Wednesday, September 28, 2011

Aξιοπρέπεια


“Your time is limited, so don’t waste it living someone else’s life. Don’t be trapped by dogma – which is living with the results of other people’s thinking. Don’t let the noise of other’s opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.” — Steve Jobs

Οθόνη ανάβει.
Ψηλός, αδύνατος άνδρας ανάβει τσιγάρο. Τραβά αργά μεγάλη ρουφηξιά, αφήνει τον καπνό να δημιουργήσει μονοπάτι προς το ταβάνι του δωματίου του και στη συνέχεια πατά αποφασιστικά το κουμπί του video call στο laptop του. 
Οι διαδικτυακοί του καλεσμένοι εμφανίζονται στην οθόνη του φορητού του υπολογιστή και δηλώνουν παρόντες με αμήχανες καλησπέρες και καλημέρες, ανάλογα με τη θέση του ήλιου στο εκάστοτε σημείο του πλανήτη όπου βρίσκεται ο καθένας τους. Ο videoδεσπότης ανταποκρίνεται σε όλους μαζί καλωσορίζοντάς τους και ευχαριστώντας τους για την άμεση ανταπόκριση στο αίτημά του να συμπαραβρεθούν σε αυτή τη διαδικτυακή σύσκεψη. Γνωρίζοντάς τους όλους προσωπικά, αρχίζει τις μεταξύ τους συστάσεις και αφού ολοκληρώνει τα διαδικαστικά εθιμοτυπικά μπαίνει στο θέμα.

"Aυτή η συνάντηση αφορά αποκλειστικά το άτομό μου . Γι' αυτό και θα είμαι περιεκτικός και σύντομος. Σε αντίθεση όμως με όσα κατά καιρούς έχετε πει όλοι για μένα -που συνοψίζονται στο ότι είμαι ο κατ' εξοχήν τύπος που ξεκινά κάτι και το αφήνει πάντα στη μέση - σήμερα, θα ολοκληρώσω.
Όλοι έχετε κατά καιρούς αναγνωρίζει τα ταλέντα μου και έχετε ποντάρει σ' αυτά. Εσείς κύριε Davies, που με τόσο ενθουσιασμό με παροτρύνατε να τελειώσω το μεταπτυχιακό και με  απαξιωτική απογοήτευση με αφήσατε να το εγκαταλείπω. Με την ίδια ακριβώς απαξίωση με αντιμετώπισες Πέτρο, όταν σου είπα ότι αφήνω πίσω μου τον πολλά υποσχόμενο χώρο εργασίας μας, για να ασχοληθώ με εκείνο το κάτι άλλο. Εσείς, κύριε Νεοκλή, με προφανή απόρριψη προς το άτομό μου εγκαταλείψατε την προσπάθεια να με πείσετε να εκδώσω εκείνο το δεύτερο βιβλίο. Το ίδιο κι εσύ Σύλβια, με θεώρησες ανίκανο όταν έφυγα από τον αποτυχημένο γάμο μας. Όλοι σήμερα, αν και δεν γνωρίζεστε προσωπικά, μοιράζεστε κοινή αντίληψη για μένα. 'Οτι είμαι ένας άνθρωπος πολύ ικανός, με ιδιαίτερες προδιαγραφές και ταλέντα, αλλά ρίψασπις. 'Ενας πολλά υποσχόμενος, όμως διόλου επιτυχημένος. Ένας αδύναμος, που ενώ έχει όλα τα εχέγγυα για να διαπρέψει σε κάτι, δεν έχει τη δύναμη, το θάρρος ή την επιμονή να ολοκληρώσει την ανέλιξή του. Ήθελα λοιπόν να σας πω ότι αυτή η απογοήτευση και απαξίωση που νιώσατε για μένα, εμπεριείχε μέσα κάτι πολύ εγωιστικό ή εγωκεντρικό. Γιατί τελικά αυτό που κατ' ουσία συνέβαινε ήταν ότι μέσα από τη δική μου 'ολοκλήρωση' προσβλέπατε σε δική σας επιτυχία, περισσότερη φήμη, περισσότερες πωλήσεις, επαγγελματικές δάφνες και κοινωνική καταξίωση. Ή απλά αυτό που είμαι δεν ανταποκρίνεται στις προδιαγραφές που σας έμαθαν και σας υποχρέωσαν να ακολουθήσετε στη δική σας ζωή. Μήπως τελικά, δεν ήμουν εγώ ο αποτυχημένος, αλλά εσείς νιώσατε ανεπαρκείς ως μέντορες, ως εργοδότες και ως σύντροφοι; Γι' αυτό και τώρα, θέλω να σας εξηγήσω πως αισθανόμουν εγώ όταν εγκατέλειπα ή άφηνα πίσω μου κάτι. Και αυτό που ένιωθα ήταν ή ότι το είχα ολοκληρώσει βάσει των προσωπικών μου προδιαγραφών, ή ότι αυτό το κάτι με οδηγούσε σε ένα επόμενο. Η ακαδημαϊκή προσπάθεια τερμάτισε γιατί βρήκα μια ενδιαφέρουσα δουλειά σε κάποιον άσχετο αλλά συγκλονιστικό -για την συγκεκριμένη μου εποχή- τομέα, η τριβή στη δουλειά με οδήγησε σε πρόωρη απόρριψη του χώρου, μέσα από συνειδητοποίηση της ασυμβατότητάς του με την ψυχοσύνθεσή και τα πιστεύω μου, η φυγή από τη σχέση μέσα από την άρνηση της αυτοκαταστροφής και της αλλοτρίωσης του εαυτού μου και του 'άλλου'. Όλα τα έκανα από ανάγκη να είμαι 'έντάξει' απέναντι στη συνείδησή μου και τους άλλους. Αυτό που αποκαλείτε εσείς αποτυχία, εγώ θα αποκαλέσω τελειομανία ή απογοήτευση, αυτογνωσία και αξιοπρέπεια. Το να γράψει κανείς ένα καλό βιβλίο δεν προϋποθέτει ένα επόμενο καλό βιβλίο. Το ένα βιβλίο να είναι μια ολοκληρωμένη προσπάθεια που πιθανά περιέχει ολόκληρη την ανάγκη έκθεσης και έκφρασης που μπορεί να αισθανθεί κάποιος σε μια ολόκληρη ζωή. 'Ισως, λέω, ίσως, η επιτυχία της προσπάθειας και το ταλέντο να μην αποδεικνύονται από την επανάληψη της επιτυχίας ενός εγχειρήματος, αλλά από το εγχείρημα, αυτό καθ' εαυτό. Όταν με την επιτυχία ενός έργου εκφράζεται η απαίτηση ενός επόμενου, τότε δεν υποβαθμίζεται και αυτόματα η αυθύπαρκτη αξία του παρόντος; Όταν συνεχώς προσβλέπεις στο σύνολο, στη συνέχεια και την επέκταση δεν υπονομεύεις την αξία του κυρίως συστατικού; Εγώ πάλι, ότι έκανα για όσο το έκανα, ήθελα να το κάνω τόσο καλά, που συχνά δε μου άφηνε περιθώρια να κοιτάξω πίσω από φόβο μην αναπαραχθώ, ενταχθώ σε κάτι που ιδεολογικά απορρίπτω, ή απλά το θεωρούσα αυτούσιο και αυθύπαρκτο, ένα και μοναδικό που περιείχε, δεν περιεχόταν. Ως εκ' τούτου δε θεωρώ τον εαυτό μου χαμένο ταλέντο, όσο και αν η δική σας αντιμετώπιση φρόντισε πολύ για το αντίθετο επί σειρά ετών. Συγνώμη αν σας απογοήτευσα, αλλά φοβάμαι πως αυτή η κριτική σας διάθεση ήταν μετάθεση συναισθημάτων. Σταματήσατε να 'ποντάρετε' σε μένα γιατί απλά δεν μπορούσα να σας εγγυηθώ τη συνέχεια που θα σας έκανε να νιώθετε ασφαλείς, ή μάλλον εξασφαλισμένοι. Ήμουν το άλογο κούρσας που επενδύατε, αλλά δεν έμενε ποτέ στο διάδρομό του και δεν έφτανε ποτέ στο τέρμα. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί έπρεπε να τρέξω, να προσπεράσω, να τερματίσω, τι θα εξυπηρετούσε αυτό που αποκαλείτε 'επιτυχημένη πορεία'. 
Η κατάθεση του 'γνώθι σαυτόν' δεν είναι αρκετή ως θεωρητικολογία. Και ποιος θα ήταν ο καλύτερος τρόπος να σας πείσω - ότι δηλαδή, όλα αυτά τα εννοώ και δεν τα χρησιμοποιώ ως επιχειρηματολογίες για να υπεκφύγω ή να επαιρεθώ - παρά με την απόδειξη του εναντίου. Να σας αποδείξω ότι μπορώ να ολοκληρώσω και ότι δεν υπήρξα δειλός ή τεμπέλης, αλλά απλά διαφορετικός.
Να σας συστήσω την Άντζι. 'Αγγελέ μου, αν θες, μπορείς να χαιρετήσεις τους κυρίους, σε παρακαλώ"

Tακούνια ηχούν πάνω σε ξύλινο πάτωμα. Μια πολύ καλοβαλμένη 40άρα με αδρά χαρακτηριστικά εμφανίζεται στην οθόνη του computer που πολύ ευγενικά και συγκρατημένα γνέφει το κεφάλι της σε αγγλοσαξονικό καλησπέρισμα. Στη συνέχεια, ακουμπά τα δύο της χέρια απαλά στους ώμους του άνδρα και κοντοστέκεται προστατευτικά πίσω του, χωρίς να μιλά. Από το χώρο αρχίζει να ακούγεται υποβαθμισμένα η σονάτα για πιάνο αρ. 2 σε Β flat minor, έργο 35, εντείνοντας την αμηχανία και η περιέργεια των συσκεπτομένων. Πριν προλάβει κάποιος να ρωτήσει που πάει όλο αυτό και να αποφορτίσει την ατμόσφαιρα, ο άνδρας συνεχίζει.

"Κανένα όνομα ή επώνυμο δεν είναι τυχαίο. Πάντα το πίστευα αυτό. Στο σχολείο το είχα σαν παιχνίδι. Έκανα ψυχογράφημα στους καθηγητές μου. Ο κύριος Τσιφούτης ήταν όντως. Και η κυρία Αγαπητού επίσης. Στη ζωή το πήρα πιο σοβαρά, όταν μια Ρένα Μπελά μου συμπεριφέρθηκε με αντίστοιχη συνέπεια.  Η Αγγέλα είναι κι αυτή όνομα και πράγμα. Μαζί της λοιπόν αποφάσισα να ολοκληρώσω τη ζωή μου και θα σας αποδείξω όλα τα παραπάνω, όχι για να δείτε ότι έχω δίκιο -δε θα είχε σημασία αυτό γιατί θα σας έβαζε σε θέση άμυνας, κάτι καθόλου παραγωγικό- αλλά για να σας αποδείξω ότι εσείς έχετε άδικο. Αυτό μπορεί και να σας αποδιοργανώσει και να σας κάνει να σκεφτείτε". 

Από την οθόνη ακούγεται ένα 'πφφ' δυσανασχέτησης και απαξίας. Είναι προφανές ότι ο πρωταγωνιστής και κοινός τους παρονομαστής έχει βρει καινούργια γκόμενα με την οποία και το σκάει από την προηγούμενη ζωή του.

"Μη βιάζεστε να με αποδοκιμάσετε πάλι. Μπορεί να μην ολοκλήρωσα την επαγγελματική, τη συγγραφική και τη συζυγική μου πορεία όπως θα ήταν 'πρέπον' κατά το δικό σας manual, αλλά αποφάσισα να ολοκληρώσω την πορεία της ζωής μου, με την αξιοπρέπεια που υποδεικνύει το δικό μου. Dignitas λατινιστί. Σήμερα το βράδυ θα πιώ το αγαπημένο μου κρασί, θα ακούσω την αγαπημένη μου μουσική και θα αποκοιμηθώ ήρεμα στα χέρια της αγαπημένης μου Άντζελα, που είναι τόσο άγνωστη για να στηρίξει την απόφασή μου, όσο και επαγγελματίας, για να μην μπει στη διαδικασία να με κρίνει. Η Άντζελα βλέπετε είναι γιατρός-ψυχοπομπός εδώ στο ιδιωτικό κέντρο Αξιοπρέπειας και Ευθανασίας όπου και αποφάσισα να ολοκληρώσω την πορεία της ανίατης ασθένειας που με βασανίζει εδώ και κάποιυς μήνες. Δεν κάνω κάτι διαφορετικό από ό,τι έκανα πάντα. Για μια φορά ακόμα αποφεύγω τα αδιέξοδα, τις επαναλήψεις και τις θνησιγένειες. Εν κατακλείδι, θα παραμείνω απόλυτα συνεπής στον εαυτό μου, αλλάζοντάς ταυτόχρονα, τη δική σας γνώμη για μένα.
Σας ευχαριστώ πολύ που είχατε την υπομονή να με ακούσετε. Από την όμορφη Ελβετία εύχομαι σε όλους, καλή συνέχεια".

CUT.


Η οθόνη σβήνει. 






Saturday, September 17, 2011

Ροϊδη και Σουρή (α)γωνία







Κλειστόν, κλειστόν, κλειστόν. Ενοικιάζεται, ενοικιάζεται, πωλείται.  Η συριανή βερσιόν μιας κοινωνίας σε κρίση είναι πολύ σκληρή. Γιατί εδώ βλέπεις τη grande dame -μάνα του Σουρή και του Ροϊδη- στολισμένη με τις χειροποίητες δαντέλες και τα πατρογονικά κειμήλια, να πνέει τα λοίσθια στην ψάθα.
Η διάσημη πλατεία του Δημαρχείου,  μια τεράστια επιφάνεια από στρωμένο μάρμαρο μπροστά στο επιβλητικό, νεοκλασικό, δημόσιο κτίριο (μόνο το ελληνικό κοινοβούλιο μπορεί να συγκριθεί σε μέγεθος) που κάποιοι θιασώτες του ωραίου οραματίστηκαν και πραγματοποίησαν πριν αιώνες για να σουλατσάρουν οι κυρίες σέρνοντας τους μέγκλα (made in England) ταφτάδες τους έχει πλέον έντονη την πατίνα της εγκατάλειψης. Τα υπέροχα καφενεία με τους πολυελαίους, άδεια πια, έχουν απλά τις πόρτες ανοιχτές στους κυνηγούς φαντασμάτων και οι πάλαι ποτέ βιβλιοθήκες και κέντρα δημιουργικής απασχόλησης των παιδιών φορούν λουκέτα επίσχεσης για φυλαχτά. Ο μόνος δημόσιος χώρος που παραμένει ανοιχτός είναι μια αίθουσα εκθέσεων, η οποία συντροφεύεται από φύλακα σε στάση  απελπισμένη που κραυγάζει ότι υποφέρει από μοναξιά. 
Τα κτίρια του 19ου που δέσποζαν αμφιθεατρικά γύρω από την πλατεία, περιμένουν με  στωικότητα την πτώση. Ακόμα και το αυθαίρετο που χτίστηκε πάνω σε ένα από αυτά, έχει παράθυρα χτισμένα με τούβλα. Μάλλον η Πολιτεία δεν έχει χρήματα να αποκαταστήσει την αδιαφορία της απέναντι στην πόλη. Ούτε χρήματα, αλλά ούτε όμως και όρεξη βλέπω στα μάρμαρα τα καλυμμένα από τις κουτσουλιές περιστεριών και ανθρώπινα απορρίμματα. 
Προσπαθώ μάταια να εντοπίσω κάποιο λόγο για να μεγαλώσει κανείς τα παιδιά του εδώ κι' όμως κάποια ντόπια παιδιά πασχίζουν να κρατήσουν ζωντανά τα όνειρά τους και γίνονται μανιώδεις εθελοντές στο ευρωπαϊκό φεστβάλ animasyros που οργανώνεται για 4η χρονιά στο νησί. Οι 'παράγοντες' βέβαια, πιστοί στον αρχετυπικό τους ρόλο, οφείλουν να θυμίζουν σε όλους ότι η εξέλιξη έχει απαγορευτεί πάραυτα στην τοπική σοβιετία, προβάλλοντας τις αναχρονιστικές παρουσίες τους, ομιλίες αναισθησιογόνες και λόγια χρηματοδοτούμενων αυτοματισμών από το παρελθόν. Και φυσικά, ο εκκλησιαστικός πρωτοκαθεδρεύων της περιοχής εντοπίζεται στην καλύτερη θέση της πρώτης σειράς του θεάτρου Απόλλωνα όπου και λαμβάνουν χώρα τα εγκαίνια, προσφέροντας στους λάτρες της εννοιολογικής σκέψης την απόλυτη εικόνα του υπαρκτού υπερρεαλισμού. 
Ανάμεσα στα νεοκλασικά συντρίμμια και τα ενοικιαστήρια, ο υπερμεγέθης ναός (που χτίστηκε όταν η πόλη ήταν στις δόξες της) δεσπόζει σαν διακτινισμένο Duomo, άψογα συνηρημένος και φωταγωγημένος όλη νύχτα, για να φαίνεται μέχρι τα Ιεροσόλυμα. Ο λογαριασμός της ΔΕΗ καλύπτεται φυσικά με τα χρήματα των πτωχευμένων πιστών. Κατά περίεργο τρόπο, μόνο 2 απαστράπτουσες και μεγαλόπρεπες εκκλησίες της πόλης (Μητρόπολη και Άγιος Νικόλαος) αγνοούν απροκάλυπτα την παρακμή.
Από το παράθυρο του ξενοδοχείου απ' όπου σε πρώτο πλάνο κυριαρχεί ο ανακαινισμένος χρυσοποίκιλτος θόλος του Αγίου, βλέπω από μακριά τα νεοκλασικά κτίρια και η φαντασία μου καλπάζει ιμπρεσιονίζοντας σε άλλους αιώνες, για να φρενάρει προσκρούοντας στο σοσιαλιστικό ρεαλισμό του Νεορίου, το διάσημο ναυπηγείο του νησιού. Αν δεν ήξερα ότι πλέον το βιομηχανικό σκηνικό είναι καθαρά διακοσμητικό και ουχί χρηστικό μπορεί και να μου άρεσε αυτή η αντίθεση.
Φεύγοντας από την  Ερμούπολη της χρέωσα το 'ητα' από την ελληνική μας ήττα και την έχρισα Ερημούπολη. Μια πεπτωκύια αριστοκράτισσα, που φοράει μέχρις εσχάτων το κολιέ της από θαμπές πέρλες, για να στολίζει το φόρεμα από βαρύ μετάξι που γυαλίζει πλέον από τον πολυχρησία.




Υ.Γ.  Όλοι οι συνδαιτημόνες μου, ντόπιο και μη - συμπεριλαμβανομένου του ξαδέρφου μου που μετακόμισε μόνιμα στην Ερμούπολη πριν 10 χρόνια - ομόφωνα εξέφρασαν την αγάπη τους και το θαυμασμό τους για την  πρωτεύουσα των Κυκλάδων και διερρήγνυαν τα ιματιά τους υποστηρίζοντας ότι τα τελευταία 10 χρόνια η κατάσταση έχει πολύ βελτιωθεί, πράγμα που δεν μπορώ να αμφισβητήσω εφόσον αυτή ήταν η πρώτη μου επίσκεψη στο νησί. Θέλω να πω, ότι η μελαγχολική διάθεση που με κατέλαβε ήταν και μοναχική. 
Πρέπει να συμπληρώσω απίσης, ότι η αντίδραση σε ότι είδα και έζησα για αυτό το πσκ ήταν φορτισμένη συναισθηματικά (ένεκα ημερών) και εντελώς ανεπηρέαστη από προηγούμενες εικόνες ή εμπειρίες.





το αφεντικό τρελλάθηκε



body shop





body farm



nice dress








pension is foul



επίσχεση στο μέλλον



ο τελευταίος των καφεϊνών



always look at the bright side of life




Λέσχη τυχερών παιδιών 'ΕΛΛΑΣ'




Δημ-αρχείο



 κοινωτικό πλαίσιο στήριξης



μένω για τη θέα 



υπό το βάρος των ανθέων




 οι γνωστικοί...


Wednesday, September 07, 2011

Βαν Κλαις & Αρπέλ vs Σκαρτιέ.




φωτό από πεζοδρόμιο Αγίας Φιλοθέης, Φιλοθέη



"Στην τρίχα η νονά. Πολύ καλό το μεταξωτό αυτό και το μπλε ελεκτρίκ της πήγαινε πολύ. Πρέπει να χάσει όμως κιλά. Πήρε πολλά μετά που την χώρισε ο Τζόνι για τη Βραζιλιάνα. Λες να πληρώνει το κολέγιο του παιδιού; Tέλος πάντων, μαυρισμένη αρκετά ήταν, άρα πήγε Σπέτσες και φέτος στο σπίτι τους. Μάλλον θα της το άφησε για να μη του κάνει φασαρίες. Πολλές χωρισμένες μαζευτήκαμε και όπως δείχνει το πράγμα, ούτε το καλύτερο μπότοξ δε σε σώνει πια. Είναι πολλές οι μικρότερες που κουνιόνται καλά εκεί έξω. Αρπακτικά έχουν γίνει πια. Οι ελάχιστοι Τζόνηδες που κλείνουν πίσω τους την πόρτα, δεν προλαβαίνουν να  πατήσουν πεζοδρόμιο  και τους αρπάζουν με τα νύχια τους σα γυπαετοί πριν προλάβεις να βγάλεις κιχ. Σα να τους μυρίζονται ένα πράγμα..Πήρα το Λεξο μου σήμερα; Οι μπομπονιέρες όμως ήταν πολύ φτηνές. Έπρεπε να δίνουν κάτι πιο φαντεζί. O κόσμος θα πει οτι τσιγκουνεύτηκαν, ή ακόμα χειρότερα ότι έχουν οικονομικά προβλήματα. Τσ,τσ,τσ...Κι εκείνη η ανάρτηση για τον πλειστηριασμό της βίλας των Μιχαίων; Τραγικό; Aνατρίχιασα όταν το είδα. Φοβερό ρεζιλίκι. Που να κυκλοφορήσει τώρα η Μάιρα...Να, πάλι μου σηκώνεται η τρίχα, μόνο που το σκέφτομαι. Ευτυχώς που ο δικός μου πληρώνει όλα τα έξοδα. Ελπίζω να κάνει ακόμα δουλειές με τους έξω, δεν του βγάζεις και κουβέντα...Πρέπει να πάω στη θυρίδα. Tα Βαν Κλεφ μου πόσο να κάνουν τώρα που ανέβηκε ο χρυσός;"




Tuesday, September 06, 2011

διαβεί ου μάθησις

Ο καμικάζι, καταρακωμένος από την αποτυχημένη απόπειρά του, βγάζει αγκομαχώντας το καμιλό του παλτό (αγορασμένο από το Χάροντς του Λονδίνου) στου οποίου τη φόδρα είχε ράψει τα πυρομαχικά και ξεσφηνώνεται ξεφυσώντας από την καμινάδα του εχθρού. 'Κάνανε τελικά μεγάλη διαφορά τα 2 κιλά που πήρα το καλοκαίρι', σκέφτεται. 'Την επόμενη φορά θα συνεργαστώ με την Καμόρα, η οποία δε σε στέλνει ποτέ σε αποστολή που να χρειάζεται ειδική δίαιτα, σε αφήνει να χρησιμοποιείς φανταχτερά καμουφλάζ και καμουτσίκι με καμπανάκι που είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος άμεσης προωθητικής καμπάνιας (on site marketing) της αποστολής σου.  Άσε που σε ξεπροβοδίζει με άφθονο καμπανίτη ο οποίος σερβίρεται δωρεάν σε συγκεκριμένο κακόφημο καμπαρέ, όπου οι γκαρσόνες φοράνε μόνο καμπαρντίνες και σε ακολουθούν στον καμπινέ για να σου τρίψουν στη μούρη τις πλούσιες καμπύλες τους." 


(απόσπασμα από την αυτοβιογραφία του λόγιου επαναστάτη-αυτονομιστή Μπάμπη Νιότη, που θα βρείτε στο νέο σχολικό βιβλίο σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας β' λυκείου)









diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna