Thursday, July 30, 2009

hope police

photo from flickr


She took a long cocktail glass from the cupboard, poured two fingers of gin, some tonic and filled the rest with ice. It was past midnight, her favorite time of the day. Her days were always beginning when other people's ended and that is maybe the original reason why she became so antisocial. It was simply a matter of shifts. Later on it became a matter of choice. She went to the living-room, dimmed the lights and lied down on the couch. Leonard Cohen was singing at the background 'We'll go no more a-roving' as she closed her eyes to watch the slide-show of her recent memories. It has been unexpectedly colorful, busy and delightful, much in conflict to her doric sanctuary of normality that she has been protecting herself into, to avoid the invasions of unexpectedness and unpredictability.
Warm, recent memories embraced her as she rewinded and fast-forwarded the events of the past few days and she suddenly felt inspired enough to choreograph her experiences in a hypothetical dance fantaisie of a future perfect. Right at the moment of a 'pas-de-deux' in a 'what if', the bell rang.
She jumped up in surprise as she was not expecting anyone, let alone that late at night. 'Who is it?', she asked and two voices in chorus answered "We are the hope-prevention police, please open the door, ma'm!". She reacted to the order without processing any thought (when we are cought by surprise and haste we do just about anything we are asked to) and a man and a woman dressed in executive suits and carrying briefcases entered her apartment with the invasive manner of authority. The two strangers started looking around in an interrogative way. "We are authorized by the state to prevent any hope-carrying thoughts contaminating the area and our headquarters have received a notice of hope contamination from your area ms." said formally the lady intruder.

"But I thought this was a hope detector-free apartment! I had no idea..", she uttered.
"That is irrelevant! All apartments now days have incorporated hope-detectors lady and you should be aware of that. Don't you follow the news? Don' t you know that hope becomes a perfectly wholesome certainty if you extract the element of doubt? it is your own doubt that has triggered our alarm system", said the hopebuster lady.
"But this doubt is what makes me dream. How can I fantasize without it?"
"You are not supposed to anyway! You are playing with dangerous elements which may harm your fellow citizens and provoke havoc to society."
"I thought that hope was that harmless thing with feathers..."
"You thought wrong! You probably read too much poetry and none of the morning papers! Hope is that thing with spikes that harms you and everyone else who comes in contact with you. It is explosive and shoots nails that can cause intercranial bleeding. I suggest you deliver us all your hope or else you will have to arrest you. Please cooperate with us lady, and we promise you that you will be thanking the system tomorrow for waking up hope-free"
"I guess I have no choice then. You can take away my hope"
"You are lucky you are not a frequent user and even more, that you do not sell it to others. We will make special note of that in our report, rest assured. Have a good, hopeless night ma'am"
'Thank you. It will not happen again, I' m sure..."
"and how sure, may I ask?"
"a hundred percent sure"
" Excellent! Total certainty. No doubt, no hope! I guess you have learned your lesson well. Have a peaceful, hopeless night ma'am"
Leonard Cohen was still singing at the background, as the hope police departed and she closed the door.
"Interesting that the man hopebuster did not utter a word throughout the incident. He was just nodding his head in agreement to his partner. Hope-management must be a female specialization in MTC (Ministry of Thought Control), I guess I must be thankful for not being addicted to hope a
nd that music, alcohol and pain kilers are still legal", she thought and took a long sip from her gin and tonic.

big bang


art by Saul Steinberg

Ακριβώς τη στιγμή που οι κύκλοι της ζωής ολοκληρώνονται και κλείνουν, σχηματίζουν το απόλυτο σχήμα. Το Τίποτα.
Τότε είναι που το σύστημα μηδενίζει, για να αρχίσει στη συνέχεια να γράφει έναν νέο κύκλο στη σπειροειδή πορεία της ύπαρξης.
Λίγο πριν αυτή τη μαγική παύση λοιπόν, είναι κάποιες καθοριστικές και σπάνιες στιγμές, κατά τις οποίες συμβαίνουν μικρές κοσμογονίες. Οι προπομποί της αναγέννησης και της επανεκκίνησης.
Παρατηρούνται συζυγίες γεγονότων, που καταρρίπτουν νόμους φυσικής και μαθηματικούς κανόνες. Μετακινούνται άξονες, αλλάζουν κέντρα βάρους. Χάνονται σημεία αναφοράς, 'χώρες' ολόκληρες.
Άλλοτε πρωταγωνιστικά πρόσωπα, μετατρέπονται σε μαύρες τρύπες, καταπίνουν τον εαυτό τους και εξαφανίζονται μαζί με όλα όσα κινούνταν σε τροχιά γύρω τους, ενώ μέχρι τώρα άγνωστοι κομήτες, αντί να περάσουν και να προσπεράσουν, κατευθύνονται με απειλητική σιγουριά προς εμάς, για να μπουν σε τροχιά γύρω μας και να γίνουν οι νέοι νοηματοδότες-δορυφόροι.
Και μέσα σε αυτή την ανατρεπτική σούπα γεγονότων,
ξαφνικά,
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Κάθε κίνηση σταματά.



Αδειάζουν οι θάλασσες της καθημερινότητας, τα ποτάμια της παλινδρομούν στις πηγές τους, ο ήλιος της συνήθειας, πριν προλάβει να ανατείλει, παγώνει πίσω από τον ορίζοντα, και το τοπίο μας μετατρέπεται σε απάνθρωπη έρημο.
Το πουθενά, ο κανείς και η πλήρης άπνοια. Το τίποτα. Το μηδέν.
----------------------------------------------------------------------------------------------------
Το εν δυνάμει 'κάτι’.

Γιατί εκεί που νομίζεις ότι όλα τελείωσαν, αισθάνεσαι τους έντονους πόνους και καταλαβαίνεις ότι ζεις ακόμη. Και μετά, νιώθεις χείμαρρο τα αίματα να αναβλύζουν από μέσα σου, παρασύροντας στη ζωή, την καινούργια σου αρχή.
Έτσι, ως δια μαγείας, την επόμενη κιόλας στιγμή, γεμίζουν πάλι οι θάλασσες, τα ποτάμια ξαναχύνονται στις κοίτες τους και το νέο σου τοπίο, ανυποψίαστο για ό,τι σού συνέβη, αρχίζει να ‘γράφεται’
εκ του μηδενός,
γύρω από τον άξονά σου.













Wednesday, July 29, 2009

Tuesday, July 28, 2009

decoding the intellectual partner

Harold Pinscher - " When barren and arid insecurity touches the fresh, glowing skin of a newborn potential it infects it with the fatal virus of impossibility..."

Dorothy Pugger - " I guess you mean that the possibility of sex between us two is zero, because you are intimidated by my beauty, youth, class and personality. Damn.."


(the roles of Harold Pinscher and Dame Dorothy Pugger were played by Alfonso da Pinscher and Naomi von Pug. Soundtrack by Lord cobra y los hnos duncan with their ' Love letters' )






Παιχνιδιάρα ανατροπή βάζει τρικλοποδιά στην comme-il faut, φτιασιδωμένη και σταφιδιασμένη κυρία Διαχείριση, κι εκείνη μέσα στη σαστιμάρα της, χάνει για λίγο την επηρμένη της βεβαιότητα.

Ε, ακριβώς πάνω σ' συτή τη μικροσκοπική στιγμή, σε δανεικά γραφεία και κλεμμένα χαρτιά αστράφτουν τα καλύτερα ποιήματα.

Αμέσως μετά, ακολουθεί ο κλαυσίγελος, λογικός και συνεπής σαν κεραυνός, για να αναγγείλει τις μνήμες.

Wednesday, July 22, 2009

εποχή αποχής


Κι ήρθαν πάλι οι επαγγελματίες πεπειραμένοι,
να κάνουν μαθήματα ανατομίας πάνω σε ξένα, αζήτητα βιώματα.

Νεκροψίες συναισθημάτων με αποστειρωμένα νυστέρια ακαδημαϊκών αποχής.

Monday, July 13, 2009

Παραwhy?

- Δεν σε ξέρω καθόλου, αλλά ξέρω εμένα και είμαι σίγουρος ότι θα παθιαστώ μαζί σου και ότι θα σε αγαπούσα πολύ αν ήμασταν εμείς οι δύο ζευγάρι.
- 'Eχεις φωτιά;
- (της ανάβει το τσιγάρο) Θα έρθεις μαζί μου στην Παραγουάη;
- Μακριά η Παραγουάη και η αγάπη υπερτιμημένη, μωρό μου. Γιατί η αγάπη συγχέεται τις περισσότερες φορές με την καύλα που παρέρχεται όπως ακριβώς έρχεται. Άσε που βάζεις πολλά 'θα' και 'αν' σε μια πρόταση και αποδυναμώνονται τα ενεργητικά ρήματα έτσι...
- Μα θέλω να ξυπνάω μαζί σου.
- Σήμερα, θέλεις κάποια υποθετικά 'αύρια' μαζί μου. Στον ενεστώτα είναι όλα αυτά. Δεν ορίζουν κατά καμία έννοια τα μέλλοντα.
- Καταστρέφεις κάτι πολύ όμορφο με αυτόν τον κυνισμό σου.
- Μη νομίζεις ότι θα απαξιώσεις έτσι τον ρεαλισμό μου. Ο ρεαλισμός και ο κυνισμός συνάδουν μια χαρά. Το πιο πιθανό είναι ότι θα στρέψεις το ενδιαφέρον σου στην Παραγουαϊανή σου γραμματέα ενόσω θα σαλιαρίζω με τον Παραγουαϊνό μου δάσκαλο ισπανικών, μετά βέβαια από κάποιο χρόνο πασπαλισμένο με ικανές δόσεις καθημερινότητας.
- 'Eτσι τα ισοπεδώνεις όλα, για να μην κάνεις τομές;
- Έχω πάνω μου αρκετές τομές baby, για να επιθυμώ να κάνω και καινούργιες. Είμαι από μόνη μου το Grand Canyon.
- Εννοώ αλλαγές.
- Κι εγώ ακριβώς αυτό σου λέω. Ότι αλλάζω κάθε μέρα. Γι' αυτό, αν θες κάτι απόψε, πες το, γιατί αύριο θα έχω αλλάξει και γνώμη.
- Θέλω να πάμε στο κρεβάτι.
- Μάλιστα. Κατάλαβα τώρα. Βάφτισες το κρεβάτι σου Παραγουάη. Whatever turns you on hon. Πάμε.

Όπου και να γυρίσω το κεφάλι μου ζαλίζομαι από τη μυρωδιά ολοζώντανου, καυτού αίματος.
Κάποιος, κάπου εδώ κοντά, πρέπει να πρόδωσε κάποια Μήδεια...

Wednesday, July 08, 2009

ροζάριο / rosary





R. Magritte, 'Decalcomania' x 3


Εσύ επιθυμείς και επιθυμείς ένα πρόσωπο που επιθυμεί και επιθυμεί ένα πρόσωπο που επιθυμεί και επιθυμεί ένα πρόσωπο που επιθυμεί...και το αέναο ροζάριo της επιθυμίας συνεχίζεται, από πρόσωπο σε πρόσωπο σε πρόσωπο, σειρμός από χάντρες που σβήνουν στην ομίχλη του χρόνου. 
Όλοι εκλιπαρούμε προς την ίδια κατεύθυνση, το ίδιο σημείο του ορίζοντα, της προσευχής, αλλά δεν προσευχόμαστε ο ένας στον άλλον, πρόσωπο με πρόσωπο. Δεν κοιτάμε τη φλόγα στα μάτια του άλλου. Η φλόγα στα μάτια μας καίει το πίσω μέρος ενός λατρεμένου κεφαλιού.



Tuesday, July 07, 2009

Friday, July 03, 2009

alex





Moi, fonctionnaire de la vie, je touche mon salaire et
de jour et de nuit; l'heure me paie, les années me
ruinent et déjà me remercient.
---
Comme cela nous semblerait flou
inconsistant et inquiétant
une tête de vivant
s'il n'y avait pas une tête de mort dedans.
---
Les sorciers lorsqu'ils font de terrifiantes conneries, on accuse toujours l'apprenti.

-Jacques Prevert-

diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna