληψίας. Γιατί πάλι θα έρθουν με ορμή, κακό να κάνουν σε σένα και στους άλλους, στον αύξοντα βαθμό και ες αεί, όπως επιβάλλουν η γεωμετρική πρόοδος και ο νόμος της αδράνειας (όπου αντίσταση=0). Με πίστη στη μαθηματική ακρίβεια, τους νόμους της φυσικής και τις αδιάσειστες ιστορικές αποδείξεις, τολμώ και σου το λέω αυτό.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna