Monday, January 31, 2011








δε φταίω εγώ. το τσάκωσα σε 'φιλικό' σπίτι....

monu-men



















































air&space museum












































Sunday, January 30, 2011

Στεναχώρα:










  κρανίου τόπος, περιφραγμένος με ηλεκτροφόρες σκέψεις. 





Saturday, January 29, 2011

A grand piano perched on a narrow sand bar in Biscayne Bay in Miami.













(was it by spurn, desperation or inspiration,
was it  intentional, or by accident, 
that my brain was tickled with a feather 
from the inside?)




Η Χαρά είναι μια πολύ όμορφη και πανέξυπνη γυναίκα. Δεν έχει φίλες. 
Καμιά Χαρά δε συντροφεύεται, εξ'ορισμού. 
Οι δικοί της ένθρωποι 'χαίρονται για 'κείνη', αλλά δε χαίρονται μαζί της. Η αποξένωση είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα. Ως γνωστόν,  η ενσυναίσθηση δεν είναι έντελβάις, όπως πολλοί υποστηρίζουν, αλλά μονόκερος. 

Όμοιοι αγκαλιάζονται μόνο με ομοίους τους, για να ζεσταθούν. Οι στερημένοι με τους στερημένους, οι θυμωμένοι με τους θυμωμένους και οι παρατημένοι με τους παρατημένους. Έτσι τρέφονται οι φιλίες. Ομοιοπαθητικά. 

Ούτε η Λύπη μοιράζεται. Γιατί η Λύπη είναι Grande Dame και κάνει πάντα σόλο εμφάνιση. Δύο ντίβες δε χωράνε ποτέ σε μια σκηνή ταυτόχρονα. Μετά  από την παράσταση και το χειροκρότημα, η Λύπη πάντα αποσύρεται μόνη της στα παρασκήνια. Σσυντροφιά δεν κάνουν ποτέ στις πριμαντόνες τα φιλόμουσα και φιλοθεάμονα κοινά, ούτε στη Στεναχώρια οι οίκτοι... 


Η Λύπη και η Χαρά είναι και διάσημα πιάνα με ουρά στη μέση του πουθενά.
Οι χαρμολύπες τις παρατηρούν από μακρία με απορία και περιέργεια, περιμένοντας κάποιο πουλί νά κάτσει πάνω στα πλήκτρα τους για ένα 'μη' ή ένα 'συ' που θα τους ακουστεί σαν κραυγή απελπισίας ή γιορτινή πρόσκληση. Πολύ το σιχαίνονται αυτό όμως, τα πιάνα συναυλίας, γιατί η παρενόχληση και η παρανόηση δε βγάζουν ποτέ μελωδία. Μόνο ανατριχιαστικά φάλτσα, που κάθε άλλο , παρά τιμή τους κάνουν.


Tuesday, January 25, 2011

επιλόχια κατάθλιψη










Η κρεβατοκάμαρα απέχει από το σαλόνι 15μιση βήματα, πόρτα-πόρτα. Η κουζίνα από το σαλόνι 6. Το μπάνιο από την κουζίνα 26 και η κουζίνα από την εξώπορτα είναι 10 ακριβώς. Από την εξώπορτα ως τον κόσμο, με χωρίζουν 30 σκαλιά. Όλα υπό έλεγχο.

Το 'έξω' πάντως είναι υποθετικό γιατί υπάγεται στην ευκτική ενεργητικής φωνής και είμαι επ'αορίστω τιμωρία στην υποτακτική και προστακτική της παθητικής, σε χρόνο ενεστώτα χρόνο, αμέτρητο. Εκτός από τον χρόνο, όλα τα άλλα μεγέθη είναι μετρήσιμα, περατά και απόλυτα αριθμημένα. O χώρος σε βήματα, σε γραμμάρια γάλα η ανησυχία, σε κλάμματα η ηρεμία. Όλες οι αξίες είναι απόλυτα ποσοτικές. Μόνο η ποιότητα μετριέται με απουσίες. πχ. κάποτε είχα ένα όμορφο, στενο φουστάνι, αλλά ούτε ξέρω που είναι, γιατί δεν μου κάνει πια. Έτσι διαγράφονται οι σταθερές μου και οι συντεταγμένες των μερόνυκτών μου, πάνω στις οποίες πλέκεται αόρατα το αδιάρρηκτο πλέγμα του κρατητηρίου μου. Αλλά, όλως παραδόξως, το αίσθημα της σιγουριάς και της ασφάλειας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη σταθερότητα των κομβικών σημείων αυτού του πλέγματος και τον αλγόριθμό τους.
Κι εκεί που όλα φαίνονται να κρατιούνται καλά γατζωμένα σε αυτή τη μαθηματική δομή, όπου κινήσεις και ήχοι επαναλαμβανόμενοι και άκρως προβλέψιμοι συνθέτουν τον κανόνα της καθημερινότητας, αρκεί ένα μπουκάλι γάλα που σπάει, για να ξηλωθεί η φαινομενική γεωμετρία της ασταθούς μου -φευ- ισσοροπίας...
Χάνω τα βήματα, χάνω την ισορροπία, χάνω το έδαφος, παραδίδομαι στο χάος του εχθρικού τοπίου με τα κοφτερά γυαλιά και κείτομαι πιο αβοήθητη και απ' το μωρό που κλαίει μέσα από την κούνια του. Το χλιαρό γάλα ανακατεύεται με το αίμα και το μείγμα παίρνει σιγά-σιγά μια απειλητική παλ ροζ απόχρωση καθώς χάνω τον έλεγχο των μετρήσεων. Πριν χάσω τις αισθήσεις μου, θα κάνω μια τελευταία προσπάθεια να θυμηθώ πόσα βήματα με χωρίζουν από την έξοδο, θα απορήσω ακόμα και για το προς τα που είναι η έξοδος και τέλος θα παραδοθώ στο πανικό που απλώνεται άμορφα και άναρχα σα χυμένο γάλα και καλύπτει όλο το πλάνο μου.
Είμαι λεχώνα 50 ημερών και κανονικά θα έπρεπε να χαίρομαι. Πολύ.





haiku (child on a swing)










nudes
























Monday, January 24, 2011

xxxx



by marina abramovic


Μη φτύνεις. Μη φωνάζεις, μη βρίζεις, κορίτσι πράμα. Να κάθεσαι σταυροπόδι, γιατί φαίνεται το βρακί σου. Στα τρία ποτήρια σταμάτα, γιατί θα έχεις τραβήγματα, γκαραντί. Μέχρι έγκυος μπορεί να μείνεις και να πρέπει να πας για έκτρωση, κρυφά από τους δικούς σου. Κοντά τα μαλλιά! 'Οχι, μακριά! Καρέ!. Ίσια! Μπούκλες! Κάνε Ανταύγειες, ρίξε ντεκαπάζ, ρίξε χειροβομβίδα. Ποτέ χαχώλικα ρούχα γιατί θα σε πούνε λεσβία, ανοργασμική ή κομπλεξική. Στενά, που να 'γράφουν' και το τελευταίο τριχοειδές αγγείο μπορείς να φοράς; Kάντο! Ό,τι προστάζει η απολυταρχία της μόδας. Πρόσεχε μόνο μη σου μπει λακ στα μάτια και στραβωθείς, ή σου πεταχτούν έξω από τσόκερ. Το ιδανικό σου βάρος είναι 49 κιλά και 300 γραμμάρια, λέει το Γκλάμουρ. Χάσε. Χάσε κι' άλλο, γιατί έρχεται Πάσχα και θα τα ξαναβάλεις με τη μαγειρίτσα. Ξέχνα τα τηγανητά, κάνουν κυτταρίτιδα. Μόνο νερόβραστα. Μην τρως σοκολάτα στην περίοδο γιατί θα βγάλεις σπυριά. Σπούδασε κάτι που αγαπάς πολύ. Δούλεψε για κάτι που αγαπάς πολύ, να νιώθεις ολοκληρωμένη. Κάνε καριέρα να αποδείξεις στον εαυτό σου και στους άλλους πόσο πολύ αγαπάς αυτό που αγαπάς. Μην ξεχνιέσαι στη δουλειά! Παντρέψου έγκαιρα γιατί θα μείνεις στο ράφι. Όταν τον βρεις, κάνε πολύ σεξ, μη και τον χάσεις. Προσποιήσου και κανά δύο οργασμούς καημένη, δε θα σε βλάψει. Κάνε γρήγορα παιδιά γιατί γυναίκα χωρίς παιδιά είναι σαν αυτοκίνητο χωρίς ρόδες. Κόψε τώρα τη δουλεια γιατί αλλιώς θα έχεις τύψεις που δεν ήσουν εκεί να μεγαλώσεις τα παιδιά σου. Δύσκολο να ξαναβρείς δουλειά γιατί έχεις παιδιά, αλλά βρήκες κάτι λιγότερο καλό από εκείνο που είχες. Κουριέρα. Κουρεμένη καριέρα δηλαδή. Tι στραβομουτσουνιάζεις; Tα'χεις όλα! Δουλειά, παιδιά, άντρα, σπίτι, σκύλο, χάμστερ. Από μουλτιτάσκινγκ πως πας; Τα παιδιά όμως είναι το παν. Τα παιδιά είναι ευτυχία. Τα παιδιά μέχρι τα 12 σε πρήζουν και μετά τα 12 σε βρίζουν και από το να συναπαντηθούν μαζί σου, προτιμούν να ζήσουν το σενάριο του saw iV. Τελευταία, σε βλέπω, έβαλες κιλά. Παίζει νουτέλα στα κρυφά. Ε, Χάστα. Όχι, μη! Γιατί αν τα χάσεις, θα ζαρώσεις. Δεν ξέρω, κάνε ότι σε φωτίσει ο μεγαλοδύναμος. Είναι μέγαλο και δύσκολο πρότζεκτ το να μένεις 'εντός' αγοράς. Ο άνδρας γίνεται γοητευτικότερος με άσπρες τρίχες. Εσύ, απλά γίνεσαι γριά. Μετά από ώριμη σκέψη, τα Βάφεις μαύρα. Κολλάς στα 45 για δέκα χρόνια, μέχρι που Βγαίνεις τελικά στη σύνταξη και δεν μπορείς πλέον να τα κρύψεις. Ευτυχώς όμως, σου κόπηκε η περίοδος και δεν αιμορραγείς και σκυλοπονάς το μισό μήνα. Έχεις μόνο εμμηνοπαυστικές ημικρανίες που σε στέλνουν για τσάι στη Σρι Λάνκα. Τα καλά νέα είναι ότι τώρα δεν μένεις πια έγκυος. Αλλά από ποιόν να μείνεις, αφού ακόμα και οι 80άρηδες κυνηγάνε εκείνες που είναι ακόμα σε φάση αναπαραγωγής; Ωχου, πες ότι έτυχες στην περίπτωση. Γλέντα το μέχρι να σου πέσει εντελώς η λίμπιντο από τα οιστρογόνα που σ'εγκαταλείπουν και από την πεπτοκότα εικόνα σου στον καθρέφτη. Κάνε μπότοξ. Κάνε πλαστική. Πάρε ορμόνες. Όχι, θα ξαναζαρώσεις, θα παραμορφωθείς, θα πάθεις καρκίνο. Πάρε βαθιές ανάσες. Πάρε τα βουνα. Δεν μπορείς. Η κόρη σου γεννάει, πήρε άδεια 3 μήνες από τη δουλειά και θέλει βοήθεια με το μωρό. Τα μωρά είναι ευτυχία. Βοήθα! Του παιδιού σου το παιδί είναι δυο φορές παιδί. Βοήθεια... Καμιά δικαιολογία! Είσαι και μόνη τώρα και δεν έχεις άλλες υποχρεώσεις. Ο πάλαι ποτέ γοητευτικός σου σύντροφος, έγινε γοητευτικότερος και συν-τρέφεται τώρα αλλού. Μια χαρά. Ούτε μπότοξ, ούτε ζημιά. Οι ζάρες σου τα κάλλη σου. Το μόνο που σ'ενδιαφέρει πια είναι να πίνεις για να κοιμηθείς, να τρως σοκολάτα 70% για να ανεβάζεις σεροτονίνη και να διαβάζεις εκείνα τα μεταφυσικά που κάποτε χλεύαζες, προσδοκώντας μια ανώδυνη απενεργοποίηση του ανοιχτού σου λογαριασμού με τη ζωή και ευχόμενη σε μια επόμενη ενεργοποίηση, όπου θα διάλεγες και πάλι να γεννηθείς με κωδικό χχ, για να κάνεις πάλι τα ίδια, φτου κι από την αρχή. Κορίτσι πράμα.
Γιατί όπως είπε και ο φίλος Ριχάρδος στο 'εγωιστικό γονίδιο' : η μοναδική μορφή ύπαρξης που πρέπει να αναπαράγεται, για να συνεχίζεται ες αεί η ζωή, είναι τoυ αθάνατoυ αντιγραφέα.
Ε;




























































diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna