Friday, September 25, 2009

Μαγνητική τρομογραφία



'Έλα αγάπη μου, πρέπει να κάνουμε ησυχία'
μου' λεγε ψιθυριστά η μάνα, όταν γύρναγα κάποιες μέρες από το σχολείο. Συνέβαινε συχνά όταν πήγαινα δημοτικό. Κι εγώ έμπαινα στο σπίτι σα να έμπαινα σε εκκλησία-θυσιαστήριο και ευχόμουν να περάσει η τελετουργία της σιωπής, για να μπορώ να ξαναμιλήσω δυνατά και να γελάσω και να παίξω. Ο μπαμπάς πάθαινε βαριές ημικρανίες. Φοβιστικές.' Φλοιώδης μετακινούμενη καταστολή' ήταν η διάγνωση που εγώ βίωνα ως απόρριψη με τον μικρό αυτιστικό εαυτό μου. Τις βίωνα σαν τιμωρίες. Έμπαινα με ξυπόλυτα πόδια στο σκοτεινό δωμάτιο και του ακούμπαγα στο κομοδίνο του μικρές προσφορές, για να εξιλεώσω τα κακά πνεύματα, να κατευνάσω τον πόνο και να με ξανακοιτάξει πάλι με λαχτάρα. Όχι με εκείνα τα μάτια τα γυάλινα που αποσύρονταν βαθιά μέσα σε κόγχες. Τάματα-καραμέλες και σοκολάτες. Και μετά, με τη ίδια θρησκευτική ευλάβεια πορευόμουν ακροπερπατώντας αθόρυβα προς το δικό μου δωμάτιο, για να προσευχηθώ εκεί να γίνουμε όλοι καλά. Γιατί όταν ο μπαμπάς ήταν άρρωστος, όλο το σπίτι νοσούσε σιωπηρά. Έτσι, σα μοναχοπαίδι, άρχισα τον μακρόσυρτο διάλογο με τ' από μέσα μου. Έτσι ξεκίνησε η επιζήτηση του 'μόνημου'. Κάποιες φορές άκουγα τον πατέρα να βογκάει και ανατρίχιαζε το μικρό κορμί μου από φόβο, ανασφάλεια και θυμό γιατί δεν μπορούσα να κάνω κάτι να το αλλάξω αυτό. Σα να 'φταιγα εγώ. Αγριευόμουν όμως κιόλας, γιατί ο ήχος αυτός με παρέπεμπε και σε κάτι πρωτόγονο, σχεδόν απειλητικό. Ήταν μια πρωτογενής κραυγή που δεν είχε να κάνει με τον άνθρωπο που με έκανε να γελάω και να θέλω να κουρνιάσω μέσα στην αγκαλιά του. Ένα άγριο ζώο γινόταν ο πατέρας κι εγώ μια αντιλόπη που έπρεπε να κρυφτεί για τη ζωή της. Μέρες κράταγε η κρίση και η αγωνία κι' όταν πέρναγε, η ανακούφιση ήταν σα δώρο εξ' ουρανού. Και γελάγαμε και αγκαλιαζόμασταν και λέγαμε ότι όλα είναι καλά και πόσο αγαπιόμαστε. Αλλά ό φόβος ήταν πάντα χαλί στρωμένο για την επόμενη φορά που ο πόνος θα χτύπαγε την πόρτα του σπιτιού μας. Έτσι έμαθα να περπατάω στις μύτες των ποδιών μου με ένα 'γιατι' σφιχτά στην αγκαλιά. Οι ημικρανίες του μπαμπά κάποια μέρα, μετά από χρόνια σταμάτησαν ως δια μαγείας. Δεν το λέγαμε πουθενά, ούτε καν μεταξύ μας. Ήταν μυστική η γιορτή, για να μην ξυπνήσουμε πάλι το 'κακό'. Σιγά-σιγά ξεθαρρέψαμε και αρχίσαμε να ξαναχαιρόμαστε χωρίς φοβίες και ενοχές τα απλά πράγματα. Φώτισαν τα μάτια, ξεσκοτείνιασαν, άρχισε να μπαινοβγαίνει πάλι κόσμος στο σπίτι. Ο χρόνος έγινε γιατρός όπως πάντα, για τα πάντα.

Μετά από χρόνια, παραλαμβάνοντας τα σκήπτρα της κληρονομικότητας, ήρθε τώρα η ώρα να τρομοκρατήσω κι' εγώ με τη σειρά μου τα μικρά μου.

Wednesday, September 23, 2009

Tuesday, September 22, 2009

Ionesco romance...


Οι ιδεολογίες είναι για να μας κρατούν χώρια και σε απόσταση ασφαλείας. Οριοθετούν και περιχαράσουν την ύπαρξή μας, για να διαφοροποιείται και να αντιπαρατίθεται με τις άλλες. Μας δίνουν βήμα για να ταξινομούμε, να αποδεχόμαστε ή να απορρίπτουμε. Μας μετατρέπουν σε κριτές και μας εξωθούν σε μονομαχίες με όπλα τις ευφυολογίες. Αλλά οι ιδεολογίες είναι πάντα απότοκα της υποκειμενικής αντίληψης για τον κόσμο και αποκυήματα των προσωπικών εμπειριών. Η εξουσία και η ισχύ τους δεν ξεπερνά τα όρια τού μικρού εαυτού. Οι ιδεολογίες δεν επιβάλλονται και όταν γενικεύονται παύουν να υπάρχουν. Οι ιδεολογίες είναι αυτιστικές. Το λίκνο τού εγωκεντρισμού. 'Εγώ' = πιστεύω, αντιλαμβάνομαι. Η περίφραξη μου από το 'εσύ'. Κατάσταση μόνωσης/τόπος απομόνωσης. Das ein/da sein.
Η ένωση
με τους άλλους έρχεται μόνο με την αγωνία, το φόβο, την ανασφάλεια, την απώλεια, την ελπίδα και τα όνειρα.


Sunday, September 20, 2009



(between partYing with you and parting from you there is always a capital 'why'')

love is...

Louise Bourgeois, 'Eros'


Ο χρόνος στίβει καταστροφή κι απόσταγμα κερνά, δημιουργία .
Κλείνει η μνήμη όπως-όπως τις χαράδρες της, με πηχτή χαρά.
Περίμενε λίγο και τα νεκροτομεία θα γίνουν νηπιαγωγεία.

Λουλούδια θα φυτρώσει ο θάνατος, κατά τα ειωθότα.

Και πάλι θα χαράζουν οι ερωτευμένοι το όνομά τους,

πάνω σε σβησμένα γράμματα.



Tuesday, September 15, 2009

FORGETMENOT


Η θύμηση είναι σαν τον κομήτη.
Πυκνή και αστραφτερή στην αρχή, αναπαράγει την πρόσφατη ιστορία με πιστότητα καθρέφτη, για να μπορείς να ζεις ξανά και ξανά με όλες τις λεπτομέρειες την κάθε μονάκριβη στιγμή. Ακόμα και τους ξένους που έτυχε να περνούν από μπροστά, κομπάρσοι εν αγνοία τους στις δικές σου κινηματογραφικές σκηνές, θυμάσαι. Στη συνέχεια, η ιστορία διασπάται σε γεγονότα μεμονωμένα: μια χαρά, μια παρεξήγηση, μια γιορτή, ένα πράγμα. Κομμάτια διάσπαρτα και ασυνάρτητα, σα χάντρες από σπασμένο κολιέ. Γιατί χωρίς την αλυσίδα από τους λόγους που δεν εξήγησες, τις απαντήσεις που δεν έδωσες και τις ευκαιρίες που άφησες να χαθούν στο δρόμο, δεν μπορούν πια να ενωθούν. Ύστερα, απλώνεται και ο χρόνος σα νέφτι και αραιώνει τα γεγονότα σε στιγμές και διαλύει τα κομμάτια σε σκόνη, για να σου μείνει στο τέλος σαν αχλή, η σύγχυση με τα αναπάντητά της "πότε άρχισε", "πώς έγινε", "τι έφταιξε".
'Ετσι χάνεται η θύμηση, όπως κι' η ουρά του κομήτη, στο βάθος του χρόνου κι' εσύ μένεις με την απορία πώς στην αρχή θυμόσουν τα πάντα και τώρα πια δε θυμάσαι τι και γιατί θυμόσουν.

Friday, September 11, 2009

ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ.....






Διαγώνια κατάληψη κλίνης,
χέρια-πόδια ανοιγοκλείνουν στο αρχικό
της Χαρμολύπης.
Απλώνομαι βλέπεις, να φυλάω το 'προσεχώς' σου.
'Συγνώμη, αλλά η θέση είναι κατειλημμένη, ξαπλώστε παραπέρα, λέει το manual.
Πόσα Χ θα γράψω ακόμα, φύλακας-άγγελος στο εκκολαπτήριο της Χαράς,
άγνωστον.




Diagonal occupation of bed,
arms and legs opening and closing 
half the times as a moth, the other half as a butterfly.
I am occupying the space of your second coming.
"I am sorry. This part is reserved. Please recline elsewhere", writes teh manual.
How many Xs will I have to write on the sheets, as the guardian angel
of the Cradle of Joy.
I cannot imagine.

Thursday, September 10, 2009



the enchanting dance of the crush-test dummies.


Σεξουαλική παρενόχληση


Τετάρτη 9 Σεπτεμβριου, μέρα μεσημέρι στην Ακαδημία

Wednesday, September 09, 2009

6 days at the bottom of the ocean




Μια μέρα,
το πιάνο με ουρά της γιαγιάς

που είχε δεμένο στο πόδι της,
την τράβηξε
κ
ά
τ
ω.
Στην αρχή ήταν πνιγμός.
Πλήρης άπνοια.
Έτσι βγήκαν και τα βράγχια,
από φυσική επιλογή.
Θα τη δεις συχνά να βγαίνει στην επιφάνεια
κρατώντας στην αγκαλιά της, σα μωρό,
κάτι πεταμένο και πεθαμένο από καιρό
και κάποιες άλλες φορές,
να πετιέται κραδαίνοντας
κατακόκκινους αστερίες.
Μετά από εξι μέρες αναδύθηκε
d
e

p
r
o
f
u
n
d
i
s
.
Τόσο της πήρε την πρώτη φορά,
για να λευτερωθεί από το πιάνο.
Μετά,
βράγχια.
Και κάθε κατάδυση,
κατάθεση.

Monday, September 07, 2009

a (s)word

A sharp, steel word.
Four jagged syllables.
The severing
sound
of your
defence
Opening a deep wide wound
no touch can heal
nor reverse.
One word.
A skilled
s-word.
Almost
killed,

Illed

me.
And
now
I lie
in
b
e
d
.
.
.

Thursday, September 03, 2009

99% full moon


An enormous silver chalice filled with liquid expectations,
about to become libation for love.
The celestial whole Graal 
floating in enchanting distance
-Far enough to quench, close enough to desire-
Simmers the transfixed lovers’ appetite
as they are being prepared for the ritual of their Lust Supper.
‘The secret is to feed one another to each other up to the last quiver’, she whispers.
‘And in this sacred offering always remember the Spice of fever’.
(Never ever, forget the Spice)



Tuesday, September 01, 2009

SueMe

the smell, as concrete as currency,
the happiness, an idee fix; a purring cat
demanding to be petted.
the hour of the day in perfect resonance to the flickering on the wall.
the exaltation, in absolute harmony with a stranger's apt fingers.
all there. real, as one can ever dream of.
if there is a law against imagining one's reality,
then,
by all means,
sue me.

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna