Monday, February 28, 2011




























υπάρχουν δύο παράλληλοι κόσμοι στη ζωή. Ο ένας είναι αυτός που διαλέγεις να σε τυλίγει προστατευτικά, για να φυλάγεσαι και να κρύβεσαι από τον άλλον. Νομοτελειακά, ο πρώτος είναι υπό την ομηρία του δεύτερου.

Tuesday, February 22, 2011

on the way back home






 4χ2




πολλά μικρά 'τίποτα' στη μέση του 'πουθενά'




όλα τα του δρόμου: αντλίες, ποδήλατα, πετούμενα και κεραμιδόγατοι




ε, τα παιδιά μεγάλωσαν πια...




ό,τι θάμπωνε, θάμπωσε ο χρόνος 




άγρια πορσελάνη




τρείς κι η κάντιλακ




πωλείται ελπίς




μαύρο χιούμορ και κυριολεξίες




αρχέτυπα




 σάλτσες 




χωρις τίτλο




θου Κύριε,

(2-3 επιμορφωτικές γενικούρες)

Xωριά με τοπωνύμια όπως Intercourse, Blue Ball, Bird in Hand στην καρδιά της περιοχής όπου κατοικοεδρεύουν οι πιο σκληροπυρηνικοί, πουριτανοί χριστιανοί με συνθήκες ακόμα 17ου αιώνα -ηλεκτρικό, αυτοκίνητα, τεχνολογία, ξέχνα τα- όπως και οι πρώτοι τους πρόγονοι που μετανάστευσαν κυρίως από την γερμανόφωνη Ελβετία. Με τόσο χριστιανικό συντηρητισμο, ή πραγματικά δεν έχουν ιδέα τι μπορεί να σημαίνουν αυτές οι λέξεις στον έξω κόσμο, ή κάνουν βίντατζ αυτοσαρκαστικό, μαύρο χιούμορ και δείχνουν το μεσαίο δάχτυλο στους αμαρτωλούς (τα ρέστα μου, τότε). Δεν αποφάσισα ποτέ τι είναι από τα δύο.
Όπως να'ναι, οφείλω να ομολογήσω ότι την ιδέα της σθεναρής αντίστασης στην καταστροφική πλευρά της τεχνολογίας και της εξέλιξης, την υποδέχτηκα με ρομαντικά θετική διάθεση.
Έχουν φάρμες με ζώα, οι γυναίκες φτιάχνουν τα πιο αριστοτεχνικά patchwork quilts που έχω δει ποτέ και δεν είναι τυχαίο, διοτί κάποια μέθοδο ψυχοθεραπείας θα έπρεπε να ακολουθούν με τη ζωή που ζούνε -μέσα στο σπίτι, γεννοβολάνε ως κουνέλες, απαγορεύεται να βγουν από την κλειστή κοινωνία τους, σε αντίθεση με τα αγόρια που φεύγουν, για να κάνουν 'τη δουλειά τους' πριν γυρίσουν (αν και εφόσον γυρίσουν). Κυκλοφορούν με μόνιππα αμαξάκια που το βράδυ έχουν φωτάκια. Βλέπεις επίσης πολλά ανήλικα -αγόρα φυσικά- να τα οδηγούν. Δεν επιτρέπεται να οδηγούν αυτοκίνητα, αλλά μπορούν να ναυλώνουν αυτοκίνητα με οδηγούς (ζαβολιές), για να κάνουν τις δουλειές τους και μπορούν να επιβαίνουν μαζικά μέσα μεταφοράς. ίπαμε, διαβολική η τεχνολογία, αλλά κάποιες φορές κάνουμε εξαιρέσεις...
Ξυπνάνε χαράματα, πάνε για ύπνο με τη δύση και τις Κυριακές πάνε εκκλησία και συζητάνε τις Γραφές. Οπότε, εννοείται ότι όλα είναι κλειστά κι αν τυχαίνει να περνάς ως τουρίστας, μάλλον θα καταντήσεις στα Μακντόναλντς της εθνικής. 
Έχουν σχολεία δικά τους, αλλά μέχρι γυμνάσιο πάει η μόρφωση. Δεν πάνε πανεπιστήμιο, δε δέχονται να κάνουν μεταγγίσεις, δεν έχουν ασφάλιση
Φτιάχνουν πολύ όμορφα έπιπλα με αυστηρές γραμμές και καταπληκτικές μαρμελάδες και τουρσιά, που πουλάνε πανάκριβα στους αμαρτωλούς τουρίστες.








































'Oλα τα παραπάνω δεν είναι photoshop, να πέσει φωτιά να με κάψει. 
Στο bed and breakfast που μέναμε -που ήταν βασικά ένα διόροφο σπίτι που είχε μετατραπεί σε πανδοχείο- το κάθε κομοδίνο είχε τη δική του Βίβλο, το κρεβάτι ήταν καλυμένο με υπέροχο quilt που μας αιτήθηκε  αυστηρά να μην ακουμπήσουμε και στο δωμάτιο είχαμε wi-fi (σε αντίθεση με το Hyatt). Το πρωί, προς μεγάλη μας έκπληξη, όταν βγήκαμε για πρωινό,  πριν καθίσουμε στην κοινόχρηστη τραπεζαρία που ήταν ένα μεγάλο τραπέζι για όλους, βία του πανδοχέα (μέσω και με το ζόρι δηλαδή) συστηθήκαμε με τα άλλα δύο ζευγάρια που διέμεναν εκεί. Γνωρίσαμε δύο ντροπαλούς και μάλλον φρικαρισμένους  20χρονους φοιτητές  από το New Jersey που είχαν καταπιεί τη γλώσσα τους και δύο αρχετυπικούς ρέντνεκ νταλικιέρηδες από το νότο που δεν είπαν να την βάλουν μέσα (τη γλώσσα). Με αυτούς τους συν-τρόφους ενώσαμε φωνές σε κοινή προσευχή υπό τη σκηνοθεσία του παραδοσιακού, κοντρόλ-φρικ πανδοχέα κι' είπαμε -που λένε- κι ένα τραγούδι (ας κάναμε κι αλλιώς).
Ο πανδοχέας κύρηξε την έναρξη του γεύματος ανακοινώνοντας τελεσίδικα ότι 'σήμερα το μενού έχει βάφλες με αγριοβατόμουρα και μήλο-κομπόστα'. Έφαγα το μισό φαγητό μου. Το υπόλοιπ δεν κατέβαινε το ρημάδι, εάν και ομολογουμένως πολύ νόστιμο. Έφταιγε η παρέα, έφταιγε η επιβεβλημένη συζήτηση, έφταιγε το πολιτισμικό σοκ, έφταιγε ο φόβος της εκτέλεσης με δίκανη καραμπίνα, όλα μαζί;... Aφού σηκώθηκα ευγενικά, ο πανδοχέας με πλησιάζει απολογητικά και μου λέει: 'μα δεν φάγατε τίποτα! αν δε σας άρεσε, γιατί δε μου λέγατε να σας φτιάξω ομελέτα". Πάρ'τ' αυγό και κούρευ'το.
Στον δρόμο για τον γυρισμό αποζημειώθηκα δεόντως από το 'Chubby's'. Την καλύτερη σχάρα του ντουνιά (σε αυτή την ήπειρο τουλάχσιτον).



Monday, February 21, 2011

Philly

Άνευ δωρεάν wi-fi και με ψυγειάκι στο δωμάτιο άδειο. Ούτε καν νερό. Γιατί η κρίση αγγίζει και τα πιο Ηyatt σημεία της πόλης .
Υπέροχος συνδυασμός παλιού μεγαλείου βιομηχανικής άνθισης και σύγχρονης ντεκαντάνς,  μουλτικούλτι επιρροών, ενδιαφέρουσας και υποβλητικής σύγχρονης αρχιτεκτονικής με έντονα στοιχεία ενός αυτοκρατορικού παρελθόντος που τελεί υπό κατάρρευση.  Παντού εστίες πολιτισμικών και ακαδημαϊκών δρώμενων. ονειρεμένα μέρη για περπάτημα και φωτογράφηση στο προκλητικό ιστορικό κέντρο της,  εφιαλτικά γκέτο στις παρυφές της. Η Φιλαδέλφεια θα μποροούσε να είναι το παράνομο παιδί της Νέας Υόρκης και του Ντητρόιτ.
6 αναμνήσεις:
Κρύο και αέρας, να πονάει το κρανίο.
Παρακμιακό μαγαζάκι μαύρου χωρίς δόντια, που πουλούσε καπέλα και σκούφους υπό τους ήχους της πιο κουλ τζαζ. Αρχετυπικό σκηνικό.
Απίστευτο ιταλικό εστιατοριάκι με το καλύτερο αυθεντικό ιταλικό που έχω φάει ποτέ (σαλάτα ρόκα που ακύρωσε όσα ήξερα και καλαμαράκια στη σχάρα να κλαίς από συγκίνηση).
Το ωραιότερα streat murals.
Πολλά sex-shops (?)





















































Friday, February 18, 2011

copy-pastaflora

photo from web


Ευχαριστούμε για όλα, το γεύμα ήταν υπέροχο, ειδικά εκείνο το χοιρινό με το κοστούμι που τέσσερα πουκάμισα ενώνει μαζί ο ράφτης του για να τον κάνει καλά κρασιά κόκκινα είναι εκείνα της χρεωκοπημένης Αργεντινής γιατί τα βρίσκεις στις χαμηλότερες τιμές σε όλα τα μεγάλα γλέντια όλα όσα συμβαίνουν ταυτόχρονα διαπλανητικώς σήμερα, κιόπως θά'λεγε η μανούλα μου 'την κατιούσα πάλι παίρνει ο κόσμος'  πολύς μαζεύτηκε στη συναυλία της διάσημης αοιδού και του χορηγού της στο μέγαρο μουσικής, όπου όλη η καλή κοινωνία και τα πιο γνωστά ονόματα του κόσμου των επιχειρήσεων τα χάλια που δεν ανταποκρίνονται στα φορολογικά τους καθήκοντα και χρωστάνε εκατομμύρια στην ευφορία που μόνο από χημικά μέσα και τεχνητούς παραδείσους βρίσκει σήμερα η νεολαία των 500 μιλιγκράμ ταμιφλού θέλουν να χορηγησουν προληπτικά τώρα σε όσους δεν κατέφυγαν στα εμβόλια γρίππης που περίσσεψαν κατά εκατομμύρια στο Υπουργείο Υγείας από τις μαζικές του κινητοποιήσεις στο κέντρο της πόλης και ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί εκείνη της κατάληψης των εργαζομένων στη ΔΕΗ που διαμαρτύρεονται για τη μίζα την οποία και πατάμε αυστηρά μόνο και μία φορά στα πολυτελή αυτοκίνητα νέας τεχνολογίας, γιατί εύκολα μπορούμε να καταστρέψουμε την ευπαθή ομάδα του πληθυσμού που δεν δύναται ούτε βούλεται πλέον να ξεπληρώσει τα χρέη της Βουλής των ελλήνων όπου μίλησαν επιφανείς οικονομολόγοι για την κατάστασή της Οικονομίας και την κρίση θα πάθω που βγαίνει ξεβύζωτη στο κρύο και θα κρεββατωθεί με κρυολόγημα να χάσει μαθήματα πάλι μόνο και μόνο για να κάνει επίδειξη στο άλλο φίλο που έχει εξαφανιστεί τώρα που τον χρειάζεσαι, μην τον υπολογίζεις για φίλο γιατί η φιλία στην αναβροχιά δείχνει τι είναι στ' αλήθεια τώρα, τι καταλαβαίνεις εσύ απ'όλα αυτά; όσο λιγότερα τόσο καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη Ζωή Λάσκαρη (δεν τη βλέπουμε πια αυτή, αλλά τα οπτικά είναι ό,τι πρέπει για ξεστράβωμα)




Eine kleine Nachtmusik



















Wednesday, February 16, 2011

Παράλογο; Δε νομίζω.








φορολογική ενημερότητα








Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία.

Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό.. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.

Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.

Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.

Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.
Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.
Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.

Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους.
Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος.
Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.

Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.

Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.

Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες.

Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.

Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον..

Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί. Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.

Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο.
Αγωνιούν για μια φωτογραφία τους σε φτηνές κίτρινες φυλλάδες που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις.
Αγοράζουν παρέα, δημοσιότητα, σεξ, σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.

Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.

Πιράνχας, κόβουν βόλτες από φωτογράφιση σε κότερα, από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον.

Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά, τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.

Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Επιλέγουν και επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..
Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.

Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.

Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας. Οι ελληνικές πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες. Δες το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.

Ζηλεύεις; Δες τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.
5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;

Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα διορθώνονται όμως, άρχισε τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.

Γυρνάει το ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα.

Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.

Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.

Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.

Συμπληρώνω:

Πού είναι η άλλη Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Η Ελλάδα του (αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!)) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.


(αγνώστος)

καμιά φορά, η έμπνευση έρχεται μετά τη δημιουργία







η πολυπόθητη εικόνα που ντύνει το
'εσύ δουλεύεις και η τύχη σου κοιμάται' 
ήρθε απόψε από την αδερφή Βάνα. Κι' έτσι ολα κουμπώσανε γλυκά και υπέροχα, ως δια μαγείας. Σ'ευχαριστώ σύμπαν για το σουρεαλιστικό χιούμορ που διαθέτεις. 





Monday, February 14, 2011




Δε χρειάζεται ξεσκόνισμα εδώ, όπως στο σπίτι μου, γιατί ο αέρας είναι, απ'ότι φαίνεται, πολύ πιο καθαρός. Ο σκουπιδοφάγος είναι πολύ εξυπηρετική ανακάλυψη που βρυχάται σε κάθε νεροχύτη. Τα σπίτια δεν πρέπει να κάνουν υποχρεωτικές προσαρμογές μόνωσης για εξοικονόμηση ενέργειας. Τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας κοστίζουν όσο το ταξί στην Ελλάδα και είναι πάντα στην ώρα τους. Τα τσιγάρα κοστίζουν όσο ένα αεροπορικό εισητήριο και έτσι δεν καπνίζει πια κανείς. Δεν κυκλοφορούν αδέσποτα. Σε κάθε γωνία θα δεις και έναν ναό του ο,τινάναι. Τα αυτοκίνητα κοκκαλώνουν για να περάσουν οι πεζοί, αλλά κάνουν οικονομία στο φλας, με αποτέλεσμα να αποτελούν απειλή για πολύνεκρα. Όλες οι υπηρεσίες είναι ιδιωτικές, ντόπια συμφέροντα προς το παρόν και απ' όσο μπορώ να ξέρω..Υπάρχουν παντού θέσεις πολλές για άτομα με ειδικες ανάγκες που κανείς δεν παραβιάζει. Για να παρκάρεις στο δρόμο πρέπει να έχεις ένα τσουβάλι με ψιλά, σε πάρκινγκ πρέπει να έχεις πολύ καλό μισθό. Τα καταστήματα μεγάλων αλυσίδων είναι ανοιχτά 24/7. Τα μικρά μαγαζιά κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Ο ταχυδρόμος περνά κάθε μέρα,την ίδια ώρα, βρέξει-χιονίσει. Στη χιονοθύελα ήρθε με τα πόδια.  Όλοι κάνουν οικονομία και υπολογίζουν κάθε σεντ που ξοδεύουν.  Οι ταμίες στα σούπερ μάρκετ σου πιάνουν την κουβέντα λες και σε ξέρουν από τα παλιά.  Στους δρόμους των γειτονιών σε χαιρετάνε, πάλι σα να σε ξέρουν. Τα διαφημιστικά σποτάκια για φάρμακα είναι αρνητική διαφήμιση γιατί περιλαμβάνουν όλες τις ανεπιθύμητες παρενέργειες και σου αφαιρούν κάθε επιθυμία να γιατρευτείς. Πάντα υπάρχει ένα βυζανιάρικο που χαίρει απίστευτης δημοσιότητας μέχρι να ενηλικιωθεί (τώρα το λένε Τζάστιν Μπήμπερ). οι κουκούλες είναι νόμιμες και μέρος της τοπικής ενσυμασίας. Το ηλεκτρικό κόβεται το ίδιο συχνά, μη σου πω και περισσότερο. Οι εκπτώσεις τους είναι όντως και 70%. Δεν βλέπεις πουθενά αυγκράτητο μουτζούρωμα από γκραφίτι. Όταν βλέπεις πάντως, αποτελεί πραγματική εικαστική παρέμβαση.
Τα παιδιά πιάνουν δουλειά στις διακοπές από τις τελευταίες τάξεις του γυμνασίου για χαρτζιλίκι και αποταμιεύουν για μετά. Όταν χαλάσουν ελάσσονα υδραυλικά και ηλεκτρικά στα σπίτια τους, τα φτιάχνουν μόνοι τους (ακόμα κι οι γυναίκες) μη με ρωτάς πως. Οι άντρες τους όταν είναι μαλάκες, δεν πληρώνουν για έξοδα των παιδιών και τις περισσότερες φορές την βγάζουν λάδι, όπως εν Ελλάδι. Η πλειοψηφία τους πάντως κάνει σκούπα και σίδερο. Τα περισσότερα σπίτια, εκτός από τα παλιά τούβλινα, είναι χτισμένα από τα τρία γουρουνάκια. 



Η ψυχρή καταγραφή των παρατηρήσεων θα συμπληρώνεται κατά το δοκούν.







space oddities






i am on a car





nice





truths





old spice





enter do not





ddress






jumpstart




recycle




straight ahead






sublimenal




i don't





diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna