Monday, December 27, 2010

Thursday, December 23, 2010

Monday, December 20, 2010

"No other one will help us here. We must help ourselves to each other"

- Rexroth




Η υπουργός οικονομικών πηγαινοέρχεται νευρικά κατά μήκος της αίθουσας VIP του αεροδρομίου. Την αγχωτική ταχυμεταφορά της από τοίχο σε τοίχο συνοδεύει ο ανατριχιαστικός ήχος τριξίματος από τις -κατά τα φαινόμενα- ολοκαίνουργιες μαύρες λουστρινένιες της μπότες που έρχονται και συμπληρώνουν το αυστηρό χακί ταγιέρ που με τη σειρά του ορίζει αυστηρά το ισχνό, ψηλόλιγνο κορμί της μαντάμ Φράου. To μιλιταίρ πάει πολύ με το curriculum vitae της. Η φρουρός ασφαλείας του αεροδρομίου στην είσοδο της αίθουσας -που περισσότερο με αστακό μοιάζει παρά με γυναίκα- παρακολουθεί την παρέλαση της πολιτικού κρατώντας αγκαλιά ένα ημιαυτόματο σαν μωρό.
To χιόνι έχει καθηλώσει όλα τα αεροπλάνα εδώ και ώρες και ο καιρός δε φαίνεται να έχει όρεξη για ευνοϊκή συμπεριφορά.Τόσο η δική μας ταπεινή πτήση, όσο και η υψίστης σημασίας δική της, είναι το ίδιο άκυρες. Ο καιρός δεν κάνει διακρίσεις. Έτσι, σημαίνοντες και κοινοί θνητοί μοιράζονται το ίδιο διάκενο ανάμεσα στη διάθεση να επιστρέψουν κάπου και τη θαλπωρή του 'κάπου' αυτή καθ'εαυτή.
Εμείς, καταπονημένοι, καθόλου ατσαλάκωτοι, αλλά και καθόλου μόνοι, μοιραζόμαστε την κοινόχρηστη ζεστή αγκαλιά μας και το κοινόχρηστο i-pod μας στο χαός της αίθουσας των κοινών θνητών.
H υπουργός, στην αίθουσα της ιδιωτικής της αναμονής κοντοστέκεται προς στιγμή και παρατηρεί από το γυάλινο και αυστηρά φυλασσόμενο κλουβί της τους εκατοντάδες καθηλωμένους ταξιδιώτες. Εντοπίζει ανάμεσα στο πλήθος ένα ζευγάρι. Το βλέμμα στιγμιαία κλειδώνει με εκείνο της γυναίκας που είναι παραδομένη στην προστατευτική αγκαλιά ενός γοητευτικού άνδρα που ονειρεύεται και για τους δύο με τα μάτια ανοιχτά. Σ'αυτή τη σύντομη μονομαχία-επαφή η υπουργός τελικά θα αποστρέψει πρώτη το βλέμμα.
Το αδιαπραγμάτευτο και αδιαχείριστο χάος συνεχίζει να επιβάλλεται πάνω στα απραγματοποίητα προγράμματα των ανθρώπων, ενώ το 'μαζί' είναι το πάπλωμα που σε ζεσταίνει σην Παγωνιά του Διαστήματος, Διάκενου, Διαδρομής, πές την όπως θες. Έχει πολλά ονόματα κι ας είναι τόσο σύντομη.



Thursday, December 16, 2010

Tuesday, December 14, 2010

Saturday, December 11, 2010

Τυχερό φουστάνι με τρύπα.




Η Χ. προέκυψε από μια πολύ τυχερή γονιμοποίηση. Συνελήφθη και γεννήθηκε σε μια χώρα που συγκαταλέγεται στις G20, σε μια πρωτεύουσα με πολύ υψηλό επίπεδο διαβίωσης, σε μια οικογένεια καλλιεργημένων μεγαλοαστών - με τα πιάνα της, τα μπαλέτα της, τον Βέρντι και τα 'Αλβιν Έιλυ της και φυσικά τα 'Αιβι Λιγκ πανεπιστήμιά της. Α, και μια μικρή ακόμα λεπτομέρεια που από μικρή τη νουθετούσαν επίμονα η γονείς της να παρακάμπτει και να μη της δίνει πολλή σημασία. Γεννήθηκε όμορφη. Πολύ όμορφη. Η Χ. με εφόδια όλα αυτά τα δώρα από την καλή νεράιδα, τη Σύμπτωση - επειδή είχε και καλής ποιότητας ενσωματωμένο επεξεργαστή - έγινε υπερασπίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πολυεθνικό οργανισμό και είχε την ευαίσθητη συνείδησή της ήσυχη. Η Χ. δεν είχε ανάγκη τίποτα γιατί γεννήθηκε τυχερή και είχε την πολυτέλεια να μην κάνει μεγάλους συμβιβασμούς ή να εξαρτάται από κανέναν. Είχε καλούς φίλους και η ενδιαφέρουσα ζωή της κυλούσε σαν απαλό, βαρύ μετάξι. Μια μέρα όμως διαγνώστηκε με καρκίνο. Φυσικά, μέσα στο ιδανικό της πλαίσιο η διάγνωση συνέργησε με την μεγάλη της τύχη, αφού της αναλογούσε η καλύτερη δυνατή περίθαλψη και ως εκ τούτου και πρόγνωση. Αλλά κάπως, το νέο αυτό δεδομένο αποτελούσε ταυτόχρονα και γκροτέσκ παραφωνία σε όλο αυτό το αψεγάδιαστο σκηνικό της. Κάποια χρόνια μετά από θεραπείες, ταλαιπωρίες και ατελέσφορες σχέσεις, η Χ κρατούσε ακόμα γερά, αλλά πλέον η αυξανόμενη αβεβαιότητα παρέα με την μοναξιά -που αναπόφευκτα εισβάλλουν ως ντουέτο επό σκηνής, μετά το διάλειμμα- την έφερναν συχνά σε συναισθηματικά αδιέξοδα.
Πριν από ένα χρόνο, σε ένα επαγγελματικό ταξίδι, η Χ γνώρισε τον Ψ. Έναν επαγγελματία του χώρου της, ευαίσθητο, επικοινωνιακό, γλυκό και απόλυτα αληθινό (δηλαδή ταυτόσημο σε πρώτο, δεύτερο και τρίτο επίπεδο) και αγαπήθηκαν πολύ ως σύντροφοι. Και εκείνη, έχασε ένα μεγάλο βάρος από πάνω της. Εκτός από ελεύθερη ένιωσε πάλι φυσιολογική, γιατί μέσα απο τη συνύπαρξη και την αγάπη ανέκτησε το ανθρώπινο δικαίωμά της να βιώνει ξανά στιγμές, όπως να μοιράζεται ποπκόπν στο σινεμά, να κρατάει χέρι στο δρόμο, να στεναχωριέται επειδή εντόπισε πέντε άσπρες τρίχεςστον κτρόταφο, ή να γκρινιάζει που της κάηκε το κέικ.
Και όπως της είπε μια κωλοπετσομένη φίλη της, η Ζ, προϊσταμένη στο ογκολογικό τμήμα μεγάλου νοσοκομείου "Είσαι πολύ τυχερή που έχεις τον Ψ να μοιράζεσαι τη ζωή ως αλληλουχία στιγμών και να το ξέρεις. Γιατί πρώτον, ούτως ή άλλως σπανίζει και δεύτερον, εγώ, λόγω θέσης, έχω δει πολλά. Οι άνθρωποι που περνάνε από εδώ μέσα αντιμετωπίζονται από τους έξω ως παρίες. Τους πετάνε από τη μια στιγμή στην άλλη μόνο και μόνο γιατί δεν θέλουν ή δεν μπορούν να διαχειριστούν το γεγονός ότι έχουν κάνει διαπραγματεύσεις με το Θάνατο. Έτσι είναι, όπως όταν εσύ αγοράζεις ένα υπέροχο φόρεμα, αλλά ανακαλύπτεις ελλάττωμα στο ύφασμα και το επιστρέφεις".
Η Χ σκέφτηκε τον εαυτό της σαν βραδυνό φουστάνι με τρύπα. Πολύ τυχερό βραδυνό φουστάνι με τρύπα.


Friday, December 10, 2010

Thursday, December 09, 2010

ode2joy



η χαρά μεταδίδεται πιο άμεσα με εικόνες




























Stefan Müller Galerie Christian NagelWeydinger Str 2/4Berlin



Wednesday, December 08, 2010

eye-robot






Μια ξώβυζη Μαίρη νιώθει μόνη και θέλει να μιλήσει τώρα μαζί μου. Πατάω το χ και αντ' αυτής εμφανίζεται διαφημιστικό που με παροτρύνει να 'ακολουθώ' ηλεκτρονικά τους 'φίλους' μου και να τους εντοπίζω ανά πάσα στιγμή. Μπαίνω στη σελίδα μου και βλέπω, σα σε μαρκίζα μπουζουξίδικου, να μοστράρουν προσωπικά μου στοιχεία επιλεγμένα από άλλους για μένα, γιατί σίγουρα με ξέρουν πολύ καλύτερα από μένα. 'Εχω 10 επισκέπτες αυτή τη στιγμή στο χώρο μου κι 3 μου χτυπούν το κουδούνι για παρέα. 'Φιλίες' χαλάνε από status updates και αναρτήσεις. Άνθρωποι ερωτεύονται και μισούν με links και παρακολουθούν ανθρώπους να στήνουν κρεμάλες δίπλα στην Πετρούλα.
Η ανοχή ξεκινά με μιθριδατισμό, για να έρθει συνεναιτικά και η παρανόηση γίνεται ακούσιος ξενιστής της παράνοιας. Κι όλα αυτά, ενόσω η επόμενη παραβίαση εκκολάπτεται στις θερμοκοιτίδες της ιδιωτείας, της κατευθυνόμενης 'γνώσης' και της ασυναρτησίας.
Να μην ξεχάσω να κάνω delete όσα γνωρίζω και να κάνω upload όσα θέλουν να ξέρω.



Monday, December 06, 2010






Σήμερα δε θες να ξέρεις τι αισθάνεται η μάνα του μικρού παιδιού. Γιατί πάνω στη μνήμη του βγάζει ένας ολόκληρος λαός τη φρούστρα του για τον πάτο που βιώνει καθημερινά και εκφράζει τη λανθάνουσα οργή του για όλα όσα αδυνατεί άμεσα και στοχευμένα να πράξει εναντίον όλων εκείνων (γενικών και ειδικών) που του στερούν τα αυτονόητα. Που πάνω στη φρούστρα αυτή στηρίζονται και τα πιτσιρίκια που ούτε ξέρουν ακόμα τι αισθάνονται -και λόγω ηλικίας και λόγω ελλιπούς πληροφόρησης- πέρα από το ότι δε θέλουν να πάνε σχολείο και ότι θέλουν να κάνουν μπούγιο και έτσι βγαίνουν στους δρόμους και τρώνε τοξικά κατάμουτρα και ενδεχομένως και ξύλο (αυτά τουλάχιστον είναι πιο τυχερά). Που αυτή τη χυμαδούρα την αποκαλούν οι εξουσιαστές 'επανάσταση των αντιεξουσιαστών' καθαγιάζοντας και εδραιώνοντας το χάος και τα εξωκοινοβουλευτικά gapάκια με γκαζάκια, τα οποία όταν μεγαλώσουν λίγο θα αρχίσουν να παίζουν και με glock ανάμεσα στο WoW το u-tube, το fb και τα λοιπά διαδικτυακά και κατά μόνας (πολύ όμως μόνας), για να αποκαλύπτουν τα λαγωνικά τη γιάφκα de jour και να καυχιούνται. Και πάνω απ' όλα αυτά να απλώνεται η άκρα του κάφρου συνενοχή για την ουσιαστική σιωπή και τη νίκη του 'εκτός θέματος' και του άστοχου. Έτσι, άπαντα τα ασυνάρτητα, ατελέσφορα και ανεπεξέργαστα έρχονται και δένουν γλυκά με όλα τα απαράδεκτα που συμβαίνουν σε ευρύτερο πλαίσιο και μετά έρχεσαι και αναρωτιέσαι σε υπαρξιακό πλέον επίπεδο αν πρέπει ή δεν πρέπει να σου τη σπάει που το παιδί σου πάλι είναι ξάπλα στον καναπέ και αποβλακώνεται με επαναλήψεις άθλιων ελληνικών σίριαλ η είναι με τα μούτρα βουτηγμενο στο internet, επειδή για 100η μέρα δεν έχει σχολείο από την αρχή της χρονιάς. Αφού στο κάτω-κάτω, τα φαιά κύτταρα που του μαλάζουν οι οθόνες, του τα μαλάζει και το εκπαιδευτικό ίδρυμα με ειδικούς εντεταλμένους τύπους που επίσης βαριούνται και σιχαίνονται τη ζωή τους και το ίδιο εύχονται και δι' ημάς τους μεγάλους που υφιστάμεθα την ίδια μάλαξη από τις ειδήσεις των 9. Μ'αυτά και μ'αυτά, στο μικρό προτεκτοράτο παρατηρούμε όλα να βυθίζονται αργά και σταθερά σε έναν κόσμο που επίσης βυθίζεται στην άβυσσο, όπου εκεί επιπλέουν με σωσίβια από ψέμματα κάτι αδηφάγα και εγωκεντρικά homo σάπια που τα θέλουν όλα δικά τους για να περνάνε αυτά καλά σε έναν κόσμο που χάνεται και μετά τι; Ανάβυσσος...
Σήμερα, δε θες να ξέρεις πως αισθάνεται καμιά μάνα, γενικότερα.


υ.γ.:
αύριο, επόμενη μέρα μετά την 'επαίτιο' των επαιτών, έρχεται ο Βαν Ρομπωστονλένε και ο Στρος Καν.
α) οι όξω δεν έχουν ιδέα ότι η Ελλάδα είναι χώρα με κατοίκους και νομίζουν ότι είναι τράπεζα με τραπεζοϋπαλλήλους
β) οι όξω ξέρουν, αλλά είναι απλοί τραπεζίτες που κάνουν τη δουλειά τους
γ) οι όξω ξέρουν πολύ καλά και έχουν απώτερο σχέδιο
δ) και τα τρία σενάρια είναι συνεπέστατα εφιαλτικά




Sunday, December 05, 2010

Friday, December 03, 2010

Αυτό που ήθελες να ακούσεις



Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη του μεικάπ σου και διακρίνεις τις ρυτίδες και τις σκούρες κηλίδες που μέρα με τη μέρα απλώνονται σαν διαρροή της ΒΡ. Οι ακριβές αλχημείες που σου πουλάνε καλύπτουν καλά μόνο τους ισολογισμούς των εταιριών που τις διοχετεύουν στην αγορα με δελεαστικά ονόματα που υπόσχονται αιώνιο σφρίγος -infinity, elixir, juvenance- αλλά στην ουσία σου εξασφαλίζουν δια βίου δέσμευση με την ελπίδα (αιώνιο ρίγος).
'Είσαι πανέμορφη τα καλοκαίρια'. Γυρνάς και βλέπεις δίπλα σου εκείνον να σε κοιτά με συνεσταλμένο θαυμασμό.Τον τελευταίο που περίμενες να σου ανεβάσει το ηθικό. Τον κοιτάς με ένα τρίτο απορία, ένα τρίτο καχυποψία και ένα τρίτο ικανοποίηση. Είσαστε κολλημένοι όρθιοι σε ουρά και περιμένετε κάτι το αναπόφευκτο (έτσι είναι οι ουρές, πάντα οδηγούν σε κάτι αναπόφευκτο και μη αναστρέψιμο). Καθώς η ουρά κινείται βασανιστικά αργά, σκέφτεσαι ότι θα έχεις αρκετό χρόνο στη διαθεσή σου για να καλύψεις τα σημάδια και να χτίσεις λίγη ακόμα αυτοπεποίθηση. Ο οικείος θαυμαστής σου ζητά ευγενικά συγνώμη, για να πάει τουαλέτα κι εξαφανίζεται από το πλάι σου διακριτικά και θαρρείς τελεσίδικα, αφήνοντάς σε σύξυλη πάνω στο καλύτερο. Πάντα η ευγένεια φορά γάντια πριν σκοτώσει. Ο κόσμος γύρω είναι ένα μάτσο άγνωστοι και τώρα νιώθεις ξαναχαμένη στο πλήθος. Δε σε αναγνωρίζει κανείς, άρα δεν υπάρχεις. Η ώρα περνά και ο 'συνοδός' σου δεν έχει επιστρέψει, όπως ακριβώς είχες φοβηθεί. Αρχίζεις και πανικοβάλεσαι και κρύος Ιδρώτας παρασύρει το μεικάπ σου. Άντε πάλι να βγάζεις τα πλασέμπο από το τσαντάκι και να αρχίζεις να ξαναστρώνεις πριν τυχόν επιστρέψει η παρέα σου. Πέρασε μισή ώρα. Ζητάς από μια τεράστια τραβεστί πίσω σου -που δεν έκρυβε καθόλου το ότι ήταν- να σου κρατήσει τη θέση στη ουρά και εκείνη ανέκφραστα σηκώνει τους ώμους σε μια βεβιασμένη συγκατάβαση. Ακολουθείς τη σήμανση με τα δύο ανθρωπάκια και οδηγείσαι έκπληκτη σε εξωτερικό χώρο. Κάνει κρύο και είσαι πολύ ελαφρά ντυμένη. Ουρές και στα ουρητήρια. Βλέπεις τον 'άνθρωπό σου' να περιμένει τη σειρά του υπομένοντας τη χαμηλή θερμοκρασία και ντρέπεσαι που δεν τον εμπιστεύτηκες και τον ακολούθησες έως εδώ. Με προσοχή, έτσι ώστε να μην σε δει, επιστρέφεις στην αρχική ουρά, μπροστά από την ανδρόγυνη βαρεμάρα. Της χαμογελάς για 'ευχαριστώ' χωρις καμία ανταπόκριση. Η αλλαγή θερμοκρασίας από τη ζέστη στο κρυο και πίσω στη ζέστη σου φέρνει ζαλάδα, αλλά ακόμα χειρότερα σου ξαναχαλά το μεικάπ. Πάλι στον αιώνιο αγώνα με το καθρεφτάκι...
'Είσαι πανέμορφη. Το καλοκαίρι σου πάει πολύ κι ας είναι χειμώνας'. Ο οικείος επέστρεψε δίπλα σου, αλλά δυστυχώς για σένα, ήρθε η ώρα να φύγεις από την ουρά. Το αναπόφευκτό και μη αναστρέψιμο που λέγαμε...



spHERE
























HERE














diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna