Thursday, May 27, 2010


η διαδρομή, προδιαγεγραμμένη.
(συρμός express, non-stop για τέρμα)
οι συνταξιδιώτες, τυχαία προκαθορισμένοι.
η κατανόηση και η χρήση αυτών των δεδομένων, προσωπική επιλογή.

1984

Wednesday, May 26, 2010

1470

Συμφωνούσα με το παράδειγμα του βατράχου που δεν καταλαβαίνει ότι τον βράζουν γιατί η θερμοκρασία του καζανιού του ανεβαίνει αργά και βαθμιαία. Μέχρι χθες. Σήμερα άλλαξα γνώμη. Είναι καταιγιστική η διαδικασία του εκφυλισμού. Ο αφανισμός είναι αποτελεσματικός μόνο μέσω της ταχύτητας με την οποία τεκταίνεται και πραγματοποιείται επιτυχώς με carpet bombing. Για να μην προλαβαίνει κανείς να κατανοήσει και να επεξεργαστεί λογικά το τι του συμβαίνει και να έχει τη δυνατότητα να αντιδρά μόνο αταβιστικά, όπως στον πόνο. Είναι τόσα πολλά τα θραύσματα που μας βάλλουν καθημερινά που αποποιούμαστε την πολυτέλεια του να κρίνουμε το ήθος των γεγονότων. Το μόνο που μας μένει είναι να βρούμε μια τρύπα να κρυφτούμε. Πέντε-πέντε μας χτυπάνε στο δόξα πατρί τα τερατώδη νέα. Έτσι το ένα ακυρώνει το άλλο και όλα μαζί τη λογική. Μόλις άκουσα στο ραδιόφωνο για τον τεραψήφιο αριθμό της ανοιχτής γραμμής καρφώματος συμπολιτών μας που φοροδιαφεύγουν. Ο αφανισμός ενός λαού δεν αρχίζει από την πτώχευση του κράτους. Aρχίζει από την πτώχευση της ψυχής του. Κατά τ' άλλα, στις ειδήσεις τα καλά νέα είναι ότι η θερμοκρασία ανεβαίνει και μπήκε το καλοκαιράκι. 30-35-40... Σαν το βάτραχο το σώμα θα παραδοθεί και θα ολοκληρωθεί η τέλεια αποσύνθεση. Εγώ σας έχω το καλό το νέο όμως. Γιατί μπορεί να πρέπει ξεχάσουμε το δικαίωμα να ζούμε αξιοπρεπώς, αλλά τουλάχιστον στην Ελβετία δίνεται σε όλους μας το δικαίωμα τα φύγουμε σαν άνθρωποι από τον μάταιο τούτο κόσμο. Γιατί οι πολιτισμένοι αυτοί Ευρωπαίοι προσφέρουν τη δυνατότητα της ευθανασίας σε όσους δε θέλουν να υποφέρουν, νόμιμα, ανώδυνα και σε περιβάλλον λουξ ξενοδοχείου, μόνο με 5000 ευρώ. Και οι στάχτες, gratuites. Από τότε που το έμαθα, κοιμάμαι σαν πουλάκι. Απλά όταν ξυπνάω και αναγκαστικά συνεχίζω να ακούω και να βλέπω γύρω μου, προσπαθώ να διαχειρίζομαι την αηδία μου.

opa!








Monday, May 24, 2010

并且有一個早晨好 رحيب إلى يونان

art by kader attia


Δώσαμε ραντεβού στην πλατεία. Μόλις είχε πέσει ο ήλιος όταν φτάσαμε. Παρκάραμε και πήγαμε να τους συναντήσουμε στην είσοδο της πλατείας μπροστά από την μικρή εκκλησία -κατάλοιπο από την εποχή της ΕΕΧ (Ελλάδας Ελλήνων Χριστιανών). Τώρα, έστεκε παράταιρα υπομένοντας την ειρωνεία της Ιστορίας και αναγκασμένη να αγκαλιάζει στην αυλή της τα μπουλούκια των μελαψών νεαρών που μαζεύονταν σιγά-σιγά προς άγραν των πελατών που θα τολμήσουν να κατευνάσουν τις ενοχλήσεις του υπογαστρίου τους (και ό,τι ήθελε προκύψει). Εμείς πάλι, βρήκαμε τη δική μας παρέα και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς τη διεύθυνση που μας έδωσε φίλος φίλου κάποιου γνωστού ενός θαρραλέου κυνηγού εξωτικών γαστριμαργικών απολαύσεων. Βρεθήκαμε σε έναν δρόμο με πολυκατοικίες μαύρες κι άραχνες από το καυσαέριο. Μ' αυτά και μ' αυτά είχαμε ήδη περάσει σε επαρχία άλλης χώρας και ως εκ τούτου δεν μπορούσαμε να διαβάσουμε καμιά διαφημιστική πινακίδα. Το μόνο γνώριμο ήταν το 9, ο αριθμός του κτιρίου που ψάχναμε. Στην άθλια είσοδό του μας περίμενε ο νεαρός Μαχμούντ. Μας συστήθηκε και μας ρώτησε σε σπαστά ελληνικά που πάμε και μπήκε στο ασανσέρ μαζί μας. 'Θα σας πάω εγώ' είπε. 'Μα δεν είναι ανάγκη', λέμε εμείς, 'μην το συζητάτε' μας κόβει εκείνος και το demo του savoir vivre έμεινε εκεί. Το ασανσέρ σταμάτησε στον βου όροφο και ο Μαχμούντ μας άδειασε σε σκοτεινό διάδρομο με βάθος δωμάτιο φωτισμένο. Δειλά-δειλά μπήκαμε στο δωμάτιο και σχεδόν ντραπήκαμε γιατί ήταν σα να εισβάλαμε ξένοι άνθρωποι σε σαλόνι οικογένειας κινέζων που παρακολουθούσε γύρω από μεγάλη samsung οθόνη τα νέα της πατρίδας από την Σανγκάη, στη διαπασών. Η συνεννόηση ήταν πολύ δύσκολη. Εμείς στα γκρήνγκλις κι εκείνοι στα κινέζικα προσπαθούσαμε και δεν ξέρω πως καταλήξαμε στο ένα και μοναδικό τραπέζι της αίθουσας να σερβιριζόμαστε κατά βούληση (δική τους) με πλαστικά πιρούνια. Πολύ ευγενικοί και χαμογελαστοί όμως οι οικοδεσπότες μας και το φαγητό πράγματι σαν τίποτα που έχω δοκιμάσει στα τουριστικά 'έθνικ' της πόλης. Αριστούργημα. Και μπύρα Ηeineken παρακαλώ. Η Tsing Tao είναι προς εντυπωσιασμό των αδαών τουριστών και πανάκριβη και οι κινέζοι δε μασάνε ταραμά. 5 άτομα, ξεκοίλιασμα και ο λογαριασμός 45 ευρώ μόνο (άνευ παραστατικού, εννοείται). Πληρώσαμε και οι χαμογελαστοί ευγενέστατοι κινέζοι άρχισαν να δραστηριοποιούνται εντόνως σε ένα μικρό σεπαρέ δωμάτιο παραδίπλα. Όπως σηκωθήκαμε να φύγουμε η περιέργεια που σκοτώνει τις γάτες με ώθησε να μπω να δω τι γίνεται εκεί. Κόκκινο φως, στρογγυλό τραπέζι για 10, κινέζικες πορσελάνες και αχνιστά στρείδια, μύδια και άλλα εξωτικά παρήλαυναν σε αυτοσχέδιο μπουφέ. Μάλιστα...Ο Κινέζος με το χαμόγελο-τατού μας δείχνει ευγενικά την έξοδο (άδειασμα), για να μη βρεθούμε φάτσα με φάτσα με τον τοπικό αρχηγό των Τριάδων, λέω εγώ τώρα...Το ασανσέρ μικρό και στενάχωρο και είπαμε να κατεβούμε σε δύο δόσεις. Ξεκινάμε σε πρώτη φάση εγώ και ο καλός μου. Βγαίνοντας στη είσοδο της πολυκατοικίας συνειδητοποιούμε ότι τη θέση του Μαχμούντ την είχε πάρει ένας άλλος 'θυρωρός', ο οποίος μας ξεπροβόδισε σιωπηρά και μόνο με το βλέμμα του (το' νιωσα καυτό στην πλάτη μου) ως στο πεζοδρόμιο. Οι φίλοι μας αργούσαν και αρχίσαμε να ανησυχούμε. Πριν μπούμε ξανά μέσα να δούμε τι απέγιναν μας πρόλαβε ένα τσούρμο από κολλητούς του Μαχμούντ που έτρεξαν κατά μέρος μας. Εκεί, σκιάχτηκα, οφείλω να ομολογήσω και το ντάμπλινγκ αναδύθηκε στον οισοφάγο μου. Με ξεκάθαρη Βοριοαφρικάνικη προφορά και σε άπταιστα γαλλικά, ο εκπρόσωπος Τύπου του γκρούπ, Αχμέντ, μας συστήθηκε και μας είπε να πάρουμε τους φίλους μας και να φύγουμε ταχύτατα γιατί δεν είναι μέρος για άσπρουλιάρηδες αυτό. Μας είπε ότι είμαστε όλοι ίσοι (ένα ταχύρρυθμο περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων) και τέλος μας ξανάπε ότι εδώ είναι το δικό τους 'οικόπεδο' και δεν δέχονται εισβολείς τουρίστες. Μετά μας ας ευχήθηκε καλή τύχη... Εκεί κατάλαβα, η βραδύνους, ότι ο Μαχμούντ μας συνόδεψε αρχικά στο ασανσέρ, για να σιγουρευτεί ότι θα κατέβουμε στον όροφο 'Κίνα' και όχι στον όροφο 'Αλγερία'. Οι φίλοι μας κατέβηκαν σαν βρεγμένες γάτες (ευτυχώς η περιέργειά τους αυτή τη φορά απλά τους μπουγέλωσε). Κατόπιν εορτής μας είπαν ότι στον όροφο 'δου' λειτουργεί ένα μυστικό κλαμπ μόνο για μέλη και χωρίσαμε άρον άρον για τα αυτοκίνητά μας και για τα μέρη που 'μας παίρνει' να κυκλοφορούμε. Η παρέα των αγριεμένων μεταναστών μας ακολούθησε μέχρι τον κεντρικό δρόμο, για να σιγουρευτεί ότι δε θα συνεχίζαμε το τουρ στην περιοχή τους.
Είναι σαφές ότι χθες ταξιδεύαμε εκτός συνόρων χωρίς διαβατήρια. Όταν τό 'πα στον Βασίλη σήμερα το πρωί, μου δήλωσε ότι ήμασταν τυχεροί που οι άνθρωποι ήταν επαγγελματίες γκανγκστερς. 'Πας, μανούλα μου βράδυ πια εκεί; Mα, βρε χαϊβάνι, ρώτα και κανέναν!' είπε.
Εγώ πάει καιρός που έχω γίνει ρατσίστρια, αλλά από χθες πια είναι επίσημο. Ναι, σιχαίνομαι τους Ελληναράδες, που μέσα από την προγονολαγνεία την ωχαδερφοσύνη, τη βαρεμάρα, την επιπολαιότητα, την ανοησία, τον αριβισμό και την αδιαφορία για όλα όσα συμβαίνουν, οδήγησαν τα πράγματα σε ένα αβίωτο μέρος για ντόπιους και μη. Πριν 4 χρόνια πήγαινα μόνη μου στην πλατεία Κουμουνδούρου και στη Λεωνίδου για δουλειά. Τώρα, από Ομόνοια και κάτω δυσκολεύεσαι ακόμα και μέρα μεσημέρι γιατί η κατάσταση έχει αγριέψει πολύ από την ανομία. Ο κόσμος είναι πολύς, ο έλεγχος χαμένος και η πείνα συνοδεύεται πάντα από την απόγνωση και την παραβατική συμπεριφορά (πάλι τα προφανή λέμε). Οι μπάτσοι και ο Δήμος κάνουν κι επίσημα πλέον 'τα στραβά μάτια' στους υπεράριθμους ντήλερς, τους αμέτρητους προαγωγούς, τις αναρίθμητες πουτάνες και την παρανομία κάθε μορφής. Μετά τη φανφάρα και τα σούπερ ξενοδοχεία που στήθηκαν σα χάρτινα σκηνικά
για να υποδεχτούν το 2004 και τις περφόρμανς του Παπαδημητρίου - όπως στην Τεχεράνη του Σάχη επί εορτασμών α λα Παριζιέν- το όμορφο, το ωραίο και το αληθινό μεταμορφώθηκαν στο άμορφο, το ακραίο και το τελειωμένο. Τα δήθεν αρτ-χοτέλς σιγά-σιγά κατεβάζουν ρολά, η πόλη αρχίζει και παίρνει τη μυρωδιά και το χρώμα της αλήθειας της και η παλίρροια της ανέχειας απλώνεται στην πόλη με γρήγορους ρυθμούς.
Προσεχώς, φαβέλες παντού. Ευτυχώς, που ο Αχμέντ και οι δικοί του μας ανέχονται ακόμα...
Leave your myth in Greece. 'Αστο.









i am in the state of existence where i have four legs, four arms and two torsos and every morning I get split in half by a team of surgeons appointed by the Ministry of Employment and the Committee of Norms, but every night I secretly heal and merge again into my new wholesomeness.

Sunday, May 16, 2010

'μη' μείζον στη σκάλα του 'θα'

Ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες, ανέμελα, ρυθμικά, όλο συτοπεποίθηση. Κυλάει το ταλέντο του, ρυάκι. Μονόδρομος η σιγουριά. Μαγικά μονοπάτια τ' ακούσματα, ανάσες κι αναμονές σε παραμυθένια ξέφωτα οι παύσεις.
Όμως ξαφνικά, ένα στραβοπάτημα σε μια κατηφοριά και το κύλισμα γίνεται κατρακύλισμα, παρεκτροπή. Για μια στιγμή η μουσική θορυβεί και μετά η σκάλα του 'θα' μεταιωρίζεται σε σιωπή-χαράδρα. Κηνυγημένα δάχτυλα, γυμνά και φοβισμένα, σωριάζονται στα πετρωμένα πλήκτρα.
Στο κοινό:
σούσουρο, ψίθυροι, αποδοκιμασία, 'τς, τς. τς, ντροπή!'.
Μάτια χάντρες καθρεφτίζουνε την ηδονή της αποδοκιμασίας. Πολύ επισφαλές το φάλτσο του ικανού. Παντού και πάντα κάποιο τίποτα διψά ν'απαξιώσει κάτι.
Following a Stream


Don’t do it, the guidebook says,
if you’re lost. Then it goes on
to talk about something else,
taking the easy way out,
which of course is what water does
as a matter of course always
taking whatever turn
the earth has told it to
while and since it was born,
including flowing over
the edge of a waterfall
or simply disappearing
underground for a long dark time
before it reappears
as a spring so far away
from where you thought you were
and where you think you are
it might never occur
to you to imagine where
that could be as you go downhill.

David Wagoner

Friday, May 14, 2010

Wednesday, May 12, 2010

Saturday, May 08, 2010

Friday, May 07, 2010

Ό,τι χρώμα θες, αρκεί να είναι γκρίζο.


Έπεσε πυκνή στάχτη από τον ουρανό και κάλυψε σπίτια, εργοστάσια, ανθρώπους, ζωντανά, όλη την επικράτεια. Σχήματα και χρώματα εξαφανίστηκαν και όλα έγιναν γκρίζοι σωροί και άμορφες μάζες. Οι φιλντισένιοι άνδρες και οι μαργαριταρένιες γυναίκες θάμπωσαν, χάθηκαν τα ξασπρισμένα χαμόγελα και τα μαλλιά όλων βάφτηκαν γκρίζα. Πάνε τα χρωμοσαμπουάν, τα μπότοξ και η υψηλή ραπτική. Όλα δέσανε γλυκά μεταξύ τους και το δικό σου μπλέχτηκε με το δικό μου και κανείς δεν ένιωθε πια τη διαφορά από τον άλλο. Τίποτα δε δούλευε πια. Οι μηχανές σταματήσαν. Στομώσαν τα γρανάζια, βούλωσαν οι αποχετεύσεις, φράξανε οι αυτόματες πόρτες, πάγωσαν οι κυλιόμενες σκάλες. Η σιωπή και η ακινησία έγιναν προς στιγμήν στάση άμυνας. Αγάλματα σε σκηνικό γίναμε όλοι και περιμέναμε ποιος θα κουνήσει πρώτος και τι θα περιμένει αυτόν που θα κουνηθεί. Κι εκεί που όλα έμοιαζαν σα σταματημένος χρόνος, ένα παιδί γύρω στα 8, δειλά-δειλά άρχισε να ψάχνει τη μάνα του. 'μα' και διστακτικό βήμα, 'μα' και διστακτικό βήμα... Κι' απέναντι με αργή κίνηση, μια γυναικεία φιγούρα άνοιξε την αγκαλιά της σα Μαντόνα. Και μια άλλη. Και μια τρίτη. Κι έγιναν όλες οι γυναίκες Μαντόνες κι' αγκάλιασαν τον κόσμο, όπως ξέρουν από τη φύση τους να κάνουν. Και μέσα από τη στάχτη της καταστροφής, οι άνθρωποι είδαν για πρώτη φορά τους ανθρώπους και ακούμπησαν ο ένας τον άλλον σα να μην είχαν ποτέ αγγιχτεί από άνθρωπο. Και χάιδεψαν μάγουλα και κεφάλια, φίλησαν μάτια και ένωσαν χέρια, άγνωστοι κι ίσοι όλοι μεταξύ τους σε μια παντομίμα συμπόνοιας κι βουβής συντροφικότητας. Και...
Δεν έχει και. Η αισιόδοξη εκδοχή της καταστροφής διακόπτεται αιφνίδια από το ηλεκτρονικό ξυπνητήρι στο κομοδίνο που είναι προγραμματισμένο να με ξυπνάει την ίδια ώρα στον ίδιο πάντα εφιάλτη που διαδραματίζεται στον πλανήτη των παπαγάλων που σκούζουν ασταμάτητα και ασυνάρτητα στα σαλόνια της κυρίαρχης τάξης των μεταπρατών και των φουσκωτών γυναικών τους, στις πόλεις που απαρτίζουν τη δειμοκρατία των αφεντικών που υπακούνε σε αφεντικά που διατάζουν τ' αφεντικά που προσέλεβαν οι εξωγήινοι επικυρίαρχοι.


'We live on Earth. No cure for that'

'You don't need to be chased to hide'

- Samuel Beckett

Thursday, May 06, 2010


και το χαμόγελο στην κατάψυξη




Wednesday, May 05, 2010

to whom it may concern: pigs, sharks,cats,parrots,eagles and owls


I consider myself a law-abiding Greek citizen, and I am fully aware of how this sounds lately to the ears of the northern Europeans: a lie. But despite the tsunami of anger that is reasonable and proven by cold numbers and interest rates, there are 10.000.000 Greeks -besides the unaccountable race of public servants who have been bred 30 years now with the mentality that life owes them everything- who are desperate.
And the facts behind the fury are:

  • 2 parties that have taken advantage of power in unimaginable ways with the consent and the compliance of many entrepreneurs, public servants and many more professionals that took advantage of the 'lenience' and did not pay their taxes (in Greece black money wins the European championship)
  • a strong currency imposed overnight on an economy that could not adjust to it.
  • necessary measures imposed in order to remain in the Eurozone to save the country from bankruptcy, but make its people go bankrupt.
  • new measures that will change our lives 100%, but will provide towards deficit reduction only a mere 0.7%...
  • the continuation of spending on defense since our borders are not guaranteed by Europe even though we are one of the first countries to have entered the EU. An oxymoron? No, probably an inconvenient truth for the defense industry.
  • a new government that promises catharsis, cuts the bonuses from all working folk who happens to be the most underpaid in Europe to pay the highest prices in bare necessities as gas and food, but still safeguards the bonuses of 1800+ employees of the parliament!...
  • the impunity of those white collars who put us in this position for their own, personal benefits.
And there is more. I just pointed out some of my average citizen's top of the mind examples.This crisis started from the weakest link and it was definitely triggered by corruption. It was pushed to the limits by the indecisiveness of Europe's decision makers and will be taken advantage to the final breaking point by the 'markets'. So, please leave the Acropolis and Aphrodite de Milo in peace and in the universal history's capsule (they are symbols of the enlightened West, I perceive). Use a white and blue pig better. It is a direct reference to the very contemporary Orwellian Animal Farm where all animals are equal but some are more equal than others and to the archetypal Noah's ark where all animals are proven to be equal in a cataclysm, after all. Pigs, sharks, cats, parrots, eagles and owls.

Tuesday, May 04, 2010


Η σημασία μιας προσωπικής στιγμής ορίζεται από τη σχέση ανάμεσα στην προσδοκία της και τις παρενέργειες από την πραγμάτωσή της. Αν η προσδοκία είναι μεγαλύτερη από τις παρενέργειες η σημασία της στιγμής είναι μικρή. Αν συμβαίνει το αντίστροφο, η σημασία της είναι μεγάλη. Στην περίπτωση που η προσδοκία είναι της ίδιας εμβέλειας με τις παρενέργειες, η στιγμή είναι μνημειώδης. Αν πάλι η προσδοκία είναι αδύναμη ή ανύπαρκτη και οι παρενέργειες μηδαμινές, τότε η στιγμή χαρακτηρίζεται μόνο από τον απόλυτο χρονικό/τοπικό προσδιορισμό της.
Η προσδοκία μιας ανατολής είναι τόσο μεγάλη όσο και η βεβαιότητά της. Οι παρενέργειες μιας ανατολής είναι ανυπολόγιστα σημαντικές, αδιανόητες. Ο μόνος τρόπος να κατανοήσει το μέγεθός τους κανείς είναι η υπόθεση της μη πραγμάτωσής της.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna