Sunday, December 28, 2008

"αγάπης δε ουδέν μείζον ούτε ίσον εστί" - Μένανδρος.



Έτσι όπως έσκυψε μπροστά της η καλλίγραμμη, κωλοπετσωμένη μικρή και είδε το ιδεόγραμμα που είχε χαραγμένο ψηλά ανάμεσα στα μπούτια της, εν είδει πρόσκλησης, της ήρθε να ξεράσει. Και η διάθεση να αδειάσει το στομάχι της εκεί μπροστά σε όλους, έγινε ακόμα πιο έντονη παρακολουθώντας τον πατέρα της να προσκυνά τα σκέλια της νεαρής του ιέρειας με θρησκευτική ευλάβεια. Παρακολουθούσε ενοχλημένη τον άνθρωπο που της έμαθε να είναι σκεπτικίστρια να τυλίγεται εκούσια στον οιστρογονικό ιστό μιας αράχνης, που τον δελέαζε με έντεχνη αριστοτεχνία. Πόσο εύκολα η οργανική χημεία μπορεί να αναστρέψει και να ακυρώσει όλα τα πονήματα της λογικής και να εξουδετερώσει αυτά που χρειάστηκαν χρόνια πράξεις για να παγιωθούν σε ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Ψεκάζονται τα ζουμιά στον εγκέφαλο και το ορμονικό ακουαφόρτε - το κοκτέιλ της αναπαραγωγής των ανθρώπινων λαθών- απενεργοποιεί αυτόματα όλα τα τεκμήρια αγάπης, έτσι απλά και γρήγορα, μέσα σε μια επίκυψη. Ένιωσε το αίμα της να παγώνει στην ιδέα μιας τέτοιας απώλειας. Σύμφωνα με τη δική της λογική, η αρχετυπική ερωμένη, εγγυημένα και σε χρόνο dt, θα ρουφήξει τον μυελό των καταθέσεων του μπαμπά μέχρι τελικού ευρώ και στη συνέχεια θα προχωρήσει, επίκυψη στην επίκυψη, στον επόμενο και τον μεθεπόμενο παράλογο, ομόλογο του. Το είδε το έργο με το καλησπέρα σας. "Καύλα το ινδικό ανάμεσα στα πόδια σας μανδάμ και σένα, σε καταλαβαίνω μπαμπά, όσο μπορώ βέβαια, που αποποιείσαι τη διάθεση για πάσα λογική επεξεργασία, αν και κάποτε ήσουν η προσωποποίηση του ορθού λόγου...Λυπάμαι που το λέω, όμως αυτό το σημάδι που σε προσκαλεί στη σπηλιά της εφήμερης λήθης, ήταν εκεί αιώνες πριν από σένα. Το χάραξε με την αυγή του χρόνου της, για να αποπλανήσει όλο σου το είδος. Δεν καταλαβαίνεις; Πήγαινε πάραυτα, ακολούθησε το ερωτικό σημάδι λοιπόν και χάσου. Δε θα είμαι εδώ όταν γυμνός και άψιλος θα αποζητάς καταφύγιο σε όσους ποντάρεις ότι θα σε στηρίξουν μετά τον κατακλυσμό της τεστοστερόνης σου. Έχω κι εγώ τη ζωή μου". Επιστρατεύοντας τη διετή προϋπηρεσία της στο θεατρικό εργαστήρι του σχολείου, για να αποστασιοποιηθεί και να καμουφλάρει το τσουνάμι των συναισθημάτων, σηκώθηκε και ζήτησε συγνώμη για την πρόωρη αποχώρηση. "Δεν αισθάνομαι καλά. Θα' ναι το πολύ κρασί και η αποπνικτική ατμόσφαιρα", προφασίστηκε βήχοντας και βγήκε από το εστιατόριο. Ο παγωμένος αέρας τσίμπησε τα μάγουλά της σε μια απόπειρα επαναφοράς της στην ορθολογιστική της πραγματικότητα. Λες; Μήπως τελικά τον ζήλεψε, που έστω και για κάποιες στιγμές αφέθηκε στο ταξίδι του ενστίκτου του, με όποιο κόστος κι αν περιλάμβανε αυτό; Έτσι όπως κοντοστάθηκε μόνη έξω στο κρύο, έπιασε τον εαυτό της να σκέφτεται προς στιγμή ότι μάλλον θα πλήρωνε όσο κι όσο για ένα ταξίδι σαν κι αυτό. "Απαξιώνω με το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου μου ό,τι αποζητώ και φαντασιώνομαι με το άλλο" φρίκαρε, καθώς έμπαινε στο ταξί που θα την άδειαζε στο αποστειρωμένο διαμέρισμα, στον ανέραστο δρόμο της ανοργασμικής της πόλης, με όλα τα στερητικά της.


Friday, December 26, 2008

sweet g loss and season's grievings


-->
Cheers!
Here’s to the new year’s revolution of cancelling all resolutions.
For most things solve themselves in astounding universal precision
While you are out there making custom-made forecasts.
In this festive house, the fetid smell of hope lingers on.
It is the season to be lonely.
Sugary gloss
is actually loss
glazed with the seasonal consonant -the initial of grief-
as you carol away the ones you have lost
in gold-sprinkled, rhyming silence,
and watch memories parade,
a veteran, one-legged lead soldiers’ army.
Oops! Here’s one that crippled away from your way,
And another one that lost the desire to carry away,
And yet one more who expired his last breath while exploring your way. Help! Officer down...
A star for each one of the beloved ones that have shot themselves away skywards
And of those who haven’t shown up yet, but will be lost as soon as they shine on you.
Found and lost stars
make a sparkling, fine decoration for your Christmess tree.
Top it with the shooting love you have been following lately to a dark, freezing desert
And then set it all on fire to warm up the treason season.
It is the minority who gains some and loses more
and as an minimalist you should cherish this, more or less.
So drink up your gluhwein
And do not regret for giving wrong directions to the Magi.
None would want three strangers offering gifts
to any child born in such unsafe times.
Exorcise the Silent Night, mute the jingling bells
And hear the true night’s music fall through
In Christmas-minor.

Thursday, December 18, 2008

::: άρες



play 1ife, get 6onus:
m
ice, pigs and bats

death, bills and taxes.


Wednesday, December 17, 2008

Tuesday, December 16, 2008

Η Αλίκη στη χώρα των θραυσμάτων (και των θυμάτων)


Μια σφαίρα εξοστρακίζεται στον Άλφα Κενταύρου. Mια κυβέρνηση απτόητη, γερή και δυνατή, συνεχίζει ένα βαριά αρρωστημένο έργο. Στους αυτόπτες μάρτυρες μιας δολοφονίας ο Υπουργός Εσωτερικού χώρου θα χορηγήσει ψυχοφάρμακα για τη μαζική τους παράκρουση, πριν τους καλέσει ο ειδικός ανακριτής σε απολογία για όσα νομίζουν ότι είδαν. Σε κάποιον πολυτελή οίκο απενοχοποίησης, ο Ρασπούτιν ζει και επενδύει στην ορθόλοξη πίστη μας. Μια εξέγερση αποτελεί αμιγώς μαθησιακό πρόβλημα: απλή ορμονική αντίδραση στο καθεστώς των εξετάσεων, λένε οι πραγματογνώστες. Ένας φιδηγόρος, συνήγορος υπεράσπισης αδιαμφισβήτητου θύτη, ασελγεί καθ' έξιν και κατά συρροήν στη μνήμη του άτυχου θύματος μπροστά σε εκατομμύρια τηλελάγνους ανήθικους αυτουργούς . Ένας δήμαρχος, για να κερδίσει την εύνοια ψηφοφθόρων, ανασταίνει με το ζόρι την πρόωρα καταλήξασα εορταστική περίοδο, με την αγενή χορηγία της ένωσης τζαμάδων και το έκτακτο χριστουγεννιάτικο σόου 'άμεση αποκατάσταση ζημιών με αισχρό κέρδος 200% '. Κάποιο Βατοπέδι κλείνει με αντικειμενικές ευθύνες και οριακές πολιτικές απώλειες στο Κοινοβούλιο Απαξιών Αθηνών. Η σφαίρα, μετά από 10 μέρες, συνεχίζει την τρελή πορεία της, για να καταλήξει να σφηνωθεί τελικά στα μούτρα μας. Και μια άμορφη πόλη, άμορφα καίγεται και σμπαραλιάζεται από ανεγκέφαλους, ενώ οι Γκρίζοι Τύποι και τα τυπόπουλά τους (δημοσιοκάφροι) τους χειροκροτούν γιατί πουλάνε και φέρνουν νούμερα. Τελευταία, έχω εξάψεις στα όρια της αυτοανάφλεξης. Μάλλον αρμονικό θα' ναι το πρόβλημά μου. Να το κοιτάξω.

Thursday, December 11, 2008

ΗELL-as...



H εντυπωσιακή γυναίκα, ντυμένη στην τρίχα με την τελευταία λέξη της εισαγόμενης μόδας, φτιασιδωμένη κι απαστράπτουσα, κατεβαίνει λικνιζόμενη την Ομήρου. Σκέτη xxx ονείρωξη. Τα μάτια των περαστικών εστιάζουν αχόρταγα στο πλούσιο στήθος της -cup D80- που προβάλλει προκλητικά μέσα από το στενό μεσάτο παλτό της, ένα εντυπωσιακό Missoni φετινής κολεξιόν που τονίζει τις θηλυκές της καμπύλες και τις ιδανικές της διαστάσεις (σύμφωνα με τις πρόσφατες διεθνείς προδιαγραφές που ανακοινώθηκαν στο Cosmopolitan Δεκεμβρίου). Με το φιδίσιο κορμί της, υπνωτίζει σαν βασιλική κόμπρα έναν-έναν τους περαστικούς και τους θαμώνες των υπαίθριων καφέ που βρίσκονται στο διάβα της και αιχμαλωτίζει τα θαμπωμένα βλέμματα στην ερωτική της αύρα. Η κάθοδος της Μοιραίας. Κλικ-κλικ-κλακ, κλικ-κλακ. Στο καλά σχεδιασμένο παιχνίδι μιας αποπλάνησης, το ηχητικό εφέ δεν μπορεί να είναι άλλο παρά δεκάποντες γόβες-στιλέτο.
Ξαφνικά, στη μέση του δρόμου, λίγο πριν χυθεί η κατηφόρα της Ομήρου στη Σταδίου, ένα κουμπί από το στενό της παλτό πετάγεται και πετυχαίνει έναν περαστικό θαυμαστή της στο μάτι, τραυματίζοντάς τον σοβαρά. Το ατυχές θύμα βγάζει μια άναρθρη κραυγή και καλύπτει με τα δυο χέρια το τραυματισμένο του μάτι, ενώ ακουμπά στον τοίχο του Οφθαλμιατρείου. Λίγα δευτερόλεπτα μετά, ένα επόμενο κουμπί εκσφενδονίζεται σαν βλήμα εδάφους-αέρος  προσκρούει σε έναν φανοστάτη (από εκείνους που γέμισαν την Αθήνα για το θεαθήναι του 2004) και εξοστρακιζόμενο πετυχαίνει ένα παιδί κατακούτελα. Το μικρό αγόρι σωριάζεται στο πεζοδρόμιο και η μάνα του, που δεν έχει συνειδητοποιήσει τι ακριβώς έχει συμβεί, αρχίζει να ουρλιάζει για βοήθεια προς κάθε κατεύθυνση, παρακολουθώντας σε κατάσταση σοκ το αίμα να ανβλύζει από την πληγή του παιδιού της (στο σημείο εκείνο σημειώνεται ακατάσχετη αιμορραγία). Η γυναίκα-οπλοστάσιο, αγνοώντας το κομφούζιο που έχει δημιουργήσει, συνεχίζει να περπατά σταθερά και αμέριμνα πάνω στις δεκάποντες γόβες της. Καθώς τώρα περνά μπροστά από το Ζοnars, ο κόσμος που ανέμελα πίνει τον macchiato του γίνεται μάρτυρας μιας απίστευτης αλληλουχίας εικόνων. Από το ανοιχτό πλέον παλτό της, το ένα της στήθος γλιστρά κάτω από τα ρούχα της και πέφτει στο πεζοδρόμιο. Το αντικείμενο του πόθου έχει μετατραπεί σε ένα ένα μπαλόνι γεμάτο υγρό που κυνηγά έναν περαστικό σκύλο ο οποίος κατατρομαγμένος τρέπεται σε άτακτη φυγή με την ουρά στα σκέλια. Όλοι τώρα, στρέφουν τα μάτια και παρακολουθούν το σουρεαλιστικό κυνηγητό. Η μοιραία -με κάθε έννοια της λέξης πλέον- γυναίκα, απτόητη εξακολουθεί το δρομολόγιό της φρίκης αψηφώντας την προσωπική της 'απώλεια'. Λίγο πριν τη στοά, το άλλο της στήθος πέφτει κι αυτό, τσουλά από το πεζοδρόμιο καταμεσής της λεωφόρου και σκάει κάτω από τις ρόδες ενός διερχόμενου αυτοκινήτου χύνοντας το κολλώδες ωχρόκίτρινο υγρό του στην άσφαλτο. Οι πεζοί που μόλις εκείνη τη στιγμή είχαν αρχίσει να διασχίζουν με πράσινο, πατούν πάνω στο γλοιώδες υγρό και σωριάζονται καταμεσής της λεωφόρου, γέροι, νέοι και παιδιά, ο ένας πάνω στον άλλον. Η γυναίκα, πάλι χωρίς να γυρίσει να κοιτάξει, αφήνει το χάος που έχει προκαλέσει πίσω της και στρίβει άβυζη πλέον τη γωνία της Μεγάλης Βρετανίας. Το πλεκτό παλτό της πιάνεται σε κλαδί ενός από τους καχεκτικούς θάμνους που κοσμούν κατά μήκος το πεζοδρόμιο και αρχίζει να ξηλώνεται από κάτω προς ταπάνω. Σα μαγική εικόνα, το ρούχο εξαφανιζόμενο αποκαλύπτει σιγα-σιγά από κάτω ένα φθαρμένο σακί για φόρεμα να περιέχει ένα άφυλλο και καχεκτικό κορμί. Ανάμεσα στις πλάκες του πεζοδρομίου, oι πανάκριβες Prada γαντζώνονται και σπάνε τα τακούνια τους. Η νεκροζώντανη πλέον φιγούρα της μέχρι πριν λίγα λεπτά ερωτικής φαντασίωσης τρεκλίζει σα μεθυσμένη και σωριάζεται κάτω με τα γόνατα. Ενώ αιμορραγεί από τη βίαια πρόσκρουση στο πεζοδρόμιο, σηκώνεται και προχωρά, αιμόφυρτη, ξυπόλυτη, ρακένδυτη και με το παχύ μέικ-απ της να λιώνει αποκαλύπτοντας μια σκαμμένη, ωχρή, ετοιμοθάνατη πραγματικότητα. Το σύμβολο του σεξ της Ομήρου, μέχρι το Σύνταγμα έχει μεταμορφωθεί σε προσωποποίηση φρίκης και θανάτου. Κάτω από το καμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο εντoπίζει ένα παρατημένο καροτσάκι από σούπερ μάρκετ. Το αρπάζει και αρχίζει να το τσουλάει με μανία στην πλατεία Συντάγματος, κατευθυνόμενη προς μια παρέα 15χρονων. Σταματά μπροστά στα έντρομα από το θέαμά της παιδιά και γλιστρώντας ένα φιδίσια παγωμένο δάχτυλο με γαμψό κόκκινο νύχι πάνω στο ξαναμμένο μάγουλο μιας τρομαγμένης μικρής, λέει με φωνή απόκοσμη, όλο γρέζι: "Δώστε μου κάτι να φορέσω και να φάω! Γδύσου κοπελίτσα! Δε με λυπάσαι, μεγάλη γυναίκα; Kι εσύ νεαρέ, φέρε το σάντουιτς που κρατάς! Δεν μπορεί να πεινάς σαν κι έμένα! Αλήθεια, για πείτε μου τα ονοματάκια σας. Εμένα με λένε Πάτρα, από Πατρίδα. Ή Παρτίδα. Δε θυμάμαι. Εξ' άλλου λίγη σημασία δεν έχει; Kαι σιγά τη διαφορά!  


diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna