Sunday, January 31, 2010

geschlossen



Οι άνθρωποι είμαστε εκ φύσεως επιθετικοί και δολοφόνοι. Μόνο έτσι κατάφερε ο αδύναμος και απροστάτευτος βιολογικός μας σχεδιασμός να γλυτώσει τον αφανισμό από την αμείλικτη φυσική επιλογή. Ανακαλύπτοντας μεθόδους επιβίωσης εν μέσω ενός εχθρικού και επικίνδυνου περιβάλλοντος, ο homo ανακάλυπτε όλο και πιο αποτελεσματικούς τρόπους να αμύνεται εξ επιθέσεως, για να αποδεκατίζει τους βιολογικά δυνατότερους και πιο βιώσιμους οργανισμούς που τον απειλούσαν (εξαιρούνται οι ιοί και τα μικρόβια). Άρα το 'ο θάνατός σου η ζωή μου' πρέπει να είναι και το ρητό που προσεγγίζει περισσότερο τις ψυχοθυμικές καταβολές της ανθρωπότητας (αμπελοφιλοσοφίες μεν, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα βρεις κάποια λογική πίσω από αυτό το πρόχειρο, παραεπιστημονικό σκεπτικό που ενεργοποίησε η Κυριακάτικη μου ανία).
Σ' αυτόν τον σοβαροφανή πρόλογο θα στηριχτεί η από δω και κάτω η εντελώς προσωπική αξιολόγηση -εκ των πραγμάτων μέσω βιωματικής εμπειρίας- και ο σολιψιστικός μου μονόλογος που δε θα καταφέρει να φτάσει ποτέ σε κανένα πόντιουμ.

Λοιπόν, ο άνθρωπος γεννήθηκε επιθετικός για να επιβιώσει και έγινε κακός από χόμπι. 'Έγινε κακός από ανάγκη και μέσα από τις εξελικτικές διαδικασίες η κακία ανεδείχθη σε έργο τέχνης, κακούργημα. Ανελήφθη σε άλλα περίτεχνα επίπεδα έκφρασης αποποιούμενη κάθε ντετερμινιστική πρόφαση και καθιέρωσε το κακό για το κακό. Έτσι απλά. Χωρίς αίτιο κι αιτιατό. Έγινε το μισό κάθε θρησκείας και δόγματος. Μπήκε στην ημερησία διάταξη. Η κακία έγινε αδιάσπαστη από την καθημερινότητα. Και έτσι, ήρθε και το 'ουδέν καλόν αμιγές κακού', για να νομιμοποιήσει την σκοτεινή μας φύση και να εγκαταστήσει το κακό ως αναγκαίο μέρος της δυαδικής υπαρξιακής πραγματικότητας
. Όλα αυτά άργησα να τα τεκμηριώσω και να τα αποδεχτώ μέσα μου, αλλά τουλάχιστον σήμερα τα έχω και διπλοτσεκαρισμένα. Γιατί με το πέρασμα των χρόνων, παγιώνονται οι υποψίες και γίνονται αντιλήψεις, αφού όσο περισσότερο κόσμο συναντάς, τόσο περισσότερες και οι εμπειρίες, για να έχεις νούμερο να δείξεις στον ισολογισμό και να κάνεις απολογισμό. Και μην ακούσω αηδίες για τη στατιστική και τα κλισέ. Όλοι τα σνομπάρουμε και τα απαξιώνουμε, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι τα κλισέ έγιναν κλισέ γιατί αποτελούν μια πλειοψηφική πραγματικότητα. Αλλιώς θα ήταν μεμονωμένα περιστατικά και θα βυθίζονταν στη λήθη. Και τα μεμονωμένα περιστατικά της προσωπικής μου εμπειρίας - όπως ήθελα πάντα να τα αποκαλώ και να τα δικαιολογώ- ήρθαν και στούμπωσαν σε μια συντριπτική συσσώρευση γκροτέσκ κακοήθους συνέπειας, όπου πλέον το 'οι μόνοι που θέλουν το καλό σου είναι οι γονείς σου' είναι αυτό που προσεγγίζει την πραγματικότητα καλύτερα, και όχι πάντα (έχω δει και γονείς τέρατα). Απ' όλα έχει ο μπαχτσές, γιατί είναι πολλά τα πρόσωπα της επιθετικότητας και της βίας. Από τα πιο κοινότοπα εγωτικά περιστατικά εκμετάλλευσης που εκπροσωπούν την πιο ελαφριά και συνήθη μορφή, μέχρι και τους πιο δημιουργικούς τρόπους έκφρασης εγκληματικής συμπεριφοράς του κοινού ποινικού δικαίου (ο '''''φίλος''''' μου, ο σοβαρός ακαδημαϊκός και rennaissance man, ο επί 20ετίας κολλητός, που αποφάσισε ότι το να κλέψει εμένα είναι πιο ασφαλές από το να ληστέψει σούπερ-μάρκετ). Κι αφού τα είδα όλα αυτά και έσπασα εκουσίως τη όμορφη και βολική μου φούσκα, συνειδητοποίηση και κάτι άλλο: αυτό το 'υπεράνω' που νόμιζα ότι είμαι δεν είναι άλλο παρά μια δικαιολογία, για να μπορέσω να ζήσω με τη γνώση ότι είμαι ο αδύναμος κρίκος της αλυσίδας. Είμαι side effect της εξέλιξης. Είμαι το ελαττωματικό μοντελάκι ρε παιδί μου. Το λάθος που δεν επιβιώνει στο μέλλον και η φύση διορθώνει εξαφανίζοντάς το. Το ότι εγώ δεν μπορώ να βλάψω κανέναν για να επωφεληθώ και ότι ξεχνάω αμέσως με αποτέλεσμα να μην μπορώ να κρατήσω κακία, μάλλον δεν είναι ανωτερότητα όπως νόμιζα. Αποδεικνύεται ιστορικά ότι είναι αδυναμία.
Καθόμουν και σκεφτόμουν χθες όλους αυτούς που πέρασαν, άρπαξαν ότι-ότι, οπως-όπως και έφυγαν. Μόνο τα τελευταία χρόνια ο αριθμός τους ξεπερνά κάθε απαισιόδοξο προγνωστικό. Κι η αφέλειά μου δεν είναι και το καλύτερο απωθητικό...'Ασε πια τα modi operandi τους! Ο καθένας ξεχωριστά θα αποτελούσε διδακτορική εργασία.
Ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιες σπάνιες μεγάλες ανατροπές στη ζωή και αυτά τα ελάχιστα, ξεχωριστά άτομα -αντίστοιχοι αδύναμοι κρίκοι κι ελαττωματικές παρουσίες για τη μεγάλη εικόνα- που ανατρέπουν το όλο κλίμα. Μαθαίνεις και να τους αναγνωρίζεις κιόλας μετά από το πολύ ξύλο (που έχεις φάει, εννοείται), φτιάχνεις των κύκλο των εκλεκτών ομοούσιων και μ' αυτούς πορεύεσαι. Να'ναι καλά και οι 4 τους.. Για όλους τους άλλους πλέον, ρολά.
Και κλείνουμε με ένα παλιό και καλό κλισέ, ολίγον πειραγμένο: ο μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο υιός του ανθρώπου (αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε τους ιούς και τα μικρόβια).


.................................................................................................................................................................

πριν το μεγάλο άδη-ασμα,
κάποιοι τελειώνουν με μανία, όποιους.
Eνώ ελάχιστοι,
μόνοι τους,
κάπου στα κρυφά,
τελεύουν και τελειώνονται.



(στο Γιάννη που δεν ιδρώνει το αυτί του)



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
(σχόλιο φίλου μου σε προσωπικό e-mail):

Skeftomai to paradeigma-sxima tis kakias os ekseis!
i kakia paragei thoryvo.
I kalosyni iremia!
Ligoi kakountes einai ikanoi na prosferoun kroto pollaplasio, einai ikanoi na perasoun gia polloi, perisoteroi ap osoi einai!
Ap tin alli, oi kalountes, den exoun tetoies anagkes oute diatheseis! Paragoun antistrofos analoga apotelesmata! Polloi, katholou thoryvo. Pernane gia ligoi, kai pantos gia ljgoteroi ap osoi einai sta (alla kai ma..) tin alitheia!

Friday, January 29, 2010




Το σύνδρομο γιατρέ μου παρουσιάζει μια ραγδαία επιδείνωση τις τελευταίες μέρες. Έχω κατεβάσει ρολά και όλο αποκρούω συνομωσιολογικά πάνικ ατάκς με ενδορφίνες και ποζιτρόνια. Γιατί είναι πολλά τα εύλογα που με βάλλουν κι από μικρή το'χα αυτό το ντεφό...
Οι εγκυρότατοι αμερικάνικοι οίκοι ενοχής φίτς και μούντις από ποιους πληρώνονται αλήθεια; Όλες αυτές οι τεχνητές κρίσεις κι οι κατραπακιές στο κεφάλι του Κασίδη (ποιος ήταν αυτός ο ατυχής τελικά ρε γαμώτο;) ακριβώς ποιους εκατό κάνουν πλουσιότερους και ισχυρότερους; Όχι πως δεν έχω ιδέα, αλλά θέλω τη λίστα με όλα τα ονόματα και τις διευθύνσεις. Μήπως η Ελλάδα αντί να τρέχει στου διαόλου τον κίτρινο κώλο, να πήγαινε να λύσει το δημοσιονομικό σ' αυτούς τους (παπ)άριους που καρπούνται της κρίσης με αντάλλαγμα την Ελούντα, το Λαγονήσι ριζόρτ και τον Αστέρα και την παρέα της Τζούλιας (που ανθίζει σε αφθονία ενταύθα) ινκλούντεντ; Που θα κορυφώσουν καλύτερα; Εγώ πάλι, τα λίγα λεφτάκια που έβγαλα με δάκρυα, ιδρώτα αλλά χωρίς καθόλου σπέρμα, θα μου τα κατάσχει το κράτος αν παρ ελπίδα ροβολήσει για Φάληρο μεριά; Και τι θα κάνω μετά, που το μόνο που ξέρω να καλλιεργώ είναι οι ανησυχίες μου; Να τα σηκώσω και να τα καταθέσω στο mediastrom μου; Απ'την άλλη, βλέπεις Γερμανία Γαλλία με τον Τρισέ* και την Αμέλια (την μαινάδα-μενίρ Χάρμεν του Μπαρόζο) να λένε "όχι, όχι, όχι", αλλά μήπως τελικά εννοούν 'ναι' και απλά παίζουν τις δύσκολες σαδομαζόχτρες; Μήπως πρέπει το Ντουμπάι τώρα που άδειασε να φιλοξενήσει στα νουβοκίτς σαλόνια του την Αϊτή, μπας και βρει επιτέλους ρεζόν ντ'ετρ;
Μέσα σε όλα αυτά τα μεγάλα, τα ωραία και αληθινά, έρχεται να δέσει η κομπόστα με τα ντόπια γνωστά-άγνωστα: όλοι οι αρχικλεφταράδες με ασυλία που δεν αίρεται με τίποτα πότε θα γυρίσουν τα κλοπιμαία με τόκους (είμαι ρομαντική η γραία, τι να κάνω); η εφορία μαζί με τους συσσωρευμένους φόρους θα μου στείλει μαζί κι ένα 'υ', για να μην πάω από αποπληξία μόλις δω τον (εγ)κεφαλικό φόρο και φορτώσω τα χρέη στους κληρονόμους μου; Πόσα εμβόλια γρίπης περίσσεψαν να τα κάνουμε στον Αβραμό να πιάσουν τόπο; Θα καταφέρω να επισκευάσω την ταράτσα ή θα πέσει να με πλακώσει τελικώς; Όταν ο επί 20ετίας έμπιστος και κολλητός μου απεδείχθη κι αυτός αρχικλεφταράς κοινού ποινικού δικαίου και προσωπικός μου λήσταρχος κάνει τώρα το λαμόγιο, ο ξεφτίλας, ο Γιάννης, εγώ γιατί πρέπει σώνει και ντε να τρέφω ακόμα ελπίδες για την ανθρωπότητα, ειδικά τώρα που σε προχωρημένη ηλικία, μετά από ολα όσα βλέπω κι ακούω συνεχώς δεξιά κι αριστερά, αποκτώ και ίδια πείρα; Πολλά τα ερωτήματα προς τη Σφίγγα... Πρόσθεσε σε όλα τα παραπάνω άλλα τόσα, μια οικόσιτη εφηβεία - aka ορμονικό Τσερνόμπιλ
- μια κρισάρα μέσης ηλικίας -aka ορμονική Καλαχάρι- ένα γαμοδιαζύγιο, ακατάπαυστες ζαλάδες και έναν μεγάλο έρωτα στα χρόνια της χολέρας κι έχεις το 'αμπάου μη' που λέει και το πρόφαϊλ. Γκαντάμ. Κάποιος να ρίξει κάτι στο ποτό μου,παρακαλώ. Τώρα!


*όπως λέμε ζαβολιάρης στα γαλλικά, ναι;

Thursday, January 28, 2010

*
*
σσ!

άκου:


σήκωσε

μελτέμι μέσα.

κύματα οι σκέψεις

ξαφρίζονται στα χείλη,

φλοίσβος γεννιέται απ' τις λέξεις .

μάζεψ' τα δίχτυα. τη βγάζουμε κι απόψε.



Wednesday, January 27, 2010


muse

When I wait, at night, for her to come,

life, it seems, hangs by a strand.

What are honor, youth, freedom,

next to the dear guest, flute in hand?

And now she enters. Throws aside

her veil, gazing deep in my eyes.

I ask her: ‘Was that you, Dante’s guide

Dictating, in Hell?’ She answers: ‘I’.


- Anna Akhmatova

Monday, January 25, 2010


Why is the word yes so brief?
It should be
the longest,
the hardest,
so that you could not decide in an instant to say it,
so that upon reflection you could stop
in the middle of saying it.


( art by S. Webster & Tim Noble, poem by Vera Pavlova)


Saturday, January 23, 2010

crossword puzzled








ανα/σύνταξη

φεύγει για να φύγει, έφυγε.
κουράστηκε από τις προτάσεις,
τις άκλιτες προθέσεις -τις συντασσόμενες με γενικεύσεις,
τις προστακτικές,τις υποθετικές και
τις ευκτικές
με τους τελικούς τους σύνδέσμους.
ώρα κενής ησυχίας.


Wednesday, January 20, 2010

η απόλυτη μέθοδος του ενός


Μια κουβέντα σου ξεφεύγει χωρίς να το θέλεις και μπορεί να αλλάξει τον ρου της προσωπικής σου ιστορίας. Φαντάσου να το κάνεις συνειδητά και επιτηδευμένα, τι θα κατάφερνες.
Είναι μερικοί εγωπαθείς που έχουν μοναδικό χάρισμα, το λόγο. Κάνουν τέτοιες ταχυγλωσσουργίες (sic) και λεκτικά ακροβατικά, που σε αποδιοργανώνουν. Σε πείθουν ότι είσαι ελέφαντας.
Συνήθως, αν δεν είσαι αντίστοιχα ταλαντούχος (μακράν, το πιο σύνηθες), αρχικά απενεργοποιείσαι και η αντίδρασή σου καθυστερεί μέχρι να καταλάβεις τι σου έχει συμβεί. Σου παίρνει λίγο χρόνο να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχεις προβοσκίδα, για να αντιδράσεις.
Άρα δεν υπάρχει και αυτό που νοούμε ως αμεσότητα και πραγματική επικοινωνία, παρά ένας μονόλογος που απλά τάσσεται φανατικά υπέρ της ιδέας του διαλόγου. Γιατί σε αυτό το μεσοδιάστημα έχουν αλλάξει πολλά και στα συναισθήματα και στις θέσεις, εις βάρος της αληθινής επικοινωνίας και της ψυχικής επαφής.
Οι άνθρωποι αυτοί, σε πρώτη φάση πείθουν τους εαυτούς τους για τη διαστρεβλωμένη πραγματικότητα. Αυτό ενισχύει το ταλέντο τους και τους κάνει ακόμα πιο πειστικούς. Σε δεύτερη φάση, ανοίγουν το στόμα τους και κλείνουν τ' αυτιά.
Συνήθως, υποστηρίζουν πλασματικές πραγματικότητες και επιχειρηματολογούν υπέρ παραπλανητικών ‘λογικών’ και ‘αληθειών’, επειδή απλά, δεν αντέχουν να παραδεχτούν ποτέ ότι έχουν κάνει κάποιο λάθος. Δεν αντέχουν να ‘τσαλακωθούν’ στα μάτια των άλλων, αλλά και στα δικά τους.
Παλαιότερα τους θαύμαζα αυτούς τους ανθρώπους. Με μαγνήτιζαν και με θάμπωναν με τα ρητορικά τους προσόντα. Τώρα τους αποφεύγω.
Όταν οι λέξεις και οι συλλογιστικές χρησιμεύουν, για να υπονομεύουν τα αισθήματα και να υποτιμούν τα συναισθήματα, τις φοβάμαι. Το πάθος για την κατάκτηση και τη συντήρηση του αλάθητου είναι μια μορφή κοινωνικού αυτισμού, που δεν επιτρέπει την εγγύτητα, την κατανόηση και την αγάπη σε οποιαδήποτε μορφή σχέσης. Η αλήθεια δεν είναι ποτέ μία και ως εκ τούτου, δεν είναι προνόμιο κανενός.

Tuesday, January 19, 2010

too Jung



Σου γράφω στα κλεφτά και γρήγορα τώρα που δε γυρνάει, γιατί θέλω να καταγράψω όνειρο χθεσινοβραδινό, μιας και όλα τα ουσιώδη στον ύπνο μας συμβαίνουν (μήπως τελικά ζούμε για να κοιμόμαστε;)
Ήρθε μικρός, κοντός και χοντρός δωδεκάχρονος, ο Θεός, με ζαχαρωμένο μήλο στο χέρι καρφωμένο πάνω σε ματσούκι και μια μούρη να γυαλίζει από τη λιωμένη ζάχαρη και με ρωτά με ύφος πανεπιστήμονα μισοκλείνοντας το ένα του μάτι:
''Ξέρεις από που εμπνεύστηκα την ιδέα της ζωής; Από το θείο μου που είναι αρσιβαρίστας!"

Τον κοιτάω εγώ με ανοιχτό το στόμα γιατί μόλις συνειδητοποίησα ότι α) από μικρό κι από τρελό μαθαίνεις την αλήθεια (κι εδώ έχουμε να κάνουμε και με τα δύο β) υπάρχει πιθανότης να βρω απάντηση σε αυτό που με απασχολούσε εδώ και χρόνια, δηλαδή ότι η ζωή είναι τελικά τόσο ανώμαλη, άδικη και ανούσια είναι γιατί απλούστατα αποτελεί αποκύημα της φαντασίας και εφεύρεση άπειρου και κακομαθημένου δεκάχρονου και γ) ότι αν τα δύο παραπάνω ισχύουν, τότε η άρση βαρών προϋπήρχε του προπατορικού αμαρτήματος και οι αρσιβαρίστες προηγούνται των αμινοξέων.
Με ιντριγκάρισε λοιπόν και τον άφησα να συνεχίσει την τρελή πορεία του συλλογισμού του.

"'Ο θείος μου, που λες, είναι αρσιβαρίστας βαρέων βαρών" συνέχισε, "και τον έβλεπα πάντα να σηκώνει αυτό τον σωλήνα που είχε στις άκρες του δύο μεγάλα μαύρα αντικείμενα, που ήταν πανομοιότυπα και είχαν πάντα το ίδιο βάρος. Όσο πιο μεγάλα και πιο βαριά ήταν αυτά τα πράγματα στις δυο άκρες της μπάρας, τόσο πιο πολύ ο θείος ίδρωνε και κοκκίνιζε η μούρη του σαν έτοιμη να σκάσει. Κουφό κι ανούσιο το θεωρούσα αυτό το άθλημα, ο θείος χωρίς λόγο, σηκώνει κάθε μέρα βαριανασαίνοντας δυο πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα ούτε καν συγκεκριμένο όνομα. Τα ξέρω μόνο ως 'βάρη'. Κι έτσι είπα να τα βαφτίσω 'Αρχή και 'Τέλος', ή ακόμα καλύτερα για να πάρω άριστα 10 (από ποιόν αλήθεια; Πάντα αναρωτιόμουν ποιος βαθμολογεί τον Θεό...) θα τα πω τυχαία 'Γέννα' από τη Genna τη διάσημη πορνοστάρ και 'Θάνατο' από το Θανάση τον κηπουρό μας που τρομάζει όλα τα μικρά παιδιά και τα κάνει να τρέχουν. Αυτό που ενώνει τη Γέννα και το Θάνατο είναι ότι είναι ισότιμα μεγέθη και το άθλημα στηρίζεται εξίσου και στα δύο. Δε φορτώνεσαι το ένα δίχως τ' άλλο. Είναι το ίδιο απόλυτα και μπορούν να γίνουν μέχρι και ασήκωτα". Άρχισα να σκιάζομαι γιατί ο μικρός δεν ακουγόταν πια σαν παρανοϊκό άτομο της ηλικίας του... "Η ανθρώπινη ύπαρξη είναι ο σωλήνας που τα ενώνει, όσο ο άνθρωπος ιδρώνει και κοκκινίζει σηκώνοντάς τα υπαρξιακά του βάρη. Την χαίρεται στιγμιαία και μέχρι να πει 'κύμινο' τα φτύνει, τα βροντάει, πέφτει κάτω βογκώντας, όλοι χειροκροτούν για την προσπάθεια και μετά από δυο λεπτά ξεχνάνε μέχρι και τ' όνομά του. 'Έτσι εμπνεύστηκα τη ζωή, ο Θεός. Από τον θείο. Θες μήλο;" είπε καγχάζοντας προκλητικά και προτάσσοντάς μου το κοτσάνι, ό,τι είχε απομείνει από το ζαχαρωτό φρούτο που είχε καταβροχθίσει το βουλιμικό κι εγωιστικό βρομόπαιδο. Καλά να πάθω. Έχασα την ώρα μου με τις σαχλαμάρες του. Εγώ φταίω που έκατσα και τον άκουσα. Αλλά παιδί δεν είναι; Μπορεί να λέει όσες ανούσιες ανοησίες θέλει. Έχει το απυρόβλητο.
Μετά ξύπνησα και το ξανασκέφτηκα το όλον σκηνικόν. Άκου μήλο! Άβυσσος...


"Birth was the death of him" - S. Beckett

Sunday, January 17, 2010

Edward Hopper, 'the nighthawks', c.1930


To πέρασμα.
Η μετάβαση. Η μετάλλαξη. Η μεταβίβαση. Η μετουσίωση.
Το διάκενο. Η διαδρομή. O διάδρομος.
Το ανάμεσα.
H αναμονή. H προσμονή.
Η υπομονή κάτω από υπόστεγο, περιμένοντας να σταματήσει η βροχή.
Η μοναχική πορεία του φύλλου προς το χώμα.
Η πορτοκαλί σιωπή ανάμεσα στο κόκκινο και το πράσινο.
Η παύση που παντρεύει δύο νότες.
Το κενό που γίνεται αναπνοή και εκπνοή.
Το 'μόνος', πριν και μετά το 'μαζι'.
Η ώρα της περισυλλογής και της παρατήρησης.
Η στιγμή της απραξίας και της εγρήγορσης.
Ο χρόνος που ενώνει δύο μνήμες θέλει το χώρο του.
ζωή: το διάνυσμα ανάμεσα σε δύο πράγματα που δε θα μάθουμε ποτέ.
? -------------------------------------------------------------------------------------------------------- ?
.

Tuesday, January 05, 2010

Meth-εόρτιον


Μετά από τόση ανέμελη αιώρηση, προσγειώνεσαι αναγκαστικά σε έναν στύλο της ΔΕΗ ή στα σύρματα του ΟΤΕ. Μοναχικός αει-Βασίλης, όπως όλοι μας άλλωστε ξεχωριστά, σιγά-σιγά θα ξεφουσκώσεις μέχρι να σε πάρει ο αέρας για ό,που. Και η πιθανότητα να πέσεις πάνω σε βασιλόπιτα είναι 0,00001/2010. Το πιο πιθανό είναι να βρεθείς φαρδύς πλατύς πάνω στα ίδια μασημένα φαγητά της προηγούμενης. Εκείνα που άφησες πίσω, τα θλιβερά. Όσα σου μύριζαν παλιοκαιρισμένα και ήλπιζες να σε ξεχάσουν και να σε χάσουν, γιατί απλά δεν είχες τη δύναμη να τα ξεράσεις. Κι όσο ελπίζεις ότι του χρόνου θα είναι όλα αλλιώς, τόσο οι κύκλοι σου παραμένουν ομόκεντροι. Γύρω από τον ίδιο σου εαυτό. Με τις ίδιες πλάνες και τα ίδια πλάνα να σε αλλάξεις.Φευ.Φεύγα.

Saturday, January 02, 2010

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna