Sunday, September 28, 2008





εντελώς όμως! ήταν όντως ξεκαθάρισμα λογαριασμών. καθάρισε 100.000.000 ευρώ από το τουρ, μας 'καθάρισε' και τους 70.000 με την υπερπαραγωγή της.
ξεκάθαρα πράγματα: όταν μεγαλώσω και ξεπεράσω τους εφήμερους και περιστασιακούς 'bring me the horizon' θέλω να γίνω σαν τη Μαντόνα. Μ' ακούς; Τέλος.

Saturday, September 27, 2008

ΛΗΘΗ





Το όνομα του συγγραφέα είναι το πρώτο που φεύγει.
Το ακολουθεί υπάκουα ο τίτλος, η πλοκή,
Ο σπαραξικάρδιος επίλογος,
Μέχρι που ξαφνικά, ολόκληρο το μυθιστόρημα
Μεταμορφώνεται σε κάτι που δεν έχεις ποτέ διαβάσει,
Ούτε καν γνωρίζεις την ύπαρξή του.
Θα ‘λεγες ότι οι μνήμες που αγκάλιαζε το λιμάνι του νου σου, μια-μια
Αποφάσισαν να βάλουν πλώρη για ν’ αποσυρθούν στο νότιο ημισφαίριο του μυαλού,
Σε ένα μικρό ψαροχώρι χωρίς τηλέφωνα.
Πολύ καιρό πριν, αποχαιρέτησες με ένα φιλί τα ονόματα των 9 μουσών
Και παρακολούθησες τη διαφορική εξίσωση να φτιάχνει τη βαλίτσα της,
Και τώρα ακόμα, που προσπαθείς να θυμηθείς απ’έξω τη σειρά των πλανητών,
Κάτι άλλο σου ξεφεύγει, ένα είδος λουλουδιού, η διεύθυνση ενός θείου,
Η πρωτεύουσα της Παραγουάης.
Ό,τι κι αν παλεύεις να θυμηθείς,
Δεν κάθεται στην άκρη της γλώσσας σου ,
Ούτε κατοικοεδρεύει σε κάποια σκοτεινή γωνιά της σπλήνας σου.
Το έχει παρασύρει ένα μαύρο μυθολογικό ποτάμι
-του οποίου το όνομα απ' όσο θυμάσαι αρχίζει από Λ -
Κι έχει πάρει το δρόμο για τη λησμονιά, εκεί που θα βρεθείς κι εσύ να κάνεις συντροφιά
Σε όσους έχουν ξεχάσει ακόμα και να κολυμπάνε ή να κάνουν ποδήλατο .
Μη σε εκπλήσσει που ξυπνάς μέσα στη νύχτα
Για να ψάξεις τη χρονολογία μιας ιστοτικής μάχης στην εγκυκλοπαίδεια.
Μη σε εκπλήσσει που το φεγγάρι από το παράθυρο μοιάζει να έχει δραπετεύσει
Από κάπου.. ναι,
από ένα ερωτικό ποίημα που είχες κάποτε για κάποιο λόγο αποστηθίσει.

(απόδοη του 'forgetfulness' του Billy Collins)

Friday, September 26, 2008



вы богина!


(η Prima της οικογένειας. τιμή μας και καμάρι μας)

fear of Fear



Ever a listener, never the composer.

Ever with reason, averting the verse.

Ever with expertise, avoiding the experience,

Ever a lover, aborting the love.

In the heights of Fear,

one is better off

keeping the safety distance

from the ledge of one's self.


Thursday, September 25, 2008

Kf (unified energy field theory)-ανταπόκριση από CERN

Τελικά, η Kf (aka Katinia force) δεν είναι μόνο το διαχρονικό χαρακτηριστικό πού επιβιώνει αέναα στον αδυσώπητο και αδιάσκοπτο αγώνα της φυσικής επιλογής σε συμπαντικό επίπεδο. Η Κf - αποδεδειγμένα πλέον - κρύβεται πίσω και από την ισχυρή δύναμη αλληλεπίδρασης στη θεωρία της ενοποίησης, υποβιβάζοντας τώρα μαζί με τη βαρύτητα και την ηλεκτρομαγνητική ενέργεια στις ασθενείς αλληλεπιδράσεις. Γιατί ενώ οποιαδήποτε μορφή νοημοσύνης μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα διαφυγής τόσο από τη βαρυτική έλξη μιας βαρύνουσας οντότητας, όσο και από τους ηλεκτρομαγνητικούς δεσμούς ενός θετικού ενεργειακού πεδίου, υπό την επίδραση της Kf ΤΙΠΟΤΑ δε δύναται να διατηρήσει αμιγή την αξιοπρεπή του υπόσταση και να διαφύγει με αυγά και πασχάλια, αφού η Kf ισοπεδώνει και διασπά τα πάντα στα εξ' ων συνετέθησαν σε διαγαλαξιακή ακτίνα δράσης κι ακόμα παραπέρα...
"We are the wild Katinas. Resistance is futile"

Monday, September 22, 2008

matrix matris vs horror vacui




εκείνη τη στιγμή,
μια ανάσα μετά το παράλογο, ακριβώς στην εκπνοή της εξαϋλωσης
στο κλάσμα του δευτερολέπτου που ανάβει ο διακόπτης της συνειδητότητας,
η αιφνίδια απειλή του Κενού κόβει την ανάσα μαχαίρι.
ε, αυτή η άπνοια, αν δεν εξορκιζόταν άμεσα από τα ξυπνητήρια, τους ήχους του δρόμου, το φως της ημέρας και τα λοιπά όργανα επιβολής της καθεστηκυίας τάξης,
αυτή η άπνοια θα με είχε σκοτώσει από το πρώτο ξημέρωμα.

Sunday, September 21, 2008

χωρίς πάπλωμα / sacre d'automne




Έφυγε η αποκτηνωτική ζέστη. φύσηξε, έβρεξε, ψύχρανε και έφερε πάλι τα πράγματα στη θέση τους. ανατρίχιασα κι εγώ και θυμήθηκα πάλι ότι πάει καιρός που έχασα το πάπλωμά μου. Sacre d'automne αυτό το μνημόσυνο, μαζί με την πρώτη βροχή πάει παρέα. Όταν η υγρασία ποτίζει τη γαζία και τον μπρούνο και ξαναγεννά και πάλι το τριφύλλι σας, στο δικό μου στενόχωρο ποτίζω κι εγώ - με τα μάτια όμως- τη φωτογραφία για να πετάξουν φύτρες πάλι οι μνήμες και να ζωντανέψουν οι γυαλάδες που θαμπώνουν μες τα συρτάρια. Εκεί δεν έρχομαι με πληρωμένα μπουκέτα. Αφήνω τη βροχή να κάνει τη δουλειά της και τα μπουκέτα θα φυτρώσουν από μόνα τους.
Εδώ λοιπόν, βγαίνει η φωτογραφία από τα σκοτάδια του κομοδίνου σαν την Περσεφόνη, παίρνει φως, ξυπνά τις μνήμες, φυσά ξανά με δύναμη η παρουσία της απουσίας και τότε είναι που λαχταρώ περισσότερο από ποτέ το πάπλωμά μου.
Αλλά μην ανησυχείς. τελικά, τα καταφέρνω και ξεσκέπαστη. Απόδειξη ότι και κοιμάμαι και ονειρεύομαι και ξυπνάω και γελάω πολύ ακόμη, χωρίς πάπλωμα.

Friday, September 19, 2008

προσλαμβάνουσες 20-9


Αναδρομική Koudelka



Το πρωί με ρώτησε ο ποιητής αν θα κάνω τέχνη σήμερα ως υποκατάστατο του σεξ. Του μίλησα για τη μαύρη σοκολάτα με 70% κακάο και του'κλεισα το τηλέφωνο. Τον έστειλα στην ποίηση.
Τελικά, o Koudelka για σήμερα, τα ξεπέρασε και τα τρία (σεξ-σοκολάτα-ποίηση).


Αριστούργημα. Καιρό είχα να το πω αυτό για κάτι. Από την αναδρομική του Λουκά Σαμαρά μάλλον. Ή από την μαύρη Lindt με chilli που με έριξε ανυποψίαστη στην αγκαλιά της η 'Ιρις και έκτοτε την ψάχνω μανιασμένα αλλά δεν τη βρίσκω πουθενά.

Οι λαθραίες και, ως εκ τούτου, άθλιες φωτογραφίες (αφερίμ) είναι για να σε στείλω να τη δεις κι εσύ. Για να μάθεις να μην είσαι μπλαζέ απέναντι στη συγκίνηση.


Μόνο μια συμβουλή θα σου δώσω. Στο τέλος της έκθεσης, εκείνα τα τρία pannels όπου ο τεχνουργός καταθέτει προσωπικά στοιχεία, to know us better, παράκαμψέ τα και προπάντων, μην τα διαβάσεις. Γιατί θα πέσεις μετωπικά πάνω στη ματαιοδοξία του και θα χαλαστείς. Το έργο είναι ένα πράγμα και ο δημιουργός του ένα άλλο. Καλύτερα να μην τους γνωρίζεις τους δημιουργούς. Ο συγκεκριμένος, μεταξύ άλλων εγωικών σχολίων, αντιπαρέβαλε τον εαυτό του με τον Giotto. 'Ασε να στο πει κανένας άλλος' έλεγε η μανα μου και πόσο δίκιο είχε.


Μετά από το μαυρόασπρο ταξίδι, ο δρόμος με σερβίρισε λίγο παρακάτω ένα υπερθέαμα χρωμάτων με το καλύτερο grafitti της πόλης (τουλάχιστον απ' όσα έχω δει).
Live2save.com.


Mε το ωραιότερο borg που έχω συναντήσει. Σε περιμένει ένοπλο στον πεζόδρομο του Θεισίου.


Πριν μπω στο μετρό, μια βιτρίνα παλαιοπωλείου μου έδωσε την ευχή της. Άψογα.
Ο χρόνος είναι το μόνο νόμισμα που σταθερά ξοδεύεται και δεν αποταμιεύεται. Ο τόκος του χρόνου λέγεται μνήμη και το επιτόκιο νοσταλγία (γειά σου Μάνο Στεφανίδη!).

Αρκετές προσλαμβάνουσες για μια μέρα. Πάω να τις χωνέψω.
Περιχαρής γέγονα.

Monday, September 15, 2008

Sunday, September 14, 2008


*
)(


λείπω,
λείπεις,
λύπη.

μέχρι εκεί...


πληθυντικό δεν έχεi..
παρέα δεν πάνε αυτά.

(*



Friday, September 12, 2008

chaos/order




Τρία πουλάκια κάθονταν στη χρυσή τομή της πληρότητας.
Και ήρθε καιρός βαρύς που έγραψε κύκλους στα φτερά τους.
Και πέρασε ανεμοστρόβιλος δριμύς που χάραξε σπείρες στην καρδιά τους.
Και μ' αυτά και μ' εκείνα, τα τρία πουλάκια δε κάθονταν πια.
Πέταξαν και χάθηκαν σε άναρχους, απρόβλεπτους σχηματισμούς
που τους υπαγόρεψε η χαοτική φύση της Φύσης.
Το ίδιο χάος που εποπτεύει ες αεί την πλάση,
με αξιωματικό κριτήριο την έμμονη ιδέα μιας χρυσής τομής.
Μα, μια αναλογία να ερωτοτροπεί αέναα με την ανατροπή της;
Τρία πουλάκια,
κάθονταν και δεν κάθονταν...



Tuesday, September 09, 2008

κόκκινη κλωστή δεμένη,




μέχρι να κοπεί...
θα μπορούσα να είμαι εγώ η συσκευασμένη στην μαύρη σακούλα με το φερμουάρ που τρέχει στη μέση, σκέφτηκα καθώς μας άνοιγαν το ψυγείο στο νεκροτομείο του 'Γ. Γεννηματάς". Γιατί από τις τελευταίες δύο ώρες της χαρμολύπης δε θυμάμαι τίποτα και ανατριχιάζω με την ιδέα ότι κατάφερα να γυρίσω σπίτι μου. Με το που χτύπησε όμως το τηλέφωνο και άκουσα τη φωνή του να μου λέει 'έλα μαζί μου σε παρακαλώ', ως δια μαγείας μου έφυγε το μπλακ-άουτ και το μεθύσι.
Μετά την αναγνώριση φυσικά, η επιστροφή στον μικροσκοπικό εαυτό και τα μικρομέγαλα προβλήματα που απασχολούν τις μέρες μας - πριν έρθει η ώρα να μας αναγνωρίσει με τη σειρά μας κάποιος δικός μας στο εφημερεύον - σπεύδουν να μας ματαστοιχειώσουν. Μην αγιάσει ποτέ άνθρωπος...

Friday, September 05, 2008

ζώνη αγνότητας



Μου το’ λέγαν οι ελεύθερες φίλες μου όταν ήμουν ακόμα βολικώς και ασφαλώς παντρεμένη και δεν το πίστευα. Πίστευα ότι είναι οιστρογονικές υπερβολές και υστερίες. Καλά να πάθω. Να που τα λούζομαι τώρα νομοτελειακά. Γιατί βγήκα με το ξύλινο σπαθί μου στην ελεύθερη αγορά να πολεμήσω τα θεριά και φρίττω. Δηλαδή έφριττα, γιατί μετά από ένα χρόνο στην αρένα με εμβολιασμό σε τακτές βαρβάτες δόσεις (που κανονικά γονατίζουν και άλογο κούρσας) έγινα πλέον Ζήνα και γελάω με τα χάλια. Οι άνδρες με cojones, μπέσα και του λόγου τους το αληθές είναι είδος προς εξαφάνιση. Ακριβολογώντας, στον δικό μου μικρόκοσμο, τέτοιοι άντρες, καρατσεκαρισμένοι με την αρχετυπική έννοια είναι οι εξής μοναχικοί 6: ο γιατρός, ο συμμαθητής, ο δικηγόρος, ο αρχιτέκτονας, ο δημιουργικός ναυπηγός και ο τζάζμαν. Μετά, επακολουθεί το χάος. Παντρεμένοι πατριάρχες, αξιότιμοι οικογενειάρχες κι ελεύθεροι πολιορκημένοι που θα σου τάξουν κάθε είδους χρωματιστή χάντρα, για να κατακτήσουν το Μανχάταν σου. Ποιητές, λόγιοι και λογοτέχνες, ρήτορες και λεξιλάγνοι, που θα βγάλουν τον Ρίλκε , τον Σόπενχάουερ και τον Ακινάτη από τα συρτάρια, για να καταλήξουν στο Άγιο σου Δισκοπότηρο. Και το ψέμα έρχεται με τις καραβιές. Bulk carrier. Όρεξη να’ χεις , να ακούς τις μαλακίες φορώντας -και καλά- νεγκλιζέ και προσποιούμενη την Μπλανς Επιφανί ενώ είσαι Μορτίσια Άνταμς η γυναίκα. Τόσο είναι το λεκτικό ακροβατικό, που τύφλα να’χει το Μεντράνο και το σκέτς με τον ελέφαντα που ισορροπεί πάνω στο σκύλο, που ισορροπεί πάνω στις τρεις σιαμαίες γάτες που κάνουν ποδήλατο σε μια ρόδα. Και αν ήταν κάποιος να ερχόταν ντόμπρα και τσουβαλάτα να έλεγε ‘ξέρεις, έχω καινούργια γκόμενα αλλά βαριέμαι εύκολα μωρέ και θέλω απόψε κάτι διαφορετικό να ξε4@Υ>0sw ', τουλάχιστον θα σε αποστόμωνε η ειλικρίνεια (μεγάλη η Χάρη της και ελάχιστοι οι δεητές της) , αλλά όχι! Θέλουν να πουλήσουν το παραμύθι στο κορίτσι με τα ξυλοπάπουτσα, ενώ η Πηνελόπη υφαίνει στο σπίτι το νυφικό σεντόνι. Και να πεις ότι δέκα διεκδικούν μία, να πεις φυσική επιλογή παίζει, αθέμιτος, δαρβινικός ανταγωνισμός. Αλλά, δέκα γυναίκες αναλογούν σε έναν τους πια, νισάφι! Τρελά γέλια μιλάμε στο θέατρο του παραλόγου... Και έτσι, μ' αυτά και μ' αυτά, σου κόβεται η ερωτική διάθεση μαχαίρι (θεικό δώρο)! Το δένεις κόμπο, παραγγέλνεις και μια μίνιμαλ ντηζαϊνατη ζώνη αγνότητας σε γκρι σουρί που φέτος θα φορεθεί πολύ- μπας και σε βρει κανένας στον βαθύ ύπνο- και παίρνεις τα όρη και τα βουνά. Μπούρκα και πάλι μπούρκα (θου κύριε, φυλακή τω στόματί μου, κεραυνός θα πέσει να με αφανίσει που έφτασα σε τέτοια ύβρη). Και που’σαι, τρίγαμε δον Χουάν, με τα υψηλά ιδανικά και τα διδακτορικά, αν είναι να το αποφασίσω το 'χτύπα και φύγε', θα προτιμήσω τον αντίστοιχο τρίγαμο οδηγό τριαξονικής νταλίκας κι ας είμαι επιρρεπής στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Τουλάχιστον εκεί Μήτσο βλέπεις, Μήτσο παίρνεις. Και δεν τρως στη μάπα όλο τον Νίτσε.
Γι' αυτό σου λέω, κάλλιο μόνος, παρά δολοφόνος. Long live the Virgin Queen!

Monday, September 01, 2008

Allegro molto vivace (s-platter)



Ο σερβιτόρος έφερε το κρασί τυλιγμένο σε λευκή λινή πετσέτα και με εκείνη τη γρήγορη, επαγγελματική στροφή του χεριού (που προσθέτει αστέρια στο εστιατόρια και αυξάνει τις τιμές του τιμοκαταλόγου) έχυσε λίγη ποσότητα στο ποτήρι του άνδρα του τραπεζιού, για να το δοκιμάσει. Εκείνη χαμογέλασε. Αυτή η διαδικασία της φαινόταν πάντα ρατσιστικά και ανούσια - φευ-  διασκεδαστική. Μια γυναίκα μπορεί να έχει καλύτερη σχέση με το κρασί τη σήμερον ημέρα από έναν άνδρα, είναι αποδεδειγμένο στατιστικά και επιστημονικά, αλλά δε βαριέσαι. Άσε που πόσο συχνά βλέπεις να επιστρέφει κάποιος το μπουκάλι επειδή δεν ενέκρινε τη χρονιά; Ο συνοδός της, υπακούοντας στο γαστριμαργικό πρωτόκολλο ένευσε επιδοκιμαστικά και ο οινοχόος έσπευσε να γεμίσει ως τη μέση τα ποτήρια τους. Εκείνοι τα σήκωσαν ταυτόχρονα και άδειασαν μια ικανή ποσότητα μέσα τους. Το ένιωσαν να κατεβαίνει λίγο σα φάρμακο, λίγο σαν υγρό καύσιμο, λίγο σα νέκταρ, λίγο σαν αίμα. Βαθύ ρουμπινί, Μalbec Αργεντινής του 2007 σε άδεια στομάχια. Την κοίταξε διαπεραστικά και σχεδόν απειλητικά μέσα στα μάτια και πίσω από αυτά, εντοπίζοντας στο βάθος του μυαλού της το απομονωμένο νησί με τις τιμωρημένες μνήμες και με αριστοτεχνικά ανεπαίσθητες κινήσεις, με το χέρι που δεν κρατούσε το ποτήρι κρασί, γλίστρησε σα φίδι κάτω από το τραπέζι και χώρισε αποφασιστικά τα πόδια της κάτω από το τραπεζομάντιλο, εγκαινιάζοντας την τελετουργία ολικής επαναφοράς. Εκείνη, χωρίς να αντιδράσει καθόλου, ακολούθησε τις manual οδηγίες του σαν υπάκουη μειούμενη σε ερωτικό χορό υπακοής. Πάνω από το τραπέζι, έβλεπες δύο ανέκφραστους να πίνουν μηχανικά το κρασί τους. Από κάτω, τα μακριά, αποφασιστικά δάχτυλα έκοβαν με σιγουριά υφάσματα και σάρκες σα χειρουργικά κοπίδια για να φτάσουν στα σωθικά της. Ακίνητη, μαρμαρωμένη, παγοκολώνα για τους έξω, μέσα της, Κόλαση του Δάντη και πυρηνικός αντιδραστήρας. Να διασπώνται όλα στο πέρασμα της πύρινης λαίλαπας των δαχτύλων του χειρουργού της. Πάνω-κάτω, μέσα-έξω, κρύο-ζέστη, όλα να συνουσιάζονται υπό τnν τραγικά ειρωνική μουσική επένδυση του 'eine kleine nachtmusik'.


Ο ψηλός με το αλυσοπρίονο όρμησε στην μικρή αίθουσα του 'Σιλένσιο' και έπιασε δουλειά αμέσως. Τόσο αμέσως, που ο κόσμος στα τραπέζια έμεινε εμβρόντητος και με τη μπουκιά στο στόμα. Άλλος με ψάρι, άλλος με κρέας. Το πρώτο κεφάλι έφυγε με ευκολία. Ήταν ενός ηλικιωμένου που συνόδευε μια αρκετά νεότερη γυναίκα. Το δικό της κεφάλι είχε σειρά αμέσως μετά και κύλησε στο πιάτο του κυρίου της. Τα σήκωσε και τα δύο στα χέρια του θριαμβευτικά, σαν τον Περσέα με το κεφάλι της Μέδουσας εις διπλούν και στη συνέχεια τα πέταξε στο πάτωμα, για να συνεχίσει το έργο του. Αίματα παντού, ένα με τα κρασιά, τις σάλτσες και τα σχέδια της λουλουδάτης ταπετσαρίας. Ουρλιαχτά φρικτά. Κάποιοι λίγοι κατάφεραν να ξεφύγουν τρέχοντας. Οι περισσότεροι περίμεναν κοκαλωμένοι τη σειρά τους.
Στο τραπέζι της γωνίας, το ζευγάρι απαθές και ακίνητο με τα ποτήρια στα χέρια. Από πάνω.
Από κάτω, με ακόμα μεγαλύτερη ορμή και αποφασιστικότητα ο άντρας ανέβαζε τα επίπεδα του χειροποίητου πάθους. Πιο γρήγορα, πιο δυνατά. Εκείνη ένιωσε σα να σπάνε τα νερά της. Με ένα υπόκωφο βογκητό και με τα μάτια καρφωμένα στο δολοφόνο που έπαιρνε ακόμα ένα κεφάλι, παραδόθηκε στον δικό της μικρό θάνατο.


Ξύπνησε με το χέρι ανάμεσα στα σκέλια της. Μούσκεμα ήταν εκεί κάτω. Τελειωμένη δουλειά. Ανάσαινε τόσο γρήγορα και η καρδιά της χτυπούσε τόσο δυνατά που νόμισε ότι θα πάθει ανακοπή. 
Μόλις συνειδητοποίησε τι συνέβη, την πλημμύρισε το εκρηκτικό μείγμα πανικού και ντροπής. Δίπλα της, ο υπέροχος άντρας της κοιμόταν βαθιά. Μέτρησε την απόσταση ανάμεσα στις ανάσες του, για να σιγουρευτεί ότι δεν τον είχε ξυπνήσει. Στο διπλανό δωμάτιο το 5χρονο αγοράκι τους κοιμόταν κι αυτό. Ησυχία απόλυτη κυριαρχούσε στο υπέροχο σπίτι τους, στον όμορφο ανθισμένο δρόμο του ακριβού προαστίου τους, ένα γλυκό βράδυ του καλοκαιριού μιας πολύ καλής της χρονιάς.












έστησα μνημείο στη μνήμη.
το επισκέπτομαι που και που με κάνα μημελησμόνει.
Όχι συχνά και τακτικά πια.
Έτσι, μια στα τόσα, όσο αντέχω.
πότε από ανάγκη και πότε από τύψεις,
γιατί έχω αρχίσει να βλέπω θολά κι αποσπασματικά
όλα εκείνα που κάποτε ορκιζόμουν ότι θα σιωπήσουν μετά από εμένα.
Ο χρόνος,
εφημερεύων παθολόγος στην εντατική των παθών,
τους τραβά ένα-ένα, στοργικά, τα σωληνάκια.



diagnosis

My photo
i have nothing to declare, but a can of tuna