Friday, July 29, 2011

-κοσμητικά



Στην αρχή δεν ξέρεις που να τους θάψεις. 
Εκείνοι που μέχρι χθες σε έκαναν να κελαηδάς 
πετώντας σε σχηματισμούς, 
μεταμορφώθηκαν σε ασήκωτους, μολυβένιους Στάλιν. 
Το χέρι που σκαρφάλωνες για τα ιδεατά,  
τώρα σφηνώνεται στο χώμα, υποδεικνύοντας τάφο σε εκούσιο πτώμα. 
Εσύ πια να μη λες τίποτα, 
μήπως και με εφαλτήριο τις λέξεις σου  
απογειωθεί η γνωστή πεταλούδα και κατευθυνθεί προς άγνωστες συνέπειες, 
ανεξέλεγκτες. 
Τώρα που κι η σιωπή σου βαραίνει όσο ο χρυσός 
ακόμα κι η ανάσα θέλει σσσσσιγαστήρα....


Τους κρατάς 
μυστικό σου καλά καταχωνιασμένο στο στομάχι 
(ξέρεις, εκείνο το υγρό, σκοτεινό υπόγειο με τις αχώνευτες σχέσεις και τις αδιανόητες σκέψεις) 
και σιγά-σιγά τους αποσυνθέτεις έναν-έναν, όπως-όπως και
πλάθεις από το πρωτόπλασμά τους 
σφαίρες, πρες-παπιέ, τασάκια, αγαλματίδια και άλλα ανούσια, 
σε ορισμένα και οριστικά σχήματα που δεν θα μπορέσουν ποτέ να σε διεκδικήσουν. 
Κάποτε, 
όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, 
θα τους ξεράσεις ως διακοσμητικά 
-μικρά, άφυλα και πληθυντικά- 
που θα (ξε)χάσεις ή θα σπάσεις στην επόμενή σου μετακόμιση.




Koudelka



Τα πινέλα της Ν. ξεράθηκαν. Έχουν να βουτηχτούν σε νέφτι κάτι εβδομάδες. Η παρτιτούρα της Α. έχει άλλο τόσο να αλλάξει σελίδα κι εγώ τελευταία έχω τύψεις, γιατί δεν γράφω όπως παλιά. Αραιά και ποτέ, δηλαδή. Δεν με παίζει πια η έμπνευση. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Η Γ. μου λέει σήμερα ότι κι εκείνη κατέβασε ηττημένη τα ξυσμένα της μολύβια. 'Μην την κυνηγάμε την έμπνευση καλύτερα', μου είπε. Δίκιο έχει. Αν είναι να' ρθει και τα λοιπά. Αλλά να, όλο πίσω μου κοιτάω να δω μη κι εμφανιστεί όλως αιφνιδίως σαν χαμένο παιδί και πεταχτεί πισω από κάποιο έπιπλο, ή πετάξει μέσα από καν' ανοιχτό παράθυρο. Την ψάχνω συνέχεια είναι η αλήθεια, γιατί  φοβάμαι μήπως κείται νεκρή πουθενά και δεν ξανάρθει. Μαζικά μας εγκατάλειψε, δείχνει.'Εμπνευση' έχει πλέον μόνο η Τ. που κοιτάει πως να διπλαρώσει όσο πιο δημιουργικά γίνεται και να τυλίξει σαν αράχνη τον δικηγόρο μεγαλοκαταθέτη με τα χωράφια στην Πελοπόννησο που γνώρισε στη δεξίωση του γάμου της κολλητής της, μέρες δύσκολες που'ναι. Σήμερα, μόνο η Τ. μπορεί και ονειρεύεται όνειρα αποκατάστασης και εξασφάλισης από τα δεινά της ανασφάλειας και των εσχατολογικών σεναρίων. Η έμπνευση τώρα είναι προνόμιο του εγωιστικού γονιδίου και η μοναδική πλέον τέχνη είναι εκείνη της Επιβίωσης. Της βιολογικής. Της χρωμοσωμικής.
Τι θέση να'χει μια έρμη, εύθραυστη ευαισθησία στην ατσάλινη αλυσίδα της εξέλιξης; 

Άσπρο σεντόνι απλώνεται πάνω στους εκτειθέμενους. 
Σαν εκείνο που σκέπαζε το σαλόνι της γιαγιάς τη μέρα πριν εγκαταλειφθεί για το μακρόσυρτο καλοκαίρι. 
Το αμφίσημο σεντόνι, που καλύπτει προστατευτικά τη ζωή από τη σκόνη της διακοπής, αποκαλύπτοντας λίγο από θάνατο. 
Που σφραγίζει το μεσοδιάστημα της αβεβαιότητας και προλογίζει χειμώνα, σαν το τρελό φάντασμα του Άμλετ.



Wednesday, July 27, 2011

ομοιοστρόφως δυσανάλογα















 Εκεί που ο ποιητής αποζητά μιας στιγμής σκιά να ξαποστάσει 
 από την έμπνευση,
 ο κυνικός συνεχίζει να κυνηγά όποια έμπνευση, 
 για να ξεφύγει μία στιγμή από τη σκιά του.

Saturday, July 09, 2011

επίκαιρον, εξώλης και προώλης



Η μνήμη δεν έχει καμία συγγένεια -ούτε καν μακρινή-  με εκείνη την αρχετυπική και αγέρωχη δεσποσύνη, τη Μνήμοσύνη, που ντυμένη με διάφανα πέπλα υπήρξε η αιώνια Μούσα των ποιητών, την εποχή που οι άνθρωποι θυμόντουσαν ακόμα τι είχαν φάει το προηγούμενο βράδυ. 
Η μνήμη σήμερα είναι μια ξετσίπωτη κυράτσα με ασήμαντο 'μ', κοινότατο και ουδόλως κεφαλαιώδες. Σήμερα έχει γίνει από Μούσα των απανταχού δημιουργών η μουσίτσα των διαπλεκόμενων και των παραχαρακτών της Ιστορίας, μια ψεύτρα, φτιασιδωμένη, στραβοχυμένη, κακιά και κοντή, θεόκοντη. Όλο κοκορεύεται για τα κατορθώματά της, δανειζόμενη την άμωμη φήμη της Αλληνής της αληθινής λόγω συνωνυμίας, και τίποτα καλό δεν κάνει για κανέναν. Τόσο ξεφτιλισμένη είναι που όλοι σήμερα πάνε μαζί της γιατί ό,τι και να κάνουν με την κοντή μνήμη ξεχνιέται αμέσως και δεν τρέχει μια. 
Πάνε οι πολιτικοί, πάνε οι κυβερνήσεις, πάνε όλοι οι μεγαλοσχήμονες και άσημοι ξεδιάντρωποι, ασχημονούν και δεν πληρώνουν δεκάρα. Για τέτοια ξεφτίλα μιλάμε. Είναι η αποκλειστική πουτάνα τους, γιατί τους  κάνει όλα τα κέφια, αναίσχυντα, μπροστά στα μάτια όλων των ανύποπτων θεατών και μετά καθαρίζει για πάρτη τους. Tabula rasa, πλακέ και άδεια (για ν' ακουμπάς την μπύρα σου) φτιάχνει τα κεφάλια των αποβλακωμένων αυτοπτών μαρτύρων με αντάλλαγμα μια θέση εργασίας, μια θέση στον ήλιο, μια θέση μπροστά από την τηλεόραση να ακούνε παραμύθια, μια θέση γενικότερα να μην είναι όρθιοι και τουτέστιν σε εγρήγορση. Έτσι τους κάνει στρατιωτάκια αμίλητα αγέλαστα που μήτε άκουσαν, μήτε κ' είδαν ποτέ τίποτα. Τη γνωστή λεγεώνα των περιστρεφόμενων Δεβαριέσηδων που γράφουν αένα  κύκλους κυνηγώντας το φάντασμα της ουράς τους -μνήμη από την εποχή που κρέμονταν ακόμα στα δεντρα- οσφριζόμενοι την άκρη του πεπτικού τους, περιμένοντας να ανακαλύψουν τι απέγιναν όλα όσα τους σερβίρουν και καταβροχθίζουν αμάσητα.
Γι' αυτό την επικαλούνται και την εκθειάζουν τη μνήμη συνεχώς οι ληστές της λογικής και οι βιαστές της αξιοπρέπειας, αφού μόνο αυτοί ξέρουν τι άισχητα ακριβώς κάνουν. Γιατί άντε μετά να ζητάς λογαριασμό για τα χθεσινοβραδινά ευτράπελα του εκάστοτε τέρατος, όταν σήμερα κιόλας, κανείς δεν θυμάται πλέον τα καμώματά του. Ας όψεται η κοντή και κακάσχημη μνήμη.



Thursday, July 07, 2011

μάθε να ποντάρεις στο αουτσάιντερ και τραστ νόουαν (13-10=3 κι κούκκος)





Είχα παλιότερα, γύρω στο 2008 γράψει ένα πολύ συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο -οριακά λιγωτικό  και εντελώς ξένο για τα δικά μου δεδομένα- που μιλούσε για τη μικρή 'στρατιά' των ανθρώπων 'μου' και τους ευχαριστούσε για την παρουσία τους στη ζωή μου. Χωρίς καμία έκπληξη είδα σήμερα πως από τους συγκεκριμένους 12-13 που βράβευα με τα προσωπικά μου Όσκαρ τότε, αν ξαναέγραφα αντίστοιχο κείμενο θα συμπεριλαμβανα  στη λίστα μόνο τους κλασικούς και διαχρονικούς τρεις. Από τους άλλους, ένας-δύο (γυναίκες) απέδειξαν περίτρανα με τις υποχθόνιες πράξεις τους -λίγο μετά από τη συγγραφή- ότι δεν αξίζαν ούτε τα χρυσά μου βατόμουρα να τους τρίψω στη μουρη. Οι περισσότεροι όμως, κατά έναν μαγικό τρόπο έθεσαν εαυτούς εκτός γηπέδου μέσα στους τελευταίους αυτούς μήνες, μετά την επιστροφή μου από το εξωτερικό. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που ήθελα να γυρίσω πίσω ήταν το έμβιο υλικό αυτού του τόπου. Οι 'δικοί μου'. Όμως, ούσα μόνη και με πρόβλημα που με κατέστησε διόλου διασκεδαστική για παρέα, συνειδητοποίησα μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα ότι όταν παύεις να είσαι η ψυχή του πάρτυ, οι 'φίλοι' πουλάνε την ψυχή σου για κάποιον που χορεύει καλύτερα στην πίστα. Επίσης, συνειδητοποίησα ότι αυτό απλούστευσε την απόφασή του να μείνω ή να φύγω στο μέλλον από αυτόν τον αποδομημένο τόπο και η απάντηση ήρθε νεράκι: τώρα που ξεκαθάρισες με τον μύθο ότι δεν μπορείς να εγκαταλείψεις τους ανθρώπους σου, έμειναν μόνο τα ντουβάρια να ξεφορτωθείς. 
Θα μου πεις κάτι θα έκανες κι εσύ, για να συμβεί αυτό, δεν μπορεί. Θα ήταν ακριβοδίκαιη μια τέτοια προσέγγιση. Δεν μπορώ όμως, όσο και να σκεφτώ, να βρω αίτια που θα με οδηγούσαν σε αυτή την αποδοχή. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι ότι έπαψα πλέον να 'το κυνηγώ' και έπαψα να εφευρίσκω δικαιολογίες για τα αδικαιολόγητα.
Έτσι, έμεινα με τους δύο φίλους από τα παλιά, τους φορτωμένους με τις αναμνήσεις, που θα έρθουν να με βρουν όπου και να βρίσκομαι, όπως θα πάω να τους βρω κι εγώ, και τα ρητά που πρέπει να γράψω 100 φορές το καθένα για να τα εμπεδώσω: 'trust none', 'τα πάντα ρει' και 'μεγάλη μπουκιά να φας, μεγάλη κουβέντα μην πεις'.


υ.γ.1: Ενόσω έγραφα αυτό το κείμενο, με πήρε τηλέφωνο ο Wassim, ένας τρομερός, λαλίστατος τεχνίτης από το Πακιστάν που φτιάχνει σίτες για τα παράθυρά μου, ο οποίος μου έλεγε πως εδώ στην Ελλάδα είναι απογοητευτικό που όλοι οι άνθρωποι όταν σε πλησιάζουν πλέον φιλικά είναι γιατί θέλουν κάτι από εσένα, αλλιώς δε θα σου έλεγαν ούτε καλημέρα. Μου έκανε εντύπωση που άνοιξε αυτό το άσχετο θέμα από μόνος του. Ποιός ξέρει τι αντίστοιχο ζόρι τραβάει κι αυτός με τους 'δικούς του'. Γι' αυτό το λόγο, θα προσθέσω κι άλλο ένα ρητό στα τρία προς αποστήθιση:  'Σύμπτωση αποκαλούμε κάτι τυχαίο που τη στιγμή που συμβαίνει το οικειοποιούμεθα επειδή συμπνέει με τη λογική ή την ευαισθησία μας' (αυτό, είναι δικό μου).
υ.γ.2: Είναι σαφές πως η οικονομική κρίση και ανασφάλεια παίζουν ρώσσικη ρουλέτα με την ανθρωπιά... 

Monday, July 04, 2011

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna