Thursday, March 31, 2011

στις ειδήσεις,

ακούει για τη Φουκοσίμα.
πως οι άνθρωποι φάνηκαν πάλι μικρότεροι των περιστάσεων
και υποτίμησαν το τσουνάμι
ή υποτίμησαν τη βλακεία τους
και τώρα δεν μπορούν να μαζέψουν τους αντιδραστήρες
από το να ξερνάνε καυτό θάνατο.
και υποχρεώνουν τις παράπλευρες απώλειες να μαζέψουν τη ραδιενέργεια 
που ολοένα και απλώνεται απειλητικά.
αλλάζει κανάλι και μια από τα ίδια στη Λιβύη.
όπου πάλι εκεί υποτιμήθηκε άλλο 'τσουνάμι' και άλλη βλακεία
και τώρα οι αντιδράσεις δεν μαζεύονται με τίποτα
και ο θάνατος θεριεύει
και οι παράπλευρες απώλειες είναι ανεξέλεγκτες. σαν τον υδράργυρο 
που ολοένα και απλώνεται απειλητικά.
αλλάζει κανάλι και έχει ταινία για όλα αυτά, όχι με τσουνάμι, με κατολισθήσεις. αλλά ακριβώς με την ίδια σειρά.
και σκέφτεται ότι το'παθε κι εκείνη με τη ζωή της. Mε χιονοστιβάδα.
Αλλά η δική της περίπτωση δεν είναι για ειδήσεις. Ούτε για ταινία είναι. Από σενάριο και δομή όμως, μια από τα ίδια.


Ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι ο αλγόριθμος της ανθρώπινης ύπαρξης είναι σαν τη βαρετή, γεωμετρική ταπετσαρία του 70 που χάζευε με τις ώρες στο μπάνιο του πατρικού της, αλλά που τώρα δε θυμάται καθόλου ούτε ακριβώς σχήματα, ούτε τι χρώμα είχε.



Monday, March 28, 2011

κουτή πανδώρα




Εκεί  που  έχεις στριμώξει  όλα  τα τελειωμένα 
σου  σε  αυτοσχέδιο  κουτί  και έχεις τρυφερά
τυλίξει  τη  ροζ  κορδέλα  πολλές  φορές  γύρω,
πριν τη δέσεις κόμπο  -  φιόγκο  και   έχεις κολ- 
λήσει  πάνω  τη  σαφή  ένδειξη   ΄μην  ανοίχτεί
κάτω  από  οποιεσδήποτε  συνθήκες,  με  έκπ-
ληξη  βλέπεις  ότι όλα  όσα νόμιζες  ότι  έθαβες
ασφαλώς  εκεί  εξω δεν ήταν άλλα,  από τα φα- 
ντάσματα  όσων αληθινών  κοιμόνταν  εδώ  με-
σα  και  ότι δε  θα  σου  ζητούσαν  ποτέ  την  α-
δεια  να  ξυπνήσουν,   μπας  και παρελπίδα  σε
ξεβολέψουν.  Ούτε  ποτέ  θα  σκέφτονταν  μην
τυχόν και σε πονέσουν. Νιώθε τώρα εσύ σαν τη
σαύρα, να ξαναγεννιέσαι απ’την κομμένη ουρά
σου. Κουτή  Πανδώρα,  εσύ  και  τα  κουτιά σου.


όπου και να πας, ψέμματα είναι


Νέοδμητοι Παρθενώνες, νεοανεγερθέντα Πάνθεα και νεόκοπες αψίδες Θριαμβολογούν για την κυριαρχία της Επικυριαρχίας. 
Η επανάληψη, μήτηρ παθήσεως κληρονομικής και ανίατης
Στα ομαδικά καινοτάφια της μοναδικότητας.  
Χορικά κενότητας οι κενοί χώροι. 
Θυμάσαι εκείνο το 'οι κυβερνήσεις φεύγουν, αλλά η αγάπη μένει'; 
E, το ακριβώς αντίθετο.
Μετανάστες Ολύμπιοι σε νέα πόστα, Δικαιοσύνες ξανατυφλωμένες
Για τις ανάγκες νέων κρατικών προσταγών, Γρύπες εισαγωγής
Και παλαιοί ρυθμοί, μεταλλαγμένοι, στα επιστύλια της φιλελεύθερης Αγοράς.
Συνονθύλευμα συμβόλων, πάνω σε κολοσσιαίες μεσοτοιχίες.
Το ένα μεγαλείο να αναγγέλει το άλλο, και το επόμενο το παρακάτω.
Σαν διάσημα ζευγάρια του Χόλυγουντ που 'παντρεύονται από ερωτα' για να Αλληλοπροωθηθούν, επειδή δεν πείθουν κανέναν κατά μόνας.
Τόσο άψογα απάνθρωπα.
Η γκρίζα διαχρονικότητα αποφεύγει τις εφημερίες του χρώματος.
Έτσι, μέσα στην μνημειώδη ταυτολογία της περιαυτολογίας,
Οι άστεγοι, 
Έγχρωμοι λεκέδες, κοιμούνται σκεπασμένοι ολόκληροι μ' οτινάναι 
Διαψεύδοντας ανεξίτηλα, την καθαρή κυριαρχία της μαρμαρωμένης Αυτοκρατορίας.
Όπως η έντονη, χρωματιστή μπογιά πάνω στην ασημένια 'ρενάρ' της γηραιάς Πλουσίας.
Γιατί πάνε χρόνια από τότε που την ενδιέφεραν οι εξελίξεις κι ούτε βρέθηκε Κανένας να της πει τι γίνεται εκεί έξω. 

Να της μηνύσει τι την περιμένει. Τι πρέπει να προσέχει.



Sunday, March 27, 2011

μπισκότο σε σχήμα Αυστραλίας





Βγήκε από τη στάση του μετρό και ρίγησε. Από τον φούρνο βρέθηκε ξαφνικά στην κατάψηξη. 7 βαθμοί και ένας αέρας που σου κάνει δωρεάν ριζική αποτρίχωση προσώπου. Κούρνιασε σε μια γωνία της εξόδου και περιμένε τρέμοντας. Ένας μαύρος έπαιζε νωχελικό σαξόφωνο και το χνώτο του έκανε τα ειδικά εφέ στη σόλο του παράσταση. Οι ήχοι από τα ασθενοφόρα, τα περιπολικά και τα πυροσβεστικά οχήματα, αποτελούσαν το βασικό ηχητικό χαλί σε κάθε δρόμο της πόλης. Λίγο πιο πέρα, ένα κιόσκι πουλούσε την αιθιοπική βερσιόν του χάμπουργκερ και τα ανθισμένα δέντρα του σκηνικού φάνταζαν εντελώς παράταιρα μέσα στο τόσο κρύο. Το δελτίο καιρού είπε ότι θα χιόνιζε απόψε. Θα παγώσουν τα μπουμπούκια από όλες τις κερασιές, σκέφτηκε. Ένας πολύ ψηλός άντρας με μαύρα την πλησιάζει και κοντοστέκεται μπροστά της. Υποθέτει ότι πρόκειται για τον 'απαγωγέα' της. Η εικόνα του τουλάχιστον, ανταποκρίνεται εντελώς σε αυτό το ενδεχόμενο. Δε θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο. Ούτε το έφ-μπι-άι  την κυνηγά, ούτε η εφορία. Άρα είναι ο εξωγήινος απαγωγέας-συνοδός που θα την οδηγήσει στο μητρικό σκάφος, κατά τα συμφωνηθέντα μέσω των ραδιοκυμάτων. Αλληλοκοιτάχτηκαν στιγμιαία σε μια απο κοινού αναγνώριση, ο άνδρας έδωσε στη μικροκαμωμένη γυναίκα έναν μικρό άσπρο κύβο, εκείνη τον πήρε στα χέρια της χωρίς δισταγμό και άρχισε να τον ακολουθεί προς την κεντρική λεωφόρο. Διασχίσαν πέντε τεράγωνα με πολύ κόσμο και ξαφνικά βρέθηκαν σε ένα τεράστιο άνοιγμα που οδηγούσε σε αδιέξοδο με πολύ ψηλά κτίρια. Κοίταξε γύρω της ψάχνοντας για διαστημόπλοιο και συνειδητοποίησε ότι δεν κυκλοφορούσε κανείς άλλος σε αυτή την περιοχή, παρά μόνο άνδρες με μαύρα σαν τον συνοδό της. Σα να μην υπήρχε καν το μέρος για όλους τους άλλους διαβάτες της πόλης. Παρατήρησε ότι υπήρχαν και γυναίκες ανάμεσά τους, που έμοιαζάν πολύ με τους άνδρες. Ο οδηγός της έγνευσε να τον ακολουθήσει και στάθηκαν μπροστά σε μια είδοδο ελέγχου. Της ζητήθηκε από έναν φρουρό που θύμιζε Ρόμιουλαν, να βγάλει όλα τα μεταλλικά αντικείμενα και να περάσει από ένα μηχάνημα σαν κάθετο αξονικό τομογράφο. Πριν μπει, της έδωσε να πιεί ένα ποτήρι με μωβ υγρό που είχε τη γεύση ούζου. Καθώς περνούσε από μέσα από το μηχάνημα, στιγμιαία σκοτείνιασε κι ένιωσε ένα έντονο αίσθημα ζέστης και κλειστοφοβίας. Μετά τον αρχικό αυτό έλεγχο -το αντίθετο της ψυχρολουσίας- πέρασε μέσα από ένα σχετικά στενό τούνελ, ακολουθώντας πάντα τον 'δικό' της και βρέθηκε σε μια τεράστια αίθουσα αναμονής που σε σχήμα της θύμισε αυτό που είχε δει από την Αγία Σοφία σε ντοκυμαντέρ, μόνο 10 φορές πιο μεγάλο. Γούρλωσε τα μάτια της από την έκπληξη. Ο εγκέφαλός της, όσο κι αν προϊδεαζόταν για κάτι 'άλλο', δεν ήταν τελικά προετοιμασμένος γι' αυτό. Έβγαλε μηχανικά το διαβατήριο από την τσάντα και το έδειξε στην 'Οχούρου' που καθόταν πίσω από το γκισέ της υποδοχής. Δίπλα της πάντα, ο ψηλός. Αφού κατέγραψαν όλα της τα στοιχεία και πήραν αποτύπωμα από την οδοντοστοιχία της (λίγο την αηδείασε να δαγκώσει εκείνον τον περίεργο αφρό) ο αυτοκόλητος της ξεκίνησε την ξενάγηση στο τεράστιο εσωτερικό του κτιρίου ΗΔΕ (Ηνωμένων Διαγαλαξιακών Εκπροσώπων). 
'Ωστε εδώ παίρνονται όλες οι αποφάσεις για ό,τι συμβαίνει, τον ρώτησε ρητορικά, ενώ προχωρούσαν από ατέλειωτο διάδρομο σε ατέλειωτο διάδρομο (το απέραντο 'κτίριο' αναπτυσσόταν οριζόντια, σε δαιδαλώδεις, ακανόνιστους, καμπυλωτούς διαδρόμους σπαρμένους με οθόνες που αναμετέδιδαν στιγμιότυπα από διάφορα σημεία του πλανήτη). Της απάντησε ότι αυτό εδώ το τεράστιο κτίριο είναι μόνο ένα ασήμαντο, τοπικό παράρτημα που πραγματεύεται αποκλειστικά και μόνο τα γήινα θέματα και θεωρείται μη ευνοϊκή θεση για τους διαγαλαξιακούς διπλωμάτες. Κάτι σαν πόστο δυσμένειας λόγω υψηλού επιπέδου έλλειψης πολιτισμού των γηγενών. Έβγαλε ένα σακουλάκι που ψάρεψε από την τσέπη του και της προσέφερε ένα περίεργο μπισκότο στο σχήμα της Αυστραλίας. Κανένας σας δε θέλει να φάει την Αυστραλία αν και έχει βολικό σχήμα για μπισκότο, της είπε ενώ εκείνη έπαιρνε μια δαγκωνιά διεγνώσκοντας γεύση αδιάφορα ακατανόητη. Πέρασαν μπροστά από μια μεγάλη αίθουσα που στο εσωτρικό της είχε πολλά γραφεία, με εξωτερική σήμανση το περίγραμμα των Βαλκανείων (ήταν πάντα καλή στο σχεδιασμό χαρτών). Καμία σχέση με τα Βολκάνεια θέματα. Αυτά απασχολούν μια όλόκληρη πόλη του εν λόγω πλανήτη και οι πόλεις τους εκεί είναι με-γά-λες, της εξήγησε με υπαινιγμό διαπλανητικού χιούμορ και επιμορφωτικής διάθεσηςΛίγο πιο κάτω, παρατήρησε μια μεγάλη κινητικότητα. Μαύρα κοστούμια μπαινόβγαιναν από αίθουσα σε αίθουσα. Ήταν η περιοχή της Μέσης Ανατολής. Έδώ είναι πάντα πολυάσχολα και τώρα ακόμα περισσότερο, τόνισε ο συνοδός. Συγκεντρώνει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Θα έφτιαχνε ένα πολύ καλό ρεπορτάζ στον ιστότοπό της, με τους λίγους, αλλά παρανοϊκά πιστούς αναγνώστες της σκέφτηκε. Πριν τελειώσει το τουρ, αφού πέρασαν από άλλα κέντρα και αχανείς αίθουσες συνεδριάσεων, έκαναν μια τελευταία στάση από την καφετέρια που θύμιζε στην ατμόσφαιρα εκείνες του Babylon 5, μόνο που εδώ όλοι έμοιαζαν διαφορετικά ίδιοι και τα φαγητά δεν έμοιαζαν με τίποτα (ούτε στον εαυτό της δεν μπορούσε να το εξηγήσει αυτό). Δίστασε να δοκιμάσει κάτι άλλο, πέρα από την Αυστραλία. Αποφάσισε στιγμιαία ότι οι εξτρήμ έθνικ και άκρως πειραματικές της γευστικές απολήξεις δεν έπαυαν να προορίζονται παρά μονο για αυτόν τον πλανήτη και αρνήθηκε ευγενικά την πρόταση για περετέρω δοκιμές.
Και που σταματάει η παρατήρηση και αρχίζει η παρέμβασή σας τελικά, αφού δεν είμαστε καν μέλος της Ένωσής σας, ούτε καν γνωρίζουμε την ύπαρξή σας, πως θα αναγνωρισουμε την επικυριαρχία σας, τον ρώτησε. Πολλές ερωτήσεις σε μία ανάσα, της είπε. Δεν σας παρουσιαζόμαστε παρά μόνο ανεπίσημα, γιατί τα περισσότερα μέλη μας βάζουν βέτο ακόμα και στο ενδεχόμενο συζήτησης για την ένταξή σας. Είστε προβληματικοί γιατί δεν μαθαίνετε από τα λάθη σας, έχετε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας αλλά στην ουσία είστε ανώριμοι, εγωπαθείς και δε βλέπετε πέρα από τη μύτη σας όπως τα μωρά σας, επιμένετε να ανήκετε φανατικά σε ομάδες αλλά δεν ξέρετε τι σημαίνει ομαδικότητα, είστε επιθετικοί και καταστροφικοί και έχετε ταυτίσει την ύπαρξή σας με την κτίση και την κατάκτηση. Συνεπώς, με όλα αυτά τα δεδομένα, θα παρεμποδίζατε την ομαλή λειτουργία της Ένωσης. Βασικά δεν είμαστε επικυρίαρχοι, αλλά απλοί παρατηρητές. Παρακολουθούμε την αυτοκαταστροφή σας.  Μήπως τελικά η κοσμική απάντηση για το νόημα της ύπαρξης να είναι όντως ο αριθμός 42, τον ρώτησε σε μια προσπάθεια να διασκεδάσει τις αδιαμφισβήτητες αλήθειες με τις οποίες την λεξοκόπησε, ενώ έμπαιναν στο οριζόντιο ασανσέρ που θα τους μετέφερε στον κεντρικό θόλο. Εκείνος για πρώτη φορά μειδίασε ελαφρά με τη μία άκρη του στόματός του και της απάντησε, σίγουρα όχι 42 αλλά μπορεί και να είναι 69, γιατί είναι σπείρα, εμπεριέχει τη συμμετρία και την αρμονική συνύπαρξη των αντιθέτων και πάνω απ΄όλα... αποτρέπει την περετέρω  αναπαραγωγή σας. Απόσταγμα εξωγήινου πνεύματος, σκέφτηκε εκείνη κοκκινίζοντας.
Όταν βγήκε έξω, τον ευχαρίστησε για το τουρ και την εκούσια απαγωγή. Ενώ του έδινε πίσω τον λευκό κύβο αγνώστων λοιπών στοιχείων και λίγο πριν χωρίσουν για να μείνει μόνη της στην στην κεντρική λεωφόρο, του έκανε μια τελευταία ερώτηση: Γιατί τότε παρουσιάζεστε σε  τυχαίους σαν εμένα αφού τελικά δεν έχει κανένα νόημα;  Γιατί όλο και κάτι ίσως μείνει πίσω και δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να γίνει, της είπε. Βλέπεις, η εξέλιξη συμβαίνει μέσα από τη συνεχή αμφισβήτηση και την εκτίμηση του τυχαίου και της ανατροπής. Ολα τα άλλα είναι μαθηματικά αποδείξιμα και προβλέψιμα, πρόσθεσε και την αποχαιρέτησε.
Εκείνη έκανε μερικά βιαστικά βήματα απομακρυνόμενη και στη συνέχεια κοντοστάθηκε. Κοίταξε πίσω της, για να ξαναδεί το ΗΔΕ, το κτίριο που είχε μόλις επισκεφτεί, αλλά δεν είδε τίποτα. Μόνο συστοιχίες από ανθισμένες κερασιές μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι της. Έχωσε τα χέρια στις τσέπες της και έπιασε την μισοφαγωμένη Αυστραλία.


(όνειρο)







Thursday, March 24, 2011

Wednesday, March 23, 2011

creative writing





I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words.
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words.
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words. 
I have been assigned to write an essay with three hundred words.


things on wires
















Sunday, March 20, 2011

Saturday, March 19, 2011

Friday, March 18, 2011






Τα κορμορανάκια περιμένουν με ανοιχτό το στόμα στη μέση της λίμνης. Η μάνα τους γράφει κύκλους από πάνω προς ανέυρεση τροφής. Ξαφνικά βουτά με το κεφάλι και απογειώνεται με κάτι ασημένιο να σπαρταράει γατζωμένο στο μακρύ της ράμφος. Επιστρέφει για να ταϊσει τα μικρά της. Ένας ερωδιός κάθεται πάνω σ' έναν βράχο που επιβάλλεται καταμεσής του υδάτινου όγκου και ατενίζει την οικογένεια των κορμοράνων. Ο τεράστιος αετός επιτηρεί με νωχέλεια, ως απόλυτος άρχων, τα εν δυνάμει θύματά του. Θα αργήσει να επιλέξει την τροφή του. Είναι μέρος της απόλαυσης του θηρευτή. Ο ερωδιός τον παίρνει είδηση και μαζεύεται. Προσπαθεί να γίνει ένα με τον βράχο, να κρυφτεί σε κάποια του πτυχή και να περιμένει ακίνητος, ελπίζοντας ότι δε θα είναι αυτός το θύμα. Ξέρει ότι ο αετός θέλει κινητούς στόχους. Ένα φίδι γλυστρά  στο χορτάρι. Πλούσια τα ελέη για τον αδιαμφισβήτητο μονάρχη της περιοχής.





Thursday, March 17, 2011

National Art Gallery - Washington DC featuring:






























this techno-shrine installation is a perfect manifestation of the screen becoming the transformation vessel of reality. The object is dissected, directed, magnified and glorified, multiplied and distorted to fit the purpose of the artist: to connect two separate realities and create one perception. A Buddha is in a narcissistic state of a self-indulging trance by watching his image on a screen, while a candle burns innocuously at the background in front of a recording machine. The result is what you 'see'. The objects merge into the one subject narrative through separate, 'autistic' closed circuits, while their physical reality is being manipulated by technology. I can't help thinking of our tv and video games 'reality' culture ....I almost can hear Nam June Paik's posthuman, precog giggle.





Wednesday, March 16, 2011

Μέρη μη

Ήταν δεν ήταν δέκα χρονών και έμενε στο πάνω όροφο. Ο πατέρας της ήταν υπάλληλος της πρεσβείας της χώρας τους στην Ελλάδα. Η Μiτσούκο δεν είχε αδέρφια. Ήταν μοναχοπαίδι, πολύ ντροπαλή, μοναχική και πήγαινε στο αγγλικό σχολείο. Εκείνος ήταν δεν ήταν οκτώ, έμενε στο ισόγειο και ήταν πατόκορφα ερωτευμένος με την εξωτική μικρή, που είχε σχιστά μάτια και κατακόκκινα χείλια σαν καραμέλα κεράσι, απ' αυτές που έφτιαχνε η μαμά του. Η μαμά της Μιτσούκο από την άλλη, έφτιαχνε τα πιο περίεργα φαγητά, που κανονικά ούτε να τα φτύσει, αλλά μόνο και μόνο για να βλέπει τη μικρή λίγη ώρα παραπάνω από τις στιγμές-αστραπές που ανταμώνανε στο πλατύσκαλο, έκανε την καρδιά του πέτρα και δεχόταν μετα πανηγυρισμών κάθε πρόσκληση για μεσημεριανό γεύμα. Κάθε φορά που γυρνούσε η Μιτσούκο από το σχολείο της με το τεράστιο μαύρο αυτοκίνητο - ένα από τα δύο που είχε δει ποτέ από κοντα- το οποίο οδηγούσε σωφέρ με άσπρα γάντια σαν πρίγκηπας, ο ερωτευμένος πετιόταν μπροστά της σα να είχε κι αυτός μόλις γυρίσει από το σχολείο. Ώρες περίμενε στο καρτέρι της γι΄αυτή τη 'σύμπτωση'. Η 'πεθερά' του άνοιγε την πόρτα ντυμένη με τα παραδοσιακά ρούχα της χώρας της - που ενώ ήταν πολύ όμορφα και χρωματιστά  φαίνονταν τόσο τρομακτικά άβολα- χαμογελούσε ελαφρά και με τα σχιστά της μάτια του έκανε εκείνο το ανεπαίσθητο νεύμα 'έλα κι εσύ πάνω' που άναβε το πράσινο φως στον έρωτά του. Δέκα-δέκα ανέβαινε τα σκαλιά εκείνος και περίμενε με λαχτάρα να αρρωστήσει και να κοιλοπονήσει για χάρη της αγαπημένης του. Γιατί κάθε φορά που έτρωγε αυτά τα ακατάληπτα, μετά ξερνοβολούσε σα γατί, γιατί μάλλον κάποια δυσανεξία θα είχε σε κάποιο από τα υλικά που χρησιμοποιούνε οι Ιάπωνες στην κουζίνα τους. Σκασίλα του κι' ας έσκαγε η μάνα του, που δεν καταλάβαινε τι του συμβαίνει. Η αγάπη θέλει θυσίες και για να υποφέρω έτσι, αυτό είναι αγάπη, σκεφτόταν.Τον κρατούσε όσο μπορούσε μυστικό τον λόγο που αρρώσταινε γιατί αλλιως θα έχανε το μοναδικό εισητήριο για αποκλειστικό γκροπλάν στο φεγγαρένιο πρόσωπο της Μιτσούκο και τη σειρά από τα μαργαριτάρια που τον τύφλωναν κάθε φορά που του χαμογελούσε και θα αρρώσταινε ακόμα χειρότερα. Με τη Μιτσούκο έμαθε μερικές λέξεις αγγλικές. Οι διάλογοί τους ήταν μετρημένα κουκιά. 'Χαόυ αρ γιου? φάιν. Εντ Χαόυ αρ γιου? φάιν. Γκουντ. Βέρυ γκουντ'' Μια μέρα, μια στιγμή που βρέθηκε μόνος μαζί της, πήρε βαθειά ανάσα, την κοίταξε βαθειά στα μάτια και ψέλλισε με όλο το θάρρος που μπορούσε να μαζέψει 'Μιτσούκο, γιου αρ βέρυ άγκλυ'. Είχε ζητήσει από τον μεγάλο του αδερφό που μάθαινε αγγλικά στο σχολείο, να τον βοηθήσει. Είχε κάνει πολλές πρόβες μπροστά στον καθρέφτη. Εκείνη σάστισε σα να είχε δει φάντασμα τον Χιροχίτο. Πάγωσε, έχασε το χαμόγελό της και στη συνέχεια βούρκωσε. Μαύρες λίμνες του φάνηκαν τα μάτια της. Τρόμαξε και το 'βαλε στα πόδια. Από εκείνη τη στιγμή, δεν ξαναβρέθηκε ποτέ κοντά της. Η μαμά της που δεν ήξερε γιατί η κόρη της δεν ήθελε πια την παρέα του γείτονα, τον κοιτούσε κάθε φορά με απολογητικό βλέμμα, τα σχιστά της μάτια να παίρνουν κλίση προς τα κάτω, πριν να κλείσει ευγενικά κι αθόρυβα την πόρτα πίσω της. 
Ξερνοβολούσε ασύστολα για μέρες πολλές μετά από αυτό, αλλά δεν ήταν από το φαγητό. Ήταν από την έλλειψή του. Της.
Η οικογένεια των ξένων έφυγε μια μέρα χωρίς να το καταλάβει καν. Όσο αθόρυβη ήταν η παρουσια τους και η αποχώρησή τους, τόσο εκκωφαντική ήταν η απουσία τους. Της.
Ο μικρός δεν ξαναερωτεύτηκε μέχρι να γίνει 20 χρονών. Έκανε άλλα τόσα χρόνια να μιλήσει στον αδερφό του.







 'Ισως και η μόνη ιστορία από τα παιδικά χρόνια του πατέρα, που θυμάμαι να μου έχει αφηγηθεί.


Tuesday, March 08, 2011

Χάη γκάηζ, αη-αμ-μπααακ!

Φοράω χρώματα και δεκάποντα τακούνια και περπατάω στο δρόμο σα να παίζω στη διαφήμιση της Always ultra με φτερά. Tραγουδάω δυνατά στο μπάνιο κι τρομάζω τον σκύλο μου που όλο σπεύδει να με σώσει από το κακό Panthene pro-V. Zητάω συγνώμη από τον πρώην για την εγωιστική μου συμπεριφορά (ξέρω ότι δεν έχει νόημα ex post, αλλά τουλάχιστον του αποδίδω το δίκιο του, έστω και τόσα χρόνια μετά). Ακούω και πάλι τα nocturnes του Chopin, έφτασα ν' ακούω μέχρι Celine Dion (ω, ουί) και δεν ντρέπομαι καθόλου να το δημοσιεύσω και να φάω την απίστευτη χλεύη του κολλητού μου, που τώρα ακριβώς διαβάζει αυτό το ποστ και δεν πιστεύει στo τρίτο του μάτι. Λέω καλημέρα στην θεότρελη δίπλα, για πρώτη φορά από τότε που πέταξε στην αυλή μου την ψόφια της γάτα και φώναξε για τελευταία φορά την αστυνομία επειδή τολμούσα και ανέπνεα. Χαμογελάω στους άσχετους στον δρόμο και τους κάνω να μου χαμογελάνε κι' αυτοί. Νιώθω περήφανη και ευλογημένη που έχω την Α στη ζωή μου, τους καλύτερους φίλους του κόσμου δίπλα μου και μια στρατιά από πολύ σημαντικούς ανθρώπους κοντά μου. Ρίχνω μαύρο δάκρυ σε γελοίες ρομαντικές κομεντί που δε θα' βλεπα ούτε σε υπερατλαντική πτήση με κρίση αϋπνίας. Έβαλα τον Σοπενάουερ πίσω στο ράφι να κάνει παρέα με τον Βίντγκενσταϊν, μετά από πολύχρονη σταδιοδρομία στο κομοδίνο μου, και διαβάζω μέρες την ίδια σελίδα 35 από το -κατά κοινή ομολογία- συναρπαστικότατο βιβλίο που μου έδωσε η κολλητή μου και περιμένει εις μάτην να το συζητήσουμε. Με κοιτάζω στον καθρέφτη και με βρίσκω μέχρι και όμορφη. Χαζεύω με τις ώρες το ταβάνι, ή ένα μυρμήγκι στις πλάκες της αυλής και ηρεμώ. Αισθάνομαι τυχερή που επιβίωσα από τόσα και τόσα, για να μπορώ να βιώσω αυτή τη στιγμή και φοβάμαι μην πεθάνω. Επίσης, καταλαβαίνω ότι δεν τα ξέρω όλα. Μάλλον, είμαι χαρούμενη και ξαλαφρωμένη που ανακαλύπτω ότι δεν ξέρω πια rien de rien, zilch, τίποτα.


Ιούλιος 2009


(και πάλι, για να μην ξεχνιόμαστε)





diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna