Tuesday, June 30, 2009

ο Εφιάλτης στον δρόμο με τις λεύκες - the Addendum

θέατρο Βράχων-Μελίνα Μερτκούρη-Άννα Συνοδινού-Freddy Kruger

Κι ούτε ήταν δύο, ούτε ήταν τρεις, αλλά συστοιχίες από λεύκες και για την ακρίβεια, καβάκια. Εκείνο το υποχθόνιο είδος, που θεριεύει κατατρώγοντας το ριζικό σύστημα όλων των άλλων ανυποψίαστων φυτών που το περιβάλλουν...
Με καβάκια λοιπόν στο μεσαίο διάζωμα ήταν δεντροφυτευμένος ο δρόμος προς την εξημέρωση των ηθών και τη συνάντηση των πολιτισμών, που ενώ ξεκίνησε με τις πιο ευγενικές και αγνές προοπτικές τελικά κατέληξε σε σαδομαζοχιστικό σπλάτερ, αποκύημα αρρωστημένης φαντασίας αρχιβασανιστή των ΕΑΤ-ΕΣΑ σε συνεργασία με την κυβέρνηση της Β. Κορέας.
Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή, ξεκινώντας με τη σοφή ρήση 'ο δρόμος για την κόλαση είναι πάντα στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις'. Γιατί ακριβώς τέτοια ήταν και η πρόθεση της Αλεξάνδρας...
'Πάμε στη Loreena Mackennit!, είναι η αγαπημένη μου!', φώναξε με γυαλιστερό μάτι όταν είδε τη διαφημιστική αφίσα στο δρόμο. Ενώ είχα ήδη πάρει τους όρκους μου σχετικά με αυτού του είδους εκδηλώσεις, δεν μπόρεσα παρά να κάνω την εξαίρεση. Έτσι, έσπευσα να βγάλω εισιτήρια. Στο θέατρο Βράχων δεν είχα ξαναπάει, αλλά μου ακούστηκε αρκετά δελεαστικό να συντροφεύσω απόκρυμνο βραχώδες σκηνικό με κελτικούς ήχους (από δω και πέρα να μου βάζεις το κεφάλι κάτω από παγωμένο νερό όταν παρουσιάζω υπόνοια παρεμφερούς ρομαντικής διάθεσης) και το πήρα ζεστά το θέμα. Με έπιασαν και οι γκουβαρντοσύνες μου και είπα να κάνω δώρο κι ένα εισιτήριο στην κολλητή μου που φέρνει σε δρουίδα και να ροβολήσουμε οι 3 χάριτες, για να αλλάξουμε παραστάσεις και να φορτίσουμε τις μπαταρίες μας...φευ....
Ξεκινήσαμε δύο ώρες πριν το προγραμματισμένο ξεκίνημα της συναυλίας, για να βρούμε καλή θέση στο πάρκινγκ του θεάτρου, μέσα στην τρελή χαρά, με ανεβασμένη οροφή, ανεβασμένη ένταση στη μουσική και ανεβασμένη διάθεση. Άρχισε να μας πέφτει λίγο πριν φτάσουμε στα φανάρια του Βύρωνα. Η Κατεχάκη είχε μια κάποια συμφόρηση πέραν της φυσιολογικής. Από εκείνη τη στιγμή κι έπειτα ξεκίνησε το πάρα φύσιν. Βήμα σημειωτόν και σε μιάμιση ώρα να έχουμε προχωρήσει μέσα στο Βύρωνα περί τα 500 μέτρα από τη στροφή, με την εξάτμιση του λεωφορείου που προπορευόταν να μας ψεκάζει στη μούρη δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις, μιας και δεν είχε περάσει ΚΤΕΟ. Από κάποιο σημείο κι έπειτα αρχίσαμε να έχουμε παραισθήσεις και να μιλάμε κελτικά και αραμαϊκά μαζί.
Ο δρόμος βλέπεις για το Θέατρο Βράχων- Μελίνα Μερκούρη -Άννα Συνοδινού' (από ονοματοδοσίες είμαστε καλύτεροι κι από τους Ισπανούς) είναι ένα καλντερίμι μιας και μοναδικής λωρίδας που διασχίζει όλον τον προσφιλή δήμο και φυσικά δεν μπορεί να εξυπηρετήσει τους χιλιάδες θιασώτες των διάσημων φιλοξενούμενων του υδροκέφαλου θεάτρου Το αποτέλεσμα αυτής της ασυμβατότητας είναι να ταλαιπωρούνται όλοι όσοι ανυποψίαστοι πήραν το αυτοκίνητό τους για να ακούσουν τον αγαπημένο τους καλλιτέχνη και δεν τόλμησαν να συνδυάσουν τη μουσική εμπειρία με ορειβασία. Έτσι, δαγκώνοντας το τιμόνι, δεν ήξερα ποιόν να λυπηθώ περισσότερο, εμάς τους εγκλωβισμένους, ή τους άλλους εγκλωβισμένους, τους δύσμοιρους ιθαγενείς που ζούσαν από τα μπαλκόνια τους την κάθοδο των μυρίων και παρακολουθούσαν τα παιδάκια τους να παίζουν κάτω στις πρασιές εισπνέοντας διοξείδιο και υπομένοντας τα κορναρίσματα οδηγών στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Όταν το βιολογικό και quartz ρολόι μου σε πλήρη συντονισμό χτύπησαν δίωρο σε αυτή την αποκτηνωτική κατάσταση, ο οργανισμός μου αντέδρασε ερήμην του πορτοφολιού μου και με μια απότομη κίνηση, έστριψα το τιμόνι αριστερά ψάχνοντας έξοδο διαφυγής στο αντίθετο ρεύμα. Ήταν πλέον ξεκάθαρη η επιλογή: ή εμείς ή τα χρήματα...
Έτσι πέταξα από το παράθυρο 135 ευρώ και τα χάρισα στους διοργανωτές της φρίκης, έκοψα όλους τους φίλους που ήξεραν και δε μου είπαν τι με περίμενε και στο παρά πέντε γλίτωσα τον νευρικό κλονισμό εκείνο το βράδυ, γιατί ο Θεός αυτού του τόπου όλα εν σοφία ποιεί. Την επομένη το πρωί κατέφθασε το εκκαθαριστικό της εφορίας με τον ΕΤΑΚ α λα μπρατσέτα και ολοκλήρωσαν το έργο της καταστροφής...
Επίσης, στη χώρα αυτή, το επάγγελμα του μέλλοντος είναι ο νευρολόγος. Αλλά αυτό δεν είναι νέο.

Saturday, June 27, 2009

αρχαϊκό






Παγώνω σε βολική στάση,
αποφεύγοντας όλα τα άγνωστα που έμαθα μόνο να τα φοβάμαι.
Και ο καλλιτέχνης Φόβος πλάθει εκμαγείο Κόρης που μειδιά.
Έτσι, καθήμενη στις όχθες της Εμπειρίας, επιχειρηματολογώ και
διαπραγματεύομαι την από= στάση
και οικτίρω με θράσος τη μοίρα της μοιρασιάς και της συνενοχής.
Μαρμαρωμένη, ανόητη Κόρη, χαμογελώ με ειρωνεία μηχανική κι αμήχανη στον καιρό.

Ερωτοτροπώ με τον Χρόνο που δεν έχω,
απαξιώνοντας τον Χρόνο που μου χαρίζεται.

Friday, June 19, 2009

Biennάλωση ( η τέχνη εάλω)

"Που πας καραβάκι με τέτοιον καιρό;
Στον Φλοίσβο πάω, να ξεβραστώ."

Με αυτό το δύστυχο (και είμαι ορθογράφος) ξεκινώ την περιγραφή μιας ακόμα άλωσης - γιατί είναι νωπή ακόμα η μνήμη της art athina- από την Κερκόπορτα της ανοησίας/αναλγησίας των διοργανωτών. Και επειδή θα προτιμήσω να είμαι του δε πόιντ, θα μιλήσω αυτή τη φορά με μπούλετ-πόιντς.
* σα να μη μας έφτανε η πρόσφατη ταλαιπωρία στη μέση του πουθενά (βλ. εγκαταστάσεις 'Τάε-κοντός-ψαλμός-αλληλούια-και-φτάσαμε-αρκεί-να-μας-έχει-μείνει-αρκετή-ξηρά τροφή', τώρα απλώθηκε η τεχνολαγνεία και στην ευρύτερη περιοχή του Πειραιά, που έχει καλά παιδιά και άξια παλληκάρια αλλά guess what? Η διοργάνωση δεν έχει προβλέψει ΠΑΛΙ για shuttle και μας αφήνει στο έλεος του τραμ των λεωφορείων και τρόλεϊ. Καλό.
Τζάμπα θα τα δίνουν αυτά τα ολυμπιακά ακίνητα και θα κάνουν οικονομία οι φιλότιμοι διοργανωτές. Δεν εξηγείται αλλιώς.
* άντε και πες ότι έφτασες με ίδια ή αηδία μέσα. Η διοργάνωση φέτος έχει αυτοχριστεί επουράνιο σχέδιο ("Heaven"). Αλλά όταν στον Παράδεισο δε λειτουργεί ο εξαερισμός ντάλα καλόκαιρο, τα μισά έργα δεν παίζουν γιατί η τέχνη βγήκε πλέον από τη σπηλιά και έγινε multιmediatic και ο κλειστός χώρος έχει ανεβάσει θερμοκρασίες μηχανοστασίου, μάλλον με 'Hell' συνάδει το σκηνικό. Εκτός κι αν το έκαναν επίτηδες και σκέφτηκαν το concept έτσι τσαχπινογαργαλιάρικα, για να αιφνιδιαστεί το κοινό από τις κακουχίες ενώ περιμένει άλλα και να γίνει έτσι πολύ πιο ανοικτό και δεκτικό στη δημιουργία (όπως έλεγε ο φίλος μου ο Joe "suffering opens up the soul");

ναι, τότε chapeau. όχι, τότε παντόφλα σαν εκείνη που έφαγε ο Μπους από τον Ιρακινό.
Εκτός πάλι, αν κάνουν και στο ηλεκτρικό οικονομία. Χμ...
* γνωστοί και καταξιωμένοι καλλιτέχνες είναι curators του 'Ηeaven'. Απ' ότι θυμάμαι, οι curators δεν είναι ποτέ καλλιτέχνες, αλλά ιστορικοί τέχνης, άντε art managers. Το' πε κι ο Λουμίδης: 'o καθείς στο είδος του', όχι 'Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει'. Αλλά τι ξέρω εγώ και μιλάω...
* για τα εκθέματα τώρα...ο Παράδεισος μπορεί να περιμένει εν γέννει, αν και κάποιοι π
αγαπημένοι όπως πάντα ξεχωρίζουν.

Όλο γκρίνια είμαι. Σε αποζημιώνω για την άνωθι γκαντεμιά.
Πάε στην re-map. Είναι πολύ καλύτερα. Πολύ πιο ενδιαφέρουσες παραστάσεις, πολλοί συμμετέχοντες στην περιοχή Ψυρρή-Μεταξουργείο (προσβάσιμος ζώνη και φιλική για τον άνθρωπο, με πολλά στέκια για να πα να αράξεις πριν μετά κι ανάμεσα). Και μιας που θα κατέβεις, πέρνα και μια από το Μπενάκη να δεις την έκθεση για τις Σκιές 'Shadows' που δεν υπόσχεται ουρί, αλλά λέει πολλά.

Από του χρόνου αντί για Biennale προτείνω Centeniale. Να έχουμε λίγο περισσότερο χρόνο να το οργανώσουμε καλύτερα το θέμα.

Υ.Γ. Θεσσαλονίκη δεν πήγαμε να δούμε τα εκεί μπιεναλικά, αλλά ακούμε πολύ καλά λόγια από αυτόπτεις μάρτυρες. Το καλό να λέγεται.

Saturday, June 13, 2009


(A truly
poetic canvas
is an
awakened
dream)

Η έμπνευση είναι ένα πουλί με μακριά μαυρόασπρη ουρά και μπλε ιριδίζουσες πιτσιλιές στα φτερά, που μπαίνει ξαφνικά μέρα μεσημέρι από ανοιχτό παράθυρο και αφού κάνει κάποιους κύκλους γύρω από το κεφάλι σου, εξαφανίζεται τόσο ξαφνικά όσο παρουσιάστηκε από το ίδιο άνοιγμα. Κι όπως όλα τα όμορφα αναπάντεχα που εισβάλλουν στη ζωή, σου φέρνει την έκπληξη, τον αιφνιδιασμό και την ένταση που ενεργοποιούν τη φαντασία. Αν πάλι, το πουλί εισβάλλει τη στιγμή που κάποιο άλλο απρόσμενο γεγονός λαμβάνει χώρα - όπως ένα τηλεφώνημα που περίμενες μήνες και μόλις χθες είχες έντονα μελετήσει - τότε η έμπνευση γίνεται οιωνός, η στιγμή αποκτά μεταφυσικότητα κι εσύ επιτρέπεις στον εαυτό σου να νιώσει Θεά για μια μέρα.

Κρατώ το νούμερο στη μνήμη του τηλεφώνου και το μπλε πούπουλο στο χέρι.
(Turangalila
RigorΜentis)


Monday, June 08, 2009

περιστροφικό




Τα άτομα είναι δερβίσηδες που ενώ περιστρέφονται γύρω από τον άξονά τους φαντασιώνονται με εμμονή να χορογραφούν απόλυτους συντονισμούς με άλλα άτομα, υπό τη μορφή 'pas de deux' στη 'Λίμνη των Κύκνων'.
Στην πραγματικότητα, είναι καταδικασμένα να περιστρέφονται μέχρι αφανισμού γύρω από τον εαυτό τους, ακόμα και τη στιγμή που θα βρεθούν σε κοινή συχνότητα με άλλα, η οποία προκύπτει καθαρά και μόνο από σύμπτωση και διαρκεί μέχρι αναπόφευκτα η εντροπία να παραδώσει την αρμονία στο χάος (που μοιάζει να είναι και η μοναδική συμπαντική αλήθεια των πραγμάτων). Έτσι, μετά την ψευδαίσθηση σύμπνοιας, τα άτομα στροβιλίζονται και πάλι ανεξάρτητα, παραδομένα -το καθένα ξεχωριστά- στη δική τους ατομική δίνη ενώ φαντασιώνονται με εμμονή να χορογραφούν απόλυτους συντονισμούς με άλλα άτομα,
υπό τη μορφή 'pas de deux' στη 'Λίμνη των Κύκνων'...

Friday, June 05, 2009

μικρή κενοτομία

Tέλμα τα μεγάλα που'θελες.
Όλα τα υπερμεγέθη 'μπαίνουν' στο γδύσιμο.
Μικρά να ζητάς μόνο,
που στενεύουν στην αρχή
αλλά αγκαλιάζονται πάνω σου.
Και δε σκοτώνουν τις Παύσεις
με κενά.




diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna