Sunday, November 30, 2008

Hey Α...


Κι όμως σε αγαπώ. Όσο κι αν θύμωσα. Όσο κι αν πληγώθηκε ο εγωισμός μου τότε. Κάποτε. Όταν αποφάσισες να πλαγιάσεις και να ακουμπήσεις αλλού τις έγνοιες σου. Πάντα ήξερα ότι η αγάπη δεν ακυρώνεται κι ας χωρίζονται οι ζωές, κι ας διαχωρίζονται οι προτεραιότητες και αποχωρίζονται οι καθημερινότητες. Η αγάπη δεν ξεγίνεται όταν έχει βιωθεί. ‘Ετσι κι εγώ, μπορεί να πίνω αλλού, αλλά πάντα θα πίνω και στην υγειά σου. Κι όταν σε είδα εκείνη τη μέρα σα να μην είχε περάσει μια μέρα, ζεστάθηκα. Ένιωσα τη χαρά και την ισορροπία στην καινούργια σου επιλογή και χάρηκα που είσαι καλά. Είσαι κομμάτι της ψυχής μου και το ομολογώ με γαλήνη, γιατί δε θέλω να σε διεκδικώ πια. Έκανα ειρήνη με το χρόνο, τις μέρες. Τα λεπτά που τόσο λυσσαλέα μέτραγα, δε μετράνε πια. Σίγουρα μετράνε οι λέξεις. Αυτές μου λείπουν. Άχρονα κατάλοιπα, χρεωστικά μιας συνενοχής που άνοιξε μια δίαυλο η οποία δε θα μπαζωθεί ποτέ γιατί το απαγορεύει η νομοτέλεια. Ναι, οι Οι λέξεις μου άφησαν κενό και οι συνθέσεις τους χάος. Τίποτε άλλο, παρά μόνο η μουσική. Κι όταν μου έπιασες το χέρι προχθές και με αγκάλιασες με τόσο γνήσια αγάπη και τόσο γνήσια αμηχανία, άηχα, ένιωσα σαν επαναπατριζόμενη, που βρίσκεται πάλι στην πόλη που τη γέννησε και δεν αναγνωρίζει πια τίποτα, πέρα από τον αέρα που κάποτε ήταν η ανάσα της. Γνώριμο ξένο. Επαναπροσδιορισμός και επαλήθευση συνάμα. Είναι όμορφο να έχεις σπείρει σπόρους αλήθειας. Μετά από χρόνια γεύεσαι τους καρπούς της. Και στην αναβροχιά και στην ξηρασία, σαν φρούτα κάκτου, θα ναι εκεί να σε συντηρήσουν. Έτσι ένιωσα με σένα. Σε αγαπώ. Να σαι καλά, όπου κι αν είσαι.Γιατί η αγάπη δεν ξεαγαπιέται. Θα’ ταν αστείο. Όχι, προσβολή. Όχι, αυτοαναίρεση θα’ταν. Ακύρωση της προσωπικής ιστορίας. Και του εαυτού. Κάτι μείον τέλος πάντων θα' ταν.

Thursday, November 27, 2008

Casa Mila. To σπίτι που μιλά

Ο κύριος και η κυρία Μila ήταν πλούσιοι Καταλανοί και goth μέχρι το κόκκαλο. Τους κορόιδευαν ψιλό γαζί οι συντηρητικοί τους φίλοι που, παρεμπιπτόντως, κανένας δε θυμάται πια το όνομά τους. Το ζεύγος λοιπόν αποφάσισε να χτίσει μια outofthisfuckinworld πολυκατοικία το 1900 κάτι. Να βάλει σκεπή πάνω από το κεφάλι του και να νοικιάσει τα υπόλοιπα διαμερίσματα. Το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Γιατί καλό το όραμα, αλλά χρυσή κι η επένδυση. Πήγαν λοιπόν στον άλλο Καταλανό, τον Antoni Gaudi, εξπρεσιονιστή/σουρεαλιστή αρχιτέκτονα (ανάμεσα σε πολλά άλλα) και του ανέθεσαν το έργο. Πολλά τα λεφτά και πολλά τα κότσια. Ο Antoni βέβαια, άλλο που δεν ήθελε να υλοποιήσει έναν ακόμη urban μύθο.
Έτσι, η Casa Mila γεννήθηκε και περπάτησε το 1910, μετά από 6 χρόνια κύησης. Μάλιστα. Στην αγκαλιά της στέγασε την emo αγάπη της το ζευγάρι των ιδιοκτητών (στα 1600 τετραγωνικά του πρώτου ορόφου) καθώς και μια δεκάδα άλλες προχώ οικογένειες (σε διαμερίσματα 400 τ.μ. που μοιράστηκαν στους υπόλοιπους ορόφους). Κι έτσι έχουμε το πρώτο live δείγμα του Gotham City και του Matrix. To κτίσμα με την απόλυτα βιολογική υπόσταση. Την πολυκατοικία που δημιουργήθηκε για ν' αναπτύσσεται ες αεί σα γιγάντιο, υπερφυσικό ον, όλο χάρη και φαντασία, μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας (βίδας και μπουλονιού).

Η Casa Mila ζει και βασιλεύει μέχρι σήμερα. Γιατί πέρα από την αποτύπωση της απόλυτα οραματικής αισθητικής που εκπροσωπεί, είναι και δείγμα κατασκευαστικής και μηχανικής ενόρασης. Μέχρι υπόγειο γκαράζ εκατοντάδων τ.μ. φιλοξενεί στην κοιλιά του το κήτος.

Η απόλυτη επιστημονική φαντασία. Κυριολεκτικά. Και η επιστήμη και η φαντασία εν πλήρει δράσει. Ο Gaudi είπε ότι το δέντρο έξω από το παράθυρο του γραφείου του ήταν η έμπνευση και το ευαγγέλιο της δουλειάς του. Πολύ φυσικό και γήινο το κίνητρο της αλλόκοσμης μεγαλουργίας του.
Η Casa Mila, μιλά για την αναγκαιότητα της συνύπαρξης της δημιουργικής έμπνευσης και του εμπνευσμένου σπόνσορα $$$, για ακόμα μια φορά. The mf story of art..

Wednesday, November 26, 2008


(αυτό πάλι, είναι)

(και όμως, δεν είναι photoshop...)

Thursday, November 20, 2008

women only (αυτή η παρέα τελείωσε)

(j. koudelka)





Όλοι οι άνδρες στο σύνολό τους δεν μπορούν να συμψηφίσουν τη διαστροφική, χειριστική συμπεριφορά μιας και μόνο γυναίκας. Μια απ' αυτές είμαι κι εγώ.
Ευριπίδη είσαι mellow (αυτή η παρέα τελείωσε).
-ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΑ ΘΗΛΥΚΌΤΗΤΑ εν δράσει-
Απότοκο απάνθρωπης, αιματοβαμμένης γέννας.
Κι άλλης. Και επόμενης. Και μεθεπόμενης
Και ο θάνατος ανάμεσα, μέσα στο πρόγραμμα και τις προδιαγραφές, βάφει,
υπογραμμίζει με μαύρο μαρκαδόρο, ανεξίτηλο, τις αλλεπάλληλες κόκκινες εξαγωγές/εξαγορές. Εκατομμύρια αιμόφυρτες γενιές από θανατηφόρες γέννες γράφονται στο γενετικό υλικό
και έτσι, αναπόφευκτα, γεννιέσαι πανέτοιμη να σκοτώσεις.
Τελικά η επιβίωση κι η αταβιστική τάση επικράτησης
συνοδεύονται πάντα από την εγκληματική συμπεριφορά (γένους θηλυκού).
Να' ναι καλά το χρυσόβουλο του θανάτου (γένους αρσενικού)
που σφραγίζει τη δημιουργία (γένους ανθρώπινου).
Για όλα, η ετυμηγορία του θανάτου φταίει.
Η ημερομηνία λήξης είναι το πρόβλημα.
Ο φόβος του Τίποτα μετά από τον μοναχικό πόνο
και ο φόβος του πόνου που τίκτει το μοναχικό Τίποτα.
(Αυτή η παρέα τελείωσε)
Και η επόμενη παρέα που θα' ρθει έχει ήδη λήξει. Την περιμένει η εμπειρική γνώση στη γωνία, για να την εκτελέσει.
Μετά από τόσους τοκετούς επίγνωσης,
η ελπίδα μεταμορφώνεται σε χάμστερ που τρέχει γύρω από τον τροχό του.
Κι αυτή η θράκα/φάκα της ελπίδας σε δένει πάνω στο στύλο της απόγνωσης/απελπισίας.
Μπα μωρέ,
(αυτή η παρέα έχει πεθάνει εδώ και καιρό, απλά εσύ τώρα μύρισες το πτώμα της).
Μια απλή, σεμνή τελετή και πας παρακάτω.
Νεκροθάφτης της χαράς κατέληξες να είσαι.
Κοράκι της ευαισθησίας έγινες.
Γιατί ούτε εσύ, ούτε κανένας δεν ξεφεύγει από τα νύχια της εξέλιξης.
Μαζί σου Ντώκινς. Είχες δίκιο Δαρβίνε.
Και η φυγή καλά κρατεί και η αποφυγή επικρατεί. Να κρατάμε κι ένα επίχρισμα.
Να μη θίγονται τα καλώς κείμενα με την κακή στίξη,
που καπακώνουν στρώματα και στρώματα από θαψίματα.
Καλό λίπασμα για να θεριεύουν τα λουλούδια του Κακού.
Τα λουλούδια από σπόρους που έκλεψες και τώρα καμαρώνεις για δικά σου.
Δε βαριέσαι, η ζωή είναι μικρή κι όταν επιμένει να κακοποιεί,
αρχίζει να χάνει την αξιοπρέπειά της.
Γι αυτό, εσύ που προδικάζεις την καταστροφή,
πάψε να κλαις πάνω από ένα σπασμένο παιχνίδι.
Προχώρα. Φτιάξε ένα νησί από θραύσματα συναισθημάτων.
Κράτα την ίδια απόσταση που κρατάνε από σένα και από όσα μοιράζονται μεταξύ τους,
μακριά από σένα.
Φτιάξε ίσες αποστάσεις, γίνε οπαδός της νομοτελειακής γεωμετρίας.
Η απομυθοποίηση είναι σαν πλαγιομετωπική σύγκρουση.
Τη μια στιγμή τραγουδάς τον αγαπημένο σου σκοπό και την άλλη αναρωτιέσαι για το μέλλον που συγκρούεται με το παρμπρίζ.
Μην το ψάχνεις. Ένα είναι σίγουρο: Αυτή η παρέα τελείωσε.
(και σα γυναίκα, ξέρω να βάζω τελείες, κι ας είναι κι από αίμα)



Monday, November 10, 2008

(ωραίο σπίτι, με επαναλαμβανόμενη προσωπικότητα και επίμονο ντιζάιν)


O επιμένων νικά. Από κούνιας μας βομβαρδίζουν και με αυτό το παραμύθι. Πρόκειται για ακόμα έναν ελληνικό μύθο (βλέπε κατακαημένο Τάνταλο) που ξεγυμνώθηκε από τους αρχετυπικούς συμβολισμούς, συνδυάστηκε με το στανιό, το μουλάρι και το τσαρούχι και έφτασε με τα πολλά να γίνει επιτυχημένη μέθοδος δίαγνωσης πρώιμου Αλτσχάιμερ. Ο επιμένων νικά και στον έρωτα λες. Σίγουρα. Αφού τον έχεις κάνει τσατάλια τον άλλον, πες, πες, πες τα ίδια κι απαράλλακτα, ζαλίστηκε, έχασε τον σεξουαλικό προσανατολισμό του και την ψυχική του ισορροπία, έπεσε κάτω, εσύ αμέσως από πάνω, να και το αιφνίδιο σεξ! Ε, ναι, έτσι νικάς. Όταν παραδίδει γην και ύδωρ ο αποδέκτης της άκρατης επιμονής σου, μόνο και μόνο για να ησυχάσει από την καθ'έξιν και κατά συρροήν παρενόχληση. Ωραία προδιαγραφή για σχέση οποιουδήποτε είδους η καμμένη γη... Εδώ κολλάει και το 'Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει' και το' σπίτι χωρίς Γιάννη, προκοπή δεν κάνει'. Όλα της ιδίας συνομοταξίας κλυσμάτων είναι. Μα τι εμμονές είναι αυτές; Με το ζόρι γ&%*$!. Ψυχανάγκα και θεοί πείθονται. Πόσο μάλλον ο κατακαημένος Μάκης, το αντικείμενο του πόθου σου, λέμε τώρα, που επιμένοντας ελπίζεις να τον πείσεις ότι είσαι το λαμπρό μέλλον του που δεν μπορεί να διαβάσει γιατί έχει 7 βαθμούς μυωπία, ενώ εσύ βλέπεις καθαρά μέχρι Συρία. Δε θέλει αυτός μία, θέλω εγώ δέκα λες και συνεχίζεις να απαιτείς το αυτό και επί τα αυτά μέχρι να του αυτώσεις τα τοιαύτα. Δεν είναι ωραίοι τρόποι αυτοί. Άσε που με την επαναμετεπανάληψη θα συμπεριληφθεί ο άλλος στο εορτολόγιο ακουσίως -αν και άθεος αναρχικός, με το σωστό χτένισμα όμως- ως Αη- Μάκης ο Εξαρχιώτης ο Πολυπαρενοχληθείς κι εσύ θα πας σούμπιτη στο διαγνωστικό για μαγνητική, με τη γνωμάτευση άνιας δαγκωτή. Δε λέω, καλό είναι το 'ο προασπαθών νικά'. Δε λέει να τα παρατάς με την πρώτη. Όχι. Αλλά μια, δυο, τρεις, πέντε, δέκα και μένεις μετεξεταστέος στα σίγουρα, παρ όλες τις ειδικές σου ικανότητες (ότι πιάνει το χέρι σου στα ηλεκτρολογικά πχ). Το λάθος, καπάκι στο λάθος δεν κάνει ένα σωστό. Αυτά μόνο ο Απόστολος Δοξιάδης τα μασάει. Για τους υπόλοιπους κοινούς θνητούς σαν εμάς, το λάθος πάνω στο λάθος δε γίνεται μία κατάφαση (I do), απλά γίνεσαι κατάπτυστη. Γι' αυτό μην επιμένεις μωρό μου, γιατί δε νικάς τίποτα με το σπαθί σου, εκτός κι αν έχεις αποφασίσει να τον κρατήσεις όμηρο για λύτρα (παρεμπιπτόντως, δεν είν' κακή λύση σε καιρούς κρίσης αρκεί να μην κάνεις κακή συνεννόηση και σου μείνει αμανάτι η μάρω λύτρα). Αν όχι, απλά γίνεσαι ρεζίλι γιατί δεν κατανοείς και δε σέβεσαι τη διάθεση και τη φυσική κλίση του άλλου να σου λέει: ΟΟΟΧΙ! Κάνε το κάλο μία κι αν δε σου γυρίσει πίσω, άστο να πα στο διάολο. Μπορεί να σκάσεις για λίγο, να αποχρωματιστείς, να το ρίξεις στον Λιακόπουλο και σε άλλα εσχατολογικά, αλλά μετά θα νιώσεις μεγάλη ικανοποίηση που δεν έγινες ρόμπα κλάρα a la Rousso(τον poulo). Γιατί η επανάληψη είναι όντως η μήτηρ της μαθήσεως: Μαθαίνει ο άλλος πόσο loser είσαι. Και άντε να το ανατρέψεις αυτό με ακόμα άλλη μία σειρά επαναλήψεις. Άπαπα. Δεν κάνει, μανούλα μου. Από την άλλη, ό επίμονος κηπουρός είναι διαφορετική ιστορία. Αυτός, αν ξεκινούσε τη δεντροφύτευση, θα ξυπνάγαμε ένα πρωί με Hyde Park από Λεωφόρο Πεντέλης μέχρι εκεί που θα τον σταματούσε η θάλασσα. Αυτός, μάλιστα!

Saturday, November 08, 2008

seven


windows xp

hope inc.(all rights reversed)


credit crunch


MaDONE


Demeter (by the meter)


Deus ex maximal


nine of caps


titled


breaking news


b-headed d-tails


samsara



Thursday, November 06, 2008

86 Fahrenheit: dandelions overdue

-->
It is spring.
No, summer imposed οnto autumn that should have been winter, that is.
Dandelions are still here, full-pedaled, but dehydrated and tired,
bowing in exasperation toward arid ground
in search of a reason for such overdue, servile existence;
Long overdue.
Life seems to drag on and on with no apparent reason,
way post-purpose in postponment.
The periodic mathematics of living have been outdated
by the infinite and indefinite irrationality of chaos
and no theorem can stand up to this perseverance of mutant existence .
The waiting game is not fun any more
and there is no fun in waiting for the game, either.
The time when flowers kill themselves is now.
And now is long overdue
because of the memory of some past, long-passed morning dew.

Sunday, November 02, 2008

(In goth we trust)

Schlussstück

Der Tod ist groß.
Wir sind die Seinen
lachenden Munds.
Wenn wir uns mitten im Leben meinen,
wagt er zu weinen
mitten in uns.

- R.M. Rilke-


vik muniz


Τὸ σπίτι κοντὰ στὴ θάλασσα

Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχε
νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ
κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ
κάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγι
ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια-
οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.
Μὴ μοῦ μιλᾶς γιὰ τ᾿ ἀηδόνι μήτε γιὰ τὸν κορυδαλλὸ
μήτε γιὰ τὴ μικρούλα σουσουράδα
ποὺ γράφει νούμερα στὸ φῶς μὲ τὴν οὐρά της-
δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια
ξέρω πὼς ἔχουν τὴ φυλή τους, τίποτε ἄλλο.
Καινούργια στὴν ἀρχή, σὰν τὰ μωρὰ
ποὺ παίζουν στὰ περβόλια μὲ τὰ κρόσσια τοῦ ἥλιου,
κεντοῦν παράθροφυλλα χρωματιστὰ καὶ πόρτες
γυαλιστερὲς πάνω στὴ μέρα-
ὅταν τελειώσει ὁ ἀρχιτέκτονας ἀλλάζουν,
ζαρώνουν ἢ χαμογελοῦν ἢ ἀκόμη πεισματώνουν
μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔμειναν μ᾿ ἐκείνους ποὺ ἔφυγαν
μ᾿ ἄλλους ποὺ θὰ γυρίζανε ἂν μποροῦσαν
ἢ ποὺ χάθηκαν, τώρα ποὺ ἔγινε
ὁ κόσμος ἕνα ἀπέραντο ξενοδοχεῖο.
Δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια,
θυμᾶμαι τὴ χαρά τους καὶ τὴ λύπη τους
καμιὰ φορά, σὰ σταματήσω-
ἀκόμη
καμιὰ φορά, κοντὰ στὴ θάλασσα, σὲ κάμαρες γυμνὲς
μ᾿ ἕνα κρεβάτι σιδερένιο χωρὶς τίποτε δικό μου
κοιτάζοντας τὴ βραδινὴν ἀράχνη συλλογιέμαι
πὼς κάποιος ἑτοιμάζεται να᾿ ρθεῖ, πὼς τὸν στολίζουν
μ᾿ ἄσπρα καὶ μαῦρα ροῦχα μὲ πολύχρωμα κοσμήματα
καὶ γύρω του μιλοῦν σιγὰ σεβάσμιες δέσποινες
γκρίζα μαλλιὰ καὶ σκοτεινὲς δαντέλες,
πὼς ἑτοιμάζεται νὰ ᾿ ρθει νὰ μ᾿ ἀποχαιρετήσει-
ἤ, μιὰ γυναίκα ἐλικοβλέφαρη βαθύζωνη
γυρίζοντας ἀπὸ λιμάνια μεσημβρινά,
Σμύρνη Ρόδο Συρακοῦσες Ἀλεξάντρεια,
ἀπὸ κλειστὲς πολιτεῖες σὰν τὰ ζεστὰ παράθυροφυλλα,
μὲ ἀρώματα χρυσῶν καρπῶν καὶ βότανα,
πὼς ἀνεβαίνει τὰ σκαλιὰ χωρὶς νὰ βλέπει
ἐκείνους ποὺ κοιμήθηκαν κάτω ἀπ᾿ τὴ σκάλα.
Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.
- Γ. Σεφέρης. 'Κίχλη' -



examen de minuit

La pendule, sonnant minuit,
Ironiquement nous engage
A nous rappeler quel usage
Nous fîmes du jour qui s'enfuit :
- Aujourd'hui, date fatidique,
Vendredi, treize, nous avons,
Malgré tout ce que nous savons,
Mené le train d'un hérétique ;

Nous avons blasphémé Jésus,
Des Dieux le plus incontestable !
Comme un parasite à la table
De quelque monstrueux Crésus,
Nous avons, pour plaire à la brute,
Digne vassale des Démons,
Insulté ce que nous aimons
Et flatté ce qui nous rebute ;

Contristé, servile bourreau
Le faible qu'à tort on méprise ;
Salué l'énorme Bêtise,
La Bêtise au front de taureau ;
Baisé la stupide Matière
Avec grande dévotion,
Et de la putréfaction
Béni la blafarde lumière ;

Enfin, nous avons, pour noyer
Le vertige dans le délire,
Nous, prêtre orgueilleux de la Lyre,
Dont la gloire est de déployer
L'ivresse des choses funèbres,
Bu sans soif et mangé sans faim !
- Vite soufflons la lampe, afin
De nous cacher dans les ténèbres.


-Charles Baudelaire, 'les floeurs de mal'-



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna