Wednesday, December 28, 2011

Ανήμερα (σε τέσσερεις πράξεις)





Πράξη εορταστική:

"Δεν ήταν πολιτικός, αναγκάστηκε να πάρει τη θέση αυτή από υποχρέωση στον φίλο και ευεργέτη του και αρχηγό του κόμματος. Είναι αξιόλογος άνθρωπος, τον γνωρίζω προσωπικά! Δεν μπορούμε να βάζουμε όλους στο ίδιο σακί! Είναι ανεύθυνη στάση μια τέτοια γενίκευση! Εξάλλου δεν μπορείς να ξέρεις πως είναι να είσαι ορφανός και να χρωστάς ευγνωμοσύνη σε αυτόν που σε υιοθέτησε από μικρός, ε;", είπε η νεαρή ψυχοθεραπεύτρια Κ με μικρή δόση επαγγελματικής υπεροψίας. Ο Ν κοκκινίζει ολόκληρος και με στοχευμένο βλέμμα πετάει το φραστικό του βέλος προς την κατεύθυνσή της "σε λάθος άνθρωπο βρήκες να απευθυνθείς, όσον αφορά στην ορφάνια και την ευγνωμοσύνη. Η μητέρα μου πέθανε από λευχαιμία στη γέννα και με μεγάλωσε η καλύτερή της φίλη, η 'μάνα' μου. Όταν η 'μάνα' μου λοιπόν έχει άδικο, ή ζητά πράγματα παράλογα δε σκέπτομαι την υποχρέωση που της έχω, αλλά επικαλούμαι πρώτα τη λογική μου. Αλίμονο αν όλη μας η ζωή εξαρτάται από την περιπτωσιολογία και κάθε μας πράξη καθορίζεται από ενοχικά συναισθήματα και επιρρεάζεται αποκλειστικά από γεγονότα που συνέβησαν ερήμην μας. Κι όλα αυτά τα εννοώ και δεν σηματοδοτούν έλλειμμα ευγνωμοσύνης. Είσαι ψυχοθεραπεύτρια, απαιτώ να καταλάβεις όσα λέω". Παύση αμήχανη επικρατεί στην ομήγυρη. Ο Ν, αποφορτισμένος παίρνει μια απολαυστική γουλιά από το κρασί του, απολαμβάνοντάς την σχεδόν σαδιστικά προς την συνομιλήτριά του που είναι έτοιμη να σκάσει. Εγώ, ως οικοδέσποινα έχω τον άχαρο ρόλο να υποδύομαι την ηλίθια που θα μιλήσει για κάτι άσχετο για να ελαφρύνει την ατμόσφαιρα και να μην πάρει το μέρος του κολλητού απέναντι στην καλεσμένη που έρχεται μόλις δεύτερη φορά σπίτι της. Ο Δ έχει ήδη ανοίξει το δεύτερο μπουκάλι και έχουν αρχίσει κάποια φωνήεντα να ξεγλυστράνε από τις λέξεις του. Νιώθω ανησυχία για την εξέλιξη της βραδιάς σε ολα τα μέτωπα. Ο Γ έχει ταμπουρωθεί πίσω από την κιθάρα του αποφεύγοντας να πέσει θύμα αδέσποτου θυμού που δεν μπορεί να αποκρούσει λόγω ελλιπούς γλωσσικής άμυνας (το επίπεδο των ελληνικών του είναι ακόμη μακράν του επιπέδου μαύρης ζώνης). "γλυκό, κανείς;" Άχαρος και καταπιεστικός ο ρόλος της οικοδέσποινας...

Πράξη ενδιάμεση:

Η Κ και η παρέα της τινάχτηκαν πάνω ταυτόχρονο σα συναθλητές σε ρουτίνα συγχρονικής κολύμβησης και έφυγαν λόγω 'άλλων υποχρεώσεων'. Οι καναπέδες άδειασαν και ο Ν με τον Β κάθονται τώρα δίπλα, ενώ εγώ απλώνομαι στο πάτωμα χαλαρώνοντας. Το ρινγκ ξανάγινε σαλόνι. Ο Β έχει καταργήσει τα φωνήεντα πλήρως, ανοίγοντας πλέον το τρίτο μπουκάλι και ο Γ παίζει μπλουζ με την ηλεκτρική του κιθάρα. Καθώς παρακολουθώ τους δυο πρώτους να μιλάνε χαλαρά πίνοντας κρασί σκέφτομαι ότι έχουν πάρα πολλά κοινά βιώματα οι δυο τους και ότι τους αγαπώ πολύ για εντελώς διαφορετικούς λόγους.  Αναλογίζομαι οτι ο ένας είναι κάπως σαν σωτήρας μου και ο άλλος κάπως σαν προστατευόμενος μου. Και ότι έχω μια θλίψη για την ανικανότητά μου να βοηθήσω τον Β από αυτό το αυτοκαταστροφικό σιρκουί. Το ότι κάποιος μπορεί να σώζει κάποιους, δε σημαίνει ότι όλοι μπορούμε να σώσουμε όλους, ούτε καν ότι είναι και πρέπον να οικειοποιούμαστε τέτοιους επικίνδυνους, μεσσιανικούς ρόλους. Do not try this at home. Δεν είναι όμως ενδιαφέρον πως οι αντιήρωες και οι υπερήρωες έχουν την ίδια τάση αυτοκαταστροφής και φλερτάρουν εξίσου με το θάνατο; Τέτοια σκεφτόμουν καθώς τους κοίταζα, εκεί που το κινητό του Ν διέκοψε ξαφνικά τον ειρμό των σκέψεών μου. "Πρέπει να πεταχτώ σε ένα σπίτι εδώ κοντά. Έχω μια υποχρέωση κι είναι ήδη αργά. Θα σε πάρω αύριο το πρωί". Έτσι είναι αυτές οι μέρες, σκέφτηκα και χωρίς να του φέρω αντίσταση τον συνόδεψα στην πόρτα και τον χαιρέτησα με μια σφιχτή αγκαλιά. "Μη γίνεσαι επιθετικός αγοράκι μου. Τη φρίκαρες την κοπέλα με τον αυστηρό σου τόνο". "Δε με αφορούν οι θεωρητικοί. Είναι ηπαρμένοι τύποι" μου είπε και έφυγε μέσα στη νύχτα, κοντά μεσάνυχτα. "Χαρά στο κουράγιο του, μετά από 3 ποτήρια κρασί να πηγαίνει και σ' άλλο σπίτι τέτοια ώρα", είπα στον Γ.

πράξη αδιανόητη:

Στο υποφωτισμένο δωμάτιο η ατμόσφαιρα μύριζε βαριά, πυκνή και παλιά θλίψη, σα βαρύ βελούδο εποχής. Στο διπλό κρεβάτι η κατάκοιτη γυναίκα μόρφαζε από τον πόνο, τόσο που τα χαρακτηριστικά της ήταν ακατάληπτα. Τα τρία της παιδιά, με σφιγμένες γροθιές και έκφραση απόγνωσης έκλαιγαν σιωπηλά χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν, περιμένοντας βοήθεια. Στο χτύπημα του κουδουνιού πετάχτηκαν σα να ξύπνησαν απ' το κακό όνειρο κι έτρεξαν όλοι μαζί να ανοίξουν την πόρτα. Ο Σωτήρας ήρθε πριν τα μεσάνυχτα φέτος. Ο 40άρης με το μούσι χαμογέλασε συγκρατημένα και ζήτησε συγνώμη ευγενικά που άργησε ένα τέταρτο. "Είχε πολλή κίνηση στο δρόμο. Είναι η μέρα τέτοια. Καταλαβαίνετε..". Τα τρία παιδιά κούνησαν καταφατικά το κεφάλι τους και τον οδήγησαν στο δωμάτιο με βλέμματα ζητιάνων. Ο 40άρης έβγαλε από την τσέπη του ένα φιαλίδιο και μία σύριγγα μέσα στην οποία άδειασε το υγρό και στη συνέχεια το άδειασε πάλι μέσα στον ορρό που ήταν συνδεδεμένο με το χέρι της γυναίκας. Της πήρε το σφυγμό και έκατσε στο κρεβάτι, δίπλα στο αδύνατο κορμί της. Σιγά-σιγά, το πρόσωπο της γυναίκας άρχισε να χαλαρώνει και σαν σε βίντεο με ειδικά εφέ, από μάσκα τρόμου μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη 50άρα με λεπτά χαρακτηριστικά και ένα σχεδόν ανεπαίσθητο χαμόγελο. "Θα είναι καλύτερα. Όλα θα είναι καλύτερα. Θα ηρεμήσει τώρα, να ηρεμήσετε κι εσείς. Είναι τυχερή που σας έχει και εσείς που έχετε ο ένας τον άλλον" είπε, χαιρέτησε ευγενικά τα παιδιά που τον ευχαρίστησαν με ευγνωμοσύνη σα λυτρωμένα και τον ρώτησαν τι του χρωστάνε. "Μόνο στη μάνα σας και στον εαυτό σας χρωστάτε, να είστε δυνατοί και ενωμένοι. Κατά τα άλλα, δε χρωστάτε τίποτα σε κανέναν άλλον" είπε.

πράξη τηλεφωνική:

Είχα hangover και ο ήχος του τηλεφώνου ήταν σαν αιφνιδιαστική επίθεση κατά του νευρικού μου συστήματος. Ούτε καφέ δεν είχα πιει ακόμα, για να είμαι προετοιμασμένη να συναντήσω τη μέρα και τους θορύβους της. Απάντησα τσαντισμένη με ένα κοφτό "εμπρός!". Ήταν Ο Ν και μαλάκωσα αμέσως. "Συγνώμη που έφυγα όπως έφυγα χθες, αλλά έπρεπε να χορηγήσω μια μορφίνη. Ξέρεις, ο ρόλος μου σ' αυτήν τη ζωή είναι άχαρος, αλλά το 'χω τάμα να μην αφήνω τους ανθρώπους να πονάνε φεύγοντας", "Ποιος;.." ψέλλισα. "Μια καταληκτική ασθενής μου. Σήμερα το πρωί έφυγε σαν πουλάκι. 55 χρονών με τρία παιδιά μόνη. Αυτό μπορώ να κάνω, αυτό κάνω, χωρίς πολλά πολλά. Τόσο απλά."
"Χωρίς πολλά-πολλά...τόσο απλά...", επανέλαβα αποχαυνωμένη, σα να είχα φάει κρότου-λάμψης στα μούτρα.

Κάθαρση/Απολογισμός:

Ο φίλος μου είναι συγγενής του θεού Ερμή, ψυχοπομπός κι αυτός. Είναι ένας που απ έξω φαίνεται φυσιολογικός και γλυκούλης με το μουσάκι του. Ντύνεται με τζιν, μακό με αστεία σλόγκαν και camper. Διασκεδάζει τους πάντες και τα πάντα με το χιούμορ του, για να μην υποψιαστεί κανείς ότι δεν είναι ένας απλός, αλαφροϊσκιωτος, αλλά αυτός που περπατάει σχεδόν κάτω από το χώμα. Μέρα-νύχτα τρέχει σαν τον τρελό με την άσπρη του ρόμπα, υποδυόμενος τον γιατρό, τον οποίο και παίζει τέλεια γιατί σώζει ζωές συνέχεια, εκεί που άλλοι γιατροί τα εγκαταλείπουν ή αδιαφορούν. Αυτό όμως, είναι απλά το καμουφλάζ του. Γιατί τα βράδια, αναλαμβάνει να περάσει τις απεγνωσμένες ψυχές από τον Φόβο και τον Πόνο, απέναντι στην Ανυπαρξία, χωρίς να βιώσουν όλη τη στυγερή Φρίκη και την Αγωνία της μετάβασης. Ο φίλος μου είναι η μεταφυσική μορφή που απαλύνει τη μεγαλύτερη ανθρώπινη υπαρξιακή αγωνία και εγώ είμαι μια απλή και βαρετή θνητή που ανέλαβε το ρόλο να καταγράψει τα κατορθώματά του. Για να υπάρχει γραπτή απόδειξη ότι κυκλοφορούν ανάμεσά μας κάποιοι που φαινομενικά είναι σαν απλοί άνθρωποι, αλλά στην ουσία είναι υπεράνθρωπα, μυθικά πλάσματα, όπως ο Ηρακλής, ο Αη-Βασίλης κι ο Beowolf. Κι αυτή την καταγραφή να τη λάβετε διπλά υπόψιν σας, γιατί την προσυπογράφει μια νηφάλια, κοινή ύπαρξη που είναι και λίγο πιο κυνική από τον μέσο όρο.


ανασκό(λο)πηση 2011








Βόρειος Κορέα: Προσκυνούν τα σκαλοπάτια που πάτησε κατά την τελευταία εμφάνισή του ο Ηγέτης, ο οποίος εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο γυάλινο φέρετρο που κατάσχεσε με συνοπτικές σοσιαλιστικές διαδικασίες από την φιλοβασιλική Χιονάτη.
Ο δημοκρατικά γεννημένος διάδοχος θα συνεχίσει τη διάφανη κοινωνική πολιτική και θα προωθήσει την περαιτέρω απεξάρτησή της χώρας από τη διεθνή κοινότητα, αποδεικνύοντας ότι είναι καλύτερος από τον πατέρα του και εξορκίζοντας την κατάρα που καταδικάζει στην αφάνεια τους διαδόχους διάσημων μπαμπάδων.




Τουρκία: όποιος επιμένει στην αναγνώριση της γενοκτονίας των Αρμενίων (στερητικό είναι το αρχικό άλφα) θα αντιμετωπίσει την μήνη και την αιφνίδια διακοπή των διπλωματικών σχέσεων με την εύθικτη χώρα. Και λογική και ευαισθησία. Nα σκεφτείς, η εξωτερική πολιτική είναι τόσο εξωτερική και λαρζ που 
λέγεται ότι προβλέπει μέχρι και την αποψίλωση της Πάρνηθας.



Αίγυπτος: διπλή κλωτσιά στη μούρη του κατεσταλμένου. Στην πλατεία τα ανθρώπινα δικαιώματα βιάζονται με θύματα πρώτα απ’ όλους τις γυναίκες (πρωτότυπο), ενώ οι της σλαμικής αδελφότητας κλείνουν το μάτι σε όσους πόνταραν σε περισσότερα μακντόναλντς. Του Μεγάλου Ανατολικού γίνεται ήδη, δηλαδή. Στην ουρά περιμένουν οι υπόλοιποι εξεγερθέντες. Έχει κι άλλο πάτο για όλους, μην σπρώχνεστε.


Ρωσία: υποκλοπές των πολιτικών αντιπάλων του Πούτιν από μεγιστάνα που κείται φιλικά προς τον Πούτιν, αλλά διατηρεί απόσταση ασφαλείας από τον Πούτιν, για να μην συνδεθεί άμεσα με τον Πούτιν. Που την έβαλα τη μεζούρα; Eυτυχώς που θα τη βρει ο διευθυντής του Προεδρικού γραφείου με την ένδοξη καριέρα του στην ΚαΓκεΜπε. Αλήθεια, πόσες κούκλες χωρά μέσα της μια Ματριόσκα; Το υπουργείο Εξωτερικών πάντως εκφράζει τεράστια ανησυχία για τον προφυλακισθέντα Γέροντα του προτεκτοράτου του Αγίου Όρους. Η Τίμια Ζώνη έκανε δουλειά, λοιπόν;



Γερμανία: Υπάρχει, κι όσο υπάρχει, δε θα υπάρχεις, μέσα στην Ευρώπη του πολιτισμού, την κηλίδα του διαφωτισμού και το άντρο της Ένωσης και της Συνοχής (της συνενοχής όμως;).
Και αυτό είναι αρκετό για να την κάνει την πιο αισιόδοξη χώρα της Ευρώπης, κατά την τελευταία δημοσκότιση.




Βατικανό: H Ιερά Σινδώνη δίνει τροφή για νέο μπεστσέλερ του Νταν Μπράουν. Επιστήμονες επανέρχονται με την εκδοχή του θαύματος και της αυθεντικότητας του Ιερού κειμηλίου σε εποχή  αναδυόμενου γενικότερου χριστιανικού φανατισμού, που θα μπορούσε να εκληφθεί ως μορφή αντίστασης απέναντι στο "αντίπαλο δεός". Τυχαίο; Θου Κύριε...


Ελλάδα: Πεινάτε; Καλό θα σας κάνει! Να πέσει λίγο κι η χοληστερίνη σας. Την επόμενη φορά θα σας πετάξουμε κανένα ψίχουλο, αν καταφέρετε να μας ξαναψηφήσετε πριν ψοφήσετε. Απόδειξη, η επίσημη ανακοίνωση του πόθεν έσχες που δεν εμφανίζει ούτε έναν πρώην ή νυν βουλευτή να έχει καταθέσεις στην Ελβετία. Μείζον πάντων η αλήθεια και ο σεβασμός του ψηφοφόρου χρηματοδότη. Τα μέντιουμ λένε ότι οι κυβερνώντες είναι τόσο ανίκανοι που θα οδηγήσουν τη χώρα σε μοιραία χρεοκοπία και επιστροφή στο πάλαι ποτέ νόμισμα την μναν, γεγονός που θα κάνει την Ελλάδα επενδυτικό παράδεισο και έτσι θα αποδειχτεί ότι μια κακή διαχείριση από ανίκανους μπορεί να φέρει ερήμην όλων το προσδοκώμενο αποτέλεσμα (εκ του "δύο αρνήσεις ισοδυναμούν μία κατάφαση").


ΗΠΑ: Ο φόβος της ιδιότυπης επιστροφής στην εποχή των σπηλαίων, με λογισμικά να έχουν πλέον αντικαταστήσει όλους τους homo sapiens στις υπηρεσίες κι ανθρώπους έρμαια σε ένα μετα-κατακλυσμικό, μοναχικό χάος "do it yourself".


Κίνα: εκείνα και τα άλλα, τα ανθρωπιστικά, τα δημοκρατικά, τα οικολογικά και τα μεγάλα. Τι να λέμε, πάνω απ’ όλα ο άνθρωπος, η φύση και η αξία της ζωής γενικότερα. Βέβαια, σας προκαλώ να πιάσετε το πρώτο πράγμα που βρίσκεται στο άμεσο περιβάλλον σας και να δείτε που είναι made in. Πιάστε και τα πιο μακρινά, το ίδιο θα γράφει...Το μαντέψατε! Είμαστε όλοι σπόνσορες αυτού του ‘φυσικού φαινομένου’. 


Στην Άπω Ανατολή η νέα θρησκεία λατρεύει πλέον τον Νώε. Μια 15χρονη, λέει, που είχε χαθεί με το τσουνάμι του 2004 επανεμφανίστηκε μετά από 7 χρόνια και με όλα όσα είδε θέλει να ξανά-εξαφανιστεί.
Υπάρχει και η Αφρική στο χάρτη του 2011, αλλά τέτοιες μέρες, τέτοια λόγια. Ας φροντίσουν οι αρχηγοί εκεί με τους μισθοφόρους τους για το ποιος θα "φαγωθεί" από όσους τη γλιτώσουν από την πείνα και τις επιδημίες, όσο παράλληλα θα χρηματίζονται από τα μεγάλα συμφέροντα για να ψηφίζουν κατά των περιβαλλοντικών μέτρων, στις συνεδριάσεις του Ο-Η-Ε. Ο-ε-ο.


Η ανθρωπότητα πήγε για Χριστούγεννα με έναν πόνο. Κοινό. Τους ελάχιστους που αποφασίζουν και διατάσσουν ημερομηνίες λήξης της. Έρχεται Πρωτοχρονιά κι ακόμα κοιλοπονάει. Καλή Λευτεριά.



(χρονογράφημά μου για το emea.gr)



Monday, December 19, 2011

Σύγκλητος

Περίεργα όνειρα. 
Στο δικό σου ήμουν εγώ, αλλά ήμουν μια άλλη. Στο δικό μου, ήσουν εσύ, αλλά δεν ήσουν εκεί. Βρέθηκαν όμως και των δυο μας τα όνειρα στη Ρώμη.
Να πλαισιώνονται από την επιβλητική αισθητική και την αίσθηση παλιάς υγρασίας που τσακίζει τα κόκκαλα και ποτίζει τα ρουθούνια με εκείνη την αυστηρή οσμή της ιστορίας, που δε σηκώνει ελεύθερη μετάφραση. Quidquid latine dictum sit, altum videtur.



Sunday, December 18, 2011

ειμί-




ημίτρελη με κρίση ημικρανίας στο ημίφως ημιτελούς καταλύματος ημιδιαμονής, παλεύοντας γνωστά ημίμετρα.





Friday, December 16, 2011

life.con (connect the dots)




Δεν είναι τίποτε άλλο από ένα 'ενώστε τις τελείες'. Κομβικές στιγμές - αριθμημένες, με ξεκάθαρη γραμμική αλληλουχία- που ενώνει η διαδρομή μας στο χρόνο. Το σχήμα της ζωής ορίζεται από τις τελείες που 'έπιασες' και σε 'έπιασαν' και όχι από αυτές που προσπέρασες ή σε προσπέρασαν. 
Αν όμως πάρουμε την εκδοχή των μοιρολατρών, η ζωή δε μοιάζει με πίνακα ιδιοφυούς δημιουργού, αλλά τυφλοσούρτης για αρχάριους ζωγράφους με αδιαπραγμάτευτες, αριθμημένες τελείες. Έτσι, ένας σκορπιός είναι εξαρχής μόνο σκορπιός και δεν μπορεί στη διαδρομή να γίνει γόβα στιλέτο. 
Απ'την άλλη, οι υπεραισιόδοξοι ουτοπιστές θα πουν ότι η ζωή σου παίρνει όποια εικόνα διαλέξεις εσύ, σαν ελεύθερο εξπρεσιονιστικό σχέδιο, επειδή οι τελείες είναι άπειρες -με μόνη δεδομένη και σταθερά την τελεία της εκκίνησης- άρα άπειρα και τα πιθανά αποτελέσματα. Έτσι, ένας σκορπιός μπορεί να γίνει και αρκούδα και λιοντάρι και Elvis, αν εσύ το αποφασίσεις. 
Θα επιμείνω στην ενδιάμεση εκδοχή των εμπειρικών ρεαλιστών, όπου σύμφωνα με αυτήν, η ζωή θυμίζει αστερισμό. Παίρνει το ένα και μοναδικό σχήμα (ένα τελικό σχήμα σου αναλογεί) που θα εμπνευστείς από κάποια κομβικά σημεία που σου δίνονται ως δεδομένα (συγκυρίες, συμπτώσεις) σε συνδυασμό με όλα τα άλλα που εσύ θα αποφασίσεις να δεις και να χρησιμοποιήσεις στο τελικό σου σχέδιο. Κοινώς, το σχήμα του σκορπιού θα μπορούσε να γίνει σαύρας, μέχρι και σαξόφωνου, αλλά δε θα μπορούσε ποτέ να γίνει η φιγούρα του Jim Morrison. 
Η βούληση και η φαντασία κάνουν τη ζωή σου να ξεχωρίζει, πέρα από αυτά που το σύνολο των σταθερών σου αδιαπραγμάτευτα ορίζει. 
Connect the dots, aka Life.con

Wednesday, December 14, 2011

πέπελνιτσα*


H θεία Λιλή και η θεία Μαίρη πίναν το ουϊσκυ τους και κάπνιζαν τα dunhill τους το ένα μετά το άλλο. Δύο τασάκια είχε η μαμά (τον πήχυ της αγάπης της δεν τον βλέπουν όλοι οι άλλοι καν, γιατί είναι πάνω από τα σύννεφα. Δεν έχει σχέση με την ιστορία, αλλά απλά το λέω) στο σαλόνι για τους καλεσμένους της και τα τίγκαραν πάντα και τα δύο όταν έρχονταν για επίσκεψη. Κάπνιζε κι η μαμά ένα-δύο τσιγάρα, από ευγένεια,' να τους κάνει παρέα' έλεγε. ΄Ηταν χαρούμενες και πολύ Κυρίες όλες τότε. 'Δέχονταν' στο σπίτι, πάντα έτοιμες και σενιαρισμένες για το κουδούνι. Όχι όπως σήμερα, που δε σου χτυπάει κανείς την πόρτα και όταν σου τη χτυπήσει σαστίζεις και μετά σιχτηρίζεις γιατί είσαι με το κωλοφούτερ και τα μπίπρκενστοκ και δεν έχεις όρεξη για τα μούτρα κανενός. Καπνίστριες λοιπόν όλες οι θείες, τότε. Με μιζανπλί, καλοβαλμένες,  η καθεμία με το δικό της στυλ. Έρχονταν συχνά-πυκνά και γέμιζαν το σαλόνι πυκνό καπνό και γέλια και φωνές. Ακόμα και η πόρτα του διαδρόμου που έκλεινε η μαμά για να μπορώ να κοιμηθώ επειδή είχα σχολείο, δε σταμάταγε τις κουβέντες τους που μου κρατούσαν συντροφιά μεχρι να με πάρει ο ύπνος. Μιλάγανε για ταξίδια που οργανώνανε μαζί, για τα μεγάλα προβλήματα που έπρεπε να λυθούν από κοινού, ξαναμοιράζονταν αναμνήσεις κι έλεγαν ό,τι τους κατέβαινε, όπως κάνουν οι άνθρωποι που αγαπιούται και δεν έχουν τίποτα να κρύψουν μεταξύ τους, ούτε έχουν λόγο να αυτολογοκριθούν μπας και παρεξηγηθούν. Όπως έκαναν τότε τουλάχιστον, που οι άνθρωποι αγαπιούνταν ακόμα και ψυχοπορεύονταν μαζί. Τώρα οι περισσότεροι αποφεύγουν ο ένας τον άλλον γιατί φοβούνται μη τους κάνει κακό ή τους ζητήσει δανεικά ή τους κοροϊδέψει ή τους μιζερέψει. Καλεσμένους είχαμε πολύ συχνά λοιπόν. Έρχονταν και θείοι σοβαροί. Είχα δύο αγαπημένους λόγιους θείους, τους οποίους περίμενα πως και τι να έρθουν για επίσκεψη και έμενα ξύπνια για να τους δω. Μου άρεσε που μου έδιναν σημασία σαν πιο μεγάλη και όχι παιδιάστικη σημασία γουτσου-γούτσου και ήθελαν να μιλάμε για πράγματα  πολύ ενδιαφέροντα που αργότερα κατάλαβα ότι συγκαταλέγονται στην κατηγορία 'υπαρξιακά'. Ό ένας ήταν συγγραφέας και ό άλλος γνωστός αρχισυντάκτης και αριστερός διανοούμενος, που τον κόντραρα και του άρεσε πολύ. Έλεγε στη μαμά μου 'εγώ εδώ έρχομαι για να συζητήσω με τη Μαρία, αν δε σας πειράζει' και φυσικά αστειευόταν, αλλά επειδή κάθε αστείο εχει και μια δόση αλήθειας, εγώ κοκορευόμουν από μέσα μου και όταν έφευγα πια για ύπνο, κοντοστεκόμουν και τον άκουγα να λέει στους γονείς μου πόσο 'ευφυές είμαι' (σκατά στα μούτρα μου λέω τώρα, εκ των υστέρων) και κοκορευόμουν λίγο ακόμα. Αυτός ο θείος Κωστής, κάπνιζε πούρο συνέχεια και το σπίτι το αέριζε η μαμά 3 μέρες, αλλά 'χαλάλι του', έλεγε. Εγώ αρχικά δεν καταλάβαινα γιατί τους καλούσαν αφού τσακώνονταν κάθε φορά, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι οι μεγάλοι αρέσκονται να κάνουν 'έντονες συζητήσεις που ακονίζουν το μυαλό' και ότι όσο πιο πολύ φωναζανε τόσο καλύτερα περνάγανε. Γιατί τα λέω όλα αυτά, τώρα? Γιατί όλοι αυτοί οι συχνοί επισκέπτες, κάπνιζαν (τότε δεν φοβόντουσαν τόσο τον καρκίνο, ή τον είχαν χεσμένο) και στο χαμηλό τραπεζι του σαλονιού υπήρχαν για αυτόν ακριβώς τον λόγο τα 2 διάφανα, κρυστάλλινα τασάκια που ανέφερα στην αρχή. Ένα κίτρινο τετράγωνο εγχάρακτο κι ένα στρογγυλό, κόκκινο murano με συμμετρικές μικροσκοπικές φουσκίτσες. Αφού έφυγαν οι άνθρωποι, οι καπνοί, τα πούρα και οι φωνές ανεπιστρεπτι, έμειναν πίσω τα τασάκια να αγαπάω και να μου θυμίζουν ζωντανά πράγματα. Το κίτρινο τασάκι δε θυμάμαι πως το έσπασα πριν μερικά χρόνια,  γιατί ήμουν πολύ απασχολημένη τότε και δεν είχα καιρό για συναισθηματισμούς και κηδείες αντικειμένων. Τώρα, που κήδεψα τους ανθρώπους με τον απαραίτητο κυνισμό για να επιβιώσω, δίνω περισσότερη σημασία σ' αυτά τα συμβολικά και άψυχα. Ίσως κακώς, ίσως καλώς, δεν έχει και σημασία. Το κόκκινο murano μου γλύστρισε από τα χέρια και το έσπασα χθες στην κουζίνα  Ώρες μάζευα γυαλιά και το έκλαιγα σαν άνθρωπο. Τόσα πολλά γυαλιά δεν έχω ξαναμαζέψει στη ζωή μου. Ένα τόσο δα τασάκι και ήταν σα να έσπασε ολόκληρη η τζαμαρία του Μεγάρου Μουσικής. Κι εκεί που νόμιζα συνέχεια ότι είχα μαζέψει τα σπασμένα εντελώς, νάσου και εμφανιζόταν συνεχώς ακόμα ένα μικρό κομμάτι, κοφτερό σαν τιμωρία.




* τασάκι στα ρώσικα



Tuesday, December 13, 2011

η πεντάμορφη τέρας

doug88888


Eίναι μια όμορφη, πεντάμορφη με μακριά μαλλιά, τόσο στιλπνά που βλέπεις το θαυμασμό σου να καθρεπτίζεται πάνω στα κύματά τους. Υπνωτίζει τους ανθρώπους, τους ρουφάει μέσα στο αβυσσαλαίο βλέμμα της και τους κάνει να ονειρεύονται ταξίδια σε κόσμους μαγικούς πάνω σε τρενάκια που φτιάχνει από λέξεις. Άμα όμως καταφέρεις και την πλησιάσεις σε απόσταση αναπνοής -όντας ξύπνιος- θα τραπείς σε φυγή γιατί η ανάσα της βρωμάει σαν κακοφορμισμένη, ανοιχτή πληγή. Είναι από τα ληγμένα βιώματα που κρατάει φυλακισμένα σε ισόβια κάθειρξη στα υπόγειά της συμπλέγματα επειδή δεν ξέρει πως να τα ελευθερώσει. Έτσι, τα αφήνει να σαπίζουν βαθιά μέσα στα σκοτάδια της και φτιάχνει καραμελωμένα όνειρα αρωματισμένα με κανέλα και δυόσμο, για να κρύβει πρώτα από όλα από τον εαυτό της και μετά από όλους τους άλλους τη φρίκη που κατοικεί μέσα της. Ζει με μόνη ελπίδα να μαγέψει ένα βασιλόπουλο που θα έρθει πάνω σε άσπρο άλογο, για να την πάρει μακριά από τον εαυτό της που σιχαίνεται. 
Είναι μια πεντάμορφη πολύ μπερδεμένη. Φτιάχνει παραμύθια με αρχή μέση και τέλος, για να αποφεύγει τον γρίφο που ζει όπου είναι δεσμοφύλακάς βιωμάτων, αλλά νιώθει ότι αυτή είναι η φυλακισμένη και βλέπει σαν μόνη λύτρωση κάποιον άσχετο και ξένοιαστο καβαλάρη, μπας και βγάλει άκρη ποιος είναι εντός και ποιος εκτός φυλακής, γιατί η ίδια τελικά δεν έχει ιδέα, ουφ...! Πάρε το αυγό και κούρευ'το δηλαδή.
Αυτή η πεντάμορφη δεν είναι πλέον ούτε για ψυχίατρο, γιατί θα τον περάσει για πρίγκηπα και το μεγάλο του γραφείο για άλογο. Και το κακό είναι ότι είναι ικανή να τον πείσει και τον ίδιο ότι είναι πρίγκηπας και έτσι δε γίνεται δουλειά. Υπνωτίζει με το βλέμμα της είπαμε. Που να τον ζαλίσει και πάνω στα τρενάκια με τις λέξεις της...



Monday, December 12, 2011

fb (fake boost)





'Aνθρωποι-ανθρωπιά, 265- 0.
Η ουσία χάνει σταθερά τη μάχη του status update. 
Κάνε το share και postαρέ το και στους τοίχους των φίλων σου.
Ο κόσμος σώζεται από το σπίτι με likes και με υπογραφές 
από groups ακτιβιστών του τετραθέσιου ikea. 
Oι εξελίξεις καλπάζουν με Μbps, που να τα προλάβεις όλα με τα πόδια;
Μάταια εσύ περιμένεις εκείνη τη φιάλη αίμα.
Καμία social Μήδεια δε θα γίνει αντιρρησίας ειδήσεων. 
Ποιός κατεβαίνει στους δρόμους για cause που δεν κατεβαίνει στο profile του; 




Humankind - Humanity, 265 - 0.
The es(sence) sinks under the heavy weight of status updates.
Share it and post it on the walls of your friends.
Evolution is to be able to save the world without having to leave your home. 

Just add your 'like' and your signature and join the IKEA activist groups from the sofa HQ.
But don't wait in vain for that blood donor.



No social Medea will join your cause and take a load that cannot be downloaded on her profile.





Wednesday, December 07, 2011

rien est vrais, tout est permis



Καθιστό δείπνο για είκοσι, στο πιο νεοϋορκέζικο εστιατόριο του πιο κανταχαριανού δρόμου του κέντρου. Μέσα, χαμηλός φωτισμός για ατμόσφαιρα.
Έξω, καθόλου φωτισμός λόγω οικονομίας της αδιαφορίας (ή αδιαφορίας της οικονομίας). Κάποιος είναι βαθιά χωμένος στο κουτί της ανακύκλωσης ψάχνοντας μανιωδώς το δικό του δείπνο. Το κάτω μέρος του σώματος που περισσεύει και ο τρόπος που είναι ντυμένο παραπέμπει σε εδώδιμο, νεόπτωχο άστεγο.
Μέσα, είκοσι άνθρωποι που θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο προσέρχονται σιγα-σιγά στο 'ρεζερβέ' τραπέζι και συστήνονται μεταξύ τους.
Έξω, ο κόσμος αλλάζει τους ανθρώπους, απλά κι ακαριαία και χωρίς λόγια.
Κάθομαι δίπλα σε πολύ υψηλό στέλεχος του χώρου της διεθνούς Τέχνης, έναν γοητευτικό 50άρη, που μου συστήνεται χαμογελαστά με το μικρό του όνομα και μου πιάνει την κουβέντα σαν να ήμασταν συγκάτοικοι από τα παλιά. Προσήνεια. Το Συν των Αμερικανών και το μείον των σνομπ Ευρωπαίων που καταλαμβάνουν θέσεις εξουσίας. Απέναντι μας, 30άρης ειδικός Ι.Τ. από τη βόρειο Αφρική και ακτιβιστής της αραβικής άνοιξης με ξυρισμένο κεφάλι και μυωπικά γυαλιά σε εστέτ σκελετό Lindbeg. Αναρωτιέμαι για το πόθεν έσχες του και αν η οικογένειά του έχει δεύτερη κατοικία κάπου στη γαλλική ριβιέρα. Μπορεί και να τον αδικώ με την αμφισβήτηση και τη δυσπιστία μου. Η υπόλοιπη διεθνής παρέα αποτελείται από ενθουσιώδεις οραματιστές, διοργανωτές Μ.Κ.Ο, ντρέντλοκ Σουηδούς φυσιοδίφες/ακτιβιστές, νοτιοαμερικάνους νερντς και άλλα ξωτικά είδη του πλανήτη.
Τα εδέσματα έρχονται το ένα μετά το άλλο ως μινιμαλιστικές κοσποπολιτικές βερσιόν παραδοσιακών ελληνικών συνταγών που έχουν γίνει σχεδόν αγνώριστες, αλλά διατηρούν μια γευστική ανάμνηση από την αυθεντική εκδοχή τους. Κάτι τέτοιο δε θα ήθελαν οι διεθνείς μάνατζερ να περιέλθει η χώρα μετά τη δανειακή σύμβαση;
Σε δεύτερο πλάνο, έξω από την μεγάλη τζαμαρία και στην άλλη όχθη του δρόμου, ο ακέφαλος άστεγος ακόμα ψάχνει στο μενού του κάδου.
Ρωτάω τον κραταιό της Τέχνης για τους δικούς τους άστεγους και η απάντηση είναι ότι αρχίζουν να πλημμυρίζουν τις αυλές και τα  σκαλοπάτια των δημοσίων κτιρίων και των μνημείων της πρωτεύουσας του δυτικού κόσμου, ξανά, μετά από 2 δεκαετίες. Του είπα ότι κι εδώ συμβαίνει το ίδιο, αλλά για πρώτη φορά, τουλάχιστον από τότε που θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου. Συμφωνήσαμε ότι τα χάλια είναι παγκοσμιοποιημένα και ότι δε διαφαίνεται ιδιαίτερο φως στον ορίζοντα, μιας και η λογική έχει χάσει την αίγλη της και έχει αντικατασταθεί από τον φανατισμό, τον παραλογισμό και την απληστία. Στον κυνικό, εσχατολογικό μας διάλογο κάνει δυναμικό 'μπάσιμο' το αγόρι απέναντι συνεισφέροντας την οπτική του που χρωματίζεται έντονα από το νεαρόν της ηλικίας του και τον ενθουσιασμό που χαρακτηρίζει αυτή την εξεγερμένη μεριά του κόσμου. Από τη μία εμείς, που αποδεχόμαστε ότι αυτό που μας κάλυπταν αριστοτεχνικά με προσωπεία δημοκρατίας, πολιτισμού, ελευθερίας και αυτοδιάθεσης, αρχίζει σιγά-σιγά να αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο. Από την άλλη εκείνος, εκπρόσωπος ενός κόσμου που βγαίνει από πυκνό σκοτάδι και οι σκιές που διακρίνει τον κάνουν να ελπίζει. Δεν μπορεί παρά να προτιμά το ύπουλο και αμφίβολο 'τώρα' από το απόλυτα απολυταρχικό 'χθες'. "Τουλάχιστον τώρα δεν με χώνουν φυλακή επειδή έχω μπλογκ και εκφράζω άποψη" είπε. "Καλομελέτα και ξανάρχεται", σκέφτηκα, κρίνοντας από τα δικά μας χάλια. Η επόμενη διάσταση απόψεων προέκυψε με την αναφορά του Ντουμπάι και της Ντόχα. Για τη δυτική πλευρά του τραπεζιού, η κοινωνικοπολιτισμική πλευρά αυτών των πολιτικοοικονομικών υβριδίων βρίθουν νέο πλούτο, συντηρητισμό, έλλειψη αισθητικής και κουλτούρας που πηγάζει από την Ιστορία. Για την ανατολική όχθη του τραπεζιού, η Ντόχα είναι η πηγή της εύκολης βίζας προς τον δυτικό κόσμο και οι πύλες προς την ελευθερία... Συμφωνήσαμε πάντως ότι η αραβική άνοιξη, το 'occupy' και οι αδρανείς πλέον 'αγανακτισμένοι' της Ευρώπης αποτελούν την ίδια κοινή αντίδραση στην καταπίεση και την αδικία και μακάρι να μην αδρανήσει λόγω βίαιας πάταξης από τις αρχές.
Όταν βγήκα πάλι έξω στο κρύο, ο κάδος της ανακύκλωσης δεν είχε πλέον πόδια και ο δρόμος ήταν έρημος.
Γύρισα σπίτι και γκούγκλαρα από περιέργεια το όνομα του αποψινού μου συν-τρόφου και διπλανού. Ανάμεσα στις δεκάδες αναφορές βρήκα κι ένα άρθρο του Bloomberg, όπου αναφέρονται οι ετήσιες αποδοχές του και οι αγαθοεργίες που τις συνοδεύουν.


Συμπεράσματα:
  • Η τέχνη είναι και αυτή μια από τις υπερ-πολυεθνικές για τις οποίες  διαμαρτύρονται τα πλήθη πανταχόθεν (Η απόδειξη είναι μια βόλτα στο art-Miami που μόλις τελείωσε)
  • Κάθε επανάσταση είναι η εκτόνωση και ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε δύο απολυταρχίες
  • Η Δύση εκπροσωπεί όλα όσα αγαπάμε να μισούμε και μισούμε να αγαπάμε.
  • Όλοι μιλάμε για ελευθερία και ανεξαρτησία και όλοι τελικά ψάχνουμε για ‘σπόνσορες’.
  • Το αβέβαιο μέλλον είναι σίγουρο μόνο για τις φαρμακοβιομηχανίες και τους ψυχιάτρους
  • παντού μας πνίγουν τα 'σκουπίδια' σήμερα, αλλά από 'σκουπίδι' σε σκουπίδι υπάρχουν κόσμοι διαφοράς.
  • Oι νέοι αναπόφευκτα θα κάνουν όνειρα όπου το Καλό στο τέλος νικά και oι μεγαλύτεροι θα πρέπει να μην κουνάνε ειρωνικά το κεφάλι τους
  • O Superman και ο Μagneto man μπορεί τελικά να σώσουν τον κόσμο προς έκπληξη όλων και οι κυνικοί να διαψευστούμε ταπεινωτικά.


Seated dinner for twenty at the quintessential New York style restaurant in the most Kandahari street of the city center. Inside, dim lighting for cozy atmosphere.Outside, no lighting for the economy of indifference (or the indifferent economy, call it as you may). Someone is heads down, sunk deep in the recycling bin, frantically searching for his own dinner. The lower part of his body that is visible and the clothes it is wearing  reveals a local nouveau-poor, homeless.Inside,  twenty people want to exchange ideas on how change the world. Outside, the world is changing the people, simply, without remorse and in silence. I sit next to a highly respected manager of the art world internationally, a charming 50 year old, who smilingly introduces himself with his first name and starts conversing with me in a way that makes me wonder if we were friends from the past. Simplicity. A plus for the Americans and a minus for the arrogant Europeans who occupy positions of power. Opposite to us, sits a 30 year old, an IT expert from North Africa and an Arab Spring activist. He is elegant, with a shaved head and eyeglasses with a stylish Lindbeg frame. I wonder if his family owns a country home somewhere in the French Riviera. My innate disbelief often does that to people...I feel guilty for the possibility of being unfair to the guyThe rest of the international group is consisted of enthusiastic visionaries, young NGO volunteers, Swedish, dreadlock nature activists, South American nerds, inspirational elves and other rare species of the planet. The dishes come one after the other as minimalist cosmopolitan versions of  traditional Greek recipes that have become almost unrecognizable, but still retain a remote taste of what used to be the ethnic food. In other words, the menu is exactly what our international managers would want for this place to be transformed into, after the completion of the international loan agreement. At the background, outside the big glass windows and on the other side of the street, the 'headless' homeless is still searching the menu of the recycling bin. I ask the mighty man of the arts for the homelessness back at home and the answer is that they are beginning to flood the courts and the staircases of the public buildings and monuments of the capital, again after 2 decades. I tell him that  we have the same problem here, only for the first time since I remember myself. We agreed that the mess is globalized, and that we do not detect any light at the end of the tunnel, because sensibility has lost its veneer and is being replaced by fanaticism, irrationality and greed.  In this cynical and  eschatological dialogue between us middle-aged, enters dynamically the north African sitting at the opposite side of the table, with a perspective strongly colored by his youth and the enthusiasm that characterizes his rebelling side of the world. The coin has two sides. The one that is us accepting that what we are masterfully deceived with masks of democracy, civilization, freedom and self determination. The other that is him, representing a world coming out of dense darkness and the shadows that he distinguishes can only make him hope. It is only natural that he choses the dubious 'now' from his fully authoritarian 'yesterday'. "At least now I do not go to jail because I blog and express opinions" ​​he says. "coming soon", I thought, judging from our own mess. The next divergence was obtained in reference to Dubai and Doha. For the west side of the table, the socio-politico-economic side of these new hybrids abound wealth, conservatism, the lack of aesthetics and culture that only stems from history and tradition. For the eastern side of the table, Doha is the source of easy visas to the West and the gateway to freedom ... We agreed, however, that the Arab spring, 'occupy' and the receding 'indignants' of Europe are the same common reaction to oppression and injustice and that we hope it will not become inactive because of the violent repression attempts from the authorities.  

When I went  back out in the cold, the recycling bin no longer had legs and the road was deserted. I went home and out of curiosity I googled the name of the man sitting next to me tonight. Among the dozens of references I found an article by Bloomberg, indicating his annual earnings and accompanying charities.    


Conclusions:

  • Art is also one of the multinational businesses where all the big money goes and against which the crowds all over the world protest (The proof is a stroll through the most recent Art-Miami playgrounds)
  • Every revolution is fleeting moment that becomes the link between two autocracies.
  • The West represents everything we love to hate and hate to love.
  • We all talk about freedom and independence, but in reality all we are looking for 'sponsors'.
  • The uncertain future is bound only to the pharmaceutical industry and psychiatrists
  • we all sink in 'garbage' nowdays, but from  one man’s 'junk'  to another man’s 'trash' there are whole worlds of difference.
  • The young people will inevitably dream of dreams where the Good prevails in the end and the older people like myself should not grimace in irony
  • Superman may ultimately save the world to everyone's surprise and disappoint the cynics worldwide. 


    Monday, December 05, 2011

    Αδίστακτη φύση:


    αυτάρεσκα κυκλάμινα καμαρώνουν πάνω από το 
    (((α-δια-νό-η-το)))
    κι εσύ, να πνίγεις με το ένα χέρι μπουκέτο 
    και με το άλλο να σέρνεις εαυτό και αγάπη από τα μαλλιά.


    Κυριολεκτικά, πατάει επί πτωμάτων.





    Ruthless nature:


                      arrogant daffodils vogueing nonchalantly over the
    (((un-think-able)))

    and you, strangling a fresh bouquet with one hand
              and dragging love and thyself by the hair, with the other.
               
    Literally, stepping over dead bodies. 




    Thursday, December 01, 2011

    diagnosis

    My photo
    i have nothing to declare, but a can of tuna