Friday, February 27, 2009

cc life




Κυριολεκτικά από το τίποτα και το πουθενά, χωρίς κανείς να σε έχει ρωτήσει ή προετοιμάσει, σε ξυπνάνε μιαν ωραία πρωία με μια ξεγυρισμένη φάπα, σου πετάνε χωρίς να έχεις κάνει το παραμικρό έναν ασήκωτο, μασίφ σταυρό ίσα με το μπόι σου και κάτι παραπάνω και σου δείχνουν μπροστά την ανηφόρα που, θες δε θες, θ' ανέβεις σέρνοντάς τον. Κι όλα αυτά, για να φτάσεις στην κορυφή. Όχι όμως για να ξαποστάσεις, ούτε να ανακαλύψεις κάτι που θα σε αποζημιώσει για όλη σου την ταλαιπωρία, την κούραση και την εξασθένηση. Σκαρφαλώνεις απλώς για να πεθάνεις. Η υπαρξιακή ανάλυση της σκηνής του Γολγοθά είναι ό,τι πιο κοντινό σε συμβολισμό μπορώ να σκεφτώ για τη ζωή και το νόημά της, μαζί με εκείνον του Σέξπηρ*. Μια εικόνα κοινή για όλους τους κοινούς θνητούς. Το βαθύτερο νόημα είναι ότι απλώς δεν υπάρχει νόημα. Γι' αυτό είναι και κάποιοι λίγοι αντικαθεστωτικοί που αρνούνται να μπουν στη διαδικασία και παρατάνε το σταυρό στη μέση, είτε γιατί δεν έχουν την περιέργεια να δουν αν υπάρχει ανταμοιβή στο τέλος του δρόμου, είτε γιατί δεν φοβούνται να τα πετάξουν όλα και να τα παρατήσουν πριν τους παροπλίσει η ζωή. Αυτούς πάντα τους θεωρούσα πολύ θαρραλέους, επειδή αποφασίζουν να δώσουν άλλη τροπή πέρα από την προδιαγεγραμμένη. Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι οι ελάχιστοι που είτε πέφτουν στον κουβά με τις ευτυχείς συγκυρίες και φορτώνονται μικρό σταυρουδάκι, είτε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο καταφέρνουν να ανέβουν σχετικά ξεκούραστα, μέχρι ίσως και διασκεδαστικά, στην κορυφή. Αυτές όμως, είναι οι εξαιρέσεις. Ο κανόνας είναι σταυρός στον ώμο και στο δρόμο. Αφού λοιπόν η ταλαιπωρία της ζωής δεν έχει κανένα απώτερο σκοπό πέρα από εκείνον του delivery του γονιδιώματος στο μέλλον, της το δίνεις εσύ. Την αντιμετωπίζεις σαν λευκή κόλλα στις εισαγωγικές εξετάσεις για την Ανυπαρξία, με το προκλητικό θέμα: 'δώσε εσύ το δικό σου νόημα στην εφήμερη ανοησία που επιβάλλει η υπερπαραγωγή της εξέλιξης των ειδών, όπου εσένα προσωπικά σε έχει γραμμένο εκεί που δεν πιάνει dna, αλλά σου επιβάλλει τη συμμετοχή σου με δικτατορική αναλγησία και ακαμψία'. Δεν ξέρω για τους άλλους -γιατί μόνο τη δική μου κόλλα μου αρέσει να κοιτάω, ως σπασίκλας και εγωίστρια που είμαι - αλλά εγώ προσωπικά το νόημα που μεγαλώνοντας αποφάσισα να δώσω είναι ο συνδυασμός Σ-Δ-Χ: Συντροφικότητα, Δημιουργικότητα, Χιούμορ. Σιγά την ανακάλυψη θα μου πεις, δεν εφήυρες και το ίντερνετ. Σίγουρα. Μιλάω για την προσωπική μου κοινότοπη επιλογή υλικών για το πως μπορείς να κάνεις όσο καλύτερο γίνεται το Πέρασμα, που όμως παρουσιάζει σημαντικές πρακτικές δυσκολίες γιατί προϋποθέτει την αρμονική συνύπαρξη της δοτικότητας και του μοιράσματος με την απόλυτη εγωιστική εκδοχή που είναι σύμφυτη με τη δημιουργική έκφραση. Ζόρικο, αλλά πολύ γοητευτικό και σίγουρα μεγάλη πρόκληση. Μόνο έτσι όμως μοιράζεσαι το σταυρό σου, νιώθεις λιγότερο το βάρος, λές μια κουβέντα, ξεχνιέσαι, διασκεδάζεις τον πόνο, ανταλλάσσεις ιδέες, παίρνεις έμπνευση και ενίοτε κάνεις καμιά στάση, απολαμβάνεις ένα κιτ-κατ και παίρνεις τη δύναμη που χρειάζεσαι για να συνεχίσεις. Οφείλω να ομολογήσω ότι πάντα ήμουν πολύ καλύτερη στη θεωρία απ' ότι στην πράξη. Έτσι κι εδώ, στην πράξη και καθυστερημένη είμαι και ακόμα το παλεύω πολύ. Όμως νιώθω ότι έχω μεγάλη βελτίωση στο αδύνατό μου σημείο που ήταν το Σ. Με το Δ ήμουν εξ απαλών ονύχων κολλημένη και πάντα κάτι πασάλειβα κουτσά-στραβά. Το Σ όμως πολύ με δυσκόλεψε σαν κακομαθημένο μοναχοπαίδι που ήμουν και άρχισα πραγματικά να το μαθαίνω με πολύ ξύλο και τιμωρίες σε εντατικά σεμινάρια, όπως είναι η απώλεια αγαπημένων προσώπων, το banjee jumping χωρίς σκοινί και το να πρέπει να ζεις με τις ενοχές και την μεταμέλεια (που φοράει ξυλοπάπουτσα) επειδή δεν έδειξες την αγάπη σου έγκαιρα. Επίσης, έξτρα βαθμό παίρνεις σίγουρα όταν έχεις παιδί και είσαι συνειδητοποιημένος γονιός (γιατί το να έχεις απλώς ένα παιδί είναι το όχημα της εξελικτικής υπερπαραγωγής. Όλοι έχουν τις προδιαγραφές για να το κάνουν). Για το Χ τι να λέμε, ειδικά στο μπλακ είμαι εθισμένη. Αν δεν το έχω σε ικανές, τακτές δόσεις πέφτω στη στέρηση.
Οι σκέψεις αυτές πάντα συμπίπτουν χρονικά με επετείους και κλεισίματα κύκλων. Λέγεται απολογισμός και είναι πολύ ανακουφιστικό πράγμα, αρκεί να μη φοβάσαι τον εαυτό σου. Αισθάνομαι ικανοποίηση που τα τελευταία χρόνια έμαθα να λέω 'όχι' όταν δε θέλω κάτι και να λέω 'ναι' όταν θέλω. Έμαθα να αφήνω πίσω, όταν χρειάζεται και να διαλέγω πιο σωστά. Έμαθα και να λέω σ' αγαπώ χωρίς να φοβάμαι τίποτα, γιατί κατάλαβα ότι οι συναισθηματικές άμυνες είναι ένας ζουρλομανδύας που μας φόρεσαν κάποτε, αλλά μετά από μια κάποια ηλικία τον φοράμε στον εαυτό μας από μόνοι μας. Τώρα το Σ και το Δ είναι κάπως ισορροπημένα μεταξύ τους, αλλά θέλουν δουλειά. Το σκονάκι σ' αυτό το μάθημα είναι ότι οι αποποιήσεις και οι επαναπροσδιορισμοί είναι επίσης βελτιωτικά στη συνταγή. Είναι σίγουρο πως μέχρι σήμερα εμπέδωσα πόσο σημαντική είναι η αγάπη, το μοίρασμα και η συνενοχή στην αντιμετώπιση των δυσκολιών (το' παν από Χριστός μέχρι Κροπότκιν), ότι δε θα περιμένω ξανά να χάσω κάποιον αμετάκλητα, για να του πω πόσο τον αγαπώ όπως έκανα με τους αρχετυπικά πιο σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μου και ότι θα προσπαθήσω να κρατήσω δίπλα μου αυτούς τους λίγους που αγαπάω και με αγαπάνε. Να φτιάξω και μερικά πράγματα, που ενώ είναι εγγενώς αυτοθεραπευτικά, μπορεί κάτι να 'πουν' σε κάποιους, κάποτε, ίσως... Και σίγουρα θέλω να γελάω. Νομίζω ότι έτσι περνάς καλύτερα και παρεμπιπτόντως, κλείνεις και το μάτι στο γενετικό μαραθώνιο masterplan και του λες ότι 'μπορεί να μην υπολογίζεις την κάθε οντότητα παρά μόνο σαν τμήμα ενός μεγαλύτερου συστήματος και να την φαντάστηκες ως ακούσιο φορέα πληροφοριών, αλλά κοίτα πόσο μπορεί να βελτιώσει το βαρετό χολυγουντιανό σου σενάριο ένας ασήμαντος κομπάρσος...' Ε, ναι, στο φινάλε, εγωιστικοί θα είναι πάντα οι λόγοι....

Α, Ξέχασα και το Μ. Δεν έχει νόημα η ζωή χωρίς τον Μότσαρτ.


*
Life's but a walking shadow, a poor player, that struts and frets his hour upon the stage and then is heard no more; it is a tale told by an idiot, full of sound and fury, signifying nothing.



(για την Γ.)

Thursday, February 26, 2009

26-2



She

her mom

her family (Martha's Vineyard, Cape Cod, 1934)

Absense


I visited the place where we last met.
Nothing was changed, the gardens were well-tended,
The fountains sprayed their usual steady jet;
There was no sign that anything had ended
And nothing to instruct me to forget.


The thoughtless birds that shook out of the trees,
Singing an ecstasy I could not share,
Played cunning in my thoughts. Surely in these
Pleasures there could not be a pain to bear
Or any discord shake the level breeze.


It was because the place was just the same
That made your absence seem a savage force,
For under all the gentleness there came
An earthquake tremor: Fountain, birds and grass
Were shaken by my thinking of your name.




Thursday, February 19, 2009



μια χαρά και δύο κρίσνα (ψιψιψίνια και κοκοκόψαρα)




Είναι απλό. το σουφλέ παρμεζάνας έσκασε σα χειροβομβίδα μέσα στον φούρνο και πετάχτηκε το λιωμένο τυρί παντού, πασαλείβοντας ότι βρισκόταν μπροστά του και κολλώντας στους τοίχους, σα χυμένα μυαλά ένα πράγμα. CSI Miami η κουζίνα. 'Aντε να καθαρίζεις... 'Eνα ολόκληρο μεροκάματο θές και τέτοια μέρα που' ναι η σημερινή, με απεργία στα λεωφορεία της ΕΘΕΛ, θα ξημερώσεις στη στάση και θα σε βρουν κόκκαλο. Είχα και μια θεία Έθελ στη Βοστόνη που έφτιαχνε καλό τσήζκεικ βατόμουρο. Τώρα έχω μόνο μια θεία Λίλυ στο Πολυτεχνείο απέναντι, η οποία παθαίνει ψυχωσικά επεισόδια κάθε φορά που σκάει λάστιχο απ' έξω ή κλείνει κάποια πόρτα από το ρεύμα, γιατί νομίζει ότι είναι τρομοκρατική επίθεση με γκαζάκια. Αλλά τώρα βλέπω ότι τζάμπα έραψα τα μπατζάκια του καινούργιου μου τζην. Πήρα λάθος μέτρα και μου βγήκαν κοντά. Ράβε-ξήλωνε, να θυμηθώ να στείλω τα κείμενα στον 'Αγη να φύγει το έντυπο για εκτύπωση και να πάρω το τρένο για Κωνσταντινούπολη, γιατί αφενός το καζάν-ντιπί του Τερκενλή δεν είναι αυτό που ήταν κάποτε κι αφετέρου τα εισιτήρια για Θεσσαλονίκη είναι και πιο ακριβά. Άσε που συμφέρει πια να κάνεις όλες τις δουλειές σου στη Βουλγαρία. Αν πρόκειται όμως για καζάν ντιπί πας Κωνσταντινούπολη χωρίς δεύτερη σκέψη, αφού εκεί έχουν τα καλύτερα δύο αυγά Τουρκίας. Το ταξίδι το κάνεις με τρένο μέσω Κοζάνης βέβαια, για να εξασφαλίσεις επί τη ευκαιρία και κανέναν κρόκο της προκοπής. Να, και τώρα, από την πόλη έρχομαι. Τα μάτια που σου' φτιαχνα να τα ξεχάσεις πάντως. Από εδώ και πέρα θα τα πετάω μόνο τ' αυγά σε όποιον ανυποψίαστο περνά από μπροστά μου. Αυτά. Α, και στον Γιώργη Αυτιά, πολλά αυγά. Και θερμά συλλυπητήρια για τα τόσο ανεξέλεγκτα και ανίατα χάλια. Και ειρήσθω εν παρόδω, είδα τον Μάνεση στο δρόμο, να ξεπεζεύει από μια νταβατζιλίδικη μερσέντε-κομπρέσα τούρμπο έξτρα με απ'όλα, χωρίς κρεμμύδι. Ούτε ψηλός στον κόρφο μας. Άσε που ο συγκεκριμένος είναι και τάπα. Από μούρη όμως φράπα. Είδες τι κάνουν τα λεφτά;




Tuesday, February 17, 2009



You asked me not to speak
Then kissed me on the cheek
You said that I was wrong
You said that I was weak
I tried to think awhile
You said I was too long
And when I tried to smile
You sung this pretty song

Drink this baby, it's atomic soda
It'll blow your mind back to how it was

Standing in the snow, icicles on your nose
I felt what once was through your frozen clothes
Standing on the shore, looking at the lake
My arm around you won't stop you shake

In the Wintertime when the leaves are gone
I look at you & wonder what's wrong
You were so strong, I was so weak
Now I can't even get you to speak

Monday, February 16, 2009

Sang Real :

in the company of a silver bullet

Saturday, February 14, 2009

Εδω πάνω,
εγώ.
Κι από κάτω μου,
μια νεκρή γάτα Περσίας.
Αναρωτιέμαι ποιά από τις δύο θα μυρίσει πρώτη,
εδώ.

Friday, February 13, 2009

lifeline:






Πετονιά πετάς.

Πετούνιες στο βάζο.

Πετάω

ά
λ
η
ψ

Ξεπετάω-ξεπετιέμαι.

Ξαναπετάω΄
Πετιέσαι για ένα λεπτό αλλού.

Πετιέμαι κι εγώ για ένα λεπτό.
Πετούνιες στο
_πάτωμα_.

Πονάω.
Πετούγια γυρνάει,

Πετάγομαι.

Πετάρισμα-
πέταγμα
Πάλι.

Πετονιά πετάς.

Πετάω.

Mια λέξη μου' ρθε στο μυαλό για να παίξουμε ένα αστείο παιχνίδι με συνειρμούς. αλλά η λέξη άξαφνα, από μόνη της σοβαρεύτηκε.


(Πετονιά : Διάφανο, πολύ λεπτό νήμα, σχεδόν αόρατο, άκρως ανθεκτικό, που μπορεί να κρατήσει μεγάλο βάρος και να σε σώσει από την πτώση. Αν όμως τυλιχτεί σφιχτά γύρω από λαιμό, σε πνίγει αφήνοντας το πιο ανεπαίσθητο σημάδι. Ένα λεπτό, απειροελάχιστο, κόκκινο σημείο στίξης)

Sunday, February 08, 2009

Saturday, February 07, 2009

friend ship


Lap after lap after lap, I bear the crossing. Stroke after stroke, breath in breath out, lap after lap... Spending the reservoir of strength cautiously, counting each move to calculate the distance from shore to shore through dark waters. Lap, lap, no land in sight...
Then, in the middle of such nowhere, the flapping sound of water breaking on somewhere, firmness a ladder, a hand, a land. Solid ground. At last, I lie down exhausted, resting and catching breath on the safe ship, friend, the lifesaver you offered.

Thursday, February 05, 2009

Whoʼs Who

A shilling life will give you all the facts:
How Father beat him, how he ran away,
What were the struggles of his youth, what acts
Made him the greatest figure of his day;
Of how he fought, fished, hunted, worked all night,
Though giddy, climbed new mountains; named a sea;
Some of the last researchers even write
Love made him weep his pints like you and me.

With all his honours on, he sighed for one
Who, say astonished critics, lived at home;
Did little jobs about the house with skill
And nothing else; could whistle; would sit still
Or potter round the garden; answered some
Of his long marvellous letters but kept none.

W. H. Auden

Tuesday, February 03, 2009

Κ-1Φ/ΕΞ.


corp. Christi

saspence



highbreed technology



chairman of the bored



entranse



rooms to delet



parkink



wet pain





habeas corp.


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna