Saturday, October 30, 2010









from 'Zero positive'


emily dickinson in desPAIR



I cannot live with You

It would be Life

And Life is over there

Behind the Shelf The Sexton keeps the Key to

Putting up Our Life

His Porcelain

Like a Cup

Discarded of the Housewife

Quaint

or Broke

A newer Sevres pleases

Old Ones crack

I could not die

with You

For One must wait To shut the Other's Gaze down

You

could not

And I

Could I stand by And see You

freeze

Without my Right of Frost

Death's privilege? Nor could I rise

with You

Because Your Face Would put out Jesus'—

That New Grace Glow plain

and foreign On my homesick Eye

Except that You than He Shone closer by

They'd judge Us

How

For You

served Heaven

You know, Or sought to

I could not

Because You saturated Sight

And I had no more Eyes For sordid excellence As Paradise And were You lost, I would be

Though My Name Rang loudest On the Heavenly fame

And were You

saved

And I

condemned to be Where You were not

That self

were Hell to Me

So We must meet apart

You there

I

here

With just the Door ajar That Oceans are

and Prayer

And that White Sustenance

Despair

Friday, October 29, 2010






Πήρα e-mail για 20% έκπτωση σε μαθήματα αισθησιακού χορού (προσεχώς Ελληνίδες).
Παλιότερα έπαιρνα e-mail για cialis και viagra.
Είναι σαφές, τώρα πρέπει να δουλέψουν όλοι πολύ σκληρά για να σηκωθεί η εθνική ομάδα.
Θα φορεθεί πολύ το παλούκι (pole) και το φίδι, απ'ό,τι δείχνει. Και δεν εννοώ το έμβλημα του Ασκληπιού.
Οι αποπροσανατολισμένοι εκπρόσωποι του xy είδους εκτονώνουν τη λανθάνουσα τεστοστερόνη τους στα γήπεδα, στους δρόμους κι αν έχουν την τύχη να είναι όργανα εξουσίας, στους ανήμπορους.
Οι πρέσβυρες της κακής θελήσεως πάλι (βλ. xx), εξαπολύουν πλέον το εκρηκτικό μείγμα οιστρογόνων και φρούστρας γνωστό ως ΚΤ9(κατινιά) κι όποιον πάρει η μπόχα.
Kαι οι δύο μαζί, στο τοπικό μικροκλίμα, ρίχνονται με μανία στο χαμηλότατο βαρομετρικό των εκλογών.

Τα καλά αρώματα μπήκαν και επισήμως στο χρονοντούλαπο,
κατόπιν σεμνής ιδιωτικής τελετής.


υγ. ex nihilo, νύχι (και ντεκαπάζ)





Thursday, October 28, 2010




lisbon treaty











Σε κάθε θέατρο επιλόγου, όπου η ουσία εκπνέει στον ακατάληπτα ασφυκτικό μονόλογο του ρόλου της, πάντα υπάρχουν θεατράνθρωποι στις θέσεις των επιτίμων θεατών και επί σκηνής, οι απεγνωσμένοι επιδίδονται σε συγχρονική εξαθλίωση, κραδαίνοντας για τρόπαια την αυτοακύρωσή τους
-σα να μην ξέρουν ότι ξέρουν. Όταν δε, πέσει η αυλαία, παραδίδονται στους θιασάρχες τους με όπλα επ'ώμοις, αμαχητί.



Monday, October 25, 2010

crippled (one wing gone)



In frustration, you consume yourself trying to find the exact words of how you feel, but you can't.
And then, with the corner of your eye you catch a glimpse of it, a clear reflexion of your insides.
You see, everything is there, all the time, just waiting for the right moment for you to look.



σακς αδεργουαϊζ

Sunday, October 24, 2010

dinner at golden chopsticks



'we need global governance and we need it fast'

- the greek PM










when slogans turn into sloguns.




Kiron Khosla




'support the knack'


showing from 24/10 at cn.koeln@Galerie-Nagel.de








(inspired from a poem by Manolis Anagnostakis)


shutters











Saturday, October 23, 2010







bless·ed

[bles-id; blest] –adjective : the state in which she wakes up from the smell of jasmine that he placed in a glass of water by their bedside.










Friday, October 22, 2010

Θείας Λιλής συνέπεια

(εντός)


Της το' χα υποσχεθεί. Ττο' χα υποσχεθεί και σε μένα. Ξαναπήγα. Και πιο γρήγορα απ' ότι θα ήθελα, σπρωγμένη από το συναίσθημα του επείγοντος.
Το ταξί σταμάτησε στις αρχές του αδιέξοδου δρόμου της, πλήρωσα και κατέβηκα με το μικρό λουλουδιασμένο μου γλαστράκι -αντίσταση στις νεκρές φύσεις των τοίχων της- κι ένα εξίσου μικρό κέικ οπό σοκολάτα γάλακτος. Στο ζαχαροπλαστείο μου πρότειναν πικρή σοκολάτα, αλλά τι να την κάνει κι άλλη πίκρα, σκέφτηκα. Της τα πήρα και τα δύο σε μέγεθος διακριτικό που δε θα υπονόμευε την εξαϋλωμένη και ντελικάτη παρουσία της...
Ο δρόμος σήμερα μου φάνηκε πιο άδειος. Σα να φεύγουν ένας-ένας, να εγκαταλείπουν πια και τα λιγοστά μαγαζιά κι ο τελευταίος να κλείνει πίσω του την πόρτα. Εδώ, τελειώνει ένα ολόκληρο κεφάλαιο από την ιστορία της πόλης. Αν και το κλιμακοστάσιο μου φάνηκε αυτή τη φορά πιο φιλικό, πήρα τις σκάλες για καλό και κακό, γιατί όλοι φαίνονται να γυρνάνε την πλάτη τους αμετάκλητα σε αυτή την καλή το πάλαι ποτέ γειτονιά και δε θα ήθελα να αισθανθώ σαν τη γυναίκα του Λωτ..
Η πόρτα με περίμενε μισάνοιχτη και η θεία Λιλή ορθάνοιχτη στο φως που έφερνα μαζί μου. Ατσαλάκωτη, όπως και την άλλη φορά ήταν η γλυκιά μου, όμως πιο αδύνατη, πιο συρρικνωμένη νομίζω. Το μικρό τραπεζάκι του σαλονιού είχε ξεχειλίσει από σοκολατάκια, μπισκότα, τυροπιτάκια και κέικ. Είχε στείλει γυναίκα να ψωνίσει. Με περίμενε. Με-πε-ρί-με-νε. Ενόσω δηλαδή ο δικός μου χρόνος έτρεχε μπροστά στην ευθεία κι εγώ λαχανιασμένη από πίσω του, ο δικός της έκανε σπείρες γύρω από την ιδέα της επίσκεψής μου και είχε αναδιπλωθεί πολλές φορές στη στιγμή που χτυπούσα το κουδούνι της.
Μπούκωσα το στόμα μου με όλα όσα μου προσέφερε και άκουγα προσεκτικά όλα όσα με δυσκολία μου έλεγε. Ήταν τα ίδια σχεδόν με την άλλη φορά γιατί δεν είχε συμβεί στο μεσοδιάστημα τίποτα. Σκέφτηκα πως ο χειρότερος τρόπος να την πληγώσει κανείς θα ήταν απλώς να την ρωτήσει 'τι νέα;'. Ρούφαγα τις συλλαβές της με δέος, λες κι ήτανε ξόρκια. Ήθελα να την ακούω να μου τα λέει ξανά και ξανά, μη και σταματήσει...Ξαφνικά, εκεί που μου περιέγραφε σκηνή από τα παλία σταμάτησα να ακούω λόγια και άρχισα να ακούω μουσική. Ήθελα σαν τρελή να την πάρω αγκαλιά να την νανουρίσω. Ήθελα να την πάρω σπίτι μαζί μου, ήθελα να της χαϊδέψω τα λιγοστά της μαλλιά και το αδύναμο κορμί της, ήθελα να ουρλιάξω 'είσαστε όλοι και όλες σκατόψυχοι και καργιόλες εκεί έξω!', ήθελα να της δώσω κάτι να την κοιμίσω για πάντα, να μη στεναχωριέται, να μη θυμάται τα παλιά, να μην αγκομαχά τις ώρες, που της τα παίρνουνε όλα χωρίς όμως να περνάνε με τίποτα ...
Όλα τα αιφνίδια κατακλυσμιαία μέσα μου κρύφτηκαν καλά κάτω από τον μπερντέ της δικαιολογίας των ραντεβού, της δουλειάς, των υποχρεώσεων. Δοξατωθεώ πάντα θα βρίσκουμε κομιλφό τρόπους να κρύβουμε και να μασκαρεύουμε τα αληθινά μας συναισθήματα.. Σηκώθηκα, την αγκάλιασα, τη φίλησα και της υποσχέθηκα ότι 'σύντομα θα' κλπ. καθώς έβγαινα για ακόμα μία φορά από το κατώφλι της (πόσες άραγε φορές ακόμη;).
Η θεία Λιλή, με το ραχητικό της κορμάκι, τα χαμένα της μαλλιά, την άνυδρη, ζρωμένη της επιδερμίδα της, τα θολά, ευγενικά της μάτια είναι η πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Είναι η Παναγία. Και εγώ, σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος ένιψα τας χείρας μου και την παρέδωσα στην αδηφάγα μοναξιά της.
Καθώς κατέβαινα τρία-τρία τα σκαλία, έχωσα βαθιά τα νύχια στις παλάμες μου, μέχρι να τρέξει αίμα.


(εκτός)



Thursday, October 21, 2010

σύνθετο κι ανώμαλο





Ενεστώτας
---------
αδειάζω
αδειάζεις
αηδιάζει
διχάζουνε
δειλιάζετε
πτωχεύσαμε

(μια βόλτα την πόλη αρκεί, για να θυμηθείς τη γραμματική)





Κάποτε θα πετούσε κι εκείνη.
Μετά βάρυνε το κλίμα, της κόπηκε ο αέρας, της κόπηκαν και τα φτερά. Πήρε στάση υπομονής.
Τώρα, πεταμένη από το 'κάποτε' στο 'πουθενά' παραμένει σκλάβα του 'τίποτα' επ'αορίστω,
ενώ προσγειώνονται πάνω της άφοβα τα αδιάκριτα 'τώρα'.
Επικαρπούνται ανελέητα την ψιλή κυριότητα και την αδυναμία της.
Πράσινο φως το βλέμμα στο χώμα.


Wednesday, October 20, 2010

βαβελάσματα



tower of Babel - P. Brueghel


sms1: Σ' αυτούς τους άδικους καιρούς ψεύτικα λόγια μην ακούς. σε τούτο τον κόσμο της ψευτιάς οι φίλοι δεν ακούν και χάνονται νωρίς. Αν δεν έχεις κάπου για να πας, μην ξεχνάς πάνω μου ν'ακουμπάς και ες την καρδιά μου να κοιτάς.


sms2: Ρε μωρό, είναι καλά παιδιά οι φίλες μου. Γιατί έτσι απομακρύνθηκες? Τέλος πάντων, εγώ σε αγαπώ πάντως και έχεις κάθε δικαίωμα από εμένα να μην θέλεις να κάνεις παρέα. Εμείς οι δύο είμαστε ανεξάρτητοι.

sms3: Αχ μωρούλι μου, ένα τραγούδι του Μητροπάνου είναι! Δεν αφορά τις φίλες σου, ιδιώς ως πρόσωπα! Γενικεύει το σήμερα! Δεν τις θεωρώ τις φίλες σου κακές ή ψεύτικες και δεν τις είχε στόχο το μνμ μου. Δεν έχω έλθει στη ζωη σου για να σε απομακρύνω από κανέναν, διοτί κανείς δεν αλλάζει στην ηλικία μας πια! Σ'αγαπώ γι'αυτ'ο που εσύ είσαι και σε θέλω γνήσια κι ατόφια σαν το χαμόγελόι σου! Και μαζί είμαστε κι ελε΄υθεροι ο ένας μέσα στον άλλον. Ελπίζω να πέρασες όμορφα χθες.

sms4: Καλημέρα μωρό μου μόλις ξύπνησα. Χθες τέσσερεις μαζεύτηκα. Όσον αφορά για τα χθεσινά μην απολογείσαι για τίποτα. Εγώ σε θέλω γι'αυτό που είσαι όπως και τις φίλες μου γι'αυτό που είναι και αντίστροφα βέβαια. Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε κι εγώ. Αγάπα τους φίλους σου με τα ελαττώματά σου. Κι εγώ τις αγαπώ. Όπως κι εσένα. Και χαίρομαι τα της παρέας.Σεβαστό επίσης ότι δεν μπορείς να είσαι μαί τους. Το δέχομαι και ποτέ από δω και πέρα δεν θα σε πιέσω να έρθεις στην παρέα. Μακριά κι αγαπημένοι. θα βγαίνουμε εμείς μόνοι μας baby. Φιλάκια. Σε αγαπώ.

sms5: ...


Δεν είναι Μπέκετ. Είναι πραγματικός διάλογος. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν η ζωή μιμείται την τέχνη. Είναι ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας. Οχι. Είναι η χολέρα στα χρόνια του τηλεέρωτα.
(Ο διάλογος είναι μια ευγενική προσφορά του Ν.Α. στην ανθρωπότητα και μετεφέρθη αμιγής και χωρίς καμία διόρθωση ή παρέμβαση σε επίπεδο γραμματικής ή σύνταξης)



perspective....




για να μην ξεχνιόμαστε



Tuesday, October 19, 2010

Thursday, October 14, 2010

shadowless




Θυμάσαι τότε που χορευαμε βαλς στην αίθουσα με τους καθρέφτες κάτω από το φως των 100 κηρίων;
Σιγοτραγουδούσαμε τη δική μας μουσική και ακολουθούσαμε τις σκιές μας.
Τώρα οι σκιές αυτονομήθηκαν και σταθήκαμε ακίνητοι στη μέση του πουθενά, δυο υποστάσεις αδύναμες, ύλη χωρίς προεκτάσεις.
Σαν όνειρο αστρίφωτο μείναμε που τρέμει μη και στενέψει στην επόμενη επιθυμία.
Και οι δύο σκοτεινές φιγούρες που μας συνόδευαν έκατσαν κάπου στην άκρη και παρακολουθούν επικριτικά ακίνητες τη γυμνή μας αμηχανία.
Έγινε ο χορός μας χώρος και χάος και δεν ξέρουμε πως να μεταφέρουμε πια τα άχαρα κορμιά μας με χάρη στη χαρά.
Ξεχάσαμε τα βήματα που μας έκαναν ευτυχισμένους. Χάσαμε την ακολουθία.
Βάζει και τις τρικλοποδιές της και η χασμωδία των αυτόνομων πια ψιθύρων μας, για να μας καθηλώσει η κυριολεξία και η ανασφάλεια.
Οι άνθρωποι μονώνονται με τα απτά, αλλά συγκολλούνται μόνο με τα άϋλα.
Δεν έχεις χoρό χωρίς σκιές. Χώρο έχεις μόνο να καταμετράς και χάος αμέτρητο.

(συνειρμικά διαζευκτηρίου)


Wednesday, October 13, 2010













Paradoxes and Oxymorons

BY JOHN ASHBERY

This poem is concerned with language on a very plain level.
Look at it talking to you. You look out a window
Or pretend to fidget. You have it but you don’t have it.
You miss it, it misses you. You miss each other.

The poem is sad because it wants to be yours, and cannot.
What’s a plain level? It is that and other things,
Bringing a system of them into play. Play?
Well, actually, yes, but I consider play to be

A deeper outside thing, a dreamed role-pattern,
As in the division of grace these long August days
Without proof. Open-ended. And before you know
It gets lost in the steam and chatter of typewriters.

It has been played once more. I think you exist only
To tease me into doing it, on your level, and then you aren’t there
Or have adopted a different attitude. And the poem
Has set me softly down beside you. The poem is you.

Sunday, October 10, 2010

map of the world










ακολουθώντας τα τείχη (και την τύχη) του Θεμιστοκλή (following the walls of Themistocles)

Πύλη του Αδριανού / Hadrian's Gate


σπηλιά του Πανός (Αγία Ελένη, Kαλλιρρόης) / Pan's cave


Κουκάκι (εκεί που τα τείχη κρύβονται στα υπόγεια πολυκατοικιών/
Koukaki (where walls are hidden in building's basements


θέα Aθήνας από λόφο Φιλοπάππου / view of Athens from Filoppapou hill


Aκρόπολη από Φιλοπάππου / the Akropolis from Filopappou

πανοραμικό από Φιλοπάππου /panoramic from Filopappou


θέα από Φιλοπάππου / view from Filopappou


Ηρώδειο / Herod's theatre


τείχη στου Φιλοπάππου / the Wall at Filopappou


θέα από Πνύκα / view from Pnyx


το βήμα της Πνύκας / Orator's podium at Pnyx


πανοραμικό από Πνύκα / panoramic from Pnyx


Περάσαμε από την όχθη του ιλισσού που ο Σωκράτης έκατσε και συνδιαλέχθηκε με τον Φαίδρο πίσω από τους στήλους του Ολυμπίου Διός, είδαμε τη σπηλιά του Πάνα δίπλα στην αγία Ελένη στην Καλλιρρόης, βρήκαμε τμήματα των τοιχών που κρύβονται σε υπόγεια πολυκατοικιών και ξενοδοχείων στο Κουκάκι, ακολουθήσαμε τα τείχη στο λόφο του Φιλοπάππου ως την Πύλη του Πειραιά και εντοπίσαμε το σημείο που υπήρχε κάποτε το Βάραθρο όπου πετάγανε τα πτώματα των εκτελεσμένων κακοποιών, περάσαμε από το μικρό αστεροσκοπείο/παρατηρητήριο και το σεισμολογικό ινστιτούτο, διασχίσαμε την πιο όμορφη μικρή πλατεία της Αθήνας, την πλατεία αγίας Μαρίνας, ανεβήκαμε στην Πνύκα και σταθήκαμε μπροστά στο βάθρο των ομιλητών και καταλήξαμε μετά από 3 ώρες στο θησείο να τρώμε σε ταράτσα με θέα την Ακρόπολη. Κάποια σημεία της Αθήνας ζούνε ανάμεσά μας ακόμα, σαν φαντάσματα, μετά από τόσους αιώνες.Τα προσπέρασαν όλοι όσοι στο πέρασμά τους αλλάζανε το τοπίο γκρεμίζοντας και χτίζοντας. Ευτυχώς. Περνούσα βιαστικά από δίπλα τους χωρίς να τα έχω παρατηρήσει ποτέ μέχρι σήμερα.



Thursday, October 07, 2010

Οι καπνιστές διαμαρτύρονται για το δικτατορικό νόμο που τους βγάζει στα πεζοδρόμιο. Οι πολιτικά ορθοί, 'ενσυνείδητοι' πολίτες και ψηφοθήρες πολιτικοί προστατεύουν τα δικαιώματα των μεταναστών με λόγια και απραξία, οι μαθητές καταλαμβάνουν τα σχολεία και ψηφίζουν επ'αορίστω αναβολή της λειτουργίας τους, για να διαμαρτυρηθούν κατά των 50 αποδεκτών απουσιών και να αλωνίζουν στα Starbucks. Οι επαγγελματίες αποκλείουν τους δρόμους, για να επιβάλλουν τα αιτήματά τους... Ξέρεις, κάπου βαρέθηκα με αυτήν την φασίζουσα οχλοκρατία. Δεν καταλαβαίνω γιατί είναι δημοκρατικό να πρέπει να εισπνέω τον καπνό του κάθενος σε κλειστούς χώρους, να πρέπει να ευθυγραμμιστώ με τους ανήλικους που με το 'έτσι θέλω' κλείνουν σχολεία, τους όποιους καταργούν τους οργανισμούς, γκετοποιούν τους δημόσιους χώρους και θεωρούν τους δρόμους χωραφάκι τους. Δεν καταλαβαίνω πως το δικαίωμα του άλλου πρέπει να γίνεται αποδεκτό μόνο με την αφαίρεση του δικού μου. Στα τσακίδια η δημοκρατία που επιλεκτικά αποφασίζει τι πρέπει να κάνουν οι άλλοι, κατά τη γνώμη σου. Το δίκιο παύει να είναι δίκαιο όταν επιβάλλεται δια της βίας. Πες το, υποστήριξε τη θέση σου, επιχειρηματολόγησε, μάζεψε υπογραφές και απεύθυνε τη θέση σου στοχοποιημένα, σε όσους θεωρείς ότι την καταχράζονται, ή την καθιστούν επισφαλή. Αλλά όταν χρησιμοποιείς τον εύκολο δρόμο που είναι να κρατάς ομήρους, για να περάσει το δικό σου, ε αει στο διάολο. Κι εσύ και το 'δικαίωμά' σου να μου πετάς στα μούτρα τον καπνό του τσιγάρου σου, να κατουράς στην αυλή μου, να μου κλείνεις το δρόμο για να πάω στη δουλειά μου, να μου κραδαίνεις απειλητικά τη 'δημοκρατία' σου που είναι πιο δική σου από δική μου. Ξέρεις, αυτή ακριβώς η δημοκρατία ΣΟΥ γίνεται εύκολα τρομοκρατία ΜΟΥ, όταν σκέφτεσαι μόνο την ΠΑΡΤΗ σου.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna