Thursday, September 30, 2010

lights, out


















της ημέρας.


Είμαι όμηρος στην Ομήρου. Φορτηγά εδώ, φορτηγά εκεί, φορτηγά και έξω από τη βουλή. Μέσα πάντως, απτόητοι, προσλαμβάνουν κι' άλλους στενογράφους, για να καταγράφουν τα όσα λένε τα εδώδιμα εκλεκτά/εκλεγμένα 'φρούτα'. Εντωμεταξύ, στα μανάβικα τα νεκταρίνια και τα περισσότερα οπωρολαχανικά είναι πλέον απαλλούθε, ντεκλαρέ και ντε φάκτο. Το λένε ευθαρσώς και οι μανάβηδες ότι είναι όλα εισαγωγής. Αποφύγετε πάντως εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο, γιατί έχουν μείνει από φλεβοκαθετήρες, ορούς, ενέσεις, μέχρι και γάζες μιας χρήσης. Τα φίλτρα αιμοκάθαρσης (και τα τρία) δημοπρατούνται στο Υπουργείο Υγείας. Παναντόλ τέλος. Από σήμερα μόνο τηγανιές. Εγώ ευτυχώς έχω παράνομο στοκ παρακεταμόλης. Χτύπησα δύο έξτρα αφρίζοντα λόγω ημικρανίας χθες βράδυ, πριν μου κοπεί το ρεύμα για ένα 2ωρο και μείνω με ένα σίδερο στο χέρι χρήσιμο μόνο ως πρες-παπιέ. Στο πρες-ρουμ κυοφορείται η είδηση ότι κλείνει μεγάλη και ιστορική εφημερίδα. Την μία την κλείνουν, την άλλη την κλαίνε νεκροζώντανη. Δεν πρόλαβαν να κρυώσουν οι ιδρυτές και πέρασαν κακήν-κακώς τα μεγαλεία τους. Περασμένες και μεγάλες ώρες όμως παίρνουν τηλέφωνο και περνούν πλέον οι αδίστακτοι υποψήφιοι από τα σπίτια μας, εν όψει δημοτικών εκλογών. Πιο αδίστακτοι αυτοί από τους άλλους που παίρνουν μεσημέρι για να σου πουλήσουν ό,τι να' ναι. Θέλουν βλέπεις κι οι νέοι να περάσουν στον ευρωμπουφέ να καταβροχθίσουν κι αυτοί παρέα με τους παλιούς. Σαν τον άλλον, που μ' έβαλε ερήμην μου (μεγάλη ερημιά πια αυτό το ερήμην) στο παρεάκι τους, για να μη νιώθω μόνη. Μαζί μαζί, αλλά σ' εσένα δείχνουνε τα περιττά, του Λωλοθοδωρή. Πάγκακο το σκηνικό. Πόσους αρνητικούς συνειρμούς να αντέξει ημερησίως o άνθρωπος....

Monday, September 27, 2010

Friday, September 24, 2010

το τυχερό μπισκότο της ημέρας:










Φορούσε άνετα παπούτσια η Κοκκινοσκουφίτσα;
Είχε αλλάξει την ώρα στο ρολόι της η Σταχτοπούτα, 
ή το είχε αφήσει με την παλιά;
Ποιός πείραξε τον Κακό Λύκο όταν ήταν μικρός;
Οι λογικές απαντήσεις είναι πάντα γραμμένες με αόρατα μελάνια.
Τα κλειδιά της πλοκής κρύβονται διακριτικά ανάμεσα σε μια πρόφαση και τη σκοτεινή της πρόθεση, ενώ τα φυλάει ένας σύνδεσμος μυστικός (δώσε σημασία στις γέφυρες).
Θα τα αναζητήσεις στη βάση της στήλης που ανέγειρε στροφή-στροφή ο ποιητής της (ρίξε το απαραίτητο -αλλά και σωστό- βάρος, μην τα καταρρίψεις όλα).
Τα κλειδιά της πλοκής θα τα βρεις χωμένα κάπου στον πάτο των συρταριών με τα εκκαθαριστικά των διακαών πόθων, ή στα όνειρα που στήνονται καρτερικά πίσω από τις δηλώσεις, για να εξαργυρωθούν στο ταμείο της Ιστορίας (μην απαξιώσεις τους ουραγούς. σε μια ανατροπή της αλληλουχίας θα πρωτοστατήσουν).
Είναι θαμμένα στις αποθήκες με τους συμβολισμούς και στα πατάρια με τους συνειρμούς (κάνε υπομονή. στο σκοτάδι, τα μάτια αργούν να συνηθίσουν).

Υ.Γ.: Οι αστερίσκοι είναι υψίστης σημασίας και θέλουν ειδικό χειρισμό. Εννιά στις δέκα φορές γίνονται πεφταστέρια. Ενίοτε, γίνονται και όπλα νίντζα. Αρκεί μια και μόνο όμως φορά, για να εκραγούν σε νέα σύμπαντα. Από αυτό το φως τυφλώνονται πολλοί μελετητές παραμυθιών (προετοιμάσου για αναπόφευκτες θυσίες στο κυνήγι της αλήθειας).



Thursday, September 23, 2010

Wednesday, September 22, 2010




'the kiss' by Edvard Munch

Tuesday, September 21, 2010

Απελασιόν κοντρολέ


"Θες
κοκ-πορν;", "μπα, είναι μεγάλη η ουρά, πάμε μέσα να κάτσουμε".
Λύσσαξε να με βγάλει από το σπίτι. Ως συνήθως δεν είχα όρεξη, αλλά την αγαπάω και της έκανα το χατήρι. Θα ήταν μαζί μας και ο φίλος της ο Λάζαρος που τον πάω και νομίζω ότι με πάει κι' αυτός και ήθελα να τον δω κι αυτόν. Αφού ήπιαμε ένα ποτό στην πλατεία υψηλής συγκέντρωσης ατόμων γεννημένων μετά το 1988, παρασυρθήκαμε από το πλήθος των σινεφίλ, για να ξεβραστούμε στην πρεμιέρα του Μοναχικού ανθρώπου. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ακριβώς σε μουντ σινεμά, εγώ, ο Μοναχικός επίσης άνθρωπος, αλλά αυτό που άρχισε να εκτυλίσσεται στην οθόνη δε νομίζω ότι θα με κέρδιζε ούτε και στις Κάννες. Ο διάσημος ηθοποιός έχτισε μέσα στα πρώτα 5 λεπτά έναν απίθανα απεχθή, κυνικό χαρακτήρα, που περισσότερο με καρικατούρα έμοιαζε παρά με οιαδήποτε πραγματικότητα. Φυσικά, με αυτόν τον άτεχνο τρόπο, ο σκηνοθέτης αποκάλυψε αβέρτα-κουβέρτα και το σενάριο. Σε χρόνο dt o εν λόγω άκυρος εξαπάτησε τους πελάτες του, κυνήγησε κάθε θηλυκό που βρέθηκε στο διάβα του, δανείστηκε λεφτά από τις πενιχρές οικονομίες της κόρης του, κρεβάτωσε την κόρη (άλλη καρικατούρα κυνισμού) της ωραιότατης και επιτυχημένης γκόμενάς του, που τον είχε σπιτωμένο και τον βοηθούσε να ανακάμψει επαγγελματικά με τις υψηλές γνωριμίες της κι όλα αυτά με ελαφράν την καρδίαν, σα να μην ήταν καν εκεί. Από τα νεύρα μου και για να μην δαγκώσω τον μπροστινό μου -ήταν και πανσέληνος- έφαγα ένα κουτί ποπκόρν (και το κουτί λέμε). Περιττό να σου λέω ότι με το που έκανε διάλειμμα, εγώ και η κολλητή μου σηκωθήκαμε και φυγαδέψαμε εαυτούς άρον άρον, χωρίς να γυρίσουμε να κοιτάξουμε πίσω.
Βγήκαμε στη νύχτα με τις Αφροδίτες, τους Δίες, τα Ματ και τα πρεζόνια -όλα παρφουμαρισμένα με ντισκρέ άρωμα σκουπιδιών- μπήκαμε στο αυτοκίνητο και την κάναμε.
Δεν με ενόχλησε ο κυνισμός του έργου (που να πέσει φωτιά να με κάψει, θα ήμουν η τελευταία που θα τον αποκήρυττε), αν συνοδευόταν με λίγο πνεύμα και χιούμορ. Με ενόχλησε η παντελής έλλειψη συνείδησης και η περιρρέουσα, απροκάλυπτη ανεγκέφαλη χυδαιότητα. Αυτό μου πάτησε τον κάλλο. Γιατί είναι όλο το σκηνικό τέτοιο στην καθημερινότητα που ζούμε. Γιατί όλα και όλοι, σαν οδοστρωτήρες, περνάνε από πάνω μας χωρίς καμιά αίσθηση ευθύνης για τίποτα και χωρίς καν να μας λένε ένα ανέκδοτο για να απαλύνουν τον πόνο μας, ενόσω μας ποδοπατάνε άνευ προσχήματος. Γιατί επί 24ώρου, έχεις να κάνεις με ηλιθιότητα, αγένεια, αναίδεια, ασυνειδησία, αμετροέπεια, κατάχρηση εξουσίας κι εκμετάλλευση και κάθε μορφής βία.
Δεν έχω κατάθλιψη και κάθομαι σπίτι, φιλενάδα. Έχω υψηλό αίσθημα αυτοσυντήρησης πια μ' αυτά και μ' αυτά και προσπαθώ να κρατηθώ όσο γίνεται πιο μακριά από ό,τι μου κάνει κακό. Το σπίτι μου είναι εγώ. Το αγαπώ, το έχω φτιάξει έτσι ώστε να είναι καταφύγιο, οχυρό και χώρος απελασιόν κοντρολέ. Ελεγχόμενη απέλαση σε όλα και όλους δεν αρμόζουν στο δικό μου σκηνικό, δηλαδή. Είμαι σε ιερή φάση αγάπης, πίστης και ελπίδας. Έκανα κρα για να έρθω εδώ και δεν έχω περιθώριο για άλλο γκροτεσκ σκηνικό. Και επειδή το 'όξω' μου τα απειλεί όλα αυτά και μου προσφέρει απλόχερα ό,τι προσπαθώ να αποφύγω, εδώ μέσα προστατεύω σα λέαινα τα κεκτημένα μου (φταίει και το ζώδιο βέβαια που είναι υπερπροστατευτικό). Υποθέτω πως έτσι κάνουν όλοι όσοι έμειναν από νωρίς μόνοι.
Αυτός ο κυνισμός που έκανε επιτόπου στροφή από τον ορθό λόγο και παρέκαμψε τον ρεαλισμό και τη στοιχειώδη ευαισθησία, για να καταλήξει στον κανιβαλισμό, δεν με πάει πουθενά. Γι' αυτό και πάω σπίτι. Κι' όσοι πιστοί, προσέρχονται.


Monday, September 20, 2010





Η καρδιά είναι tabula rasa.


Η λογική έχει τις μνήμες.

Η Ελπίδα, είναι το ποτάμι που κυλά ανάμεσά τους.







explaining to mr. Blue Sky why a grey sky can promote creativity

YKB (Yves Klein Blue, 1962)

Thursday, September 16, 2010






faith lost



faith found


Εϊ! Ζίγκυ, ωραίος ο 'άλλος' αέρας και οι ανοιχτοί ορίζοντες, αλλά ξέρεις,
τα χαμερπή έχουν μεγάλη παρέα.















Wednesday, September 15, 2010

original pic by DECLAN MCCULLAGH


I know, i know the way. The path is wet and tracks are embossed. Plus, I can smell the destination. Foxes know how to survive. Cracked branches tell me that not long ago someone like you passed from here. Someone who was in a hurry, but was leaving small indications behind, for me to follow up. Complete darkness would be intimidating, if it weren't for Venus to offer as my flashlight. I gain the confidence needed to accelerate, from her light. I definitely know the way. I am walking towards Dawn and her newborn day. I am coming home to us. I am coming to get me.



Monday, September 13, 2010

The idea of an open to the public blogging was good, but the judgement was bad (it often is so when you are impulsive). As an author, anyone coul edit the posts. I am sorry I had to recall the invites. I still would love to accept posts in dawkinson@gmail.com and publish them intact.
thank you for your understanding.

Friday, September 10, 2010

Deep Space 3am (I am 3 am)



I am well into the twilight zone. So well into it, that I AM the twilight zone. 3 AM, to be more precise. This time has become my incommunicado spaceship. I am floating in a fetal position within my capsule which is floating in total darkness. The pure state of being the only entity in the world. No, I am the world alone, freed from any linear logic, sequence of events, or people who define my days (because life simply does not happen in the herenow). I am an enormous, empty canvas and existence is as irrelevantly soothing and eerily safe as a surrealist landscape. I find comfort in the absence of activity and the senselessness of nothing. No fear of misunderstandings here. No insecurities, no grey zones. There cannot be uncomfortable pauses in absolute and uninterrupted silence. I am in an orbit around myself, generated by the genesis of my thoughts and stabilized by the thought of the rest of the world asleep; just as a planet orbits around its sun in a space decorated by the tiny twinkling signs of distant supernovas, enjoying its distance from their violent explosions.
I am 3 am.


Άμα φοβάσαι να χάσεις,
το 'Ξαφνικά' ξορκίζεις.
Όταν θέλεις να ξεχάσεις
στο 'Ξαφνικά' ελπίζεις.




diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna